G9577

ὑπόλειμμα

hupoleimmaG:N-N

a vestige

ὑπό-λειμμα (WH, -λιμμα, see their App., 154), -τος, τό, [in LXX chiefly for שָׁאַר ;] a remnant: Rom.9:27 (Arist., al.; cf. κατάλειμμα).† (AS)