ἔγκλημα

ἔγκλημα — énklēma

ἔγκλημα (see ἐν, III. 3), ἐγκλήματος, τό (ἐγκαλέω), accusation: the crime of which one is accused, Act 25:16; ἔγκλημα ἔχειν, to have laid to one's charge, be accused of a crime, Act 23:29. (Often in Attic writings from Sophocles and Thucydides on.) [SYNONYMS: see κατηγορέω; cf. Isocrates 16, 2 τάς μέν γάρ δίκας ὑπέρ τῶν ἰδίων ἐγκληματων λαγχανουσι, τάς δέ κατηγοριας ὑπέρ τῶν τῆς πόλεως πραγμάτων ποιοῦνται, καί πλείω χρόνον διατριβουσι τόν πατέρα μου διαβαλλοντες ἤ κτλ.]