¹ Ik ben de man, die ellende aanschouwde Door de roede van zijn verbolgenheid;

² Hij heeft mij gedreven en opgejaagd De diepste duisternis in;

³ Telkens keerde Hij zijn hand tegen mij, Elke dag opnieuw.

⁴ Hij heeft mijn vlees en huid doen verkwijnen, Mijn beenderen gebroken;

⁵ Overal rond mij opgestapeld Gal en kommer;

⁶ Mij in het donker doen zitten Als de doden uit aloude tijden.

⁷ Hij metselde mij in, zodat ik niet kon ontsnappen, En verzwaarde mijn ketens;

⁸ Hoe ik ook klaagde en schreide, Hij bleef doof voor mijn smeken;

⁹ Hij versperde mijn wegen met stenen, Vernielde mijn paden.

¹⁰ Hij loerde op mij als een beer, Als een leeuw, die in hinderlaag ligt;

¹¹ Hij sleurde mij van mijn wegen, om mij te verscheuren, En stortte mij in het verderf;

¹² Hij spande zijn boog, En maakte mij doel van de pijl.

¹³ Hij schoot door mijn nieren De pijlen van zijn koker.

¹⁴ Voor alle volken werd ik een hoon, Een spotlied altijd herhaald.

¹⁵ Hij heeft met bitterheid mij verzadigd, Met alsem gedrenkt.

¹⁶ Op kiezel heeft Hij mijn tanden doen bijten, Met as mij gespijsd;

¹⁷ De vrede werd mijn ziel ontroofd, Wat geluk is, ken ik niet meer.

¹⁸ Ik zeide: Weg is mijn roemen, Mijn hopen op Jahweh!

¹⁹ Gedenk toch mijn nood en mijn angst, Mijn alsem en gal!

²⁰ Ja, Gij zult zeker gedenken, Hoe mijn ziel gaat gebukt:

²¹ Dit blijf ik altijd bepeinzen, Hierop altijd vertrouwen!

²² Neen, Jahweh’s genaden nemen geen einde, Nooit houdt zijn barmhartigheid op:

²³ Iedere morgen zijn ze nieuw, En groot is uw trouw.

²⁴ Mijn deel is Jahweh! zegt mijn ziel, En daarom vertrouw ik op Hem!

²⁵ Goed is Jahweh voor die op Hem hopen, Voor iedereen, die Hem zoekt;

²⁶ Goed is het, gelaten te wachten Op redding van Jahweh;

²⁷ Goed is het den mens, zijn juk te dragen Van de prilste jeugd af!

²⁸ Hij moet in de eenzaamheid zwijgen, Wanneer Hij het hem oplegt;

²⁹ Zijn mond in het stof blijven drukken. Misschien is er hoop;

³⁰ Zijn wangen bieden aan hem, die hem slaat, Verzadigd worden met smaad.

³¹ Neen, de Heer verlaat niet voor immer De kinderen der mensen!

³² Neen, na de kastijding erbarmt Hij zich weer, Naar zijn grote ontferming:

³³ Want niet van harte plaagt en bedroeft Hij De kinderen der mensen!

³⁴ Dat men onder de voeten treedt, Allen, die in het land zijn gevangen:

³⁵ Dat men het recht van een ander verkracht Voor het aanschijn van den Allerhoogste:

³⁶ Dat men den naaste geen recht laat geschieden: Zou de Heer dat niet zien?

³⁷ Neen, op wiens bevel het ook is geschied, Heeft de Heer het niet geboden?

³⁸ Komt niet uit de mond van den Allerhoogste Het kwaad en het goed?

³⁹ Wat klaagt dan de mens bij zijn leven: Laat iedereen klagen over zijn zonde!

⁴⁰ Laten wij ons gedrag onderzoeken en toetsen, En ons tot Jahweh bekeren;

⁴¹ Heffen wij ons hart op de handen omhoog Tot God in de hemel!

⁴² Wij bleven zondigen, en waren opstandig: Gij kondt geen vergiffenis schenken!

⁴³ Toen hebt Gij in toorn u gepantserd en ons achtervolgd, Meedogenloos ons gedood;

⁴⁴ U gehuld in een wolk, Waar geen bidden doorheen kon;

⁴⁵ Tot vuil en uitschot ons gemaakt Te midden der volken.

⁴⁶ Nu sperren allen de mond tegen ons op, Die onze vijanden zijn;

⁴⁷ Nu liggen wij in schrik en strik, Verwoesting, vernieling;

⁴⁸ Nu storten onze ogen beken van tranen Om de ondergang van de dochter van mijn volk.

⁴⁹ Rusteloos stromen mijn ogen En zonder verpozing,

⁵⁰ Totdat Jahweh neerblikt, Uit de hemel toeziet.

⁵¹ Mijn oog doet mij wee Van al het schreien over mijn stad.

⁵² Als een vogel maakten ze jacht op mij, Die zonder reden mijn vijanden zijn;

⁵³ Zij smoorden mij levend in een put, En wierpen mij nog stenen na;

⁵⁴ Het water stroomde over mijn hoofd, Ik dacht: Nu ben ik verloren!

⁵⁵ Toen riep ik uw Naam aan, o Jahweh, Uit het diepst van de put!

⁵⁶ Gij hebt mijn smeken gehoord, uw oor niet gesloten Voor mijn zuchten en schreien;

⁵⁷ Gij zijt gekomen, toen ik U riep, En hebt gesproken: Wees niet bang!

⁵⁸ Heer, Gij naamt het voor mij op, En hebt mijn leven gered!

⁵⁹ Jahweh, Gij hebt mijn verdrukking gezien, Mij recht verschaft;

⁶⁰ Gij hebt hun wraakzucht aanschouwd, Al hun plannen tegen mij.

⁶¹ Jahweh, Gij hebt hun spotten gehoord, Al hun plannen tegen mij.

⁶² Mijn vijand heeft lippen zowel als gedachten Altijd tegen mij gericht.

⁶³ Zie toe; want of ze zitten of staan, Een spotlied ben ik voor hen!

⁶⁴ Jahweh, vergeld ze hun daden, Het werk hunner handen!

⁶⁵ Sla hun hart met verblinding, Henzelf met uw vloek;

⁶⁶ Vervolg en verniel ze in gramschap Onder uw hemel, o Jahweh!