ἁμάρτημα

ἁμάρτημα — hamártēma

ἁμάρτημα, (ος, τό (from ἁμαρτέω equivalent to ἁμαρτάνω cf. ἀδίκημα, ἀλίσγημα), a sin, evil deed, ("Differunt ἡ ἁμαρτίαet τό ἁμάρτημαut Latinorum peccatus et peccatum.Nam τό ἁμάρτημαet peccatum proprie malum facinus indicant; contra ἡ ἁμαρτίαet peccatus primum peccationem, τόpeccare, deinde peccatum, rem consequentem, valent." Fritzsche; see ἁμαρτία, at the end; cf. also Trench, § lxvi.): Mar 3:28, and (L T Tr text WH) 29; Mar 4:12 (where G T Tr text WH omits; L Tr marginal reading brackets τά ἁμάρτημα); Rom 3:25; 1Co 6:18; 2Pe 1:9 (R (L WH text Tr marginal reading) ἁμαρτιῶν). In secular authors from Sophocles and Thucydides down; (of bodily defects, Plato, Gorgias 479 a.; ἁμάρτημα μνημονικόν, Cicero, ad Att. 13, 21; ἁμάρτημα γραφικόν, Polybius 34, 3, 11; ὅταν μέν παραλόγως ἡ βλάβη γένηται, ἀτύχημα. ὅταν δέ μή παραλόγως, ἄνευ δέ κακίας, ἁμάρτημα. ὅταν δέ εἰδώς μέν μή προβουλευσας δέ, ἀδίκημα, Aristotle, eth. Nic. 5, 10, p. 1135{b}, 16f).