νύσσω

νύσσω — nýssō

νύσσω (νύττω): 1 aorist ἔνυξα; to strike (?), pierce; to pierce through, transfix; often in Homer of severe or even deadly wounds given one; as, τόν μέν ἔγχει νυξ'... στυγερός δ' ἄρα μίν σκότος ἑιλε, Iliad 5, 45. 47; φθάσας αὐτόν ἐκεῖνος νυττει κάτωθεν ὑπό τόν βουβωνα δόρατι καί παραχρῆμα διεργάζεται, Josephus, b. j. 3, 7, 35; so τήν πλευράν λόγχη, Joh 19:34, cf. Joh 20:25; Joh 20:27. On the further use of the word cf. Fritzsche, Romans, ii., p. 559. (Compare: κατανύσσω.)