Rozdział 22

¹ Jeśli ktoś ukradnie wołu lub owcę i zabije je albo sprzeda, odda pięć wołów za jednego wołu i cztery owce za jedną owcę¹.

1. Prz 6,30-31; Łk 19,8.

² Jeśli złodziej zostanie przyłapany przy włamaniu i tak pobity, że umrze, ten, kto zabił, nie będzie winien przelanej krwi.

³ Jeśli to zrobi po wschodzie słońca, będzie winien krwi, gdyż złodziej powinien wypłacić odszkodowanie. Jeśli nic nie ma, będzie sprzedany za swoją kradzież.

⁴ Jeśli zostaną znalezione w jego ręku skradzione dobra jeszcze żywe, czy to wół, czy osioł, czy owca, zwróci podwójnie.

⁵ Gdyby ktoś wypasł pole lub winnicę, bo puścił swoje bydło, aby się pasło na cudzym polu, wypłaci odszkodowanie z najlepszych plonów swego pola i z najlepszych plonów swej winnicy.

⁶ Jeśli wybuchnie ogień, a trafi na ciernie i spali stóg lub zboże na pniu, lub samo pole, ten, co wzniecił ogień, musi wypłacić odszkodowanie.

⁷ Jeśli ktoś da swemu bliźniemu pieniądze lub przedmioty do przechowania i zostanie to ukradzione z domu tego człowieka, to jeśli złodziej zostanie znaleziony, zwróci podwójnie.

⁸ Jeśli złodziej nie zostanie znaleziony, pan tego domu stawi się przed sędziami, by okazało się, czy nie wyciągnął ręki po własność swego bliźniego.

⁹ W każdej spornej sprawie o wołu, osła, owcę, szatę czy jakąkolwiek zgubę, gdyby ktoś powiedział, że to jest jego, sprawa obydwu ma trafić do sędziów; kogo sędziowie uznają winnym, ten wynagrodzi podwójnie swemu bliźniemu.

¹⁰ Jeśli ktoś odda swemu bliźniemu na przechowanie osła, wołu, owcę lub inne zwierzę, a ono zdechnie, zostanie okaleczone lub uprowadzone i nikt tego nie zobaczy;

¹¹ Wówczas przysięga przed Panem rozstrzygnie między obydwoma, że nie wyciągnął ręki po własność swego bliźniego. Właściciel przyjmie tę przysięgę, a drugi nie wypłaci odszkodowania.

¹² Jeśli jednak to zostało mu skradzione, wypłaci właścicielowi odszkodowanie¹.

1. Rdz 31,39.

¹³ Jeśli zostało rozszarpane, to przyniesie je jako dowód, a za rozszarpane nie zapłaci.

¹⁴ Jeśli ktoś pożyczy zwierzę od swego bliźniego, a ono zostanie okaleczone lub zdechnie podczas nieobecności jego właściciela, musi wypłacić odszkodowanie.

¹⁵ Jeśli jego właściciel był przy nim, nie zapłaci; a jeśli było wynajęte, zapłaci tylko za wynajem.

¹⁶ Jeśli ktoś uwiedzie dziewicę, która nie jest poślubiona, i położy się z nią, musi jej dać posag i weźmie ją sobie za żonę¹.

1. Pwt 22,28-29.

¹⁷ Jeśli jej ojciec żadną miarą nie zgodzi się dać mu jej, odważy pieniądze według zwyczaju panieńskiego posagu.

¹⁸ Nie zostawisz czarownicy przy życiu¹.

1. Kpł 20,27; Pwt 18,10-11; Ga 5,20; Obj 22,15.

¹⁹ Każdy, kto spółkuje ze zwierzęciem, poniesie śmierć¹.

1. Kpł 18,23; 20,15; Pwt 27,21.

²⁰ Kto składa ofiary bogom, poza samym Panem, zostanie stracony¹.

1. Lb 25,2; Pwt 13,1-15.

²¹ Nie zrobisz krzywdy przybyszowi ani nie będziesz go uciskać, gdyż i wy byliście przybyszami w ziemi Egiptu¹.

1. Rdz 23,9; Pwt 10,19; Ml 3,5.

²² Nie będziecie dręczyć żadnej wdowy ani sieroty¹.

1. Pwt 24,17-19; Iz 1,17; Jk 1,27.

²³ Jeśli będziesz je dręczył, a one będą wołać do mnie, na pewno wysłucham ich wołania.

²⁴ Wtedy rozpali się mój gniew i pobiję was mieczem, i wasze żony będą wdowami, a wasi synowie sierotami.

²⁵ Jeśli pożyczysz pieniądze ubogiemu z mego ludu, który mieszka wśród was, nie postąpisz wobec niego jak lichwiarz, nie będziesz go obciążać lichwą.

²⁶ Jeśli weźmiesz w zastaw szatę twego bliźniego, oddasz mu ją przed zachodem słońca;

²⁷ Bo to ubranie jest jedynym okryciem jego ciała, w tym też śpi. Jeśli będzie do mnie wołał, wysłucham go, bo jestem litościwy.

²⁸ Nie będziesz złorzeczyć sędziom¹, a przełożonego twego ludu nie będziesz przeklinać.

1. Ps 82,1-6; Dz 23,5.

²⁹ Nie będziesz zwlekał ze złożeniem pierwocin twego zboża i płynnych zbiorów. Oddasz mi pierworodnego z twoich synów.

³⁰ To samo zrobisz z twoimi wołami i owcami. Siedem dni pierworodny będzie ze swoją matką, a ósmego dnia oddasz mi go.

³¹ Będziecie dla mnie świętym ludem¹ i nie będziecie jeść mięsa rozszarpanego na polu; wyrzucicie je psom.

1. Wj 19,5-6; Kpł 11,45; 19,2; 1P 1,15-16.