Rozdział 21

¹ A oto prawa¹, które im przedstawisz.

1. Wj 24,3; Kpł 18,5; Pwt 5,1; 11,32; Rz 11,33.

² Jeśli kupisz niewolnika – Hebrajczyka, sześć lat będzie ci służyć¹, a w siódmym roku wyjdzie na wolność bez wykupu.

1. Pwt 15,12-14.

³ Jeśli sam przyszedł, sam odejdzie; a jeśli miał żonę, jego żona odejdzie z nim.

⁴ Jeśli jego pan dał mu żonę, a ona urodziła mu synów lub córki, to jego żona i dzieci będą należały do jego pana, a on odejdzie sam.

⁵ A jeśli niewolnik powie: Kocham mojego pana, moją żonę i moich synów, nie wyjdę na wolność;

⁶ Wtedy jego pan zaprowadzi go do sędziów i przyprowadzi go do drzwi albo do ich słupka; i jego pan szydłem przekłuje mu ucho, i będzie jego niewolnikiem na zawsze¹.

1. Pwt 15,16-17.

⁷ Jeśli zaś kto sprzeda swoją córkę, aby była niewolnicą, nie odejdzie ona, jak odchodzą niewolnicy.

⁸ Jeśli się nie spodoba swemu panu, który zamierzał ją poślubić, niech pozwoli, aby została odkupiona. Nie ma prawa sprzedać jej obcemu ludowi, ponieważ zrobiłby jej krzywdę.

⁹ A jeśli przeznaczył ją dla swego syna, to postąpi z nią według prawa córek.

¹⁰ Jeśli weźmie sobie za żonę jeszcze inną, nie umniejszy jej pożywienia, jej ubrania ani prawa małżeńskiego.

¹¹ A jeśli nie zapewni jej tych trzech rzeczy, wtedy wyjdzie ona darmo bez okupu.

¹² Kto uderzy człowieka tak, że ten umrze, poniesie śmierć¹;

1. Rdz 9,6; Kpł 24,17; Lb 35,16-31; Pwt 19,11-13.

¹³ A jeśli nie czyhał na niego, ale Bóg podał go w jego rękę, wyznaczę miejsce, do którego będzie mógł uciec¹.

1. Lb 35,11; Pwt 4,41-43.

¹⁴ Ale jeśli ktoś czyha na swego bliźniego i podstępnie go zabija, to nawet od mojego ołtarza go weźmiesz, aby umarł¹.

1. Pwt 17,12; 19,11-13.

¹⁵ Kto uderzy swego ojca albo swoją matkę, poniesie śmierć¹.

1. Pwt 21,18-21; 1Tm 1,9.

¹⁶ Kto uprowadzi człowieka i sprzeda go lub zostanie on znaleziony w jego ręku, poniesie śmierć¹.

1. Pwt 24,7; 1Tm 1,10.

¹⁷ Kto złorzeczy swemu ojcu lub swojej matce, poniesie śmierć¹.

1. Prz 30,11; Mt 15,4.

¹⁸ A jeśli mężczyźni się pokłócą i jeden uderzy drugiego kamieniem lub pięścią, tak że ten nie umrze, ale musi położyć się w łóżku;

¹⁹ To jeśli wstanie i będzie mógł chodzić po ulicy o lasce, ten, który uderzył, będzie niewinny; wypłaci mu tylko odszkodowanie i będzie łożyć na jego leczenie.

²⁰ Jeśli zaś ktoś uderzy kijem swego niewolnika lub swoją niewolnicę tak, że umrą pod jego ręką, musi ponieść karę;

²¹ Jeśli jednak niewolnik zostaje przy życiu dzień lub dwa, nie będzie karany; bo niewolnik to jego pieniądze.

²² Jeśli mężczyźni się pokłócą i uderzą kobietę brzemienną, tak że wyjdzie z niej płód, jednak bez żadnej szkody, to musi ponieść karę, jaką nałoży na niego mąż tej kobiety, a da według uznania sędziów.

²³ Jeśli jednak dojdzie do szkody, wtedy dasz życie za życie¹;

1. Lb 35,31.

²⁴ Oko za oko, ząb za ząb, rękę za rękę, nogę za nogę¹;

1. Kpł 24,20; Pwt 19,21; Mt 5,38-40.

²⁵ Oparzenie za oparzenie, ranę za ranę, siniec za siniec.

²⁶ Jeśli ktoś uderzy w oko swego niewolnika lub w oko swojej niewolnicy, tak że je wybije, za jego oko wypuści go na wolność.

²⁷ Jeśli też ktoś wybije ząb swemu niewolnikowi lub ząb swojej niewolnicy, za jego ząb wypuści go na wolność.

²⁸ Jeśli czyjś wół ubodzie na śmierć mężczyznę lub kobietę, ten wół musi zostać ukamienowany¹, a jego mięsa nie wolno jeść. Właściciel wołu zaś będzie niewinny.

1. Rdz 9,5.

²⁹ Jeśli jednak wół bódł przedtem i ostrzegano o tym jego właściciela, ten zaś nie pilnował go, i wół zabił mężczyznę lub kobietę, wół będzie ukamienowany i jego właściciel poniesie śmierć.

³⁰ Jeśli nałożono mu karę pieniężną, wtedy da za swoją duszę okup, jaki na niego nałożą.

³¹ Choćby ubódł syna lub córkę, postąpią z nim według tego samego prawa.

³² Jeśli wół ubodzie niewolnika lub niewolnicę, da ich panu trzydzieści syklów srebra, a wół będzie ukamienowany.

³³ Jeśli ktoś zostawi studnię odkrytą lub jeśli ktoś wykopie studnię i nie nakryje jej, a wpadnie w nią wół lub osioł;

³⁴ Właściciel tej studni musi wyrównać stratę i wynagrodzi ich właścicielowi, a zdechłe zwierzę będzie należeć do niego.

³⁵ Także jeśli czyjś wół ubodzie na śmierć wołu jego sąsiada, wtedy sprzedadzą żywego wołu i podzielą się zapłatą za niego; podzielą się też tym zdechłym.

³⁶ Ale jeśli było wiadomo, że ten wół bódł przedtem, a jego właściciel nie pilnował go, musi oddać wołu za wołu, a zdechłe zwierzę będzie należeć do niego.