Rozdział 4

¹ Król Nabuchodonozor do wszystkich ludzi¹, narodów i języków, którzy mieszkają w całej ziemi: Niech pokój się wam rozmnoży!

1. Dn 2,37-38; 3,29.

² Uważałem za stosowne opowiedzieć o znakach i cudach, które uczynił dla mnie Bóg Najwyższy.

³ Jakże wielkie są jego znaki i jak potężne jego cuda! Jego królestwo jest królestwem wiecznym¹ i jego władza trwa z pokolenia na pokolenie.

1. 2Sm 7,16; Ps 89,35-37; Dn 7,13-14; Łk 1,31-33.

⁴ Ja, Nabuchodonozor, żyłem spokojnie w swoim domu i rozkwitałem w swoim pałacu.

⁵ Miałem sen, który mnie przestraszył, a myśli, które miałem na swoim łożu, oraz widzenia w mojej głowie zatrwożyły mnie.

⁶ Wydałem więc dekret, aby przyprowadzano przede mnie wszystkich mędrców Babilonu¹, żeby oznajmili mi znaczenie tego snu.

1. Dn 2,1-2.

⁷ Wtedy przyszli magowie, astrologowie, Chaldejczycy i wróżbici; i opowiedziałem im sen, ale nie potrafili mi oznajmić jego znaczenia;

⁸ Aż w końcu przyszedł przede mnie Daniel, którego imię brzmi Belteszassar, zgodnie z imieniem mojego boga, a w którym jest duch świętych bogów, i przed nim opowiedziałem sen;

⁹ Belteszassarze, przełożony magów, wiem, że duch świętych bogów jest w tobie i że żadna tajemnica nie jest dla ciebie trudna. Posłuchaj widzenia z mojego snu, który miałem, i powiedz mi jego znaczenie.

¹⁰ Takie są widzenia w mojej głowie, jakie miałem na swoim łożu: Patrzyłem, a oto drzewo pośrodku ziemi, a jego wysokość była ogromna.

¹¹ Drzewo rosło i było potężne, a jego wysokość dosięgła nieba i było widoczne aż po krańce całej ziemi.

¹² Jego liście były piękne, jego owoc obfity i na nim był pokarm dla wszystkich. Pod nim znajdowały cień zwierzęta polne, na jego gałęziach mieszkało ptactwo niebieskie i z niego miało pożywienie wszelkie ciało.

¹³ Widziałem jeszcze w widzeniach w mojej głowie na swoim łożu: Oto stróż i święty zstąpił z nieba¹;

1. ww. 17.23

¹⁴ Zawołał ze wszystkich sił i tak powiedział: Wyrąbcie to drzewo¹ i obetnijcie jego gałęzie, otrząśnijcie jego liście i rozrzućcie jego owoc. Niech zwierzę ucieknie spod niego i ptactwo z jego gałęzi.

1. Mt 3,10; 7,19; Łk 13,6-10.

¹⁵ Lecz pień jego korzenia zostawcie w ziemi i to w okowach żelaza i brązu na polnej trawie, aby był skrapiany rosą z nieba, a trawę ziemi niech dzieli ze zwierzętami.

¹⁶ Niech się odmieni jego ludzkie serce i niech będzie mu dane serce zwierzęce, a niech przejdzie nad nim siedem czasów.

¹⁷ Ta sprawa jest według dekretu stróżów i to żądanie jest według słowa świętych po to, aby wszyscy żyjący poznali¹, że Najwyższy panuje nad królestwem ludzkim² i daje je, komu chce, a najniższych z ludzi ustanawia nad nim.

1. Ps 9,16.
2. Dn 2,21; 5,21.

¹⁸ Taki sen miałem ja, król Nabuchodonozor. A ty, Belteszassarze, powiedz jego znaczenie, gdyż wszyscy mędrcy mojego królestwa nie mogli mi oznajmić jego znaczenia. Ale ty możesz, bo duch świętych bogów jest w tobie.

¹⁹ Wtedy Daniel, który miał na imię Belteszassar, stał osłupiony przez jedną godzinę i jego myśli trwożyły go. Król odezwał się i powiedział: Belteszassarze, niech cię nie trwoży sen i jego znaczenie. Belteszassar odpowiedział: Mój panie, niech ten sen spadnie na tych, którzy cię nienawidzą¹, a jego znaczenie na twoich wrogów.

1. 2Sm 18,32; Jr 29,7.

²⁰ Drzewo, które widziałeś, które rosło i było potężne, jego wysokość dosięgła nieba, a było widoczne na całej ziemi;

²¹ Którego liście były piękne, a owoc obfity, na którym był pokarm dla wszystkich, pod którym mieszkało zwierzę polne i na którego gałęziach przebywało ptactwo niebieskie;

²² To ty, królu, który rosłeś i stałeś się potężny, twoja wielkość urosła i dosięgła nieba, a twoja władza – aż po krańce ziemi.

²³ A to, że król widział stróża i świętego zstępującego z nieba i mówiącego: Wyrąbcie to drzewo i zniszczcie je, lecz pień jego korzeni zostawcie w ziemi i to w okowach żelaza i brązu na polnej trawie, aby był skrapiany rosą z nieba; a trawę polną niech dzieli ze zwierzętami polnymi, aż wypełni się siedem czasów nad nim;

²⁴ Takie jest znaczenie, o królu, i dekret Najwyższego, który przyszedł na króla, mego pana;

²⁵ Wypędzą cię spośród ludzi, będziesz mieszkał ze zwierzętami polnymi, będą cię żywić trawą jak woły, będziesz skrapiany rosą z nieba i wypełni się nad tobą siedem czasów, aż poznasz, że Najwyższy panuje nad królestwem ludzkim i daje je, komu chce.

²⁶ A to, że rozkazano zostawić pień korzeni tego drzewa, oznacza, że twoje królestwo zostanie przy tobie, gdy poznasz, że niebiosa sprawują władzę.

²⁷ Dlatego, królu, niech ci się spodoba moja rada i przerwij swoje grzechy sprawiedliwością¹, a swoje nieprawości miłosierdziem nad biednymi; może przedłuży się twój pokój.

1. Iz 55,7; Rz 2,9-11.

²⁸ To wszystko przyszło na króla Nabuchodonozora.

²⁹ Po upływie dwunastu miesięcy, gdy przechadzał się w pałacu królewskim w Babilonie;

³⁰ Król zaczął mówić: Czy to nie jest ten wielki Babilon, który ja, w sile swej potęgi, zbudowałem jako siedzibę królestwa i dla chwały swojego majestatu?

³¹ A gdy słowo to jeszcze było w ustach króla¹, oto spadł głos z nieba: Do ciebie się mówi, królu Nabuchodonozorze². Twoje królestwo odeszło od ciebie.

1. 1Tes 5,3.
2. Łk 12,19-20.

³² Wypędzą cię spośród ludzi, będziesz mieszkał ze zwierzętami polnymi, będą cię żywić trawą jak woły i wypełni się nad tobą siedem czasów, aż poznasz, że Najwyższy panuje nad królestwem ludzkim i daje je, komu chce.

³³ Tej godziny wypełniło się to słowo nad Nabuchodonozorem: Wypędzono go spośród ludzi, jadł trawę jak woły i jego ciało było skrapiane rosą z nieba, aż jego włosy urosły jak pióra orłów, a jego paznokcie jak szpony ptaków.

³⁴ Pod koniec tych dni, ja, Nabuchodonozor, podniosłem swoje oczy do nieba i wrócił mi mój rozum. Wtedy błogosławiłem Najwyższego i chwaliłem go, i wysławiałem Żyjącego na wieki, bo jego władza to władza wieczna¹, a jego królestwo trwa z pokolenia na pokolenie.

1. Dn 2,44; 7,14; Ps 10,16; Mi 4,7; Łk 1,33.

³⁵ Wszyscy mieszkańcy ziemi są uważani za nic. Według swojej woli postępuje z wojskiem niebieskim i z mieszkańcami ziemi, a nie ma nikogo, kto by wstrzymał jego rękę lub powiedział mu: Co czynisz?

³⁶ W tym czasie wrócił mi mój rozum i ku chwale mego królestwa wróciła do mnie moja dostojność i mój blask. Ponadto moi doradcy i książęta szukali mnie, zostałem umocniony w swoim królestwie i dano mi jeszcze większy majestat.

³⁷ A teraz ja, Nabuchodonozor, chwalę, wywyższam i wysławiam Króla niebios, którego wszystkie dzieła są prawdą, a jego ścieżki sprawiedliwością, a tych, którzy postępują w pysze, może on poniżyć¹.

1. Dn 5,20; Wj 18,11.