Rozdział 1

¹ I stało się w trzydziestym roku, w czwartym miesiącu, piątego dnia tego miesiąca, gdy byłem wśród uprowadzonych nad rzeką Kebar¹, że otworzyły się niebiosa i miałem widzenie Boże.

1. Ez 3,15.23; 10,15.

² Piątego dnia tego miesiąca – był to piąty rok od uprowadzenia do niewoli króla Jojakina;

³ Słowo Pana doszło wyraźnie do kapłana Ezechiela, syna Buziego, w ziemi Chaldejczyków nad rzeką Kebar, a była nad nim ręka Pana¹.

1. Ez 3,14.22; 8,1; 33,22; 37,1; 40,1; 1Krl 18,46; 1Krl 3,15.

⁴ I spojrzałem, a oto gwałtowny wiatr nadszedł od północy, a z nim wielka chmura, ogień pałający oraz blask dokoła niego, a z jego środka widoczne było coś jakby blask bursztynu – ze środka ognia.

⁵ Także ze środka ukazało się coś na kształt czterech istot żywych. A wyglądały tak: miały one postać człowieka.

⁶ Każda z nich miała po cztery twarze i każda po cztery skrzydła.

⁷ Ich nogi były proste, a ich stopy jak stopy u cielca; lśniły jak polerowany brąz.

⁸ Pod skrzydłami, po czterech bokach, miały ręce ludzkie; a one cztery miały twarze i skrzydła.

⁹ Ich skrzydła były złączone jedno z drugim; gdy szły, nie odwracały się, ale każda istota szła prosto przed siebie.

¹⁰ A ich twarze miały taki wygląd: wszystkie cztery miały z przodu twarz ludzką¹, z prawej strony – twarz lwa², z lewej strony wszystkie cztery miały twarze wołu³, a także z tyłu miały wszystkie twarz orła⁴.

1. Lb 2,10.
2. Lb 3,2.
3. Lb 2,18.
4. Lb 2,25.

¹¹ A ich twarze i skrzydła były rozwinięte ku górze; dwa skrzydła każdej istoty łączyły się ze sobą, a dwa okrywały ich ciało;

¹² A każda z istot szła prosto przed siebie. Dokądkolwiek duch zmierzał, tam szły, a gdy szły, nie odwracały się.

¹³ A wygląd tych istot był taki: wyglądały jak węgle rozżarzone w ogniu, jak palące się pochodnie. Ten ogień krążył między istotami, jaśniał blaskiem, a z niego wychodziła błyskawica.

¹⁴ Te istoty biegały tam i z powrotem jak błysk pioruna¹.

1. Za 4,10.

¹⁵ A gdy się przypatrywałem tym istotom żywym, oto znajdowało się jedno koło na ziemi przy tych czterech istotach mających cztery twarze;

¹⁶ Wygląd tych kół i ich wykonanie były jak blask berylu¹ i wszystkie cztery koła miały jednakowy kształt, a tak wyglądały i tak były wykonane, jakby jedno koło było w środku drugiego koła;

1. Dn 10,6.

¹⁷ Gdy się poruszały, szły w czterech kierunkach, a idąc, nie odwracały się.

¹⁸ Obręcze były tak wysokie, że wzbudzały strach, a te cztery obręcze miały pełno oczu wokoło¹.

1. Ez 10,12; Za 4,10.

¹⁹ A gdy istoty żywe szły, koła szły obok nich; gdy istoty żywe podnosiły się ponad ziemię, podnosiły się także koła.

²⁰ Dokądkolwiek zmierzał duch, tam szły – właśnie tam, gdzie zmierzał duch; a koła podnosiły się przed nimi, bo duch istot żywych był w kołach.

²¹ Gdy one szły, poruszyły się i koła; gdy one stawały, zatrzymywały się i koła; a gdy podnosiły się ponad ziemię, wraz z nimi podnosiły się też koła, bo duch istot żywych był w kołach.

²² Nad głowami istot żywych było coś na kształt sklepienia jak blask straszliwego kryształu, rozpostartego w górze nad ich głowami.

²³ A pod sklepieniem skrzydła ich były podniesione, jedno z drugim złączone; każda istota miała po dwa, którymi okrywała jedną stronę, i każda miała po dwa, którymi okrywała drugą stronę swego ciała.

²⁴ I gdy szły, słyszałem szum ich skrzydeł jak szum wielkich wód¹, jak głos Wszechmocnego² i głos huku, jak zgiełk wojska. A gdy stały, opuszczały swoje skrzydła.

1. Ez 43,2; Dn 10,6; Obj 1,15.
2. Hi 27,4-5; Ps 29,3-4; 68,33.

²⁵ Gdy stały i opuszczały swoje skrzydła, rozległ się głos znad sklepienia, które było nad ich głową.

²⁶ A ponad sklepieniem, które było nad ich głową, było coś podobnego do tronu, z wyglądu jak kamień szafiru¹. I u góry, na tym, co było podobne do tronu, znajdowało się coś z wyglądu przypominające człowieka.

1. Ez 24,10.

²⁷ I widziałem jakby kolor bursztynu niczym ogień wewnątrz niego wokoło; od jego bioder wzwyż i od jego bioder w dół widziałem coś, co wyglądało jak ogień, a wokół niego blask.

²⁸ Jak widok tęczy¹, która pojawia się w chmurze w dzień deszczowy, tak wyglądał blask wokoło. To było widzenie podobieństwa chwały Pana. A gdy ją zobaczyłem, upadłem na twarz² i usłyszałem głos mówiącego.

1. Obj 4,3; 10,1.
2. Ez 3,23; Dn 8,17; Dz 9,4; Obj 1,17.

Rozdział 2

¹ I powiedział do mnie: Synu człowieczy, stań na nogi¹, a będę do ciebie mówił.

1. Dn 10,11.

² I wstąpił we mnie duch, gdy przemówił do mnie, i postawił mnie na nogi; potem słyszałem tego, który mówił do mnie.

³ Powiedział mi: Synu człowieczy, ja cię posyłam do synów Izraela, do narodu buntowniczego, który mi się sprzeciwił. Oni i ich ojcowie występowali przeciwko mnie aż do dziś.

⁴ Są to synowie o bezczelnych twarzach i zatwardziałym sercu. Do nich cię posyłam. Powiesz im: Tak mówi Pan Bóg.

⁵ A oni, czy posłuchają, czy nie – gdyż są domem buntowniczym – przecież będą wiedzieć, że był wśród nich prorok.

⁶ Ale ty, synu człowieczy, nie bój się ich ani nie lękaj się ich słów, chociaż otaczają cię osty i ciernie i mieszkasz wśród skorpionów. Nie bój się ich słów ani nie lękaj się ich twarzy, gdyż są domem buntowniczym.

⁷ Powiedz im moje słowa, czy usłuchają, czy nie, gdyż są zbuntowani.

⁸ Lecz ty, synu człowieczy, słuchaj, co mówię do ciebie: Nie bądź zbuntowany jak ten dom buntowniczy. Otwórz swe usta i zjedz, co ci daję.

⁹ I spojrzałem, a oto ręka była wyciągnięta do mnie, a w niej zwój księgi;

¹⁰ A on rozwinął go przede mną. Był zapisany z jednej i z drugiej strony, a spisane były w nim lamenty, żal i biadania.

Rozdział 3

¹ I powiedział do mnie: Synu człowieczy, zjedz to, co jest przed tobą; zjedz ten zwój i idź, przemawiaj do domu Izraela.

² Otworzyłem więc swe usta i dał mi zjeść ten zwój.

³ I powiedział mi: Synu człowieczy, nakarm swój brzuch i napełnij swoje wnętrzności tym zwojem, który ci daję. Zjadłem go, a był w moich ustach słodki jak miód.

⁴ Potem powiedział do mnie: Synu człowieczy, idź, udaj się do domu Izraela i mów do niego moimi słowami.

⁵ Bo nie posyłam cię do ludu o niezrozumiałej mowie lub trudnym języku, ale do domu Izraela;

⁶ Nie do wielu narodów o niezrozumiałej mowie i trudnym języku, których słów byś nie zrozumiał, chociaż gdybym cię do nich posłał, usłuchałyby cię.

⁷ Lecz dom Izraela nie będzie chciał cię słuchać, ponieważ mnie samego nie chce usłuchać. Cały dom Izraela ma bowiem twarde czoło i zatwardziałe serce.

⁸ Oto uczyniłem twoją twarz twardą przeciwko ich twarzom, a twoje czoło twarde przeciwko ich czołom.

⁹ Uczyniłem twe czoło jak diament, twardszym od krzemienia¹. Nie bój się ich ani nie lękaj się ich twarzy, gdyż są domem buntowniczym.

1. Iz 50,7; Jr 1,18; 15,20; Mi 3,8.

¹⁰ I powiedział do mnie: Synu człowieczy, weź sobie do serca wszystkie moje słowa, które będę do ciebie mówić, i słuchaj ich uszami.

¹¹ Idź, udaj się do pojmanych, do synów twego ludu, i powiedz im: Tak mówi Pan Bóg – czy będą słuchać, czy nie.

¹² Wtedy duch uniósł mnie¹ i usłyszałem za sobą huk wielkiego grzmotu: Niech będzie błogosławiona chwała Pana ze swego miejsca.

1. Obj 4,1.

¹³ Usłyszałem też szum skrzydeł tych istot żywych, które się dotykały nawzajem, głos kół naprzeciwko nich i głos wielkiego grzmotu.

¹⁴ A duch uniósł mnie i zabrał. I poszedłem w goryczy i w gniewie swego ducha, lecz ręka Pana mocno ciążyła nade mną¹.

1. Ez 1,3; 8,1; 37,1; 2Krl 3,15.

¹⁵ I przyszedłem do pojmanych w Tel-Abib, którzy mieszkali nad rzeką Kebar, i usiadłem tam, gdzie oni mieszkali, pozostałem tam osłupiały wśród nich przez siedem dni.

¹⁶ A gdy minęło siedem dni, doszło do mnie słowo Pana mówiące:

¹⁷ Synu człowieczy, ustanowiłem cię stróżem domu Izraela¹. Usłysz więc słowo z moich ust i upominaj go ode mnie.

1. Iz 52,8; 56,10; 62,6; Jr 6,17.

¹⁸ Gdy powiem bezbożnemu: Z pewnością umrzesz, a nie upomnisz go ani nie ostrzeżesz, aby go odwieść od jego bezbożnej drogi, aby uratować jego życie, to ten bezbożny umrze w swojej nieprawości¹, ale jego krwi zażądam z twojej ręki.

1. Ez 33,6; J 8,21.24.

¹⁹ Lecz jeśli ostrzeżesz bezbożnego, a on nie odwróci się od swej bezbożności i od swej bezbożnej drogi, to on umrze w swojej nieprawości, ale ty wybawisz swoją duszę¹.

1. Iz 49,4-5; Dz 20,6.

²⁰ Gdy zaś sprawiedliwy odwróci się od swojej sprawiedliwości i popełni nieprawość, a ja ześlę na niego przeszkodę, to on umrze. Ponieważ nie ostrzegłeś go, umrze w swym grzechu i nie będzie się pamiętać o jego sprawiedliwości, którą czynił, lecz jego krwi zażądam z twojej ręki.

²¹ Ale jeśli ostrzeżesz sprawiedliwego, aby sprawiedliwy nie zgrzeszył, i on nie zgrzeszy, na pewno będzie żył, bo przyjął ostrzeżenie, a ty ocalisz swoją duszę.

²² I spoczęła tam nade mną ręka Pana, i powiedział do mnie: Wstań i pójdź na równinę, tam będę z tobą mówił.

²³ Wstałem więc i wyszedłem na równinę, a oto chwała Pana stała tam, taka jak chwała, którą widziałem nad rzeką Kebar, i upadłem na twarz.

²⁴ Wtedy duch wstąpił we mnie, postawił mnie na nogi i przemówił do mnie: Idź i zamknij się w swym domu.

²⁵ Bo oto, synu człowieczy, włożą na ciebie powrozy i zwiążą cię nimi, a nie będziesz mógł wyjść między nich.

²⁶ A ja sprawię, że twój język przylgnie do twego podniebienia¹ i będziesz niemy, i nie będziesz dla nich człowiekiem, który strofuje, gdyż są domem buntowniczym.

1. Ez 24,27; 29,21.

²⁷ Ale gdy będę z tobą mówić¹, otworzę ci usta i powiesz do nich: Tak mówi Pan Bóg: Kto chce słuchać, niech słucha, a kto nie chce, niech nie słucha – gdyż są domem buntowniczym.

1. Ez 24,27; 33,22.

Rozdział 4

¹ A ty, synu człowieczy, weź sobie glinianą tabliczkę, połóż ją przed sobą i wyryj na niej miasto Jerozolimę;

² Sporządź jego oblężenie, zbuduj przeciwko niemu szańce, usyp przeciwko niemu wał, uszykuj przeciwko niemu wojska i ustaw przeciwko niemu tarany dokoła.

³ Następnie weź sobie patelnię żelazną, postaw ją jakby mur żelazny pomiędzy sobą a miastem i odwróć swą twarz przeciwko niemu. Ono będzie oblężone, a ty będziesz je oblegał. To będzie znak dla domu Izraela¹.

1. Ez 12,6.11; 24,24-27.

⁴ Potem połóż się na lewym boku i złóż na nim nieprawość domu Izraela. Ile dni będziesz na nim leżał, tak długo będziesz znosił ich nieprawość.

⁵ A ja wyznaczam ci lata ich nieprawości według liczby dni: trzysta dziewięćdziesiąt dni. Tak długo będziesz znosił nieprawość domu Izraela.

⁶ A gdy je wypełnisz, położysz się na prawym boku i będziesz znosił nieprawość domu Judy przez czterdzieści dni. Wyznaczam ci jeden dzień za każdy rok.

⁷ Tak więc obróć swoją twarz na oblężenie Jerozolimy, obnaż swoje ramię i prorokuj przeciwko niej.

⁸ A oto kładę na ciebie pęta, abyś nie mógł się obrócić z jednego boku na drugi, aż wypełnisz dni swego oblężenia.

⁹ Weź sobie też pszenicę, jęczmień, bób, soczewicę, proso i orkisz, włóż to do jednego naczynia i przygotuj sobie z tego chleb, a będziesz go jadł przez tyle dni, ile będziesz leżeć na swym boku – przez trzysta dziewięćdziesiąt dni.

¹⁰ A waga twego pokarmu, który będziesz jadł, wyniesie dwadzieścia syklów na dzień. Będziesz go jadł w ustalonym czasie.

¹¹ Także wodę będziesz pił w określonej ilości; szóstą część hinu będziesz pił w ustalonym czasie.

¹² Chleb będziesz jadł jak podpłomyki jęczmienne, upieczesz go na ich oczach na ludzkich odchodach.

¹³ I Pan powiedział: Tak synowie Izraela będą jeść swój nieczysty chleb¹ wśród pogan, do których ich wypędzę.

1. Oz 9,3.

¹⁴ I powiedziałem: Ach, Panie Boże¹! Oto moja dusza nigdy się nie splamiła: od mojego dzieciństwa aż do tej pory nie jadłem padliny ani tego, co zwierzę rozszarpało; żadne mięso obrzydłe nie weszło do moich ust.

1. Dz 10,14.

¹⁵ Ale on powiedział do mnie: Oto daję ci odchody wołowe zamiast odchodów ludzkich, abyś sobie na nich upiekł chleb.

¹⁶ Potem powiedział do mnie: Synu człowieczy, oto ja zniszczę zapas chleba w Jerozolimie¹, tak że będą jedli chleb w odważonej ilości i w zmartwieniu i będą pić wodę w odmierzonej ilości i z przerażeniem;

1. Ez 5,16; 14,13; Kpł 26,26; Ps 105,16; Iz 3,1.

¹⁷ Aby im brakowało chleba i wody, aby każdy z nich był przerażony i niszczał w swoich nieprawościach.

Rozdział 5

¹ Ty zaś, synu człowieczy, weź sobie ostry nóż, weź sobie brzytwę fryzjerską i ogól nią sobie głowę oraz brodę. Potem weź sobie wagę i rozdziel włosy.

² Jedną trzecią spal w ogniu w środku miasta, gdy wypełnią się dni oblężenia. Potem weź trzecią część i posiekaj mieczem dokoła, a trzecią część rozrzuć na wiatr, bo ja dobędę miecz na nich.

³ Ale weź z nich małą ilość¹ i zawiń w poły swojej szaty.

1. Jr 40,6; 52,16.

⁴ Z tych weź jeszcze trochę, wrzuć je w środek ognia i spal je w ogniu; stamtąd wyjdzie ogień na cały dom Izraela.

⁵ Tak mówi Pan Bóg: To jest Jerozolima, którą umieściłem pośród pogan, otoczona zewsząd krajami.

⁶ Ale zamieniła moje sądy w niegodziwość, bardziej niż poganie, a moje ustawy – bardziej niż kraje, które ją otaczają. Wzgardzili bowiem moimi sądami i nie postępowali według moich ustaw.

⁷ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Ponieważ przewyższyliście swoimi grzechami pogan, którzy was otaczają, a nie postępowaliście według moich ustaw i nie przestrzegaliście moich sądów, nawet nie czyniliście według sądów pogan, którzy są dokoła was;

⁸ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto występuję przeciwko tobie i wykonam sądy pośrodku ciebie, na oczach pogan.

⁹ I z powodu wszystkich twoich obrzydliwości uczynię ci to, czego wcześniej nie uczyniłem¹, i czego już więcej nie uczynię.

1. Lm 4,6; Dn 9,12; Am 3,2.

¹⁰ Dlatego ojcowie będą jeść synów pośród ciebie, a synowie będą jeść swoich ojców. Wykonam sądy nad tobą i rozproszę całą twoją resztkę na wszystkie wiatry.

¹¹ Dlatego jak żyję, mówi Pan Bóg: Ponieważ zbezcześciłeś moją świątynię wszelkimi twymi nieczystościami i wszelkimi twymi obrzydliwościami, ja także poniżę ciebie, moje oko nie oszczędzi cię i nie zlituję się nad tobą¹.

1. Ez 7,4.9; 8,18; 9,10.

¹² Trzecia część twoich ludzi umrze od zarazy i wyginie z głodu pośród ciebie, trzecia część padnie od miecza wokół ciebie, a trzecią część rozproszę na wszystkie wiatry¹ i miecz na nich dobędę.

1. Ez 6,8; Jr 9,16.

¹³ Tak dopełni się mój gniew i natrę na nich swoją zapalczywością, i ucieszę się. I poznają, że ja, Pan¹, powiedziałem to w swojej zapalczywości, gdy wykonam na nich swój gniew.

1. Ez 36,6; 38,19.

¹⁴ I zamienię cię w spustoszenie¹ i w hańbę narodów, które są wokoło ciebie, na oczach każdego przechodnia.

1. Kpł 26,31-31; Ne 2,17.

¹⁵ A tak staniesz się hańbą, pośmiewiskiem¹, przykładem i przerażeniem dla narodów, które cię otaczają, gdy wykonam na tobie sądy w zapalczywości i gniewie, i w srogich upomnieniach. Ja, Pan, to powiedziałem.

1. Pwt 28,37; 1Krl 9,7; Ps 79,4; Jr 24,9; Lm 2,15.

¹⁶ Gdy wypuszczę przeciw wam srogie strzały głodu, które będą leciały ku zniszczeniu, a które wypuszczę, aby was wyniszczyć, wzmogę głód przeciwko wam i zniszczę wasz zapas chleba.

¹⁷ Ześlę więc na was głód i okrutne zwierzęta, które cię osierocą. Przejdą przez ciebie zaraza i krew i sprowadzę na ciebie miecz. Ja, Pan, to powiedziałem.

Rozdział 6

¹ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, zwróć swoją twarz ku górom Izraela i prorokuj przeciwko nim;

³ I mów: Góry Izraela, słuchajcie słowa Pana Boga. Tak mówi Pan Bóg do gór i pagórków, do strumieni i dolin: Oto ja, właśnie ja sprowadzę na was miecz i zniszczę wasze wyżyny¹.

1. Kpł 26,30.

⁴ Wasze ołtarze będą spustoszone i wasze posągi będą połamane, a porozrzucam waszych pobitych przed waszymi bożkami.

⁵ Trupy synów Izraela położę przed ich bożkami i rozrzucę wasze kości wokół waszych ołtarzy.

⁶ Wszędzie, gdzie mieszkacie, miasta zostaną spustoszone i wyżyny spustoszeją, tak że wasze ołtarze będą zburzone i zniszczone, wasze bożki będą rozbite i przestaną istnieć, wasze posągi będą wycięte, a wasze dzieła wyniszczone.

⁷ I pobici padną pośród was, a poznacie, że ja jestem Panem.

⁸ Lecz pozostawię niektórych spośród was, którzy ujdą spod miecza pogan, gdy będziecie rozproszeni po krajach.

⁹ Ci z was, którzy ocaleją, będą o mnie pamiętać pośród narodów, do których zostaną uprowadzeni, bo ubolewam nad ich cudzołożnym sercem, które odstąpiło ode mnie, i nad ich oczami, które uprawiały nierząd, idąc za swymi bożkami. I poczują wstręt do samych siebie z powodu zła, które popełnili we wszystkich swoich obrzydliwościach.

¹⁰ I poznają, że ja jestem Panem i że nie na próżno mówiłem, że sprowadzę na nich to nieszczęście.

¹¹ Tak mówi Pan Bóg: Klaśnij swą dłonią¹, tupnij swą nogą i mów: Biada z powodu wszystkich złych obrzydliwości domu Izraela! Padną bowiem od miecza², od głodu i od zarazy.

1. Ez 21,14.
2. Ez 5,12.

¹² Ten, co będzie daleko, umrze od zarazy, ten, co blisko, polegnie od miecza, a ten, co pozostanie i będzie oblężony, umrze od głodu. Tak dopełnię na nich swej zapalczywości¹.

1. Ez 5,13.

¹³ Wtedy poznacie, że ja jestem Panem, gdy ich pobici będą leżeli wśród ich bożków i dokoła ich ołtarzy, na każdym wysokim pagórku¹, po wszystkich szczytach górskich², pod każdym drzewem zielonym³ i pod każdym rozłożystym dębem, gdzie składali miłą woń wszystkim swoim bożkom.

1. Jr 2,20.
2. Oz 4,13.
3. Iz 57,5.

¹⁴ Wyciągnę swoją rękę przeciwko nim i uczynię tę ziemię spustoszoną, bardziej spustoszoną od pustyni Diblat¹, wszędzie, gdzie mieszkają. I tak poznają, że ja jestem Panem.

1. Lb 33,46; Jr 48,22.

Rozdział 7

¹ Potem doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, tak mówi Pan Bóg do ziemi Izraela: Koniec, koniec nadszedł dla wszystkich czterech stron ziemi¹.

1. Am 8,2; Mt 24,6-14.

³ Teraz nadejdzie koniec dla ciebie. Ześlę na ciebie swój gniew, będę cię sądził według twoich dróg i oddam ci według wszystkich twoich obrzydliwości.

⁴ Moje oko nie oszczędzi cię¹ i nie zlituję się nad tobą, ale oddam ci za twoje drogi, a twoje obrzydliwości zostaną pośród ciebie, i poznacie, że ja jestem Panem².

1. Ez 5,11; 8,18; 9,10.
2. Ez 6,7; 12,20.

⁵ Tak mówi Pan Bóg: Utrapienie, oto nadchodzi jedno utrapienie.

⁶ Nadszedł koniec, przyszedł koniec, ocknął się przeciwko tobie, oto nadszedł.

⁷ Nadszedł poranek dla ciebie, obywatelu ziemi. Nadszedł czas¹, zbliża się dzień grzmotu, a nie głosu rozlegającego się po górach.

1. So 1,14-15.

⁸ Już wkrótce wyleję swój gniew na ciebie i dopełnię na tobie swojej zapalczywości. Osądzę cię według twoich dróg i oddam ci za wszystkie twoje obrzydliwości.

⁹ Moje oko nie oszczędzi cię i nie zlituję się nad tobą, ale oddam ci według twoich dróg i twoich obrzydliwości, które znajdują się pośród ciebie. I tak poznacie, że ja jestem Panem, który uderza.

¹⁰ Oto ten dzień, oto nadszedł; nastał poranek, zakwitła rózga, wyrosła pycha.

¹¹ Przemoc wyrosła w rózgę niegodziwości. Nie pozostanie z nich nic – ani z ich mnóstwa, ani z ich bogactwa i nie będzie żadnego zawodzenia nad nimi.

¹² Nadszedł czas, zbliża się dzień. Kto kupuje, niech się nie cieszy, a kto sprzedaje, niech się nie smuci, bo przyjdzie gniew na całe ich mnóstwo.

¹³ Bo ten, kto sprzedał, nie wróci do rzeczy sprzedanej, choćby jeszcze żył. Widzenie bowiem dotyczące całego ich mnóstwa nie będzie cofnięte i nikt nie wzmocni się w nieprawości swego życia.

¹⁴ Zadęli w trąbę i wszystko przygotowali, lecz nikt nie ruszy do walki. Mój gniew bowiem jest skierowany na całe ich mnóstwo.

¹⁵ Miecz na zewnątrz¹, a zaraza i głód wewnątrz. Kto będzie na polu, umrze od miecza, a kto w mieście, tego pochłoną głód i zaraza.

1. Ez 5,12; Lm 1,20.

¹⁶ Lecz ci, którzy z nich uciekną, będą w górach jak gołębice z dolin. Wszyscy będą lamentować, każdy nad swoją nieprawością.

¹⁷ Wszystkie ręce opadną¹ i wszystkie kolana osłabną jak woda.

1. Ez 21,7; Iz 13,7; Jr 6,24.

¹⁸ Obleką się w wory¹, okryje ich strach, na wszelkiej twarzy będzie wstyd i na wszystkich ich głowach łysina.

1. Iz 3,24; 15,2-3; Jr 48,37; Am 8,10.

¹⁹ Swoje srebro porzucą na ulice, a ich złoto będzie jak nieczystość¹. Ich srebro i złoto nie będzie ich mogło wybawić w dzień gniewu Pana. Nie nasycą nimi swojej duszy ani nie napełnią swych wnętrzności, bo były dla nich kamieniem potknięcia do nieprawości²;

1. Prz 11,4; So 1,18.
2. 1Tm 6,10.

²⁰ W sławie swojej ozdoby, którą Bóg wystawił na swoją chwałę, uczynili posągi swoich obrzydliwości i plugastw. Dlatego zamienię im ją w nieczystość.

²¹ Wydam ją w ręce cudzoziemców na grabież i bezbożnych ziemi na łup, a oni ją splugawią.

²² Odwrócę też od nich swą twarz, a zbezczeszczą moją świątynię. Wejdą bowiem do niej zbójcy i splugawią ją.

²³ Uczyń łańcuch, bo ziemia jest pełna krwawych wyroków, a miasto pełne przemocy.

²⁴ Dlatego sprowadzę najgorszych z pogan, aby posiedli ich domy. Położę kres pysze mocarzy, a ich miejsca święte będą splugawione.

²⁵ Nadchodzi zniszczenie, dlatego będą szukać pokoju, ale go nie będzie.

²⁶ Przyjdzie klęska za klęską, wieść za wieścią nadejdzie; będą szukać widzenia od proroka¹, ale prawo przepadnie kapłanowi, a rada starcom.

1. Ez 20,1-3; Ps 74,9; Lm 2,9.

²⁷ Król będzie w żałobie, książę okryje się smutkiem i ręce ludu ziemi będą strwożone. Uczynię im według ich drogi i według ich sądów osądzę ich. I poznają, że ja jestem Panem.

Rozdział 8

¹ A w szóstym roku, w szóstym miesiącu, piątego dnia, kiedy siedziałem w swym domu, a starsi Judy siedzieli przede mną, dotknęła mnie tam ręka Pana Boga.

² Spojrzałem, a oto coś z wyglądu podobnego do ognia: od bioder w dół wyglądało jak ogień, a od bioder wzwyż wyglądało jak blask, jak blask bursztynu.

³ Wtedy wyciągnął coś w kształcie ręki i uchwycił mnie za kędziory mojej głowy; a duch uniósł mnie między ziemią a niebem¹ i zaprowadził mnie w widzeniach Bożych do Jerozolimy, do wejścia bramy wewnętrznej zwróconej ku północy, gdzie znajdował się tron posągu zawiści², pobudzający do zazdrości³.

1. Dz 8,39.
2. Ez 5,11; Jr 7,30; 32,34.
3. Pwt 32,16.21.

⁴ A oto była tam chwała Boga Izraela, podobna to tej, którą widziałem na równinie¹.

1. Ez 1,28; 3,22-23.

⁵ I powiedział do mnie: Synu człowieczy, podnieś teraz swe oczy w kierunku północy. Podniosłem więc swe oczy w kierunku północy, a oto na północ od bramy ołtarza, u wejścia, stał bożek pobudzający do zazdrości.

⁶ Znowu powiedział do mnie: Synu człowieczy, czy widzisz, co oni czynią? Te wielkie obrzydliwości, które czyni tu dom Izraela, tak że muszę się oddalić od swojej świątyni? Ale odwróć się i ujrzysz jeszcze większe obrzydliwości.

⁷ I przyprowadził mnie do drzwi dziedzińca, a gdy spojrzałem, oto dziura w ścianie.

⁸ I powiedział do mnie: Synu człowieczy, przebij teraz tę ścianę. I przebiłem ścianę, a oto drzwi.

⁹ I powiedział do mnie: Wejdź i zobacz te niegodziwe obrzydliwości, które oni tu czynią.

¹⁰ Wszedłem więc i patrzyłem, a oto wszelkiego rodzaju zwierzęta pełzające, zwierzęta obrzydłe i wszystkie posągi domu Izraela były wyryte na ścianie, wszędzie dokoła.

¹¹ Siedemdziesięciu mężów spośród starszych domu Izraela – wśród nich stał Jaazaniasz, syn Szafana – stało przed nimi, każdy miał w ręku swoją kadzielnicę, a unosił się gęsty obłok kadzidła.

¹² Wtedy zapytał mnie: Czy widziałeś, synu człowieczy, co starsi domu Izraela czynią w ciemności, każdy w swoich komnatach pełnych obrazów? Mówią bowiem: Pan nas nie widzi, Pan opuścił tę ziemię.

¹³ Ponadto powiedział do mnie: Odwróć się znowu i zobaczysz jeszcze większe obrzydliwości, które oni czynią.

¹⁴ I zaprowadził mnie do wejścia bramy domu Pana, która znajdowała się po stronie północnej, a oto siedziały tam kobiety opłakujące Tammuza.

¹⁵ I zapytał mnie: Czy widziałeś to, synu człowieczy? Odwróć się znowu i zobaczysz jeszcze większe obrzydliwości niż te.

¹⁶ Wtedy wprowadził mnie na wewnętrzny dziedziniec domu Pana, a oto u wejścia do świątyni Pana, między przedsionkiem a ołtarzem¹, było około dwudziestu pięciu mężczyzn. Każdy z nich był odwrócony plecami do świątyni Pana, ich twarze były zwrócone na wschód i oddawali pokłon słońcu w kierunku wschodu².

1. Jl 2,17.
2. Pwt 4,19; 2Krl 23,5.11; Hi 31,26; Jr 44,17.

¹⁷ I zapytał mnie: Czy widziałeś, synu człowieczy? Czy to zbyt mało dla domu Judy czynić takie obrzydliwości, jakie tu czynią? Napełnili bowiem ziemię nieprawością, odwrócili się, aby pobudzać mnie do gniewu, i oto przykładają gałązkę do swoich nosów.

¹⁸ Dlatego ja również postąpię z nimi w zapalczywości. Moje oko ich nie oszczędzi i nie zlituję się nad nimi. Będą wołać do moich uszu donośnym głosem¹, lecz ich nie wysłucham.

1. Prz 1,28; Iz 1,15; Jr 11,11; 14,12; Mi 3,4; Za 7,13.

Rozdział 9

¹ Potem zawołał donośnym głosem do moich uszu, mówiąc: Zbliżcie się straże miasta, każda z niszczycielską bronią w ręku.

² A oto sześciu mężów przyszło drogą od górnej bramy, która jest zwrócona ku północy, i każdy z nich miał w ręku niszczycielską broń. Jeden mąż wśród nich był ubrany w lnianą szatę, z kałamarzem pisarskim u boku. Weszli i stanęli obok ołtarza z brązu.

³ A chwała Boga Izraela uniosła się znad cherubina, na którym spoczywała, i sięgnęła do progu świątyni. Potem zawołał na tego męża ubranego w lnianą szatę, który miał kałamarz pisarski u boku;

⁴ Pan powiedział do niego: Przejdź przez środek miasta¹, przez środek Jerozolimy, i uczyń znak na czołach mężczyzn, którzy wzdychają i lamentują nad wszystkimi obrzydliwościami, jakie popełnia się pośród niej.

1. Wj 12,7; Obj 7,3; 9,4; 13,16-17; 20,4.

⁵ A słyszałem, że tamtym powiedział tak: Idźcie za nim przez miasto i zabijajcie. Niech wasze oko nie oszczędzi nikogo i nie zlituję się nad nikim.

⁶ Wybijcie do szczętu starców i młodzieńców, panny, dzieci i kobiety¹, ale nie przystępujcie do nikogo, na którym będzie ten znak. Rozpocznijcie od mojej świątyni². Zaczęli więc od starszych, którzy byli przed domem.

1. 2Krn 36,17.
2. 1P 4,17.

⁷ Powiedział im: Splugawcie ten dom i napełnijcie dziedziniec zabitymi. Idźcie. Wyszli więc i zabijali w mieście.

⁸ A gdy ich zabijali, a ja pozostałem, wtedy padłem na twarz i zawołałem: Ach, Panie Boże! Czy wytracisz całą resztkę Izraela, wylewając swoją zapalczywość na Jerozolimę?

⁹ Odpowiedział mi: Nieprawość domu Izraela i Judy jest niezmiernie wielka, ziemia jest pełna krwi¹ i miasto pełne przewrotności. Mówią bowiem: Pan opuścił tę ziemię, Pan nas nie widzi.

1. Ez 8,17; 2Krl 21,16.

¹⁰ A więc ja to uczynię, moje oko nie oszczędzi nikogo i nie zlituję się nad nikim, złożę im na głowę ich własne postępowanie.

¹¹ A oto ten mąż odziany w lnianą szatę, który miał kałamarz u boku, oznajmił: Uczyniłem tak, jak mi rozkazałeś.

Rozdział 10

¹ Potem spojrzałem, a oto na firmamencie, który był nad głową cherubinów, ukazało się nad nimi coś jakby kamień szafiru, z wyglądu podobne do tronu.

² Wtedy powiedział do tego męża ubranego w lnianą szatę¹: Wejdź między koła pod cherubinami, napełnij swe ręce rozżarzonymi węglami spomiędzy cherubinów i rozrzuć po mieście. I wszedł tam na moich oczach.

1. Ez 9,2-3.

³ A cherubiny stały po prawej stronie domu, gdy wchodził ten mąż, a obłok napełnił dziedziniec wewnętrzny.

⁴ Następnie chwała Pana uniosła się znad cherubinów i sięgnęła do progu domu¹, a dom napełnił się obłokiem i dziedziniec napełnił się chwałą Pana.

1. Ez 43,5; 1Krl 8,10-11.

⁵ I szum skrzydeł cherubinów było słychać aż na dziedzińcu zewnętrznym, jak głos Boga Wszechmocnego¹, gdy mówi.

1. Ps 29,3.

⁶ Gdy rozkazał więc temu mężowi ubranemu w lnianą szatę, mówiąc: Weź ognia spomiędzy kół, spomiędzy cherubinów; to ten wszedł i stanął obok kół.

⁷ Wtedy jeden cherubin wyciągnął rękę spomiędzy cherubinów do ognia, który był pomiędzy cherubinami, wziął i podał go do rąk męża ubranego w lnianą szatę. Ten go wziął i wyszedł.

⁸ A przy cherubinach, pod ich skrzydłami, ukazał się kształt ręki ludzkiej.

⁹ Potem spojrzałem, a oto cztery koła przy cherubinach, jedno koło obok jednego cherubina, każde koło obok każdego cherubina, a koła z wyglądu miały barwę kamienia berylu.

¹⁰ Co do wyglądu, wszystkie cztery miały jednakowy kształt, jakby koło znajdowało się w środku koła.

¹¹ Gdy się poruszały, szły w czterech swoich kierunkach¹. A idąc, nie odwracały się, ale podążały w tym kierunku, w którym zwracała się głowa, i nie odwracały się, gdy szły.

1. Ez 1,17.

¹² A całe ich ciało, ich plecy, ich ręce i ich skrzydła, a także koła były pełne oczu dokoła, one cztery i ich koła.

¹³ A słyszałem, że te koła nazwał kręgiem.

¹⁴ A każda istota miała cztery twarze: pierwsza to twarz cherubina, druga to twarz człowieka, trzecia to twarz lwa, a czwarta to twarz orła.

¹⁵ I cherubiny się podniosły. Była to ta sama istota, którą widziałem¹ nad rzeką Kebar.

1. Ez 1,5.

¹⁶ A gdy się poruszały cherubiny, poruszały się także koła obok nich. A gdy cherubiny podnosiły swoje skrzydła, aby się unieść ponad ziemię, koła nie odwracały się od nich.

¹⁷ Gdy tamci stawali, one stały, a gdy tamci się podnosili, one też się podnosiły wraz z nimi, bo był w nich duch istoty żywej.

¹⁸ Potem chwała Pana odeszła od progu domu¹ i stanęła nad cherubinami.

1. Oz 9,12.

¹⁹ A cherubiny podniosły swoje skrzydła i uniosły się z ziemi na moich oczach. Gdy odchodziły, koła były przy ich boku. Stanęły u wejścia do wschodniej bramy domu Pana, a chwała Boga Izraela była nad nimi u góry.

²⁰ To jest ta istota¹, którą widziałem pod Bogiem Izraela nad rzeką Kebar; i poznałem, że były to cherubiny.

1. Ez 1,22; 10,15.

²¹ Każdy z nich miał po cztery twarze i każdy miał po cztery skrzydła, a pod skrzydłami było coś w kształcie rąk ludzkich.

²² A wygląd ich twarzy był taki sam jak twarze, które widziałem nad rzeką Kebar. Tak właśnie wyglądały ich twarze i oni sami. Każdy z nich poruszał się prosto przed siebie.

Rozdział 11

¹ Potem duch uniósł mnie¹ i zaprowadził do wschodniej bramy domu Pana, która jest zwrócona na wschód. A oto u wejścia tej bramy było dwudziestu pięciu mężczyzn, wśród których zobaczyłem Jaazaniasza, syna Azzura, i Pelatiasza, syna Benajasza, książąt ludu.

1. Ez 3,12-14; Ez 8,3.

² Wtedy powiedział mi: Synu człowieczy, to są mężczyźni, którzy obmyślają nieprawość i dają złe rady w tym mieście;

³ Mówią: To nie tak blisko, budujmy domy. Oto miasto jest kotłem, a my – mięsem.

⁴ Dlatego prorokuj przeciwko nim, prorokuj, synu człowieczy!

⁵ Wtedy zstąpił na mnie Duch Pana i powiedział do mnie¹: Mów: Tak mówi Pan: Tak mówiliście, domu Izraela. Znam bowiem wszystko, co wam przychodzi na myśl.

1. Ez 2,2; 3,24.

⁶ Zabiliście wielkie mnóstwo ludzi w tym mieście i napełniliście ulice zabitymi.

⁷ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Wasi zabici, których położyliście w środku miasta¹, są mięsem, a miasto – kotłem. Lecz wyprowadzę was z niego.

1. Ez 24,3-11; Mi 3,3.

⁸ Baliście się miecza, a ja sprowadzę na was miecz, mówi Pan Bóg.

⁹ A wyprowadzę was z niego, wydam was w ręce obcych i wykonam nad wami sądy.

¹⁰ Padniecie od miecza¹, osądzę was na granicy Izraela i dowiecie się, że ja jestem Panem.

1. 2Krl 25,19-21; Jr 39,6; 52,10.

¹¹ Miasto nie będzie dla was kotłem ani wy nie będziecie w nim mięsem; na granicy Izraela osądzę was.

¹² I dowiecie się, że ja jestem Panem, ponieważ nie postępowaliście według moich ustaw, nie wykonaliście moich sądów, ale czyniliście według sądów tych pogan, którzy są dokoła was.

¹³ A gdy prorokowałem, umarł Pelatiasz, syn Benajasza. Wtedy upadłem na twarz i zawołałem donośnym głosem: Ach, Panie Boże! Czy doszczętnie wyniszczysz resztkę Izraela?

¹⁴ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

¹⁵ Synu człowieczy, twoi bracia, właśnie twoi bracia, twoi krewni i cały dom Izraela są tymi, do których mówili mieszkańcy Jerozolimy: Oddalcie się od Pana. Nam została dana ta ziemia w posiadanie.

¹⁶ Dlatego mów: Tak mówi Pan Bóg: Chociaż wygnałem ich daleko pomiędzy pogan i chociaż rozproszyłem ich po krajach, jednak przez krótki czas będę dla nich świątynią w krajach¹, do których przybędą.

1. Ps 90,1; 91,9; Iz 8,14.

¹⁷ Dlatego mów: Tak mówi Pan Bóg: Zgromadzę was z pogan¹ i zbiorę was z krajów, do których zostaliście rozproszeni, i dam wam ziemię Izraela.

1. Ez 28,25; 34,13; 36,24; Jr 24,6.

¹⁸ Wejdą tam i usuną z niej wszystkie jej plugastwa i wszystkie jej obrzydliwości.

¹⁹ I dam im jedno serce¹, i włożę nowego ducha w wasze wnętrze²; usunę z ich ciała serce kamienne, a dam im serce mięsiste;

1. Ez 36,26; Jr 32,39; So 3,9.
2. Ez 18,31; Ps 51,10; Jr 31,33; 32,39.

²⁰ Aby postępowali według moich ustaw i strzegli moich sądów oraz czynili je. I będą moim ludem¹, a ja będę ich Bogiem.

1. Ez 14,11; 36,28; 37,27; Jr 24,7.

²¹ Ale co do tych, których serce chodzi za żądzami ich plugastw i obrzydliwości, złożę im na głowę ich własną drogę, mówi Pan Bóg.

²² Wtedy cherubiny podniosły swoje skrzydła i wraz z nimi koła, a chwała Boga Izraela była nad nimi u góry.

²³ I odeszła chwała Pana z pośrodku miasta¹, i stanęła na górze, która jest na wschód od miasta.

1. Ez 8,4; 9,3; 10,4.18; 43,4.

²⁴ A duch uniósł mnie i przyprowadził w widzeniu przez Ducha Bożego do ziemi Chaldei, do pojmanych. I odeszło ode mnie widzenie, które miałem.

²⁵ Następnie opowiedziałem pojmanym te wszystkie rzeczy, które Pan mi ukazał.

Rozdział 12

¹ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, mieszkasz pośród domu buntowniczego, który ma oczy, aby widzieć, a nie widzi, ma uszy, aby słyszeć, a nie słyszy. Jest bowiem domem buntowniczym.

³ Ty więc, synu człowieczy, przygotuj sobie toboły wygnańca i wyprowadź się za dnia na ich oczach; przenieś się na ich oczach ze swego miejsca na inne. Może zrozumieją, chociaż są domem buntowniczym.

⁴ Wyniesiesz swoje rzeczy za dnia na ich oczach, jak toboły wygnańca; wyjdź wieczorem na ich oczach, jak wychodzą wygnańcy.

⁵ Na ich oczach przebij sobie mur i wynieś przez niego swoje rzeczy.

⁶ Na ich oczach podnieś je na ramiona i wynieś o zmierzchu, zakryj sobie twarz i nie patrz na ziemię. Dałem cię bowiem jako znak domowi Izraela¹.

1. Ez 4,3; 24,24; Iz 8,18.

⁷ I uczyniłem tak, jak mi rozkazano: wyniosłem swoje rzeczy za dnia, jak toboły wygnańca, a wieczorem przebiłem ręką mur; o zmierzchu wyniosłem je, na ramionach niosąc je na ich oczach.

⁸ A rano doszło do mnie słowo Pana mówiące:

⁹ Synu człowieczy, czy dom Izraela, ten dom buntowniczy, nie zapytał cię: Cóż ty czynisz?

¹⁰ Powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: To brzemię odnosi się do księcia, który jest w Jerozolimie, i do całego domu Izraela, który tam się znajduje.

¹¹ Powiedz im: Ja jestem waszym znakiem. Jak uczyniłem, tak się im stanie: Pójdą na wygnanie, w niewolę.

¹² A książę, który jest pośród nich¹, weźmie toboły na ramieniu o zmierzchu i wyjdzie. Przebiją mur, aby go przez niego przeprowadzić. Zakryje sobie twarz, aby swymi oczami nie widział ziemi.

1. Jr 39,4.

¹³ Rozciągnę bowiem nad nim swoją sieć¹ i zostanie schwytany w moje sidła. Zaprowadzę go do Babilonu, do ziemi Chaldejczyków, lecz jej nie zobaczy, a tam umrze.

1. Jr 32,4-5.

¹⁴ A wszystkich, którzy go otaczają, by mu pomóc, i wszystkie jego oddziały rozproszę na wszystkie wiatry¹ i miecz na nich dobędę.

1. Ez 5,10; 2Krl 25,4-5.

¹⁵ I poznają, że ja jestem Panem¹, gdy ich rozproszę między narody i rozrzucę po krajach.

1. Ez 6,7.14; 11,10; Ps 9,16.

¹⁶ Zachowam jednak niewielu z nich od miecza, głodu i zarazy, aby opowiadali o wszystkich swoich obrzydliwościach pomiędzy narodami, do których przybędą; i poznają, że ja jestem Panem.

¹⁷ I znowu doszło do mnie słowo Pana mówiące:

¹⁸ Synu człowieczy, jedz swój chleb w strachu i pij swoją wodę z drżeniem i smutkiem;

¹⁹ I powiedz do ludu tej ziemi: Tak mówi Pan Bóg o mieszkańcach Jerozolimy, o ziemi Izraela: Będą jeść swój chleb w smutku i będą pić swą wodę w trwodze, aby ich ziemia była ograbiona ze swoich dostatków z powodu bezprawia wszystkich jej mieszkańców;

²⁰ Także miasta, w których mieszkają, będą spustoszone, a ziemia opustoszeje: I poznacie, że ja jestem Panem.

²¹ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

²² Synu człowieczy, cóż to jest za przysłowie u was o ziemi Izraela, które brzmi: Dłużą się dni, a każde widzenie zawodzi¹?

1. Ez 11,3; 2P 3,4.

²³ Dlatego mów do nich: Tak mówi Pan Bóg: Sprawię, że to przysłowie ustanie i nie będą go więcej powtarzać w Izraelu. Powiedz im: Zbliżają się te dni¹ i spełnienie wszelkiego widzenia.

1. Jl 2,1; So 1,14.

²⁴ Nie będzie już bowiem żadnego marnego widzenia ani pochlebnej wróżby pośród domu Izraela;

²⁵ Gdyż ja, Pan, będę mówić, a słowo, które wypowiem¹, spełni się i nie ulegnie więcej opóźnieniu. Za waszych dni, domu buntowniczy, wypowiem słowo i wypełnię je, mówi Pan Bóg.

1. Ez 12,28; Iz 55,11; Dn 9,12; Łk 21,33.

²⁶ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

²⁷ Synu człowieczy, oto dom Izraela mówi: To widzenie, które on ma, odnosi się do dni odległych¹, on prorokuje o czasach dalekich.

1. 2P 3,4.

²⁸ Dlatego powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Żadne z moich słów już się nie opóźni, ale słowo, które wypowiem, spełni się, mówi Pan Bóg.

Rozdział 13

¹ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, prorokuj przeciw prorokom Izraela, którzy prorokują, i mów do tych, którzy prorokują z własnego serca: Słuchajcie słowa Pana.

³ Tak mówi Pan Bóg: Biada głupim prorokom, którzy idą za swoim duchem, choć nic nie widzieli!

⁴ Izraelu, twoi prorocy są jak lisy na pustyniach.

⁵ Nie wstąpiliście na wyłomy ani nie uzupełniliście muru wokół domu Izraela¹, aby mógł ostać się w bitwie w dzień Pana.

1. Ez 22,30; Ps 106,23.30.

⁶ Widzą ułudę i kłamliwe wróżby i mówią: Pan mówi, choć Pan ich nie posłał. I dają nadzieję ludowi, że ich słowo się spełni.

⁷ Czy nie mieliście złudnego widzenia i nie głosiliście kłamliwej wróżby? Mówicie bowiem: Pan mówi, chociaż ja nie mówiłem.

⁸ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Ponieważ mówicie rzeczy złudne i widzicie kłamstwo, oto ja jestem przeciwko wam, mówi Pan Bóg.

⁹ I moja ręka będzie przeciwko prorokom, którzy widzą rzeczy złudne i wróżą kłamstwo. Nie będą w zgromadzeniu mego ludu i w poczet domu Izraela nie będą wpisani¹, i do ziemi Izraela nie wejdą. A poznacie, że ja jestem Pan Bóg.

1. Ezd 2,59.62; Ne 7,5; Ps 69,28.

¹⁰ Dlatego, właśnie dlatego, że zwodzili mój lud, mówiąc: Pokój, choć nie było pokoju; jeden zbudował glinianą ścianę, a inni tynkowali ją słabym tynkiem¹.

1. Ez 22,28.

¹¹ Mów do tych, którzy ją tynkują słabym tynkiem: Zawali się. Przyjdzie ulewny deszcz¹, a wy, wielkie kule gradu, spadniecie, i gwałtowny wiatr ją zburzy.

1. Ez 38,22.

¹² A oto gdy ściana runie, czy nie powiedzą wam: Gdzie jest tynk, którym tynkowaliście?

¹³ Dlatego tak mówi Pan Bóg: W mojej zapalczywości zburzę ją gwałtownym wiatrem; na skutek mojego gniewu przyjdzie ulewny deszcz i na skutek mojego oburzenia przyjdzie wielki grad, by ją zniszczyć.

¹⁴ I zburzę tę ścianę, którą tynkowaliście słabym tynkiem, zrównam ją z ziemią tak, że jej fundamenty zostaną odsłonięte, i runie, a wy zginiecie pośród niej. I poznacie, że ja jestem Panem¹.

1. Ez 14,8.

¹⁵ A gdy dopełnię mojego gniewu nad tą ścianą i nad tymi, którzy ją tynkowali słabym tynkiem, powiem do was: Nie ma już tej ściany, nie ma tych, którzy ją tynkowali;

¹⁶ To jest proroków Izraela, którzy prorokują o Jerozolimie i mają o niej widzenia pokoju¹, choć nie ma pokoju, mówi Pan Bóg.

1. Jr 6,14; 28,9.

¹⁷ Ale ty, synu człowieczy, zwróć swą twarz przeciwko córkom swego ludu, które prorokują z własnego serca, i prorokuj przeciwko nim;

¹⁸ I mów: Tak mówi Pan Bóg: Biada tym kobietom, które szyją poduszki pod wszystkie łokcie rąk mego ludu i robią nakrycia głowy dla ludzi każdego wzrostu, aby łowić dusze! Czy będziecie łowić dusze mego ludu¹, aby zachować dusze, które przybędą do was?

1. 2P 2,14.

¹⁹ Bo bezcześcicie mnie wobec mego ludu dla garści jęczmienia i dla kęsa chleba, zabijając dusze, które nie powinny umrzeć, a oszczędzając dusze, które nie powinny żyć – gdy okłamujecie mój lud, który słucha kłamstwa.

²⁰ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto wystąpię przeciwko waszym poduszkom, którymi łowicie dusze, aby je zwieść. Zerwę je z waszych ramion i wypuszczę dusze, które łowicie, aby je zwieść.

²¹ I rozerwę wasze nakrycia, i wybawię swój lud z waszej ręki, aby już nie był łupem w waszym ręku. I poznacie, że ja jestem Panem.

²² Ponieważ zasmucacie kłamstwem serce sprawiedliwego, chociaż ja go nie zasmuciłem, i wzmacniacie ręce bezbożnego¹, aby się nie odwrócił od swojej złej drogi, ożywiając go;

1. Jr 23,14.

²³ Dlatego nie będziecie już mieć widzeń złudnych¹ i nie będziecie prorokować żadnej wróżby. Wyrwę bowiem swój lud z waszej ręki i poznacie, że ja jestem Panem.

1. Ez 12,24; Mi 3,6.

Rozdział 14

¹ Potem przyszli do mnie niektórzy spośród starszych Izraela¹ i usiedli przede mną.

1. Ez 8,1; 20,1; 33,31.

² I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

³ Synu człowieczy, ci ludzie postawili swoje bożki w swym sercu, a kamień potknięcia do nieprawości położyli przed twarzą. Czy uważasz, że szczerze pytają mnie o radę¹?

1. 2Krl 3,13.

⁴ Dlatego przemów do nich i powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Każdemu z domu Izraela, który stawia swoje bożki w swym sercu i położy przed twarzą kamień potknięcia do nieprawości, a przyjdzie do proroka, ja, Pan, odpowiem według liczby jego bożków;

⁵ Aby uchwycić dom Izraela za serce, gdyż oni wszyscy odeszli ode mnie z powodu swoich bożków.

⁶ Dlatego powiedz do domu Izraela: Tak mówi Pan Bóg: Nawróćcie się i odwróćcie się od swoich bożków, i odwróćcie swoje twarze od wszystkich waszych obrzydliwości.

⁷ Każdemu bowiem z domu Izraela i z obcych przebywających w Izraelu, który odwróci się od naśladowania mnie, a postawi swoje bożki w swym sercu, położy przed twarzą kamień potknięcia do nieprawości i przyjdzie do proroka, aby radzić się mnie przez niego, ja, Pan, sam mu odpowiem.

⁸ I zwrócę swoją twarz przeciw temu człowiekowi¹, i uczynię z niego znak i przysłowie², i wytracę go spośród mego ludu. I poznacie, że ja jestem Panem.

1. Ez 15,7; Kpł 17,10; 20,3-6; Jr 44,11.
2. Ez 5,15; Lb 26,10; Pwt 28,37.

⁹ A jeśli prorok dał się zwieść i mówił słowo, ja, Pan, zwiodłem tego proroka¹. Wyciągnę na niego swoją rękę i zgładzę go spośród mego ludu Izraela.

1. 1Krl 22,23; Hi 12,16; Jr 4,10; 2Tes 2,11.

¹⁰ I poniosą karę za swoją nieprawość: kara proroka będzie taka sama jak kara tego, który u niego się radził;

¹¹ Aby dom Izraela już więcej nie oddalał się ode mnie ani nie plamił się więcej swymi przestępstwami¹; aby był moim ludem, a ja – ich Bogiem, mówi Pan Bóg.

1. 2P 2,15.

¹² Słowo Pana ponownie doszło do mnie mówiące:

¹³ Synu człowieczy, jeśli ziemia zgrzeszy przeciwko mnie, niezmiernie dopuszczając się przestępstwa, wtedy wyciągnę na nią swą rękę, zniszczę jej zapas chleba, ześlę na nią głód i wytracę z niej ludzi i zwierzęta.

¹⁴ Choćby byli pośród niej ci trzej mężowie: Noe, Daniel i Hiob, to oni przez swoją sprawiedliwość wybawiliby tylko własne dusze, mówi Pan Bóg.

¹⁵ A jeśli ześlę na ziemię dzikie zwierzęta, a one ją wyludnią i będzie spustoszona tak, że nikt nie będzie mógł przechodzić z powodu zwierząt;

¹⁶ Jak żyję, mówi Pan Bóg, że choćby ci trzej mężowie byli pośród niej, żadną miarą nie wybawiliby ani synów, ani córek. Tylko oni sami byliby wybawieni, lecz ziemia byłaby spustoszona.

¹⁷ Albo jeśli sprowadzę miecz na tę ziemię i powiem do miecza: Przejdź przez tę ziemię; i wytracę z niej ludzi i zwierzęta¹;

1. Ez 25,13; So 1,3.

¹⁸ Jak żyję, mówi Pan Bóg – choćby ci trzej mężowie byli pośrodku niej, żadną miarą nie wybawiliby ani synów, ani córek, ale tylko oni sami byliby wybawieni.

¹⁹ Albo jeśli ześlę zarazę na tę ziemię¹ i wyleję na nią swoją zapalczywość w sposób krwawy, aby wyniszczyć z niej ludzi i zwierzęta;

1. Ez 38,22; 2Sm 24,15.

²⁰ Choćby Noe, Daniel i Hiob byli pośród niej, jak żyję, mówi Pan Bóg, żadną miarą nie wybawiliby ani syna, ani córki; oni przez swoją sprawiedliwość wybawiliby tylko swoje dusze.

²¹ Tak bowiem mówi Pan Bóg: Tym bardziej, gdy ześlę na Jerozolimę moje cztery ciężkie kary: miecz, głód, dzikie zwierzęta i zarazę, aby wytraciły z niej ludzi i zwierzęta.

²² Oto jednak zostanie w niej resztka, która zostanie wyprowadzona – synowie i córki. Oto oni wyjdą do was i zobaczycie ich drogę i czyny, a wy będziecie pocieszeni z powodu tego nieszczęścia, które sprowadziłem na Jerozolimę – wszystkiego, co sprowadziłem na nią.

²³ I oni będą was pocieszać, gdy zobaczycie ich drogę i czyny. I zrozumiecie, że tego wszystkiego, co w niej¹ uczyniłem, nie uczyniłem bez przyczyny, mówi Pan Bóg.

1. Jr 22,8-9.

Rozdział 15

¹ Wtedy doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, w czym jest lepsze drzewo winogronowe od wszelkiego innego drzewa¹ albo od latorośli, która jest wśród drzew leśnych?

1. Iz 5,1-7; J 15,6.

³ Czy weźmie się z niego drewno do zrobienia czegoś? Czy zrobią z niego kołek do zawieszania na nim jakiegoś naczynia?

⁴ Oto w ogień rzuca się je na spalenie; ogień strawi oba jego końce, a środek jego jest zwęglony. Na co się jeszcze przyda?

⁵ Oto póki było całe, nic nie można było z niego zrobić. Tym bardziej gdy strawił je ogień i spaliło się, na nic się więcej nie przyda.

⁶ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Jak wśród drzew leśnych jest drzewo winogronowe, które wydałem ogniowi na spalenie, tak też wydam mieszkańców Jerozolimy.

⁷ Zwrócę bowiem swoją twarz przeciwko nim¹; z jednego ognia wyjdą, a drugi ogień ich strawi. I poznacie, że ja jestem Panem, gdy zwrócę swoją twarz przeciwko nim.

1. Ez 14,8; Kpł 17,10.

⁸ I zamienię ich ziemię w spustoszenie, bo dopuścili się przestępstwa, mówi Pan Bóg.

Rozdział 16

¹ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, uświadom Jerozolimie jej obrzydliwości;

³ I powiedz: Tak mówi Pan Bóg do Jerozolimy: Twoje pochodzenie i twój ród wywodzą się z ziemi Kanaan; twój ojciec był Amorytą, a twoja matka – Chetytką.

⁴ A takie były twoje narodziny: W dniu, kiedy się urodziłaś¹, nie odcięto ci pępowiny ani nie obmyto cię wodą, aby cię oczyścić; nie natarto cię solą ani w pieluszki nie owinięto.

1. Oz 2,3.

⁵ Żadne oko nie zlitowało się nad tobą, aby uczynić wobec ciebie jedną z tych rzeczy i okazać ci współczucie. Ale porzucono cię na otwartym polu, brzydząc się tobą w dniu, kiedy się urodziłaś.

⁶ A gdy przechodziłem obok ciebie i widziałem cię podaną na podeptanie w twojej krwi, powiedziałem ci leżącej w swojej krwi: Żyj! Tak, powiedziałem do ciebie, leżącej w swojej krwi: Żyj!

⁷ Rozmnożyłem cię jak kwiat polny, a rozmnożyłaś się i stałaś się wielka, i doszłaś do pełnej urody. Twoje piersi nabrały kształtów, a twoje włosy urosły, chociaż byłaś naga i odkryta.

⁸ A gdy przechodziłem obok ciebie i spojrzałem na ciebie, oto był to twój czas, czas miłości, rozciągnąłem połę swojej szaty na ciebie i zakryłem twoją nagość, związałem się z tobą przysięgą i zawarłem z tobą przymierze, mówi Pan Bóg. I stałaś się moja¹.

1. Wj 19,5; Jr 2,2.

⁹ Potem obmyłem cię wodą, zmyłem z ciebie twoją krew i namaściłem cię olejkiem.

¹⁰ Następnie przyodziałem cię szatą haftowaną, włożyłem ci buty z kosztownej skóry, opasałem bisiorem i okryłem cię jedwabiem.

¹¹ Przystroiłem cię klejnotami, włożyłem bransolety na twoje ręce i złoty łańcuch na szyję.

¹² Włożyłem wisiorek na twoje czoło, kolczyki w twoje uszy i ozdobną koronę na twoją głowę.

¹³ Tak zostałaś przystrojona złotem i srebrem, a twoje szaty były z bisioru, jedwabiu i z tkaniny haftowanej; jadałaś najlepszą mąkę, miód i oliwę. Byłaś bardzo piękna i tak ci się powodziło, że stałaś się królestwem.

¹⁴ Twoja sława rozeszła się wśród narodów z powodu twojej piękności. Była bowiem doskonała dzięki mojej ozdobie, którą włożyłem na ciebie, mówi Pan Bóg.

¹⁵ Ale zaufałaś swojej piękności i uprawiałaś nierząd, będąc tak sławna; uprawiałaś nierząd¹ z każdym, kto przechodził. Jemu się oddawałaś.

1. Ez 23,3-12; Iz 1,21; 57,8; Jr 2,20; 3,2.20; Oz 1,2.

¹⁶ Nabrałaś swoich szat i uczyniłaś sobie wyżyny o rozmaitych barwach, i na nich uprawiałaś nierząd, co nigdy więcej nie przyjdzie ani czego nigdy więcej nie będzie.

¹⁷ Ponadto nabrałaś swoich pięknych klejnotów z mojego złota i srebra, które ci dałem, uczyniłaś sobie posągi mężczyzn i uprawiałaś z nimi nierząd.

¹⁸ Wzięłaś też swe haftowane szaty i odziałaś je, kładłaś przed nimi moją oliwę i moje kadzidło;

¹⁹ Nawet mój chleb, który ci dałem, najlepszą mąkę, oliwę i miód, którymi cię karmiłem, kładłaś przed nimi jako miłą woń. Tak było, mówi Pan Bóg.

²⁰ Brałaś też swoich synów i swoje córki, które mi urodziłaś, i składałaś je im w ofierze na pożarcie. Czy za mało było twojego nierządu?

²¹ Zabijałaś przecież moje dzieci i oddawałaś je, aby przenoszono je przez ogień dla bożków.

²² We wszystkich swoich obrzydliwościach i nierządach nie pamiętałaś o dniach twojej młodości, gdy byłaś naga¹, odkryta i oddana na podeptanie w swojej krwi.

1. Jr 2,2; Oz 11,1.

²³ A po całej twojej niegodziwości (biada, biada tobie! – mówi Pan Bóg);

²⁴ Zbudowałaś sobie wzniosłe miejsce i zrobiłaś sobie wyżyny na każdej ulicy¹.

1. Iz 57,5-7; Jr 2,20; 3,2.

²⁵ Na każdym rozstaju dróg budowałaś swoje wyżyny i swoją piękność uczyniłaś wstrętną; rozkładałaś swoje nogi przed każdym, kto przechodził, i rozmnożyłaś swoje nierządne czyny.

²⁶ Uprawiałaś nierząd z Egipcjanami, z twoimi sąsiadami o potężnych ciałach, i rozmnożyłaś swoje nierządy, aby pobudzić mnie do gniewu.

²⁷ Dlatego oto ja wyciągnąłem przeciw tobie swoją rękę i zmniejszyłem twoją porcję, i wydałem cię żądzy nienawidzących cię córek Filistynów, które się wstydzą twojej rozwiązłej drogi.

²⁸ Uprawiałaś też nierząd z Asyryjczykami¹, bo byłaś nienasycona; cudzołożyłaś z nimi, a i tak się nie nasyciłaś.

1. Ez 23,12; 2Krl 16,7-10; 2Krn 28,20; Jr 2,18.36.

²⁹ Rozmnożyłaś też swoje nierządy w ziemi Kanaan i Chaldei, a i tak się nie nasyciłaś.

³⁰ O jak słabe jest twoje serce – mówi Pan Bóg – że się dopuszczasz tych rzeczy, postępków bezwstydnej nierządnicy;

³¹ Budując sobie wzniosłe miejsca na każdym rozstaju dróg i stawiając sobie wyżynę na każdej ulicy; gardząc jednak zapłatą, nie byłaś podobna do nierządnicy;

³² Lecz do żony cudzołożnej, która zamiast swego męża dopuszcza obcych.

³³ Wszystkim nierządnicom daje się zapłatę, lecz ty dajesz swe dary wszystkim swoim kochankom i wynagradzasz im, aby przychodzili do ciebie zewsząd i uprawiali z tobą nierząd.

³⁴ U ciebie, w twoim nierządzie, dzieje się odwrotnie niż u innych kobiet. Nikt nie goni za tobą, by uprawiać nierząd. To ty dajesz zapłatę, a tobie nie dają zapłaty. U ciebie jest na odwrót.

³⁵ Dlatego, nierządnico, słuchaj słowa Pana.

³⁶ Tak mówi Pan Bóg: Ponieważ wylała się twoja nieczystość i odkryła się twoja nagość przez twój nierząd z twoimi kochankami i ze wszystkimi twymi obrzydłymi bożkami i przez rozlanie krwi twoich dzieci, które im dałaś;

³⁷ Oto zgromadzę wszystkich kochanków, z którymi obcowałaś, i wszystkich, których kochałaś, wraz ze wszystkimi, których nienawidziłaś; zgromadzę ich zewsząd przeciwko tobie i odkryję twoją nagość przed nimi, aby widzieli całą twoją nagość.

³⁸ I osądzę cię tak, jak sądzi się cudzołożnice¹ i przelewających krew; i oddam ci w zamian krew w gniewie i zazdrości.

1. Ez 23,45; Kpł 20,10; Pwt 22,22.

³⁹ Wydam cię w ich ręce, a oni zburzą twoje wzniosłe miejsca, zniszczą twoje wyżyny, rozbiorą cię z twoich szat, zabiorą ci twoje piękne klejnoty i zostawią cię nagą i odkrytą.

⁴⁰ Zwołają przeciw tobie zgromadzenie i ukamienują cię, i przebiją cię swoimi mieczami.

⁴¹ I spalą twoje domy w ogniu¹, i wykonają na tobie sąd na oczach wielu kobiet. I sprawię, że przestaniesz być nierządnicą, i więcej nie będziesz dawała zapłaty.

1. Pwt 13,16; 2Krl 25,9; Jr 39,8; 52,13.

⁴² Tak uśmierzę swój gniew na tobie i odstąpi od ciebie moja zazdrość; uspokoję się i już nie będę się gniewał.

⁴³ Ponieważ nie pamiętałaś o dniach swojej młodości, ale tym wszystkim mnie drażniłaś, oto i ja złożę ci na głowę twoją własną drogę¹, mówi Pan Bóg. Nie popełnisz już tej rozwiązłości ponad wszystkie twoje obrzydliwości.

1. Ez 9,10; 11,21; 22,31.

⁴⁴ Oto każdy, kto mówi przysłowia, wypowie o tobie takie przysłowie: Jaka matka, taka jej córka.

⁴⁵ Ty jesteś córką swojej matki, która obrzydziła sobie swego męża i swoje dzieci; jesteś siostrą obu swoich sióstr, które obrzydziły sobie swoich mężów i swoje dzieci. Wasza matka była Chetytką, a wasz ojciec – Amorytą.

⁴⁶ Twoją starszą siostrą jest Samaria, która wraz z córkami mieszka po twojej lewicy; a twoją młodszą siostrą jest Sodoma, która mieszka wraz z jej córkami po twojej prawicy.

⁴⁷ Ty jednak nie kroczyłaś ich drogami ani nie popełniłaś takich obrzydliwości jak one. Ale uważając to za małą rzecz, zepsułaś się bardziej niż one na wszystkich swoich drogach.

⁴⁸ Jak żyję, mówi Pan Bóg, twoja siostra Sodoma i jej córki nie czyniły¹ tak, jak ty czyniłaś wraz ze swoimi córkami.

1. Mt 10,15; 11,24.

⁴⁹ Oto taka była nieprawość Sodomy, twojej siostry: pycha, dostatek chleba i wielkie próżniactwo były w niej i jej córkach, nie wzmacniała też ręki ubogiego i nędznego.

⁵⁰ Były wyniosłe i popełniały obrzydliwość przede mną¹. Dlatego usunąłem je, jak uważałem za słuszne.

1. Rdz 13,13; 18,20; 19,5.

⁵¹ A Samaria nie popełniła nawet połowy twoich grzechów, bo rozmnożyłaś swoje obrzydliwości bardziej niż ona i usprawiedliwiłaś swoje siostry wszystkimi twymi obrzydliwościami, które popełniłaś.

⁵² Ty więc, która sądziłaś swoje siostry, znoś swoją hańbę z powodu twoich grzechów, bo obrzydliwsze od nich popełniłaś. One są sprawiedliwsze od ciebie. Wstydź się więc i znoś swoją hańbę, gdyż usprawiedliwiłaś swoje siostry.

⁵³ Kiedy odwrócę ich niewolę, to jest niewolę Sodomy i jej córek i niewolę Samarii i jej córek, to wtedy też odwrócę niewolę twoich pojmanych pośród nich;

⁵⁴ Abyś znosiła swoją hańbę i wstydziła się z powodu wszystkiego, co uczyniłaś, sprawiając im pociechę.

⁵⁵ Jeśli twoje siostry, Sodoma i jej córki, wrócą do swego pierwotnego stanu, a także Samaria i jej córki wrócą do swego pierwotnego stanu, wtedy również i ty ze swoimi córkami wrócisz do swego pierwotnego stanu.

⁵⁶ W dniu twojej pychy bowiem nie było mowy w twoich ustach o twojej siostrze Sodomie;

⁵⁷ Dopóki nie została odkryta twoja niegodziwość; jak za czasu twojego pohańbienia doznanego od córek Syrii¹ i wszystkich, którzy są dokoła nich, od córek Filistynów, które tobą gardzą ze wszystkich stron.

1. 2Krl 16,5; 2Krn 28,18.

⁵⁸ Ponosisz karę za swoją rozwiązłość i obrzydliwość, mówi Pan.

⁵⁹ Tak bowiem mówi Pan Bóg: Uczynię ci tak, jak ty uczyniłaś, gdy wzgardziłaś przysięgą i złamałaś przymierze.

⁶⁰ Ja jednak wspomnę na swoje przymierze z tobą¹ zawarte za dni twojej młodości i ustanowię z tobą wieczne przymierze².

1. Ps 106,45.
2. Jr 32,40; 50,5.

⁶¹ Wtedy wspomnisz swoje drogi i zawstydzisz się, gdy przyjmiesz swoje siostry, starsze i młodsze od ciebie, i dam ci je za córki, ale nie według twego przymierza.

⁶² Tak ustanowię swoje przymierze z tobą¹. I poznasz, że ja jestem Panem;

1. Oz 2,19-20.

⁶³ Abyś pamiętała i wstydziła się, i nigdy więcej nie otworzyła ust ze wstydu, gdy cię oczyszczę ze wszystkiego, co uczyniłaś, mówi Pan Bóg.

Rozdział 17

¹ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, zadaj zagadkę i opowiedz domowi Izraela przypowieść;

³ I powiedz: Tak mówi Pan Bóg: Wielki orzeł o wielkich i długich skrzydłach, pełen pstrego pierza, przyleciał nad Liban i wziął wierzchołek cedru.

⁴ Ułamał koniec jego pędów, zaniósł go do ziemi kupieckiej i złożył go w mieście kupieckim.

⁵ Wziął też nasienie tej ziemi i zasadził na urodzajnym polu; umieścił je nad wielkimi wodami jak wierzbę.

⁶ I urosło, i stało się bujną winoroślą, choć niskiego wzrostu; jej latorośle zwracały się ku niemu, a korzenie były mu poddane. I stało się winoroślą, która wydała latorośle i wypuściła pędy.

⁷ Ale był inny wielki orzeł o wielkich skrzydłach i gęstym pierzu, a oto ta winorośl zwróciła swoje korzenie ku niemu i rozciągnęła swe latorośle do niego, aby on ją nawadniał z bruzd swego sadu.

⁸ A była przecież zasadzona na dobrym polu, nad wielkimi wodami, aby wypuściła latorośle, wydała owoc i stała się wspaniałą winoroślą.

⁹ Wtedy powiedz: Tak mówi Pan Bóg: Czy się jej poszczęści? Czy orzeł nie wyrwie jej korzeni¹ i nie oberwie jej owocu tak, by uschła? Uschną wszystkie listki, które wypuści, i nie będzie trzeba wielkiej mocy ani licznego ludu, aby ją wyrwać z korzeniami.

1. 2Krl 25,7.

¹⁰ Oto jakkolwiek będzie zasadzona, czy się jej poszczęści? Czy doszczętnie nie uschnie¹, gdy dotknie ją wiatr wschodni? Uschnie w bruzdach, w których wyrosła.

1. Ez 19,12; Oz 13,15.

¹¹ Potem doszło do mnie słowo Pana:

¹² Mów teraz do domu buntowniczego: Czyż nie wiecie, co znaczą te rzeczy? Powiedz: Oto król Babilonu przybył do Jerozolimy¹, zabrał jej króla i książąt i uprowadził ich ze sobą do Babilonu.

1. 2Krl 24,11-16.

¹³ Wziął też jednego z potomków króla¹, zawarł z nim przymierze i związał go przysięgą. Zabrał też możnych tej ziemi;

1. 2Krl 24,17.

¹⁴ Aby królestwo było poniżone, tak by się nie podnosiło, ale by tak trwało, zachowując jego przymierze.

¹⁵ Lecz on zbuntował się przeciwko niemu, wysyłając swych posłów do Egiptu, aby dano mu koni i liczny lud. Czy mu się poszczęści¹? Czy ujdzie zemsty ten, który tak czynił? Czy ocali się ten, który złamał przymierze?

1. Pwt 17,16; Iz 31,1-3; Iz 36,6-9.

¹⁶ Jak żyję, mówi Pan Bóg, w miejscu tego króla, który go uczynił królem, a którego przysięgą wzgardził i którego przymierze złamał, u niego w Babilonie umrze.

¹⁷ I ani faraon z wielkim wojskiem i z licznym zastępem nie pomoże mu na wojnie¹, gdy usypie wały i pobuduje wieże², aby zniszczyć mnóstwo ludzi;

1. Jr 37,7.
2. Ez 4,2; Jr 52,4.

¹⁸ Ponieważ wzgardził przysięgą, łamiąc przymierze. Oto bowiem dał na to swą rękę¹, a to wszystko uczynił. Nie ujdzie zemsty.

1. 1Krn 29,24; Lm 5,6.

¹⁹ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Jak żyję, moją przysięgę, którą wzgardził, i moje przymierze, które złamał, złożę mu na głowę.

²⁰ Rozciągnę na nim swoją sieć i zostanie schwytany w moje sidła, i zaprowadzę go do Babilonu, a tam się z nim rozprawię za jego występek, którym zgrzeszył przeciwko mnie.

²¹ A wszyscy, którzy uciekli od niego wraz ze wszystkimi jego hufcami, od miecza polegną, a pozostali zostaną rozproszeni na wszystkie wiatry. I poznacie, że ja, Pan, to powiedziałem.

²² Tak mówi Pan Bóg: Wezmę wierzchołek tego wysokiego cedru¹ i zasadzę; z najwyższych jego gałązek odłamię młodą gałązkę i zasadzę ją na wysokiej i wyniosłej górze²;

1. Iz 11,1; Jr 23,5; Za 3,8.
2. Iz 53,2.

²³ Na wysokiej górze Izraela ją zasadzę¹. Wypuści gałązki, wyda owoc i stanie się cedrem wspaniałym. I będzie mieszkać pod nim wszelkie ptactwo skrzydlate²; pod cieniem jego gałęzi będą mieszkać.

1. Ez 20,40; Iz 2,2-3; Mi 4,1.
2. Ez 31,6; Dn 4,12.

²⁴ A tak wszystkie drzewa polne poznają, że ja, Pan, poniżyłem drzewo wysokie, a wywyższyłem drzewo niskie, ususzyłem drzewo zielone, a sprawiłem, że zakwitło drzewo suche. Ja, Pan, to powiedziałem i uczynię.

Rozdział 18

¹ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Dlaczego powtarzacie między sobą takie przysłowie o ziemi Izraela, mówiąc: Ojcowie jedli kwaśne winogrona, a synom zęby cierpną.

³ Jak żyję, mówi Pan Bóg, nie będziecie więcej powtarzać tego przysłowia w Izraelu.

⁴ Oto wszystkie dusze są moje, tak dusza ojca, jak i dusza syna jest moja. Dusza, która grzeszy, ona umrze¹.

1. Rz 6,23.

⁵ Lecz jeśli człowiek jest sprawiedliwy i wykonuje sąd i sprawiedliwość;

⁶ I nie jadał na górach, nie podnosi swych oczu ku bożkom domu Izraela ani nie hańbił żony swego bliźniego, ani nie zbliżał się do kobiety podczas jej nieczystości;

⁷ Nikogo nie uciskał, zwracał zastaw dłużnikowi¹, nie popełnił grabieży, dawał swój chleb głodnemu i przyodziewał nagiego szatą;

1. Wj 22,26; Pwt 24,12-13.

⁸ Nie uprawiał lichwy i nie brał odsetek¹, odwracał swą rękę od nieprawości i sprawiedliwy sąd wykonywał między jednym człowiekiem a drugim;

1. Wj 22,25; Kpł 25,36-37; Pwt 23,19; Ne 5,7; Ps 15,5.

⁹ Postępował według moich ustaw i przestrzegał moich sądów, czyniąc to, co prawe – ten jest sprawiedliwy, na pewno żyć będzie¹, mówi Pan Bóg.

1. Ez 20,11; Am 5,4.

¹⁰ A jeśli spłodził syna zbójcę i rozlewającego krew¹, który popełnił jedną z tych rzeczy;

1. Rdz 9,6; Wj 21,12; Lb 35,31.

¹¹ Który żadnej z tamtych dobrych rzeczy nie czynił, ale raczej jadał na górach, hańbił żonę swego bliźniego;

¹² Uciskał ubogiego i nędznego, popełniał grabież, nie zwracał zastawu, podnosił oczy ku bożkom, czynił obrzydliwość;

¹³ Uprawiał lichwę i brał odsetki – czy ten będzie żył? Nie będzie żył, ponieważ popełnił te wszystkie obrzydliwości. Ten na pewno umrze. Jego krew spadnie na niego¹.

1. Ez 3,18; 33,4; Kpł 20,9-27; Dz 18,6.

¹⁴ A oto jeśli spłodził syna, który widział wszystkie grzechy swego ojca, jakie czynił, a widząc je, nie czynił nic podobnego;

¹⁵ Nie jadał na górach, nie podnosił swych oczu ku bożkom domu Izraela, nie hańbił żony swego bliźniego;

¹⁶ Nikogo nie uciskał, nie zatrzymywał zastawu, nie popełniał grabieży, dawał swój chleb głodnemu i przyodziewał szatą nagiego;

¹⁷ Odwracał swą rękę od ucisku nad ubogim, nie uprawiał lichwy i nie brał odsetek, wykonywał moje sądy i postępował według moich ustaw – ten nie umrze za nieprawość swego ojca, ale na pewno będzie żył.

¹⁸ Lecz jego ojciec, ponieważ czynił krzywdę, popełniał grabież i nie czynił tego, co dobre pośród swego ludu, oto umrze za swoją nieprawość.

¹⁹ Ale mówicie: Czemu? Czy syn nie ponosi kary za nieprawość ojca¹? Gdy syn czynił to, co prawe i sprawiedliwe, i przestrzegał wszystkich moich ustaw, i wypełniał je, na pewno będzie żył.

1. Wj 20,5; Pwt 5,9; 2Krl 23,26; 24,3-4.

²⁰ Dusza, która grzeszy, umrze. Syn nie poniesie kary za nieprawość ojca¹ ani ojciec nie poniesie kary za nieprawość syna. Sprawiedliwość sprawiedliwego pozostanie na nim², a niegodziwość niegodziwego pozostanie na nim³.

1. Pwt 24,16; 2Krl 14,6; 2Krn 25,4; Jr 31,29-30.
2. Iz 3,10-11.
3. Rz 2,9.

²¹ A jeśli niegodziwy odwróci się od wszystkich swoich grzechów¹, które popełnił, będzie strzegł wszystkich moich ustaw i będzie czynił to, co prawe i sprawiedliwe, na pewno będzie żył, nie umrze;

1. Ez 33,12.19.

²² Żadne jego występki, których się dopuścił, nie będą mu wspominane. Będzie żył w swej sprawiedliwości, którą czynił.

²³ Czyż ja mam upodobanie w śmierci niegodziwego¹? – mówi Pan Bóg, a nie raczej w tym, aby się odwrócił od swoich dróg i żył?

1. Ez 33,11; 1Tm 2,4; 2P 3,9.

²⁴ Ale jeśli sprawiedliwy odwróci się od swojej sprawiedliwości i popełni nieprawość, czyniąc według wszystkich obrzydliwości, które popełnia niegodziwy, czy taki będzie żył? Wszystkie jego sprawiedliwości, które czynił, nie będą wspominane. Z powodu swego przestępstwa, które popełniał, i z powodu swego grzechu, którego się dopuścił, z powodu tych rzeczy umrze.

²⁵ Ale mówicie: Droga Pana nie jest słuszna¹. Słuchajcie teraz, domu Izraela: Czy moja droga nie jest prosta? Czy raczej wasze drogi są niesłuszne?

1. Ez 33,17-20.

²⁶ Gdy sprawiedliwy odwróci się od swojej sprawiedliwości, a czyniąc nieprawość umrze, to z powodu swojej nieprawości, którą czynił, umrze.

²⁷ Ale gdy niegodziwy odwróci się od swojej niegodziwości, której się dopuścił, a czyni to, co prawe i sprawiedliwe, ten zachowa swoją duszę.

²⁸ Ponieważ zastanowił się i odwrócił się od wszystkich swoich występków, których się dopuścił, na pewno będzie żył, nie umrze.

²⁹ A jednak dom Izraela mówi: Droga Pana nie jest słuszna. Czy moje drogi nie są słuszne, domu Izraela? Czy raczej wasze drogi są niesłuszne?

³⁰ Dlatego, domu Izraela, będę sądzić każdego z was według jego dróg, mówi Pan Bóg. Nawróćcie się i odwróćcie się od wszystkich swoich występków¹, aby nieprawość nie stała się waszą zgubą.

1. Mt 3,2; Obj 2,5.

³¹ Odrzućcie od siebie wszystkie swoje przestępstwa¹, których się dopuszczaliście, i uczyńcie sobie nowe serce i nowego ducha². Czemu macie umrzeć, domu Izraela?

1. Ef 4,22-23.
2. Ez 11,19; 36,26; Jr 32,39.

³² Nie mam bowiem żadnego upodobania w śmierci umierającego¹, mówi Pan Bóg. Odwróćcie się więc, a będziecie żyć.

1. Ez 33,11; Lm 3,33; 2P 3,9.

Rozdział 19

¹ A ty podnieś lament nad książętami Izraela;

² I mów: Czym była twoja matka? Lwicą leżącą między lwami, która karmiła swoje szczenięta wśród lwiąt.

³ A gdy odchowała jedno ze swoich szczeniąt, stało się młodym lwem¹, który się nauczył chwytać łup; pożerał też ludzi.

1. 2Krl 23,31-32.

⁴ Narody o nim usłyszały, został schwytany w ich dół i zaprowadzony w łańcuchach do ziemi Egiptu¹.

1. 2Krl 23,33; 2Krn 36,4; Jr 22,11-12.

⁵ Gdy lwica zobaczyła, że daremnie czeka i że jej nadzieja przepadła, wzięła inne ze swoich szczeniąt i uczyniła je młodym lwem¹;

1. 2Krl 23,34.

⁶ Chodziło w środku lwów i stało się młodym lwem, który nauczył się chwytać łup; pożerał też ludzi.

⁷ Burzył ich pałace i pustoszył ich miasta tak, że ziemia i to, co ją napełnia, stały się spustoszone od jego głośnego ryku.

⁸ Wtedy zebrały się przeciwko niemu narody¹ z okolicznych krain i zarzuciły na niego swoją sieć. Został schwytany w ich dół.

1. 2Krl 24,2.

⁹ I wsadziły go do klatki w łańcuchach, i przyprowadziły do króla Babilonu¹. Wprowadziły go do ciężkiego więzienia, aby jego głos nie był więcej słyszany na górach Izraela.

1. 2Krn 36,6; Jr 52,11.

¹⁰ Twoja matka była jak winorośl w twojej krwi, zasadzona przy wodach. Była płodna i gałęzista dzięki obfitości wód.

¹¹ I miała potężne rózgi na berła dla panujących, a jej wzrost górował nad gęstymi gałęziami tak, że była widoczna z powodu swej wysokości dzięki mnóstwu swoich gałęzi.

¹² Ale w gniewie została wyrwana i rzucona na ziemię, a wschodni wiatr wysuszył jej owoc. Jej potężne rózgi zostały złamane i uschły, ogień je strawił.

¹³ A teraz została zasadzona na pustyni, na ziemi suchej i spragnionej.

¹⁴ Nadto ogień wyszedł z rózgi jej gałęzi¹ i pochłonął jej owoc tak, że nie ma na niej potężnej rózgi na berła dla panującego. Jest to lament i będzie to lamentem.

1. Sdz 9,15; 2Krl 24,20.

Rozdział 20

¹ W siódmym roku, w piątym miesiącu, dziesiątego dnia tego miesiąca, przyszli niektórzy spośród starszych Izraela, aby radzić się Pana, i usiedli przede mną.

² Wtedy doszło do mnie słowo Pana mówiące:

³ Synu człowieczy, przemów do starszych Izraela i powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Czy przychodzicie, aby się mnie radzić? Jak żyję, nie pozwolę wam radzić się mnie, mówi Pan Bóg;

⁴ Czy będziesz ich sądził, synu człowieczy, czy będziesz ich sądził? Uświadom im obrzydliwości ich ojców.

⁵ Powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: W dniu, kiedy wybrałem Izraela i podniosłem rękę ku potomstwu domu Jakuba, i dałem się im poznać w ziemi Egiptu, kiedy podniosłem rękę ku nim, mówiąc: ja jestem Panem, waszym Bogiem;

⁶ Tego dnia podniosłem ku nim swoją rękę, że wyprowadzę ich z ziemi Egiptu¹ do ziemi, którą im wyszukałem, opływającej mlekiem i miodem, która jest ozdobą wszystkich ziem².

1. Ez 3,8.17; Pwt 8,7-9; Jr 32,22.
2. Ps 48,2; Dn 8,9; 11,16.41; Za 7,14.

⁷ I powiedziałem im: Niech każdy z was porzuci obrzydliwości sprzed swych oczu, a nie kalajcie się bożkami Egiptu¹. Ja jestem Panem, waszym Bogiem.

1. Kpł 17,7; 18,3; Pwt 29,16-18; Joz 24,14.

⁸ Ale buntowali się i nie chcieli mnie słuchać: żaden z nich nie odrzucił obrzydliwości sprzed swych oczu ani nie opuścił bożków Egiptu. Wtedy powiedziałem: Wyleję na nich swój gniew, aby dopełnić na nich mojej zapalczywości w środku ziemi Egiptu.

⁹ Działałem ze względu na moje imię¹, aby nie było zbezczeszczone na oczach tych narodów, wśród których byli i przed których oczami dałem się im poznać, wyprowadzając ich z ziemi Egiptu.

1. Ez 36,21-22; Wj 31,12; Lb 14,13; Pwt 9,28.

¹⁰ A tak wyprowadziłem ich z ziemi Egiptu i przyprowadziłem na pustynię.

¹¹ Dałem im moje ustawy¹ i objawiłem im moje prawa, które jeśli człowiek wypełnia, będzie przez nie żył².

1. Pwt 4,8; Ne 9,13-14; Ps 147,19-20.
2. Kpł 18,5; Rz 10,5; Ga 3,12.

¹² Ponadto dałem im moje szabaty¹, aby były znakiem między mną a nimi, aby wiedzieli, że ja jestem Panem, który ich uświęca.

1. Wj 20,8; 31,13; 35,2; Pwt 5,12; Ne 9,14.

¹³ Ale dom Izraela zbuntował się przeciwko mnie na pustyni: nie postępowali według moich ustaw i wzgardzili moimi prawami, które jeśli człowiek wypełnia, będzie przez nie żył. Również moje szabaty bezcześcili. Dlatego powiedziałem, że wyleję na nich moją zapalczywość na pustyni, aby ich wytracić.

¹⁴ Lecz działałem ze względu na moje imię, aby nie było zbezczeszczone na oczach tych narodów, przed których oczami ich wyprowadziłem.

¹⁵ Ponadto podniosłem ku nim swą rękę¹ na tej pustyni, że nie wprowadzę ich do ziemi, którą im dałem, opływającej mlekiem i miodem, która jest ozdobą wszystkich ziem;

1. Lb 14,28; Ps 95,11; 106,26.

¹⁶ Ponieważ wzgardzili moimi prawami, nie postępowali według moich ustaw i bezcześcili moje szabaty, gdyż ich serce poszło za ich bożkami¹.

1. Lb 15,39; Ps 78,37; Am 5,25-26; Dz 7,42-43.

¹⁷ Ale moje oko zlitowało się nad nimi tak, że ich nie wytraciłem i nie wyniszczyłem na pustyni.

¹⁸ Powiedziałem do ich synów na tej pustyni: Nie postępujcie według ustaw waszych ojców i nie przestrzegajcie ich praw ani nie kalajcie się ich bożkami.

¹⁹ Ja jestem Panem, waszym Bogiem; postępujcie według moich ustaw, a strzeżcie moich praw i wypełniajcie je;

²⁰ Święćcie też moje szabaty¹, będą one znakiem między mną a wami, abyście wiedzieli, że ja jestem Panem, waszym Bogiem.

1. Jr 17,22.

²¹ Lecz ci synowie zbuntowali się przeciwko mnie¹: nie postępowali według moich ustaw, nie przestrzegali moich praw, aby je wypełnić; praw, które jeśli człowiek wypełnia, będzie przez nie żył, i zbezcześcili moje szabaty. Wtedy powiedziałem: Wyleję na nich swój gniew, aby dopełnić na nich mojej zapalczywości na tej pustyni.

1. Lb 25,1-2; Pwt 9,23-24; 31,27.

²² Lecz cofnąłem moją rękę i działałem ze względu na moje imię, aby nie było zbezczeszczone na oczach tych narodów, przed których oczami ich wyprowadziłem.

²³ Podniosłem ku nim moją rękę na pustyni, że ich rozproszę pomiędzy poganami¹ i rozrzucę po ziemiach;

1. Kpł 26,33; Pwt 28,64; Ps 106,27; Jr 15,4.

²⁴ Ponieważ nie wykonywali moich sądów, wzgardzili moimi ustawami, zbezcześcili moje szabaty, a ich oczy zwracały się ku bożkom ich ojców.

²⁵ Dlatego dałem im też ustawy, które nie były dobre¹, i sądy, według których nie mogli żyć;

1. Ps 81,12; Rz 1,24; 2Tes 2,11.

²⁶ I splugawiłem ich własnymi ich darami, gdy przeprowadzili przez ogień wszystko, co pierworodne, aby ich spustoszyć, i aby poznali, że ja jestem Panem.

²⁷ Dlatego, synu człowieczy, przemów do domu Izraela i powiedz mu: Tak mówi Pan Bóg: Jeszcze i w tym lżyli mnie wasi ojcowie, dopuszczając się przeciwko mnie przestępstwa.

²⁸ Gdy bowiem wprowadziłem ich do ziemi, którą przysiągłem im dać, to gdy zobaczyli jakikolwiek wysoki pagórek i jakiekolwiek drzewa gałęziste, zaraz tam składali swoje ofiary i tam oddawali swoje drażniące dary, tam też składali swoją miłą woń i wylewali swoje ofiary z płynów.

²⁹ I zapytałem ich: Cóż to za wyżyna, do której wy chodzicie? A nazywa się ją Bamah¹ aż do dziś.

1. BG wyżyną

³⁰ Dlatego powiedz domowi Izraela: Tak mówi Pan Bóg: Czy kalacie się drogami swoich ojców i uprawiacie nierząd z ich obrzydliwościami?

³¹ Gdy składacie swoje ofiary i przeprowadzacie swoich synów przez ogień, to kalacie się wszystkimi waszymi bożkami aż do dziś. Czy mam pozwolić wam radzić się u mnie, domu Izraela? Jak żyję, mówi Pan Bóg, nie pozwolę wam się radzić u mnie.

³² A to, co wam na myśl przychodzi, nigdy się nie stanie. Mówicie bowiem: Będziemy jak inne narody, jak plemiona innych ziem, będziemy służyć drewnu i kamieniowi;

³³ Jak żyję, mówi Pan Bóg, potężną ręką, wyciągniętym ramieniem i w wylanej zapalczywości będę królował nad wami.

³⁴ I wyprowadzę was spośród narodów i zgromadzę was z ziem, do których zostaliście rozproszeni, potężną ręką, wyciągniętym ramieniem i w wylanej zapalczywości;

³⁵ Zaprowadzę was na pustynię tych narodów i tam będę was sądzić twarzą w twarz.

³⁶ Jak sądziłem waszych ojców na pustyni ziemi Egiptu, tak was będę sądzić, mówi Pan Bóg;

³⁷ I przeprowadzę was pod rózgą¹, i wprowadzę was w związek przymierza.

1. Kpł 27,32; Jr 33,13.

³⁸ I oddzielę od was buntowników i tych, którzy grzeszą przeciwko mnie. Wyprowadzę ich z ziemi, gdzie przebywają, lecz do ziemi Izraela nie wejdą. I poznacie, że ja jestem Panem.

³⁹ Wy więc, domu Izraela, tak mówi Pan Bóg: Idźcie i służcie, każdy swoim bożkom¹, nawet i w przyszłości, ponieważ mnie nie słuchacie; ale już więcej nie kalajcie mego świętego imienia waszymi darami i waszymi bożkami.

1. Sdz 10,14; Ps 81,12; Am 4,4.

⁴⁰ Na mojej świętej górze bowiem, na wysokiej górze Izraela, mówi Pan Bóg, tam cały dom Izraela będzie mi służyć, wszyscy, którzy będą w tej ziemi. Tam ich przyjmę i tam będę żądał waszych ofiar¹, waszych ofiar z pierwocin wraz ze wszystkimi waszymi świętymi rzeczami.

1. Iz 56,7; 60,7; Za 8,20; Ml 3,4; Rz 12,1.

⁴¹ Z waszą miłą wonią przyjmę was łaskawie, gdy was wyprowadzę spośród narodów i zgromadzę was z tych ziem, do których zostaliście rozproszeni; i będę uświęcony w was na oczach tych narodów.

⁴² I poznacie, że ja jestem Panem, gdy was wprowadzę do ziemi Izraela¹, do tej ziemi, co do której podniosłem swoją rękę, że dam ją waszym ojcom.

1. Ez 11,17; 34,13; 36,24.

⁴³ Tam wspomnicie o waszych drogach i o wszystkich waszych czynach, którymi się splugawiliście; i obrzydzicie sobie siebie samych za wszystkie wasze złe czyny¹, które popełniliście.

1. Ez 6,9; Kpł 26,39; Oz 5,15.

⁴⁴ Tam poznacie, że ja jestem Panem, gdy postąpię z wami przez wzgląd na swoje imię, a nie według waszych złych dróg ani według waszych zepsutych czynów, domu Izraela, mówi Pan Bóg.

⁴⁵ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

⁴⁶ Synu człowieczy, odwróć swoją twarz w stronę południa i krop swoją mowę ku południu, i prorokuj przeciwko lasowi południowego pola;

⁴⁷ Powiedz do południowego lasu: Słuchaj słowa Pana: Tak mówi Pan Bóg: Oto rozniecę w tobie ogień, który strawi w tobie wszelkie drzewo zielone i wszelkie drzewo suche. Nie zostanie ugaszony płomień pałający i spłoną w nim wszystkie twarze od południa aż do północy.

⁴⁸ I wszelkie ciało ujrzy, że ja, Pan, go rozpaliłem; nie będzie ugaszony.

⁴⁹ I powiedziałem: Ach, Panie Boże! Oni mówią o mnie: On tylko mówi w przypowieściach.

Rozdział 21

¹ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, odwróć swoją twarz w stronę Jerozolimy i krop swoją mowę ku świętym miejscom¹, i prorokuj przeciwko ziemi Izraela;

1. Pwt 32,2; Am 7,16; Mi 2,6.11.

³ Powiedz ziemi Izraela: Tak mówi Pan Bóg: Oto ja jestem przeciwko tobie i dobędę swój miecz z pochwy, i wytnę spośród ciebie sprawiedliwego i bezbożnego.

⁴ Ponieważ wytnę spośród ciebie sprawiedliwego i bezbożnego, mój miecz wyjdzie ze swej pochwy przeciwko wszelkiemu ciału od południa aż do północy.

⁵ I pozna wszelkie ciało, że ja, Pan, dobyłem swój miecz z pochwy i już do niej nie wróci.

⁶ A ty, synu człowieczy, wzdychaj, jakbyś miał złamane biodro, w goryczy wzdychaj na ich oczach.

⁷ A gdy zapytają: Dlaczego wzdychasz? – to odpowiesz: Z powodu wieści, która nadchodzi, bo każde serce się rozpłynie, wszystkie ręce osłabną, wszelki duch omdleje i wszystkie kolana rozpłyną się jak woda. Oto nadchodzi to i stanie się, mówi Pan Bóg.

⁸ I doszło do mnie słowo Pana:

⁹ Synu człowieczy, prorokuj i mów: Tak mówi Pan. Mów: Miecz, miecz jest wyostrzony i wypolerowany¹.

1. Pwt 32,41.

¹⁰ Wyostrzony, aby dokonać rzezi, wypolerowany, aby lśnił. Czy mamy się cieszyć? Gdyż gardzi rózgą mego syna jak każdym drzewem.

¹¹ Dał go na wypolerowanie, aby mógł być ujęty w dłoń, ten miecz jest wyostrzony, jest też wypolerowany, aby dać go w ręce zabójcy.

¹² Wołaj i zawódź, synu człowieczy, gdyż ten miecz będzie przeciwko memu ludowi, przeciwko wszystkim książętom Izraela. Strach miecza przyjdzie na mój lud, dlatego uderz się w biodro.

¹³ Jest to bowiem próba, a cóż jeśli miecz będzie gardzić rózgą? Już jej nie będzie, mówi Pan Bóg.

¹⁴ Ty więc, synu człowieczy, prorokuj i bij dłonią o dłoń. Niech przyjdzie miecz drugi i trzeci raz, miecz zabitych, ten wielki miecz zabitych, przenikający aż do ich komnat.

¹⁵ Postawiłem strach miecza we wszystkich ich bramach, aby ich serce się rozpłynęło i pomnożyły się ich upadki. Ach! Jest wypolerowany, aby błyszczeć, wyostrzony, aby zabić.

¹⁶ Zbierz się, mieczu, udaj się w prawo i w lewo, dokądkolwiek twoja twarz jest zwrócona.

¹⁷ Ja również uderzę dłonią o dłoń¹ i uspokoję swoją zapalczywość. Ja, Pan, to powiedziałem.

1. Ez 22,13.

¹⁸ Potem znowu doszło do mnie słowo Pana mówiące:

¹⁹ A ty, synu człowieczy, wyznacz sobie dwie drogi, którymi ma przyjść miecz króla Babilonu. Obie niech wychodzą z jednej ziemi, wybierz miejsce na rozstaju dróg wiodących do miasta, wybierz je.

²⁰ Wyznacz drogę, którą ma przyjść miecz: do Rabby synów Ammona¹ i do Judy w obwarowanej Jerozolimie.

1. Ez 25,5; Jr 49,2; Am 1,14.

²¹ Król Babilonu bowiem stanął na rozdrożu, na początku dwóch dróg, aby zasięgnąć wróżby: polerował strzały, radził się bożków, patrzył na wątrobę.

²² Wyrocznia wskazała na jego prawą rękę, na Jerozolimę, aby szykował dowódców, którzy mieli wydać rozkaz rzezi i podnieść okrzyk bojowy, aby ustawić tarany pod bramami, aby usypać wał i budować szańce.

²³ I w ich oczach będzie to fałszywa wróżba, gdyż zobowiązali się przysięgami, lecz on im przypomni ich nieprawość, aby zostali pojmani.

²⁴ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Ponieważ przypominacie mi swoją nieprawość, odsłaniając wasze przestępstwo tak, że wasze grzechy są jawne we wszystkich waszych czynach – ponieważ przypominacie mi o tym, zostaniecie pojmani tą ręką.

²⁵ A ty, nieczysty bezbożniku, księciu Izraela¹, którego dzień nadejdzie, gdy nastanie koniec ich nieprawości;

1. Ez 17,19; 2Krn 36,13; Jr 52,2.

²⁶ Tak mówi Pan Bóg: Zdejmij diadem, zrzuć koronę. Ta już nigdy taka nie będzie. To, co niskie, będzie wywyższone, a to, co wysokie, będzie poniżone.

²⁷ Wniwecz, wniwecz, wniwecz ją obrócę. I już jej nie będzie¹, aż przyjdzie ten, który do niej ma prawo, i jemu ją oddam.

1. Rdz 49,10; Łk 1,32-33; J 1,49.

²⁸ Ale ty, synu człowieczy, prorokuj i mów: Tak mówi Pan Bóg o synach Ammona¹ i o ich hańbie. Powiedz: Miecz, miecz jest dobyty, jest wypolerowany na rzeź, błyszczy, aby wytracić wszystko;

1. Ez 25,2-6; Jr 49,1; So 2,8-10.

²⁹ Chociaż opowiadają ci złudne widzenia i wróżą kłamstwo, aby cię przyłożyć do szyi bezbożnych pobitych, których dzień nadejdzie, gdy nastanie koniec ich nieprawości¹.

1. Hi 18,20; Ps 37,13.

³⁰ Schowaj jednak miecz do pochwy. Będę cię sądził w miejscu¹, gdzie zostałeś stworzony, w ziemi twego pochodzenia².

1. Rdz 15,14.
2. Ez 16,3.

³¹ I wyleję na ciebie swoją zapalczywość, tchnę przeciwko tobie ogniem swojego gniewu i wydam cię w ręce okrutnych ludzi i wprawnych w wytraceniu.

³² Staniesz się strawą dla ognia, twoja krew będzie rozlana po całej ziemi, nie będziesz już wspominany, bo ja, Pan, to powiedziałem.

Rozdział 22

¹ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² A ty, synu człowieczy, czy zechcesz sądzić, czy zechcesz sądzić to krwawe miasto? Uświadom mu więc wszystkie jego obrzydliwości.

³ Powiedz: Tak mówi Pan Bóg: O miasto, które rozlewasz krew u siebie, aby przyszedł twój czas, i czynisz sobie bożki przeciwko sobie, aby się nimi plugawić.

⁴ Przez krew, którąś przelało¹, jesteś winne, i przez swoje bożki, któreś robiło, jesteś skalane, i tyś sprawiło, że przybliżyły się twoje dni, tyś doszło do swoich lat. Dlatego wydam cię na pohańbienie narodom² i na pośmiewisko wszystkim ziemiom.

1. 2Krl 21,16.
2. Ez 5,14; Pwt 28,37; 1Krl 9,7; Dn 9,16.

⁵ Ci, którzy są blisko, i ci, którzy są daleko od ciebie, będą się z ciebie naśmiewać, o miasto złej sławy i pełne zgiełku.

⁶ Oto książęta Izraela¹, każdy był w tobie, po to, aby całą siłą krew rozlewać.

1. Iz 1,23; Mi 3,1-3; So 3,3.

⁷ W tobie ojca i matkę znieważają¹, u ciebie czynią krzywdę przybyszowi, w tobie uciskają sierotę i wdowę.

1. Pwt 27,16.

⁸ Wzgardzasz moimi świętymi rzeczami i zbezczeszczasz moje szabaty.

⁹ W tobie są oszczercy w celu rozlania krwi, w tobie jadają na górach, u ciebie popełniają czyny haniebne.

¹⁰ W tobie odkrywa się nagość ojca, w tobie hańbią oddaloną z powodu jej nieczystości¹.

1. Ez 18,6; Kpł 18,19; 20,18.

¹¹ Jeden popełnia obrzydliwość z żoną swego bliźniego, drugi sprośnie plami swoją synową, inny zaś u ciebie hańbi swoją siostrę, córkę swego ojca.

¹² W tobie biorą dary za rozlanie krwi¹, pobierasz lichwę i odsetki, wyzyskujesz swego bliźniego przez ucisk i zapominasz o mnie, mówi Pan Bóg².

1. Wj 23,8; Pwt 16,19; 27,25.
2. Ez 23,35; Pwt 32,18; Jr 3,21.

¹³ Dlatego oto ja klasnąłem w swą dłoń z powodu twego nieuczciwego zysku, któreś zdobyło, i z powodu krwi, którą u ciebie rozlano.

¹⁴ Czy twoje serce wytrzyma? Czy twoje ręce będą na tyle mocne w dniach, kiedy ja będę miał z tobą sprawę? Ja, Pan, to powiedziałem i uczynię.

¹⁵ Rozproszę cię między poganami i rozrzucę cię po ziemiach, i usunę z ciebie twoją nieczystość.

¹⁶ I będziesz splugawione na oczach pogan, i poznasz, że ja jestem Panem.

¹⁷ Potem doszło do mnie słowo Pana mówiące:

¹⁸ Synu człowieczy, dom Izraela zamienił mi się w żużel¹; wszyscy są miedzią, cyną, żelazem i ołowiem w środku pieca; stali się żużlem srebra.

1. Ps 119,119; Iz 2,22; Jr 6,28.

¹⁹ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Ponieważ wy wszyscy staliście się żużlem, oto zgromadzę was w środku Jerozolimy.

²⁰ Jak gromadzi się srebro, miedź, żelazo, ołów i cynę wewnątrz pieca, aby rozdmuchano na nie ogień, by je roztopić, tak was zgromadzę w swojej zapalczywości i w swoim gniewie, złożę was i roztopię.

²¹ Tak, zgromadzę was i rozdmucham na was ogień swojej zapalczywości¹ i zostaniecie roztopieni w jej środku.

1. Ez 22,20-22.

²² Jak topi się srebro w środku pieca, tak i wy zostaniecie roztopieni w jej środku; i poznacie, że ja, Pan, wylałem na was swoją zapalczywość¹.

1. Ez 20,8.33.

²³ Ponadto doszło do mnie słowo Pana:

²⁴ Synu człowieczy, mów do niej: Ty jesteś ziemią nieoczyszczoną i nieobmytą deszczem w dniu mojej zapalczywości.

²⁵ W środku tej ziemi znajduje się spisek jej proroków, podobni są oni do ryczącego lwa, co rozdziera zdobycz. Pożerają dusze, zabierają bogactwa i kosztowności¹ i mnożą wdowy pośród niej.

1. Mi 3,11; So 3,3-4.

²⁶ Jej kapłani złamali moje prawo i plugawią moje święte rzeczy¹. Nie czynią różnicy między tym, co święte, a tym, co pospolite, nie rozsądzają między nieczystym a czystym. Ponadto zakrywają sobie oczy przed moimi szabatami, tak że doznaję zniewagi pośród nich.

1. Kpł 22,2; 1Sm 2,29.

²⁷ Jej książęta pośród niej¹ są jak wilki rozdzierające zdobycz, rozlewające krew i tracące dusze, aby zdobyć nieuczciwy zysk.

1. Iz 1,23; Mi 3,2-11; So 3,3.

²⁸ A jej prorocy tynkują słabym tynkiem, głosząc złudne widzenia i wróżąc im kłamstwo, mówiąc: Tak mówi Pan Bóg, choć Pan nie mówił.

²⁹ Lud tej ziemi dopuszcza się ucisku i dokonuje grabieży; krzywdzi ubogiego i nędznego i bezprawnie uciska cudzoziemca.

³⁰ I szukałem wśród nich męża, który by naprawił mur i stanął w wyłomie przede mną w obronie ziemi¹, abym jej nie zniszczył. Ale nie znalazłem żadnego.

1. Ps 106,23.

³¹ Wylałem więc na nich swój gniew, wyniszczyłem ich ogniem swojej zapalczywości. Złożyłem im na głowę ich własną drogę, mówi Pan Bóg.

Rozdział 23

¹ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, były dwie kobiety, córki jednej matki;

³ One uprawiały nierząd w Egipcie, w swojej młodości uprawiały nierząd; tam ściskano ich piersi i tam przygniatano piersi ich dziewictwa.

⁴ A ich imiona: starsza Ohola, a jej siostra – Oholiba. One były moje¹ i urodziły synów i córki. Ich imiona: Samaria to Ohola, a Jerozolima to Oholiba.

1. Ez 16,8.20.

⁵ Ohola uprawiała nierząd, będąc moją, zapałała namiętnością do swoich kochanków, do Asyryjczyków, sąsiadów;

⁶ Którzy byli odziani w błękit, dowódcy i rządcy, wszyscy oni to powabni młodzieńcy, jeźdźcy dosiadający koni;

⁷ Popełniała z nimi nierząd, ze wszystkimi najlepszymi synami Asyrii i ze wszystkimi, do których pałała namiętnością; plamiła się wszystkimi ich bożkami.

⁸ Nie porzuciła też swego nierządu z Egiptu, bo spali z nią w jej młodości, przygniatali piersi jej dziewictwa i wylali na nią swój nierząd.

⁹ Dlatego wydałem ją w ręce jej kochanków, w ręce Asyryjczyków¹, do których pałała namiętnością.

1. 2Krl 17,3-6.23; 18,9-11.

¹⁰ Oni odsłonili jej nagość, zabrali jej synów i córki, a ją samą zabili mieczem. I stała się osławiona wśród kobiet, gdy wykonano na niej sąd.

¹¹ A choć widziała to jej siostra Oholiba, bardziej niż ona zapałała rozwiązłą miłością, a jej nierząd był jeszcze większy niż nierząd jej siostry.

¹² Do swych sąsiadów Asyryjczyków pałała namiętnością, do dowódców i rządców, i władców, ubranych w kosztowne szaty, do jeźdźców dosiadających konie, wszyscy oni to powabni młodzieńcy.

¹³ I widziałem, że się hańbiła i że obydwie kroczyły tą samą drogą.

¹⁴ Ale ta posunęła się jeszcze dalej w swoich nierządnych czynach, bo widząc mężczyzn wymalowanych na ścianie, obrazy Chaldejczyków malowane farbami;

¹⁵ Opasanych wokół bioder pasami, z zawojami ufarbowanymi na głowach – a wszyscy oni z wyglądu jak bohaterowie, podobni do Babilończyków pochodzących z ziemi Chaldei;

¹⁶ Pałała do nich namiętnością, jak tylko spojrzała na nich swymi oczami¹, i wyprawiła do nich posłańców, do Chaldei.

1. 2Krl 24,1.

¹⁷ Wtedy Babilończycy weszli do niej, na łoże miłości, i plamili ją swoim nierządem; a gdy się skalała z nimi, jej dusza odwróciła się od nich.

¹⁸ I gdy ujawniła swoje czyny nierządne i odsłoniła swoją nagość, moja dusza odwróciła się od niej¹, tak jak odwróciła się moja dusza od jej siostry.

1. Jr 6,8.

¹⁹ Lecz ona mnożyła swoje czyny nierządne, przypominając sobie dni swojej młodości, kiedy uprawiała nierząd w ziemi Egiptu.

²⁰ I pałała namiętnością do ich kochanków, których ciała są jak ciała osłów, a ich wytrysk jak wytrysk koni.

²¹ Tak powróciłaś do rozwiązłości swojej młodości, gdy Egipcjanie przygniatali twoje piersi dla piersi twojej młodości.

²² Dlatego, Oholibo, tak mówi Pan Bóg: Oto pobudzę przeciwko tobie twoich kochanków¹, tych, od których odwróciła się twoja dusza, i sprowadzę ich zewsząd przeciwko tobie;

1. Ez 16,37.

²³ Babilończyków, wszystkich Chaldejczyków, Pekod, Szoa, Koa¹, a z nimi wszystkich Asyryjczyków. Oni wszyscy to powabni młodzieńcy, dowódcy i rządcy, dostojnicy i zacni ludzie, wszyscy jeżdżący na koniach.

1. Jr 50,21.

²⁴ I wyruszą przeciwko tobie na rydwanach, na wozach żelaznych, na furmankach i z gromadą narodów. Zewsząd rozłożą się przeciwko tobie z puklerzami, tarczami i hełmami. I dam im prawo, aby cię sądzili według swoich praw.

²⁵ I wyleję na ciebie swoją zazdrość, i obejdą się z tobą z gniewem. Odetną ci nos i uszy, a twoja resztka polegnie od miecza. Wezmą twoich synów i twoje córki, a to, co z ciebie zostanie, strawi ogień.

²⁶ I zdejmą z ciebie twoje szaty, i zabiorą ci twoje piękne klejnoty¹.

1. Ez 16,39.

²⁷ Tak położę kres twojej rozwiązłości i twojemu nierządowi, które przyniosłaś z ziemi Egiptu. Nie podniesiesz już ku nim swych oczu ani nie będziesz więcej wspominać Egiptu.

²⁸ Tak bowiem mówi Pan Bóg: Oto wydam cię w ręce tych, których nienawidzisz¹, w ręce tych, od których odwróciła się twoja dusza.

1. Ez 16,37.

²⁹ I postąpią z tobą z nienawiścią, zabiorą ci cały twój dorobek, zostawią cię nagą i obnażoną i zostaną odkryte nagość twego nierządu, twoja rozwiązłość i twoje czyny nierządne.

³⁰ To ci się przydarzy, dlatego że uprawiałaś nierząd, naśladując pogan; dlatego że skalałaś się ich bożkami.

³¹ Chodziłaś drogą swojej siostry, dlatego dam jej kielich w twoją rękę¹.

1. Jr 25,15.

³² Tak mówi Pan Bóg: Będziesz pić z kielicha swojej siostry, głębokiego i szerokiego, będziesz pośmiewiskiem i szyderstwem, bo on wiele zmieści.

³³ Będziesz napełniona pijaństwem i bólem, kielichem spustoszenia i smutku, kielichem twojej siostry Samarii.

³⁴ Wypijesz go i wychylisz do dna¹, potem go rozbijesz na kawałki, a swoje piersi poobrywasz. Ja bowiem to powiedziałem, mówi Pan Bóg.

1. Ps 75,8; Iz 51,17.

³⁵ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Ponieważ zapomniałaś o mnie¹ i rzuciłaś mnie za swoje plecy, ty także znoś swoją rozwiązłość i swój nierząd.

1. Ez 22,12; Jr 2,32; 3,21; 13,25.

³⁶ I Pan powiedział do mnie: Synu człowieczy, czy będziesz sądził Oholę i Oholibę? Uświadom im ich obrzydliwości;

³⁷ Że cudzołożyły i krew jest na ich rękach; z bożkami cudzołożyły, także swych synów, których mi urodziły¹, przeprowadziły przez ogień, by byli strawieni.

1. Ez 16,20-21.36.45; 20,26-31.

³⁸ I jeszcze to mi uczyniły, że moją świątynię splugawiły w tym samym dniu i zbezcześciły moje szabaty.

³⁹ Gdy bowiem zabiły swoje dzieci dla swoich bożków, wchodziły do mojej świątyni w tym samym dniu, aby ją zbezcześcić; oto tak czyniły wewnątrz mego domu¹.

1. 2Krl 21,4.

⁴⁰ Ponadto posyłały po mężczyzn, aby przyszli z daleka; wysłano więc posłańca, a oni przyszli. Dla nich się myłaś, barwiłaś swoje oczy i stroiłaś się w ozdoby¹;

1. 2Krl 9,30; Jr 4,30.

⁴¹ Siadałaś na wspaniałym łożu, przed którym był przygotowany stół i na którym kładłaś moje kadzidło¹ i mój olejek.

1. Ez 16,18-19; Prz 7,17; Oz 2,8.

⁴² I rozległ się u niej głos beztroskiego tłumu, a wraz z ludem pospolitym przyprowadzono z pustyni Sabejczyków, którzy wkładali bransolety na ich ręce i ozdobne korony na ich głowy.

⁴³ I powiedziałem do tej cudzołożnicy zestarzałej: Czy oni będą uprawiać nierząd z nią, a ona z nimi?

⁴⁴ I obcowali z nią, jak się obcuje z nierządnicą. Tak właśnie obcowali z Oholą i Oholibą, kobietami rozwiązłymi.

⁴⁵ Dlatego mężowie sprawiedliwi będą je sądzić, jak się sądzi cudzołożnice i jak się sądzi przelewających krew, gdyż one są cudzołożnicami, a krew jest na ich rękach.

⁴⁶ Tak bowiem mówi Pan Bóg: Sprowadzę na nie wojsko i wydam je na wysiedlenie i na łup.

⁴⁷ I ta gromada ukamienuje je, i rozsiecze swymi mieczami, zabije ich synów i córki¹, a ich domy spali ogniem.

1. Ez 24,21; 2Krn 36,17-19.

⁴⁸ Tak usunę rozwiązłość z tej ziemi, aby wszystkie kobiety otrzymały ostrzeżenie¹ i nie czyniły według waszej rozwiązłości.

1. Pwt 13,11; 2P 2,6.

⁴⁹ I będzie nałożona na was wasza rozwiązłość, i poniesiecie grzechy waszych bożków. I poznacie, że ja jestem Panem Bogiem.

Rozdział 24

¹ W dziewiątym roku, w dziesiątym miesiącu, dziesiątego dnia tego miesiąca, znowu doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, napisz sobie datę tego dnia, tego właśnie dnia. W tym dniu bowiem król Babilonu obległ Jerozolimę.

³ I opowiedz przypowieść temu domowi buntowniczemu. Powiedz do niego: Tak mówi Pan Bóg: Postaw kocioł, postaw i nalej do niego wody.

⁴ Włóż do niego kawałki mięsa, każdy dobry kawałek, udziec i łopatkę, napełnij go najlepszymi kośćmi.

⁵ Weź to, co najlepsze ze stada, rozpal pod nim ogień z kości, aby wrzało i kipiało, i niech się ugotują w nim kości.

⁶ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Biada miastu krwawemu¹, kotłowi, w którym jest jego szumowina i z którego szumowina nie wychodzi. Wyciągaj z niego kawałek po kawałku, niech nie padnie na niego los.

1. Ez 22,3; 23,37.

⁷ W nim bowiem jest krew przelana przez niego; wystawiono ją na wierzchu skały, nie wylano jej na ziemię¹, aby była przykryta prochem;

1. Kpł 17,13; Pwt 12,16.24.

⁸ Aby rozniecić zapalczywość dla dokonania zemsty. Wystawiłem więc jego krew na wierzchu skały, aby nie była przykryta.

⁹ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Biada miastu krwawemu¹! Ja ułożę wielki stos drew.

1. Na 3,1; Ha 2,12.

¹⁰ Nakładaj drwa, rozniecaj ogień, ugotuj mięso i przypraw korzeniem, niech kości się spalą.

¹¹ Potem postaw pusty kocioł na węglach, aby się rozgrzał i rozpaliła jego miedź, by się roztopiła w nim jego nieczystość i jego szumowina była zniszczona.

¹² Zmęczyła się swymi kłamstwami, a ogrom jej szumowiny nie wychodzi z niej, jej szumowina będzie strawiona w ogniu.

¹³ W twojej nieczystości jest rozwiązłość. Ponieważ chciałem cię oczyścić, a nie dałaś się oczyścić, to już nie będziesz oczyszczona ze swojej nieczystości, aż uśmierzę na tobie swoją zapalczywość¹.

1. Ez 5,13; 8,18; 16,42.

¹⁴ Ja, Pan, powiedziałem¹. Przyjdzie to i dokonam tego, nie cofnę się i nie zlituję się ani nie będę żałował; według twoich dróg² i według twoich czynów będę cię sądzić, mówi Pan Bóg.

1. 1Sm 15,29.
2. Za 8,14.

¹⁵ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

¹⁶ Synu człowieczy, oto zabiorę ci nagle rozkosz twoich oczu, ale ty nie lamentuj ani nie płacz, niech twoje łzy się nie wylewają.

¹⁷ Zaniechaj zawodzenia, nie urządzaj żałoby po zmarłej; zawiąż sobie zawój, nałóż obuwie na nogi¹, nie zasłaniaj warg i nie jedz niczyjego chleba.

1. 2Sm 15,30.

¹⁸ Rano przemówiłem więc do ludu, a wieczorem umarła moja żona; i uczyniłem rano, jak mi rozkazano.

¹⁹ I lud zapytał mnie: Czy nie powiesz nam¹, co znaczą dla nas te rzeczy, które czynisz?

1. Ez 12,9; 37,18.

²⁰ Wtedy odpowiedziałem im: Słowo Pana doszło do mnie mówiące:

²¹ Powiedz domowi Izraela: Tak mówi Pan Bóg: Oto zbezczeszczę swoją świątynię, chlubę waszej potęgi, rozkosz waszych oczu i miłość waszej duszy, a wasi synowie i wasze córki, które pozostawiliście, polegną od miecza.

²² I uczynicie tak, jak ja uczyniłem: nie zasłonicie warg i nie będziecie jeść niczyjego chleba;

²³ Wasze zawoje będą na waszych głowach i wasze obuwie na nogach; nie będziecie zawodzić ani płakać, lecz będziecie schnąć z powodu waszych nieprawości¹ i będziecie wzdychać jeden do drugiego.

1. Ez 33,10; Kpł 26,39.

²⁴ I Ezechiel będzie dla was znakiem¹: wszystko, co on uczynił, wy będziecie czynić. A gdy to nastąpi, poznacie, że ja jestem Panem Bogiem.

1. Ez 4,3; 12,6.11; Iz 20,3.

²⁵ A ty, synu człowieczy, czy w tym dniu, w którym zabiorę im ich moc, radość ich chluby, rozkosz ich oczu i tęsknotę duszy, ich synów i córki;

²⁶ Czy w tym dniu nie przyjdzie do ciebie ten, co ucieknie, aby przynieść wieść dla twoich uszu?

²⁷ W tym dniu otworzą się twoje usta przed tym, który uszedł, i będziesz mówił, a nie będziesz już niemy. Będziesz dla nich znakiem i poznają, że ja jestem Panem.

Rozdział 25

¹ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, zwróć swoją twarz przeciwko Ammonitom¹ i prorokuj przeciwko nim.

1. Ez 21,28; Jr 49,1; Am 1,13; So 2,9.

³ Powiedz Ammonitom: Słuchajcie słowa Pana Boga. Tak mówi Pan Bóg: Ponieważ mówiłeś¹: Ha! na moją świątynię, gdy została zbezczeszczona, i na ziemię Izraela, gdy była spustoszona, i na dom Judy, gdy poszedł w niewolę;

1. Ez 26,2; Prz 17,5.

⁴ Oto wydam cię w posiadanie narodom Wschodu. Pobudują swoje pałace u ciebie i urządzą u ciebie swoje mieszkania. Będą jeść twoje plony i będą pić twoje mleko.

⁵ I uczynię z Rabby legowisko dla wielbłądów, a z miast Ammonitów – legowisko dla trzód. I poznacie, że ja jestem Panem.

⁶ Tak bowiem mówi Pan Bóg: Ponieważ klaskałeś rękami¹, tupałeś nogami i cieszyłeś się w sercu z całą pogardą wobec ziemi Izraela;

1. Hi 27,23; Lm 2,15; So 2,15.

⁷ Oto wyciągnę swą rękę przeciwko tobie i wydam cię na łup poganom; wytnę cię spośród narodów, wytracę cię z ziem i wyniszczę cię. I poznasz, że ja jestem Panem.

⁸ Tak mówi Pan Bóg: Ponieważ Moab i Seir mówią: Oto dom Judy jest jak wszystkie inne narody;

⁹ Dlatego odsłonię zbocze Moabu od miast, od jego granicznych miast, które są ozdobą ziemi: Bet-Jeszimot, Baal-Meon i Kiriataim;

¹⁰ Przed narodami Wschodu wraz z Ammonitami; dam je w posiadanie, aby nie wspominano Ammonitów między narodami.

¹¹ I dokonam sądów nad Moabem, i poznają, że ja jestem Panem.

¹² Tak mówi Pan Bóg: Ponieważ Edom¹ srodze się mścił nad domem Judy² i ciężko zawinił, mszcząc się nad nim;

1. Ez 35,2; 2Krn 28,17; Ps 137,7; Jr 49,7-8; Am 1,11.
2. Rdz 26,1.

¹³ Tak mówi Pan Bóg: Wyciągnę też swoją rękę na ziemię Edomu i wytracę z niej ludzi i zwierzęta, i zamienię ją w pustynię; od Temanu aż do Dedanu polegną od miecza.

¹⁴ I dokonam swojej zemsty na Edomie przez ręce mego ludu Izraela, a postąpią z Edomem według mojej zapalczywości i według mojego gniewu. I poznają moją pomstę, mówi Pan Bóg.

¹⁵ Tak mówi Pan Bóg: Ponieważ Filistyni się mścili i dokonali zemsty złośliwym sercem¹, aby prowadzić do zguby z powodu odwiecznej nieprzyjaźni;

1. 2Krn 28,18.

¹⁶ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto wyciągnę swoją rękę na Filistynów, wykorzenię Keretytów i wytracę resztkę wybrzeża morskiego.

¹⁷ I dokonam na nich wielkiej pomsty, karząc ich w zapalczywości; i poznają, że ja jestem Panem, gdy wywrę na nich swoją pomstę.

Rozdział 26

¹ W jedenastym roku, pierwszego dnia miesiąca, doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, ponieważ Tyr mówił o Jerozolimie¹: Ha! Zniszczona została brama ludu, obróciła się do mnie. Teraz będę napełniony, gdyż ona jest spustoszona.

1. Iz 23,1; Jr 25,22; 47,4; Am 1,9; Za 9,2.

³ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto wystąpię przeciwko tobie, Tyrze, i sprowadzę na ciebie wiele narodów, jak morze podnosi swoje fale.

⁴ Zburzą mury Tyru i wywrócą jego wieże. Wymiotę z niego jego proch i uczynię go wierzchołkiem gładkiej skały.

⁵ Stanie się miejscem suszenia sieci pośród morza, bo ja to powiedziałem, mówi Pan Bóg. Stanie się łupem narodów.

⁶ A jego córki, które będą na polu, zostaną zabite mieczem; i poznają, że ja jestem Panem.

⁷ Tak bowiem mówi Pan Bóg: Oto sprowadzę z północy przeciwko Tyrowi Nabuchodonozora, króla Babilonu, króla królów¹, z końmi, rydwanami, jeźdźcami, oddziałami i z wielkim ludem.

1. Ez 7,12; Dn 2,37.

⁸ Twoje córki na polu zabije mieczem, zbuduje przeciwko tobie baszty, usypie przeciwko tobie wał i podniesie przeciwko tobie tarczę.

⁹ Skieruje tarany przeciwko twoim murom i zburzy twoje wieże swymi młotami wojennymi.

¹⁰ Z powodu mnóstwa jego koni okryje cię ich kurz; od grzmotu jeźdźców, wozów i rydwanów zadrżą twoje mury, gdy wjedzie w twoje bramy, jak wtedy, gdy wjeżdża się do zburzonego miasta.

¹¹ Kopytami swoich koni zdepcze wszystkie twoje ulice, twój lud zabije mieczem i twoje potężne słupy runą na ziemię.

¹² Złupią twoje bogactwo i zrabują twoje towary, zburzą twoje mury i zniszczą twoje wspaniałe domy, a twoje kamienie, drewno i proch wrzucą do wody.

¹³ I sprawię, że ustanie głos twoich pieśni¹, a dźwięku twoich harf nie będzie już słychać.

1. Iz 14,11; 24,8; Jr 7,34; 16,9; 25,10.

¹⁴ I uczynię cię wierzchołkiem gładkiej skały, staniesz się miejscem suszenia sieci i nie będziesz już odbudowany, bo ja, Pan, to powiedziałem, mówi Pan Bóg.

¹⁵ Tak mówi Pan Bóg do Tyru: Czy nie zadrżą wyspy na huk twego upadku, gdy ranni będą wołać, gdy będzie okrutna rzeź pośród ciebie?

¹⁶ Wtedy wszyscy książęta morscy¹ zejdą ze swoich tronów, złożą z siebie swoje płaszcze i zdejmą swoje haftowane szaty. Przyobleką się w strach², usiądą na ziemi, będą drżeć nieustannie i zdumiewać się nad tobą³.

1. Iz 23,8.
2. Ez 32,10.
3. Ez 27,35.

¹⁷ I podniosą lament nad tobą, i będą mówić do ciebie: Jakżeś zginęło, miasto zamieszkane z powodu swej bliskości do morza, miasto sławne, które było potężne na morzu, ono i jego mieszkańcy, którzy budzili grozę u wszystkich mieszkańców na morzu!

¹⁸ Wtedy zadrżą wysypy w dniu twego upadku; tak, wyspy morskie zatrwożą się z powodu twego zginięcia.

¹⁹ Tak bowiem mówi Pan Bóg: Gdy uczynię cię miastem spustoszonym jak miasta, w których nikt nie mieszka, gdy sprowadzę na ciebie głębinę, tak że przykryją cię wielkie fale;

²⁰ Gdy strącę cię do tych, którzy zstępują do dołu¹, do ludu dawnego, i umieszczę cię w najniższych stronach ziemi – w dawnych miejscach opustoszałych – z tymi, co zstępują do dołu, abyś nie było zamieszkane, wtedy pokażę sławę w ziemi żyjących.

1. Ez 32,18.24.

²¹ Uczynię z ciebie postrach i przestaniesz istnieć; a choć będą cię szukać¹, nigdy cię nie znajdą, mówi Pan Bóg.

1. Ps 37,36.

Rozdział 27

¹ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² A ty, synu człowieczy, podnieś lament nad Tyrem;

³ I powiedz Tyrowi, który leży u wejścia do morza¹ i prowadzi handel z narodami na wielu wyspach: Tak mówi Pan Bóg: Tyrze, ty powiedziałeś: Ja jestem doskonały w swojej piękności².

1. Ez 28,2.
2. Ez 28,12.

⁴ Twoje granice są w środku morza, twoi budowniczowie uczynili doskonałą twoją piękność.

⁵ Z cyprysów Seniru pobudowali wszystkie twoje deski pokładowe, brali cedry z Libanu, aby zrobić maszty dla ciebie.

⁶ Z dębów Baszanu wykonywali twoje wiosła, urobili twoje ławy z kości słoniowych i bukszpanu z wysp Kittim.

⁷ Bisior haftowany z Egiptu był twoim płótnem, z którego zrobiłeś swoje żagle; błękit i purpura z wysp Eliszy były twoim nakryciem.

⁸ Mieszkańcy Sydonu i Arwadu byli twoimi żeglarzami. Twoi mędrcy¹, Tyrze, którzy pochodzili z ciebie, byli twoimi sternikami.

1. Ps 83,7.

⁹ Starcy z Gebalu i jego mędrcy naprawiali u ciebie twoje pęknięcia; wszystkie okręty morskie i ich żeglarze przebywali u ciebie, aby prowadzić z tobą handel.

¹⁰ Mieszkańcy Persji, Lud i Put służyli w twoim wojsku¹ jako twoi wojownicy. Wieszali u ciebie tarczę i hełm i dodawali ci piękna.

1. Ez 30,5; 38,5; Jr 46,9.

¹¹ Synowie Arwadu wraz z twoim wojskiem stali na twoich murach dokoła, także Gammadejczycy czuwali na twoich wieżach, wieszali swoje tarcze na twoich murach dokoła. Oni uczynili doskonałą twoją piękność.

¹² Tarszisz prowadził z tobą handel ze względu na obfitość wszelkiego bogactwa¹. Na twoich jarmarkach handlowali srebrem, żelazem, cyną i ołowiem.

1. Rdz 10,4; 2Krn 20,36.

¹³ Jawan, Tubal i Meszek prowadzili z tobą handel. Za twoje towary dawali ludzi i naczynia z brązu.

¹⁴ Dom Togarmy handlował końmi¹, jeźdźcami i mułami na twoich jarmarkach.

1. Ez 38,6; Rdz 10,3.

¹⁵ Synowie Dedanu prowadzili z tobą handel¹ i wiele wysp kupowało towary twojej ręki. Dawali ci w zamian rogi, kość słoniową i drewno hebanu.

1. Rdz 10,7.

¹⁶ Syryjczycy prowadzili z tobą handel ze względu na mnóstwo twoich wyrobów. Handlowali karbunkułami, purpurą, haftowaną tkaniną, bisiorem, koralami i kryształami na twoich jarmarkach.

¹⁷ Juda i ziemia Izraela prowadziły z tobą handel; dawali ci w zamian pszenicę z Minnit i Pannag¹, miód, oliwę i balsam.

1. 1Krl 5,9-11; Ezd 3,7; Dz 12,20.

¹⁸ Damaszek prowadził z tobą handel ze względu na mnóstwo twoich wyrobów i ze względu na obfitość wszelkiego bogactwa; handlował winem z Chelbonu i białą wełną.

¹⁹ Także Dan i Jawan, wędrowni handlarze na twoich jarmarkach, dawali ci w zamian żelazo polerowane, kasję i ziela tataraku.

²⁰ Dedan prowadził handel u ciebie kosztowną tkaniną na rydwany.

²¹ Arabia i wszyscy książęta Kedaru prowadzili z tobą handel jagniętami, baranami i kozłami; tym handlowali u ciebie.

²² Kupcy z Szeby i Rama prowadzili z tobą handel. Handlowali w twoich jarmarkach najlepszymi ze wszystkich woni oraz wszelkim drogim kamieniem i złotem.

²³ Charan, Kanne i Eden, kupcy z Szeby¹, Assur i Kilmad prowadzili z tobą handel².

1. Rdz 11,31; 2Krl 19,12.
2. Rdz 25,3.

²⁴ Handlowali z tobą szatami z błękitu, haftowaną tkaniną i skrzyniami z cedru dla kosztownych szat, które zawiązywano sznurami; tym handlowali u ciebie.

²⁵ Okręty morskie przypłynęły po twoje towary wymienne. Napełniłeś się i byłeś wielce uwielbiony w sercu mórz.

²⁶ Twoi wioślarze wyprowadzili cię na wielkie wody. Wschodni wiatr rozbił cię w sercu mórz.

²⁷ Twoje bogactwa, twoje jarmarki, twoje towary, twoi żeglarze i sternicy oraz ci, którzy naprawiali twoje pęknięcia, twoi nabywcy, kupcy twoich towarów, wszyscy twoi wojownicy, którzy są u ciebie, i cały twój tłum, który znajduje się u ciebie, wpadną do środka morza w dniu twego upadku.

²⁸ Na głos krzyku twoich sterników zadrżą wybrzeża.

²⁹ I zejdą ze swoich okrętów wszyscy wioślarze, żeglarze i wszyscy sternicy morscy, i staną na lądzie.

³⁰ Będą lamentować nad tobą donośnym głosem i gorzko będą zawodzić; posypią prochem swoje głowy i w popiele będą się tarzać.

³¹ Z powodu ciebie ogolą sobie głowy, przepaszą się worami i będą płakać nad tobą w goryczy swej duszy i gorzkim zawodzeniu.

³² Uczynią nad tobą lament żałosny i będą nad tobą zawodzić, mówiąc: Które miasto jest podobne do Tyru¹, który zniszczono pośrodku morza?

1. Obj 18,18.

³³ Gdy twoje towary szły z morza, syciłeś wiele narodów; mnóstwem twoich bogactw i wyrobów wzbogaciłeś królów ziemi.

³⁴ Ale gdy będziesz zdruzgotany przez morza w głębinach wód, twoje towary i cały twój tłum pośród ciebie upadnie.

³⁵ Wszyscy mieszkańcy wysp będą zdumiewać się nad tobą, a ich królowie będą zdjęci strachem, z zatrwożoną twarzą.

³⁶ Kupcy spośród narodów świsną nad tobą; będziesz dla nich postrachem i przestaniesz istnieć na wieki.

Rozdział 28

¹ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, powiedz księciu Tyru: Tak mówi Pan Bóg: Ponieważ uniosło się twoje serce i powiedziałeś: Ja jestem Bogiem¹, zasiadam na Bożym tronie w sercu mórz – ale ty jesteś człowiekiem, a nie Bogiem, choć twoje serce stawiasz na równi z sercem Boga;

1. Ez 27,3-4; 2Tes 2,3-10.

³ Oto jesteś mądrzejszy od Daniela, żadna tajemnica nie jest zakryta przed tobą;

⁴ Swoją mądrością i roztropnością zdobyłeś sobie bogactwo i nagromadziłeś złota i srebra w swoich skarbcach;

⁵ Dzięki wielkości twojej mądrości i twojemu kupiectwu rozmnożyłeś swoje bogactwa; a tak uniosło się twoje serce z powodu twoich bogactw;

⁶ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Ponieważ postawiłeś swoje serce jak serce Boga;

⁷ Oto sprowadzę na ciebie cudzoziemców, najsroższe z narodów. Dobędą swoje miecze przeciwko piękności twej mądrości i splugawią twój blask.

⁸ Strącą cię do dołu i umrzesz srogą śmiercią w sercu mórz.

⁹ Czy powiesz przed tym, który cię zabije: Jestem Bogiem? Przecież jesteś człowiekiem, a nie Bogiem w ręku tego, który cię zabije.

¹⁰ Umrzesz śmiercią nieobrzezanych, z ręki cudzoziemców. Ja bowiem to powiedziałem, mówi Pan Bóg.

¹¹ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

¹² Synu człowieczy, podnieś lament nad królem Tyru i mów do niego: Tak mówi Pan Bóg: Ty pieczętujesz sumę, pełen mądrości¹ i doskonały w swej piękności;

1. Ez 27,3; 28,2.

¹³ Byłeś w Edenie, ogrodzie Bożym; twoim nakryciem był wszelki drogi kamień: karneol, topaz i jaspis, chryzolit, onyks i beryl, szafir, karbunkuł i szmaragd oraz złoto. Wykonanie twoich bębenków i fletów zostało przygotowane w dniu, kiedy zostałeś stworzony.

¹⁴ Ty jesteś namaszczonym cherubinem nakrywającym; ja cię ustanowiłem. Byłeś na świętej górze Boga, przechadzałeś się wśród kamieni ognistych.

¹⁵ Byłeś doskonały w swoich drogach od dnia, kiedy zostałeś stworzony, aż znalazła się w tobie nieprawość.

¹⁶ Przez twój ogromny handel pełno pośród ciebie bezprawia, i zgrzeszyłeś. Dlatego zrzucę cię z góry Boga, cherubinie nakrywający, wyniszczę cię spośród kamieni ognistych.

¹⁷ Uniosło się twoje serce z powodu twojej piękności, znieważyłeś swoją mądrość z powodu twojego blasku. Rzucę cię na ziemię i postawię cię przed królami, aby się tobie przypatrzyli.

¹⁸ Mnóstwem twoich nieprawości i nieprawością twego handlu splugawiłeś swoją świątynię. Dlatego wywiodę ogień z twego wnętrza, który cię pożre, a zamienię cię w popiół na ziemi na oczach wszystkich, którzy na ciebie patrzą.

¹⁹ Wszyscy, którzy cię znają wśród narodów, zdumieją się nad tobą. Staniesz się postrachem i nie będzie ciebie już na wieki¹.

1. Ez 26,21; 27,36.

²⁰ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

²¹ Synu człowieczy, zwróć swoją twarz przeciw Sydonowi i prorokuj przeciw niemu;

²² Mów: Tak mówi Pan Bóg: Oto jestem przeciwko tobie¹, Sydonie, będę uwielbiony pośród ciebie. I poznają, że ja jestem Panem, gdy wykonam na niego sądy i będę w nim uświęcony.

1. Ez 39,13; Wj 14,4.17.

²³ I ześlę na niego zarazę¹ i krew na jego ulice; zranieni upadną pośród niego od miecza, który spadnie na nich ze wszystkich stron. I poznają, że ja jestem Panem.

1. Ez 38,22.

²⁴ I tak dla domu Izraela nie będzie już kłującego ciernia¹ ani bolesnego kolca spośród wszystkich okolicznych mieszkańców, którzy nim wzgardzili. I poznają, że ja jestem Panem Bogiem.

1. Lb 33,55; Joz 23,13.

²⁵ Tak mówi Pan Bóg: Gdy zgromadzę dom Izraela¹ spośród narodów, wśród których został rozproszony, i będę w nich uświęcony na oczach pogan, wtedy będą mieszkać w swojej ziemi, którą dałem swemu słudze Jakubowi.

1. Ez 11,17; 20,41; 34,13; 37,21; Iz 11,12.

²⁶ I będą w niej mieszkać bezpiecznie¹, pobudują domy i zasadzą winnice. Będą mieszkać bezpiecznie, gdy wykonam sądy na wszystkich dokoła nich, którzy nimi wzgardzili. I poznają, że ja jestem Panem, ich Bogiem.

1. Ez 36,28; Jr 23,6.

Rozdział 29

¹ W dziesiątym roku, dziesiątego miesiąca, dwunastego dnia tego miesiąca doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, zwróć swoją twarz przeciwko faraonowi, królowi Egiptu, i prorokuj przeciw niemu i całemu Egiptowi.

³ Przemów i powiedz: Tak mówi Pan Bóg: Oto jestem przeciwko tobie¹, faraonie, królu Egiptu, wielki smoku leżący wśród swoich rzek², który mówisz: Moja jest rzeka, ja ją sobie uczyniłem.

1. Ez 28,22; Jr 44,30.
2. Ez 32,2; Ps 74,13-14; Iz 27,1; 51,9.

⁴ Dlatego włożę haki w twoje szczęki¹ i sprawię, że ryby twoich rzek przylgną do twoich łusek. Wyciągnę cię spośród twoich rzek i wszystkie ryby twoich rzek przylgną do twoich łusek.

1. Ez 38,4; Iz 37,29.

⁵ I zostawię cię na pustyni, ciebie i wszystkie ryby twoich rzek. Upadniesz na otwartym polu i nie będziesz zebrany ani zgromadzony¹. Dam cię na pożarcie zwierzętom ziemi i ptactwu nieba.

1. Jr 8,2; 16,4; 25,33.

⁶ I poznają wszyscy mieszkańcy Egiptu, że ja jestem Panem, ponieważ byłeś laską z trzciny dla domu Izraela¹.

1. 2Krl 18,21; Iz 36,6.

⁷ Gdy chwytali się ciebie ręką, łamałeś się i rozcinałeś im całe ramię. Gdy się opierali na tobie, kruszyłeś się i unieruchamiałeś im wszystkie biodra.

⁸ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto sprowadzę na ciebie miecz i wytracę z ciebie człowieka i zwierzę.

⁹ A ziemia Egiptu będzie spustoszeniem i pustkowiem; i poznają, że ja jestem Panem, ponieważ mówiłeś: Moja jest rzeka, ja ją sobie uczyniłem.

¹⁰ Dlatego oto ja będę przeciwko tobie i przeciwko twojej rzece i zamienię ziemię Egiptu w straszną ruinę i spustoszenie, od wieży Sewene aż do granic Etiopii.

¹¹ Nie przejdzie przez nią noga człowieka ani też nie przejdzie przez nią noga zwierzęcia, i nie będzie zamieszkana przez czterdzieści lat.

¹² I uczynię z ziemi Egiptu pustkowie pośród spustoszonych ziem, a jej miasta wśród zrujnowanych miast będą spustoszone przez czterdzieści lat. I rozproszę Egipcjan między narodami, i rozrzucę ich po ziemiach.

¹³ Jednak tak mówi Pan Bóg: Po upływie czterdziestu lat zgromadzę Egipcjan z narodów, wśród których zostali rozproszeni.

¹⁴ I odwrócę niewolę Egiptu, i przyprowadzę ich do ziemi Patros, do ziemi ich zamieszkania, i będą tam nieznacznym królestwem.

¹⁵ Będzie ono najmniej znaczące spośród królestw i nie wyniesie się więcej nad inne narody. Umniejszę ich, aby nie panowali nad narodami.

¹⁶ I nie będzie już ufnością domu Izraela, co przypominałoby o jego nieprawości, gdy zwracał się do niego. I poznają, że ja jestem Panem Bogiem.

¹⁷ Potem, w roku dwudziestym siódmym, w pierwszym miesiącu, pierwszego dnia tego miesiąca, doszło do mnie słowo Pana:

¹⁸ Synu człowieczy, Nabuchodonozor, król Babilonu¹, zmusił swoje wojsko do ciężkiej służby przeciwko Tyrowi: każda głowa wyłysiała i każde ramię się obnażyło, lecz ani on, ani jego wojsko nie otrzymali zapłaty z Tyru za tę służbę, którą podejmował, walcząc przeciwko niemu.

1. Ez 26,7-8; Jr 27,6.

¹⁹ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto daję Nabuchodonozorowi, królowi Babilonu, ziemię Egiptu, i zabierze jej dostatek, weźmie jej łup, i pochwyci jej zdobycze, aby to było zapłatą dla jego wojska.

²⁰ Daję im ziemię Egiptu za ich pracę, którą dla mnie podjęli, gdyż dla mnie pracowali, mówi Pan Bóg.

²¹ W tym dniu sprawię, że wyrośnie róg domu Izraela¹, tobie też pozwolę otworzyć usta pośród nich. I poznają, że ja jestem Panem.

1. Ps 132,17.

Rozdział 30

¹ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, prorokuj i mów: Tak mówi Pan Bóg: Zawódźcie, mówiąc: Ach, jakiż to dzień!

³ Bliski bowiem jest dzień¹, bliski jest dzień Pana; będzie to dzień pochmurny i czas pogan.

1. Ez 7,7.12; Jl 2,1; So 1,7.

⁴ I spadnie miecz na Egipt, i będzie wielka trwoga w Etiopii, gdy polegną zabici w Egipcie, gdy zabiorą jego dostatek i jego fundamenty będą zburzone.

⁵ Etiopia, Put i Lud, cała różnorodna ludność, Kub i mieszkańcy sprzymierzonej ziemi padną razem z nimi od miecza.

⁶ Tak mówi Pan: Upadną ci, którzy wspierają Egipt, i runie pycha jego mocy. Od wieży Sewene padną w niej od miecza, mówi Pan Bóg.

⁷ I będą spustoszeni wśród spustoszonych ziem¹, a ich miasta znajdą się wśród zburzonych miast.

1. Ez 29,12.

⁸ I poznają, że ja jestem Panem, gdy rozpalę ogień w Egipcie, i wszyscy jego pomocnicy zostaną skruszeni.

⁹ W tym dniu posłańcy wyruszą ode mnie w okrętach na postrach spokojnej ziemi Etiopii; i ogarnie ich wielka trwoga, jaka była w dniu porażki Egiptu. Oto bowiem nadchodzi.

¹⁰ Tak mówi Pan Bóg: Położę kres mnóstwu Egiptu przez rękę Nabuchodonozora, króla Babilonu.

¹¹ On i z nim jego lud, najsrożsi z narodów, będą sprowadzeni, aby zniszczyć tę ziemię. Dobędą swe miecze przeciw Egiptowi i napełnią ziemię pobitymi.

¹² Wysuszę rzeki¹ i sprzedam ziemię w ręce niegodziwych. Ręką cudzoziemców spustoszę ziemię wraz ze wszystkim, co ją napełnia. Ja, Pan, to powiedziałem.

1. Iz 19,5-6.

¹³ Tak mówi Pan Bóg: Zniszczę bożki i usunę posągi z Nof¹, i nie będzie już księcia w ziemi Egiptu². Ześlę strach na ziemię Egiptu.

1. Iz 19,1; Jr 43,12; 46,25; Za 13,2.
2. Za 10,11.

¹⁴ Spustoszę Patros¹, rozniecę ogień w Soan i wykonam sąd w No.

1. Ez 29,14.

¹⁵ Wyleję swoją zapalczywość na Sin, twierdzę Egiptu, i wytracę tłumy z No.

¹⁶ Rozniecę ogień w Egipcie, Sin będzie cierpieć z bólu, No zostanie zniszczone i Nof będzie codziennie dręczone.

¹⁷ Młodzieńcy z Awen i Pibeset polegną od miecza, te miasta pójdą do niewoli.

¹⁸ W Tachpanches dzień ogarną ciemności¹, gdy złamię tam jarzma Egiptu, i ustanie w nim pycha jego mocy. Okryje go chmura i jego córki pójdą do niewoli.

1. Jr 2,16.

¹⁹ Tak wykonam sądy nad Egiptem. I poznają, że ja jestem Panem.

²⁰ W roku jedenastym, w pierwszym miesiącu, siódmego dnia miesiąca, doszło do mnie słowo Pana mówiące:

²¹ Synu człowieczy, złamałem ramię faraona, króla Egiptu, i oto nie będzie ono obwiązane w celu uleczenia ani nie zostanie owinięte bandażami, ani nie będzie związane, by je wzmocnić, aby mogło trzymać miecz.

²² Dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto jestem przeciwko faraonowi, królowi Egiptu, skruszę mu ramiona, zarówno to mocne, jak i to złamane, i wytrącę miecz z jego ręki.

²³ I rozproszę Egipcjan między narodami¹, i rozrzucę ich po ziemiach.

1. Ez 29,12.

²⁴ Wzmocnię ramiona króla Babilonu i włożę swój miecz w jego ręce, a ramiona faraona złamię i będzie przed nim stękał, jak stęka śmiertelnie zraniony.

²⁵ Wzmocnię – mówię – ramiona króla Babilonu, a ramiona faraona upadną; i poznają, że ja jestem Panem¹, gdy włożę swój miecz w ręce króla Babilonu, aby go wyciągnął na ziemię Egiptu.

1. Ps 9,16.

²⁶ I rozproszę Egipcjan między narodami, i rozrzucę ich po ziemiach. I poznają, że jestem Panem.

Rozdział 31

¹ Potem, w jedenastym roku, w trzecim miesiącu, pierwszego dnia tego miesiąca, doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, mów do faraona, króla Egiptu, i do jego ludu: Do kogo jesteś podobny w swojej wielkości?

³ Oto Assur był jak cedr na Libanie¹, o pięknych gałęziach i szeroko rzucającym cieniu, o wysokim wzroście, a jego wierzchołek był wśród gęstych gałęzi.

1. Ez 17,22-24; Dn 4,4-37; Obj 7,1.

⁴ Wody dodały mu wzrostu i głębiny go wywyższyły¹, ich rzeki roztoczyły dokoła jego korzeń i puściły swoje strumienie ku wszystkim drzewom polnym.

1. Jr 51,36.

⁵ Dlatego swym wzrostem przewyższył wszystkie drzewa polne i jego konary rozkrzewiły się, a dzięki obfitości wód rozszerzyły się jego gałęzie, które wypuścił.

⁶ Na jego gałęziach uwiło sobie gniazda wszelkie ptactwo niebieskie, pod jego gałęziami rodziły się wszelkie zwierzęta polne i w jego cieniu siadały wszystkie wielkie narody.

⁷ Był piękny w swojej wielkości przez długość swoich gałęzi, gdyż jego korzeń był nad obfitymi wodami.

⁸ Cedry w ogrodzie Bożym¹ nie przewyższały go. Cyprysy nie były podobne do jego gałęzi i drzewa kasztanowe nie były podobne do jego konarów. Żadne drzewo w ogrodzie Bożym nie dorównało mu swoją pięknością.

1. Ez 28,13; Rdz 2,8; 13,10.

⁹ Ja uczyniłem go pięknym przez mnóstwo jego gałęzi. Zazdrościły mu wszystkie drzewa Edenu, które były w ogrodzie Bożym.

¹⁰ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Ponieważ wysoko wyrósł, wywyższył swój wierzchołek wśród gęstych gałęzi i jego serce podniosło się z powodu jego wysokości;

¹¹ Wydałem go w rękę najmocniejszego z narodów, aby się z nim srogo obszedł. Odrzuciłem go z powodu jego niegodziwości.

¹² A cudzoziemcy, ci najsrożsi z narodów, wycięli go i porzucili. Jego gałęzie padły na górach i we wszystkich dolinach i jego konary połamały się nad wszystkimi strumieniami tej ziemi. Wszystkie ludy ziemi ustąpiły spod jego cienia i opuściły go.

¹³ Na jego powalonym pniu osiądzie wszelkie ptactwo niebieskie¹ i na jego gałęziach będzie wszelki zwierz polny;

1. Ez 32,4; Iz 18,6.

¹⁴ Aby żadne drzewo stojące nad wodami nie wynosiło się z powodu swego wzrostu i nie wypuszczało swoich wierzchołków wśród gęstych gałęzi, i nie pyszniło się swoją wysokością żadne drzewo, które pije wodę. Ci wszyscy bowiem są wydani na śmierć, wrzuceni do najgłębszych stron ziemi¹, wśród synów ludzkich wraz z tymi, którzy zstępują do dołu.

1. Ez 32,18.

¹⁵ Tak mówi Pan Bóg: W dniu, kiedy zstąpił do grobu, wzbudziłem lament, zamknąłem dla niego głębinę i wstrzymałem jej strumienie, i zastawiłem wielkie wody. Sprawiłem, że Liban okrył się ciemnością z jego powodu i z jego powodu wszystkie drzewa polne zemdlały.

¹⁶ Na huk jego upadku zadrżały narody, gdy go wrzucałem do piekła¹ z tymi, co do dołu zstępują. Wszystkie drzewa Edenu, najwyborniejsze i najlepsze z Libanu, które piją wodę, doznają pociechy w najgłębszych stronach ziemi².

1. Iz 14,15.
2. Ez 32,31.

¹⁷ One także zstąpiły z nim do piekła, do zabitych mieczem, którzy byli jego ramieniem i którzy mieszkali w jego cieniu wśród narodów.

¹⁸ Do kogo byłeś podobny chwałą i wielkością między drzewami Edenu? Oto zostaniesz zrzucony wraz z drzewami Edenu do najgłębszych stron ziemi. Będziesz leżał wśród nieobrzezanych¹ wraz z pobitymi mieczem. To jest z faraonem i całą jego rzeszą – mówi Pan Bóg.

1. Ez 28,10; 32,19-24.

Rozdział 32

¹ W dwunastym roku, w dwunastym miesiącu, pierwszego dnia tego miesiąca, doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, podnieś lament nad faraonem, królem Egiptu, i powiedz mu: Jesteś podobny do młodego lwa pośród narodów, jesteś jak wieloryb w morzu, gdyż bujając po swoich rzekach, mącisz wody swoimi nogami i mieszasz jego rzeki.

³ Tak mówi Pan Bóg: Rozciągnę nad tobą swoją sieć w zgromadzeniu wielu narodów, a wyciągną cię w swoim niewodzie.

⁴ I zostawię cię na ziemi¹, porzucę cię na otwartym polu i sprawię, że obsiądzie cię wszelkie ptactwo niebieskie, i nasycę tobą zwierzęta całej ziemi.

1. Ez 29,5.

⁵ Rozrzucę twoje ciało po górach i napełnię doliny twoją wysokością.

⁶ Twoją ziemię, w której pływasz, napoję twoją krwią aż do gór, i rzeki będą napełnione tobą.

⁷ A gdy cię zgaszę, zakryję niebo¹ i zaciemnię jego gwiazdy, słońce zakryję chmurą, a księżyc nie da swego światła.

1. Iz 13,10; Jl 2,31; 3,15; Am 8,9; Mt 24,29; Obj 6,12-13.

⁸ Wszystkie świecące światła na niebie zaciemnię z twojego powodu i sprowadzę ciemność na twoją ziemię, mówi Pan Bóg.

⁹ Nadto zasmucę serce wielu narodów, gdy za moją sprawą nadejdzie wieść o twoim zniszczeniu do narodów, do ziem, których nie znałeś.

¹⁰ Tak, sprawię, że zdumieje się nad tobą wiele narodów, a ich królowie bardzo się zatrwożą z twojego powodu, gdy zacznę wywijać swoim mieczem przed nimi; i będą drżeć nieustannie – każdy o swoją duszę – w dniu twego upadku.

¹¹ Tak bowiem mówi Pan Bóg¹: Miecz króla Babilonu spadnie na ciebie.

1. Ez 30,4; Jr 46,26.

¹² Mieczami mocarzy powalę twoją rzeszę. Najokrutniejsi ze wszystkich narodów zniszczą pychę Egiptu i będzie zgładzone całe jego mnóstwo.

¹³ Wytępię całe jego bydło znad wielkich wód, tak że nie zamąci ich stopa ludzka ani nie zamąci ich kopyto bydlęcia.

¹⁴ Wtedy sprawię, że ich wody uspokoją się, a ich rzeki popłyną jak oliwa – mówi Pan Bóg.

¹⁵ Gdy zamienię ziemię Egiptu w spustoszenie, a ziemia zostanie pozbawiona tego, co ją napełnia, gdy pobiję wszystkich jej mieszkańców, wtedy poznają, że ja jestem Panem.

¹⁶ To jest lament¹, który podniosą nad nią. Córki narodów będą ją opłakiwać. Nad Egiptem i nad całą jego rzeszą będą lamentować, mówi Pan Bóg.

1. Ez 26,17; 2Sm 1,17; 2Krn 25,25.

¹⁷ Potem, w dwunastym roku, piętnastego dnia miesiąca, doszło do mnie słowo Pana mówiące;

¹⁸ Synu człowieczy, zawódź nad rzeszą Egiptu, zepchnij ją i córki tych sławnych narodów aż do najniższych stron ziemi, do tych, którzy zstępują do dołu.

¹⁹ I mów: Kogo przewyższasz pięknem¹? Zstąp i połóż się z nieobrzezanymi.

1. Ez 31,2.18.

²⁰ Padną pośród pobitych mieczem; został wydany pod miecz, wywleczcie go z całą jego rzeszą.

²¹ Najmocniejsi z mocarzy¹ będą do niego mówić spośród piekła wraz z jego pomocnikami. Zstąpili tam, leżą z nieobrzezanymi pobitymi mieczem.

1. Iz 1,31; 14,9-10.

²² Tam jest Assur i cała jego rzesza, wokół niego są jego groby; wszyscy ci pobici upadli od miecza.

²³ Ich groby są położone po stronach dołu¹, jego rzesza jest dokoła jego grobu. Ci wszyscy pobici polegli od miecza, ci, którzy szerzyli postrach w ziemi żyjących.

1. Iz 14,15.

²⁴ Tam jest Elam i cała jego rzesza dokoła jego grobu¹, ci wszyscy pobici upadli od miecza i zstąpili nieobrzezani do najgłębszych stron ziemi; szerzyli swój postrach w ziemi żyjących. Już znoszą swoją hańbę z tymi, którzy zstępują do dołu.

1. Jr 49,34.

²⁵ Postawili mu łoże pośród pobitych z całą jego rzeszą, wokół niego są jego groby. Wszyscy ci nieobrzezani są pobici mieczem. Ich postrach szerzył się w ziemi żyjących, ale już ponoszą swoją hańbę z tymi, którzy zstąpili do dołu, a wśród pobitych zostali położeni.

²⁶ Tam jest Meszek, Tubal i cała jego rzesza¹, i wokoło niego jego groby. Ci wszyscy nieobrzezani zostali pobici mieczem, choć szerzyli swój postrach w ziemi żyjących.

1. Ez 27,13; 38,2; Rdz 10,2.

²⁷ Oni jednak nie będą leżeć z mocarzami, którzy spośród nieobrzezanych upadli i zstąpili do grobu ze swym orężem wojennym i położono im miecze pod głowy. Ich nieprawości zaś zostaną na ich kościach, chociaż byli postrachem dla mocarzy w ziemi żyjących.

²⁸ I ty będziesz skruszony wśród nieobrzezanych, i będziesz leżał pośród pobitych mieczem.

²⁹ Tam jest Edom¹, jego królowie i wszyscy jego książęta, którzy zostali położeni ze swoją mocą i wraz z pobitymi mieczem. Ci będą leżeć z nieobrzezanymi i z tymi, którzy zstępują do dołu.

1. Ez 25,12.

³⁰ Tam są wszyscy książęta północy¹ i wszyscy Sydończycy, którzy zstępują do pobitych; wstydzą się swego postrachu, jaki szerzyli swoją mocą, i leżą nieobrzezani z pobitymi mieczem. Znoszą swoją hańbę z tymi, którzy zstępują do dołu.

1. Ez 38,6.15; 39,2.

³¹ Zobaczy ich faraon i ucieszy się z całej swojej rzeszy¹, którą pobito mieczem, faraon i całe jego wojsko – mówi Pan Bóg.

1. Ez 31,16.

³² Szerzyłem bowiem swój postrach w ziemi żyjących i zostanie położony wśród nieobrzezanych z pobitymi mieczem – faraon i cała jego rzesza – mówi Pan Bóg.

Rozdział 33

¹ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, przemów do synów twego ludu i powiedz im: Gdy sprowadzam miecz na jakąś ziemię, a lud tej ziemi weźmie jakiegoś mężczyznę spośród siebie i ustanowi go sobie stróżem¹;

1. 2Sm 18,24-25; 2Krl 9,17; Oz 9,8.

³ A on, gdy zobaczy nadciągający miecz na tę ziemię, zadmie w trąbę i ostrzeże lud;

⁴ A ktoś usłyszy dźwięk trąby¹ i nie przyjmie przestrogi, a miecz przyjdzie i zabierze go, to jego krew spadnie na jego własną głowę.

1. Ez 3,17.

⁵ Dźwięk trąby usłyszał, ale nie przyjął przestrogi, jego krew spadnie na niego. Ten jednak, który przyjmie przestrogę, ocali swoją duszę.

⁶ Ale jeśli stróż zobaczy nadciągający miecz, a nie zadmie w trąbę i ludu nie ostrzeże, a przyjdzie miecz i zabierze kogoś z nich, to ten jest porwany w swojej nieprawości, ale jego krwi zażądam z ręki tego stróża.

⁷ Ciebie, synu człowieczy, ciebie ustanowiłem stróżem dla domu Izraela. Gdy usłyszysz słowo z moich ust, ostrzeżesz go ode mnie.

⁸ Gdy mówię do bezbożnego: Bezbożniku, na pewno umrzesz – a ty mu tego nie powiesz, aby przestrzec bezbożnika przed jego drogą, to ten bezbożnik umrze z powodu swojej nieprawości; ale jego krwi zażądam z twojej ręki.

⁹ Jeśli jednak ostrzeżesz bezbożnego przed jego drogą, aby odwrócił się od niej, a on się nie odwróci od swojej drogi, to umrze on z powodu swojej nieprawości; ale ty ocalisz swoją duszę.

¹⁰ Ty więc, synu człowieczy, mów do domu Izraela: Tak mówicie: Skoro ciążą na nas nasze występki i nasze grzechy, tak że w nich marniejemy, to jakże możemy żyć?

¹¹ Powiedz im: Jak żyję, mówi Pan Bóg: Nie pragnę śmierci bezbożnego¹, ale aby bezbożny odwrócił się od swojej drogi i żył. Odwróćcie się, odwróćcie się od swoich złych dróg. Dlaczego macie umrzeć, domu Izraela²?

1. Ez 18,23.32; 2Sm 14,14; 2P 3,9.
2. Ez 18,31.

¹² Ty więc, synu człowieczy, mów do synów swego ludu: Sprawiedliwość sprawiedliwego nie wybawi¹ go w dniu jego przestępstwa, a bezbożność bezbożnego nie zgubi go w dniu, kiedy się odwróci od swojej bezbożności. Sprawiedliwy nie będzie mógł żyć dzięki swojej sprawiedliwości w dniu, kiedy zgrzeszy.

1. Ez 3,20; 18,24-27.

¹³ Jeśli powiem sprawiedliwemu¹: Na pewno będziesz żyć, a on, polegając na swojej sprawiedliwości, uczyni nieprawość, to żadna jego sprawiedliwość nie będzie wspomniana, ale umrze z powodu swojej nieprawości, którą uczynił.

1. Ez 3,20; 18,24.

¹⁴ A jeśli powiem bezbożnemu: Na pewno umrzesz, a on odwróci się od swego grzechu i uczyni to, co prawe i sprawiedliwe;

¹⁵ Jeśli bezbożny zwróci zastaw¹, odda to, co wydarł², i będzie chodził według praw życia, nie czyniąc nieprawości, na pewno będzie żył i nie umrze.

1. Ez 18,7.
2. Wj 22,1-4; Kpł 6,2-5; Lb 5,6-7; Łk 19,8.

¹⁶ Żadne jego grzechy, które popełnił, nie będą mu wspominane. Czynił to, co prawe i sprawiedliwe; na pewno będzie żył.

¹⁷ Lecz synowie twego ludu mówią: Droga Pana nie jest słuszna, choć to ich droga nie jest słuszna.

¹⁸ Jeśli sprawiedliwy odwróci się od swojej sprawiedliwości i będzie czynił nieprawość, to umrze z jej powodu.

¹⁹ Ale jeśli bezbożny odwróci się od swojej bezbożności i będzie czynił to, co prawe i sprawiedliwe, to dzięki temu będzie żył.

²⁰ Wy jednak mówicie: Droga Pana nie jest słuszna¹. Domu Izraela, będę sądził każdego z was według jego drogi.

1. Ez 18,25-29.

²¹ I stało się w dwunastym roku naszego uprowadzenia, w dziesiątym miesiącu, piątego dnia tego miesiąca, że przyszedł do mnie jeden zbieg z Jerozolimy, mówiąc: Zdobyto miasto.

²² A ręka Pana była nade mną wieczorem, zanim przyszedł ten zbieg, i otworzyła moje usta, aż ten przyszedł do mnie rano. Otworzyła moje usta i nie byłem już niemy.

²³ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

²⁴ Synu człowieczy, mieszkańcy tych spustoszonych miejsc w ziemi Izraela mówią: Abraham był jeden¹ i wziął ziemię w posiadanie. Ale nas jest wielu², nam więc dana jest ta ziemia w posiadanie.

1. Iz 51,2; Dz 7,5.
2. Mi 3,11; Mt 3,9; J 8,39.

²⁵ Dlatego mów do nich: Tak mówi Pan Bóg: Jadacie z krwią, podnosicie swe oczy ku swoim bożkom i przelewacie krew, a ziemię chcielibyście wziąć w posiadanie?

²⁶ Opieracie się na swoim mieczu, popełniacie obrzydliwość i każdy plugawi żonę swego bliźniego, a ziemię chcielibyście wziąć w posiadanie?

²⁷ Tak im powiedz: Tak mówi Pan Bóg: Jak żyję, ci, którzy są w spustoszonych miejscach, polegną od miecza, a kto jest na otwartym polu, tego wydam zwierzętom na pożarcie, a ci, którzy są w warowniach lub w jaskiniach, umrą od zarazy.

²⁸ I wydam ziemię na wielkie spustoszenie¹, i ustanie pycha jej mocy; spustoszeją góry Izraela i nikt przez nie będzie przechodził.

1. Ez 36,34-35; Jr 44,2.6.22.

²⁹ I poznają, że ja jestem Panem, gdy wydam ich ziemię na wielkie spustoszenie z powodu wszystkich ich obrzydliwości, które czynili.

³⁰ Ale co do ciebie, synu człowieczy, synowie twego ludu często rozmawiają o tobie przy murach i w drzwiach domów, i mówi jeden do drugiego, każdy do swego bliźniego: Chodźcie i posłuchajcie, co za słowo wyszło od Pana.

³¹ I przychodzą do ciebie, tak zwykł przychodzić lud, zasiadają przed tobą jak mój lud¹ i słuchają twoich słów, ale ich nie wypełniają. Mają bowiem miłość na ustach², lecz ich serce podąża za niegodziwym zyskiem.

1. Ez 8,1.
2. Ps 78,36-37; Iz 29,13.

³² A oto jesteś dla nich jak urokliwa pieśń tego, który ma piękny głos i cudownie gra. Słuchają bowiem twoich słów, ale ich nie wykonują.

³³ Lecz gdy to nadejdzie¹ – oto nadejdzie – wtedy poznają, że prorok był pośród nich².

1. 1Sm 3,20.
2. Ez 2,5.

Rozdział 34

¹ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, prorokuj przeciwko pasterzom Izraela, prorokuj i powiedz im: Tak mówi Pan Bóg do tych pasterzy: Biada pasterzom Izraela¹, którzy sami siebie pasą! Czy pasterze nie powinni paść trzody?

1. Jr 23,1; Za 11,17.

³ Jadacie tłuszcz¹, okrywacie się wełną i zabijacie tuczne zwierzęta², lecz trzody nie pasiecie.

1. Iz 56,11; Za 11,16.
2. Ez 33,25-26; Mi 3,1-3; Za 11,5.

⁴ Słabych nie posilacie, chorego nie leczycie¹, złamanego nie obwiązujecie, spłoszonego nie przyprowadzacie ani zgubionego nie szukacie², ale siłą i okrucieństwem panujecie nad nimi³.

1. Za 11,16.
2. Łk 15,4.
3. 1P 5,3.

⁵ Tak że rozproszyły się, bo nie było pasterza, i stały się żerem dla wszelkiego zwierzęcia polnego¹, ponieważ się rozpierzchnęły.

1. Iz 56,9; Jr 12,9.

⁶ Moje owce błąkają się po wszystkich górach i po każdym wysokim pagórku. Moja trzoda rozproszyła się po całej ziemi, a nikt ich nie szukał i nikt o nie nie pytał.

⁷ Dlatego wy, pasterze, słuchajcie słowa Pana:

⁸ Jak żyję, mówi Pan Bóg: Ponieważ moja trzoda stała się łupem i moje owce stały się żerem wszelkiego zwierzęcia polnego, bo nie ma pasterza, a moi pasterze nie szukali moich owiec, ale pasterze paśli tylko samych siebie, a moich owiec nie paśli;

⁹ Dlatego, pasterze, słuchajcie słowa Pana.

¹⁰ Tak mówi Pan Bóg: Oto jestem przeciwko pasterzom. Zażądam moich owiec z ich ręki¹ i sprawię, że przestaną paść moje owce i pasterze nie będą już paśli samych siebie. Wyrwę moje owce z ich paszczy i nie będą już dla nich pokarmem.

1. Ez 3,18; Hbr 13,17.

¹¹ Tak bowiem mówi Pan Bóg: Oto ja sam będę szukać moich owiec i o nie pytać.

¹² Jak pasterz troszczy się o swoją trzodę, kiedy znajduje się wśród swoich rozproszonych owiec, tak ja będę troszczył się o moje owce i wyrwę je ze wszystkich miejsc, dokąd zostały rozproszone w dzień pochmurny i mroczny.

¹³ Wyprowadzę je z narodów¹, zgromadzę je z ziem i przyprowadzę je do ich ziemi, i będę je pasł na górach Izraela nad strumieniami i po wszystkich zamieszkałych miejscach tej ziemi.

1. Ez 28,25; Ez 36,14; 37,21-22; Iz 65,9-10; Jr 23,3.

¹⁴ Będę je pasł na dobrym pastwisku, a ich pastwisko będzie na wysokich górach Izraela. Tam będą odpoczywać na bujnych błoniach i na tłustych pastwiskach będą się pasły na górach Izraela.

¹⁵ Ja sam będę pasł moje owce i sprawię, że położą się, mówi Pan Bóg.

¹⁶ Będę szukał zagubionej¹ i przyprowadzę spłoszoną, obwiążę to, co złamane, i posilę słabą. Ale wytracę tłustą i mocną, bo będę je pasł w prawości.

1. Iz 40,11; Mi 4,6; Mt 18,11; Mk 2,17; Łk 5,32.

¹⁷ A do was, moja trzodo, tak mówi Pan Bóg: Oto będę rozsądzał między owcą a owcą, między baranami a kozłami.

¹⁸ Czy mało wam, że się pasiecie na dobrym pastwisku, a resztę waszych pastwisk depczecie swoimi nogami; że pijecie czystą wodę, a resztę mącicie swoimi nogami?

¹⁹ A moje owce muszą się paść na tym, co zdeptaliście swoimi nogami, i pić to, co zmąciliście swoimi nogami.

²⁰ Dlatego tak mówi do nich Pan Bóg: Oto sam rozsądzę między owcą tłustą i owcą chudą.

²¹ Ponieważ bokiem i ramieniem odpychaliście i swoimi rogami bodliście wszystkie słabe, tak że je rozpędziliście;

²² Ocalę moje owce i nie będą już łupem. Rozsądzę między owcą a owcą.

²³ I ustanowię nad nimi jednego pasterza¹, który będzie je pasł, mego sługę Dawida. On będzie je pasł i on będzie ich pasterzem.

1. Iz 11,1-5.10; 40,11; Jr 23,4-5; J 10,11; Hbr 13,20; 1P 2,25; 5,4.

²⁴ A ja, Pan, będę ich Bogiem¹, a mój sługa Dawid będzie księciem pośród nich. Ja, Pan, to powiedziałem.

1. Ez 37,27; Wj 29,45.

²⁵ Zawrę z nimi przymierze pokoju¹ i wytępię dzikie zwierzęta z ziemi². I będą bezpiecznie mieszkały na pustyni, i spały w lasach.

1. Ez 37,26.
2. Kpł 26,6; Iz 11,6-9; 35,9; Oz 2,18.

²⁶ Ponadto dam błogosławieństwo¹ im oraz okolicy mojego pagórka. Będę zsyłał deszcz w swoim czasie, będą to deszcze błogosławieństwa.

1. Rdz 12,2; Iz 19,24; Za 8,13.

²⁷ Drzewo polne wyda swój owoc i ziemia wyda swój plon. Będą oni bezpieczni na swojej ziemi i poznają, że ja jestem Panem, gdy połamię drążki ich jarzma¹ i wyrwę ich z ręki tych, którzy ich zniewolili.

1. Kpł 26,13; Jr 2,20.

²⁸ I już nie będą łupem narodów ani zwierzęta ziemi nie będą ich pożerały, ale będą bezpiecznie mieszkali¹ i nikt ich nie będzie straszył.

1. Jr 30,10; 46,27.

²⁹ Wzbudzę im sławną latorośl i już nie będą niszczeni głodem w ziemi, ani nie będą znosili zniewag pogan.

³⁰ I poznają, że ja, Pan, ich Bóg, jestem z nimi, a oni, dom Izraela, są moim ludem, mówi Pan Bóg.

³¹ A wy, moje owce, owce mego pastwiska, jesteście ludźmi, a ja jestem waszym Bogiem, mówi Pan Bóg.

Rozdział 35

¹ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, zwróć swoją twarz przeciwko górze Seir¹ i prorokuj przeciwko niej.

1. Pwt 2,5.

³ Mów do niej: Tak mówi Pan Bóg: Oto jestem przeciwko tobie, góro Seir, wyciągnę moją rękę przeciwko tobie i wydam cię na wielkie spustoszenie.

⁴ Twoje miasta zamienię w ruiny i będziesz spustoszona. I poznasz, że ja jestem Panem.

⁵ Ponieważ żywiłaś wieczną nienawiść¹ i wydałaś synów Izraela pod ostrze miecza w czasie ich utrapienia, w czasie wykonywania ich kary;

1. Ez 25,12; Ab 1,10.

⁶ Dlatego, jak żyję, mówi Pan Bóg, wydam cię na zabicie i krew będzie cię ścigać. Ponieważ nie znienawidziłaś krwi, krew będzie cię ścigać.

⁷ I zamienię górę Seir w wielkie spustoszenie, wygubię z niej każdego, który przechodzi i który wraca.

⁸ Jej góry napełnię jej zabitymi. Na twoich pagórkach, na twoich dolinach i we wszystkich twoich strumieniach padną pobici mieczem.

⁹ Zamienię cię w wieczne spustoszenie¹ i twoje miasta nie będą zamieszkałe. I poznacie, że ja jestem Panem.

1. Ez 25,13; Jr 49,17-18; Ml 1,3-4.

¹⁰ Ponieważ powiedziałaś: Te dwa narody i te dwa kraje będą moje, weźmiemy je w posiadanie, chociaż Pan tam przebywał;

¹¹ Jak żyję, mówi Pan Bóg, uczynię według twego gniewu i według twojej zawiści, z jaką postąpiłaś w swej nienawiści względem nich, i dam się poznać wśród nich, gdy cię osądzę.

¹² I poznasz, że ja jestem Panem i słyszałem wszystkie twoje obelgi, które wypowiedziałaś przeciw górom Izraela, mówiąc: Są spustoszone, zostały nam dane na pożarcie.

¹³ Tak się wynosiliście swoimi ustami przeciwko mnie i mnożyliście swoje słowa przeciwko mnie. Ja to słyszałem.

¹⁴ Tak mówi Pan Bóg: Kiedy cała ziemia będzie się radować¹, wtedy zamienię cię w pustkowie.

1. Iz 65,13-14.

¹⁵ Jak ty się radowałaś nad dziedzictwem¹ domu Izraela, że zostało spustoszone, tak uczynię i tobie: będziesz spustoszona, góro Seir i cały Edomie. I poznają, że ja jestem Panem.

1. Ez 35,12; 36,4-7; Ab 1,12.15.

Rozdział 36

¹ A ty, synu człowieczy, prorokuj o górach Izraela i mów: Góry Izraela, słuchajcie słowa Pana.

² Tak mówi Pan Bóg: Ponieważ wróg powiedział o was: Ha! Prastare wysokości stały się naszą posiadłością;

³ Prorokuj i mów: Tak mówi Pan Bóg: Ponieważ zburzono was i pochłonięto zewsząd, abyście się stały dziedzictwem reszty narodów i wzięto was na język¹ oraz na obmowę ludzi;

1. Pwt 28,37; 1Krl 9,7; Lm 2,15; Dn 9,16.

⁴ Dlatego, góry Izraela, słuchajcie słowa Pana Boga. Tak mówi Pan Bóg do gór i pagórków, do strumieni i dolin, do spustoszonych ruin i opuszczonych miast, które stały się łupem i pośmiewiskiem dla reszty okolicznych narodów.

⁵ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Zaprawdę, w ogniu swojej zapalczywości będę mówił przeciw reszcie tych narodów i przeciwko całemu Edomowi, którzy wzięli sobie moją ziemię w posiadanie z radością całego serca i z pogardą duszy, aby siedlisko jej wygnańców stało się łupem.

⁶ Dlatego prorokuj o ziemi Izraela i mów do gór i pagórków, do strumieni i dolin: Tak mówi Pan Bóg: Oto przemówiłem w swojej zazdrości i w swojej zapalczywości, ponieważ znosiliście zniewagi narodów¹.

1. Ez 34,29; Ps 123,3-4.

⁷ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Ja podniosłem swoją rękę: Zaprawdę, te narody, które są wokół was, same będą znosić swoją hańbę.

⁸ A wy, góry Izraela, wypuścicie swe gałązki i wydacie swój owoc memu ludowi Izraela, bo zbliża się jego przyjście.

⁹ Oto bowiem idę do was i powrócę do was, będziecie uprawiane i obsiane.

¹⁰ I rozmnożę na was ludzi, cały dom Izraela, miasta będą zamieszkane i miejsca zburzone zostaną odbudowane.

¹¹ Rozmnożę na was ludzi i bydło, będą liczni i płodni. I sprawię, że będziecie mieszkać jak za waszych dawnych czasów i będę wam czynić lepiej niż na początku. I poznacie, że ja jestem Panem.

¹² Bo przyprowadzę na was ludzi, swój lud Izraela. Posiądą cię¹ i będziesz dla nich dziedzictwem, i nigdy więcej nie pozbawisz ich potomstwa.

1. Ab 1,17.

¹³ Tak mówi Pan Bóg: Ponieważ mówią do was: Ty jesteś tą ziemią, która pożera ludzi i pozbawia narody potomstwa;

¹⁴ Już nie będziesz pożerać ludzi ani pozbawiać potomstwa swoje narody, mówi Pan Bóg.

¹⁵ I już nie dopuszczę, aby w tobie były słyszane obelgi narodów, nie będziesz już znosić zniewag ludzi i nie będziesz już doprowadzać swoich narodów do upadku, mówi Pan Bóg.

¹⁶ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

¹⁷ Synu człowieczy, gdy dom Izraela mieszkał w swej ziemi, plugawił ją swymi drogami¹ i czynami. Jego droga wobec mnie była jak nieczystość odłączonej kobiety.

1. Kpł 18,25-28; Jr 2,7.

¹⁸ Dlatego wylałem na nich swój gniew z powodu krwi, którą wylali na ziemię, i z powodu ich bożków, którymi ją splugawili.

¹⁹ I rozproszyłem ich między narodami, i zostali rozrzuceni po ziemiach. Osądziłem ich według ich dróg i według ich czynów.

²⁰ A gdy weszli do narodów, do których przybyli, zbezcześcili tam moje święte imię¹, gdy o nich mówiono: To jest lud Pana, a z jego ziemi wyszli.

1. Iz 52,5; Rz 2,24.

²¹ Ale żal mi się zrobiło mojego świętego imienia, które zbezcześcił dom Izraela wśród narodów, do których przybył.

²² Dlatego mów do domu Izraela: Tak mówi Pan Bóg: Nie dla was ja to czynię, domu Izraela, ale przez wzgląd na moje święte imię, które zbezcześciliście wśród narodów, do których przybyliście.

²³ I uświęcę moje wielkie imię, które było zbezczeszczone wśród narodów, które wy zbezcześciliście pośród nich. I poznają narody, że ja jestem Panem, mówi Pan Bóg, gdy będę uświęcony w was na ich oczach¹.

1. Ez 20,41; 28,22.

²⁴ Zabiorę was bowiem spośród narodów, zgromadzę was ze wszystkich ziem i przyprowadzę was do waszej ziemi.

²⁵ I pokropię was czystą wodą¹, i będziecie czyści. Oczyszczę was ze wszystkich waszych nieczystości i ze wszystkich waszych bożków.

1. Iz 52,15; Hbr 10,22.

²⁶ I dam wam nowe serce¹, i włożę nowego ducha do waszego wnętrza. Wyjmę serce kamienne z waszego ciała, a dam wam serce mięsiste.

1. Ez 11,19; Jr 32,39.

²⁷ Włożę mego Ducha do waszego wnętrza i sprawię, że będziecie chodzić według moich ustaw i będziecie przestrzegać moich sądów, i wykonywać je.

²⁸ Zamieszkacie w ziemi¹, którą dałem waszym ojcom, będziecie moim ludem², a ja będę waszym Bogiem.

1. Ez 28,25; 37,25.
2. Ez 11,20; 37,27; Jr 30,22.

²⁹ I wyzwolę was od wszystkich waszych nieczystości¹. Przywołam zboża i rozmnożę je, a nie dopuszczę do was głodu.

1. Mt 1,21; Rz 11,26.

³⁰ Rozmnożę też owoc drzew i plony pól, abyście już nie znosili hańby głodu wśród narodów.

³¹ Wtedy przypomnicie sobie wasze złe drogi i wasze czyny, które nie były dobre, i samych siebie będziecie się brzydzić z powodu waszych nieprawości i obrzydliwości¹.

1. Ez 6,9; 20,43.

³² Nie ze względu na was to czynię¹, mówi Pan Bóg, niech wam to będzie wiadome. Wstydźcie się i rumieńcie się z powodu waszych dróg, domu Izraela.

1. Pwt 9,5.

³³ Tak mówi Pan Bóg: W dniu, w którym was oczyszczę ze wszystkich waszych nieprawości, zaludnię miasta i miejsca zburzone zostaną odbudowane.

³⁴ A spustoszała ziemia będzie uprawiana, zamiast być spustoszeniem na oczach wszystkich przechodniów.

³⁵ I powiedzą: Ta spustoszona ziemia stała się jak ogród Eden¹; miasta puste, opuszczone i zniszczone, są teraz obwarowane i zamieszkałe.

1. Ez 28,13; Iz 51,3; Jl 2,3.

³⁶ I narody, które wokół was pozostaną, poznają, że ja, Pan, odbudowałem to, co zburzone, i zasadziłem to, co spustoszone. Ja, Pan, to powiedziałem i uczynię.

³⁷ Tak mówi Pan Bóg: Jeszcze w tym jednym dam się uprosić domowi Izraela, aby im to uczynić: Pomnożę liczbę ich ludzi jak trzodę.

³⁸ Jak trzodę na ofiary, jak trzodę Jerozolimy w czasie jej uroczystych świąt, tak spustoszone miasta będą wypełnione trzodami ludzi. I poznają, że ja jestem Panem.

Rozdział 37

¹ Ręka Pana była nade mną i on wyprowadził mnie w duchu Pana, i postawił mnie w środku doliny, która była pełna kości;

² Przeprowadził mnie obok nich dokoła, a oto było ich bardzo dużo na obszarze tej doliny, a oto były bardzo wyschłe.

³ I powiedział do mnie: Synu człowieczy, czy te kości ożyją? Odpowiedziałem: Panie Boże, ty wiesz.

⁴ Wtedy powiedział do mnie: Prorokuj o tych kościach i mów do nich: Wyschłe kości, słuchajcie słowa Pana.

⁵ Tak mówi Pan Bóg do tych kości: Oto sprawię, że wstąpi w was tchnienie i ożyjecie;

⁶ Nałożę na was ścięgna i sprawię, że obrośniecie ciałem, oblekę was w skórę, i włożę w was tchnienie, i ożyjecie. I poznacie, że ja jestem Panem.

⁷ Prorokowałem więc, jak mi rozkazano. A gdy prorokowałem, powstał szum, a oto poruszenie; i kości zbliżyły się do siebie, kość do swojej kości.

⁸ I spojrzałem, a oto pojawiły się na nich ścięgna, obrosły ciałem i skóra je powlekła z wierzchu, ale nie było w nich tchnienia.

⁹ I powiedział do mnie: Prorokuj do wiatru, prorokuj, synu człowieczy, i powiedz do wiatru: Tak mówi Pan Bóg: Przyjdź od czterech wiatrów, tchnienie, i powiej na tych zabitych, i niech ożyją.

¹⁰ Prorokowałem więc, jak mi rozkazał, i wstąpiło w nie tchnienie, a ożyły i stanęły na nogach, bardzo, bardzo liczne wojsko.

¹¹ I powiedział do mnie: Synu człowieczy, te kości to cały dom Izraela. Oto mówią: Nasze kości wyschły, nasza nadzieja przepadła, jesteśmy zgubieni.

¹² Dlatego prorokuj i mów do nich: Tak mówi Pan Bóg: Oto otworzę wasze groby i wyprowadzę was z waszych grobów, ludu mój, i przyprowadzę was do ziemi Izraela.

¹³ I poznacie, że ja jestem Panem, gdy otworzę wasze groby i wyprowadzę was z waszych grobów, ludu mój.

¹⁴ Włożę w was mojego ducha i ożyjecie, i osadzę was w waszej ziemi. I poznacie, że ja, Pan, to powiedziałem i uczyniłem, mówi Pan.

¹⁵ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

¹⁶ A ty, synu człowieczy, weź sobie kawałek drewna i napisz na nim: Dla Judy i synów Izraela, jego towarzyszy. Weź też drugi kawałek drewna i napisz na nim: Dla Józefa, drewno Efraima i całego domu Izraela, jego towarzyszy.

¹⁷ I złóż je jedno z drugim w jeden kawałek, aby stanowiły jedno w twoim ręku.

¹⁸ A gdy synowie twego ludu zapytają cię: Czy nie oznajmisz nam, co przez to rozumiesz?

¹⁹ Powiesz im: Tak mówi Pan Bóg: Oto wezmę drewno Józefa, które jest w ręku Efraima oraz pokolenia Izraela, jego towarzyszy, i przyłożę je do tamtego, do drewna Judy, i uczynię je jednym drewnem, i staną się jednym w moim ręku.

²⁰ A te drewna, na których napiszesz, będą w twoim ręku na ich oczach.

²¹ Potem powiedz do nich: Tak mówi Pan Bóg: Oto wezmę synów Izraela spośród narodów, do których przybyli, zgromadzę ich zewsząd i przyprowadzę ich do ich ziemi.

²² I uczynię ich jednym narodem w ziemi, na górach Izraela, i jeden król będzie królem nad nimi wszystkimi. Nie będą już dwoma narodami i już nie podzielą się na dwa królestwa.

²³ Nie splugawią się już swymi bożkami i obrzydliwościami oraz wszelkimi występkami. Wybawię ich ze wszystkich ich miejsc zamieszkania, gdzie zgrzeszyli, i oczyszczę ich. I będą moim ludem, a ja będę ich Bogiem.

²⁴ Mój sługa Dawid¹ będzie królem nad nimi i wszyscy będą mieli jednego pasterza. Będą chodzić według moich sądów, będą przestrzegać moich ustaw i wykonywać je.

1. Ez 34,23-24; Iz 40,11; Jr 23,5; 30,9; Oz 3,5; Łk 1,32.

²⁵ I zamieszkają w tej ziemi, którą dałem mojemu słudze Jakubowi, w której mieszkali wasi ojcowie; będą w niej mieszkali, oni, ich synowie i synowie ich synów, aż na wieki¹, a mój sługa Dawid² będzie ich księciem na wieki.

1. Iz 60,21; Jl 3,20; Am 9,15.
2. J 12,34.

²⁶ Zawrę też z nimi przymierze pokoju¹, które będzie przymierzem wiecznym z nimi. Osadzę ich i rozmnożę, i umieszczę swoją świątynię pośród nich na wieki.

1. Ez 34,25; Ps 89,3; Iz 55,3; Jr 32,40.

²⁷ Mój przybytek będzie wśród nich i będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem.

²⁸ I poznają narody, że ja jestem Panem, który uświęca Izraela, gdy moja świątynia będzie wśród nich na wieki.

Rozdział 38

¹ I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

² Synu człowieczy, zwróć swoją twarz przeciwko Gogowi w ziemi Magog, naczelnemu księciu w Meszek i Tubal, i prorokuj przeciw niemu.

³ I mów: Tak mówi Pan Bóg: Oto jestem przeciw tobie, Gogu, naczelny księciu w Meszek i Tubal.

⁴ Zawrócę cię i włożę haki w twoje szczęki, i wyprowadzę ciebie i całe twoje wojsko, konie i jeźdźców, wszystkich w pełnym uzbrojeniu, wielki zastęp z tarczami i puklerzami, wszystkich władających mieczem;

⁵ A z nimi Persów, Etiopczyków i Putejczyków, wszystkich uzbrojonych w tarczę i hełm;

⁶ Gomer i wszystkie jego oddziały, dom Togarmy z północnych stron i wszystkie jego oddziały, liczne narody z tobą.

⁷ Przygotuj się i bądź gotowy, ty i twoje wszystkie zastępy, które się zebrały u ciebie, i bądź ich stróżem.

⁸ Po wielu dniach zostaniesz nawiedzony, przy końcu lat przybędziesz do ziemi uwolnionej od miecza, której lud został zebrany spośród wielu narodów, na góry Izraela, które były długo spustoszeniem, a będąc wyprowadzeni spośród narodów, oni wszyscy zamieszkają bezpiecznie.

⁹ Wyruszysz i nadciągniesz jak burza, będziesz jak chmura okrywająca ziemię, ty i wszystkie twoje zastępy oraz liczne ludy z tobą.

¹⁰ Tak mówi Pan Bóg: W tym dniu zrodzą się myśli w twoim sercu i będziesz miał złe zamiary;

¹¹ I powiesz: Wyruszę do ziemi o nieobwarowanych wsiach; napadnę na ludzi spokojnych, którzy mieszkają bezpiecznie, na wszystkich, którzy mieszkają bez murów i nie mają ani rygli, ani bram;

¹² Aby zabrać łupy i zagarnąć zdobycze, aby swą rękę położyć na spustoszone miejsca, które znowu zostały zamieszkane, i na lud zgromadzony spośród narodów, który zdobył bydło i dobra, a mieszka w środku ziemi.

¹³ Szeba, Dedan i kupcy Tarszisz oraz wszystkie jego lwięta zapytają cię: Czy przybyłeś, aby zabrać łupy? Czy na zagarnięcie zdobyczy zgromadziłeś swoje zastępy, aby zabrać srebro i złoto, zabierać bydło i dobra, aby zgarnąć wielki łup?

¹⁴ Dlatego prorokuj, synu człowieczy, i mów do Goga: Tak mówi Pan Bóg: Czy w dniu, gdy mój lud Izraela będzie mieszkał bezpiecznie, nie będziesz o tym wiedział?

¹⁵ I przyjdziesz ze swego miejsca z północnych stron, ty i liczne ludy z tobą, wszyscy jadący na koniach, wielki zastęp i liczne wojsko;

¹⁶ I nadciągniesz przeciwko mojemu ludowi Izraela jak chmura, by okryć tę ziemię. W dniach ostatecznych przyprowadzę cię do swojej ziemi, aby poznały mnie narody, gdy będę uświęcony w tobie, Gogu, na ich oczach.

¹⁷ Tak mówi Pan Bóg: Czyż ty nie jesteś tym, o którym mówiłem w dawnych dniach przez moje sługi, proroków Izraela, którzy prorokowali za dni tamtych lat, że ja sprowadzę cię na nich?

¹⁸ Ale w dniu, w którym Gog nadciągnie przeciwko ziemi Izraela, mówi Pan Bóg, wzmoże się zapalczywość mego gniewu;

¹⁹ Powiedziałem bowiem w swojej gorliwości i w ogniu swojego gniewu: Zaprawdę, w tym dniu¹ będzie wielkie trzęsienie w ziemi Izraela;

1. Ag 2,6-7; Obj 16,18.

²⁰ I zadrżą przede mną ryby morskie i ptactwo niebieskie, zwierzęta polne i wszelkie zwierzęta pełzające po ziemi, a także wszyscy ludzie, którzy są na powierzchni ziemi; rozpadną się góry¹, upadną wysokie wieże i każdy mur runie na ziemię.

1. Jr 4,24; Na 1,5-6.

²¹ Przywołam miecz przeciwko niemu po wszystkich moich górach, mówi Pan Bóg. Miecz każdego zwróci się przeciwko swemu bratu¹.

1. Sdz 7,22; 1Sm 14,20.

²² I osądzę go zarazą i krwią, ześlę ulewny deszcz i kamienie gradu, ogień i siarkę – na niego, na jego wojska i na liczne ludy, które z nim będą.

²³ Okażę się wielki i święty i dam się poznać na oczach wielu narodów¹, i poznają, że ja jestem Panem.

1. Ez 37,28; 39,7; Ps 9,16.

Rozdział 39

¹ Ty więc, synu człowieczy, prorokuj przeciwko Gogowi i mów: Tak mówi Pan Bóg: Oto jestem przeciwko tobie, Gogu, naczelny księciu w Meszek i Tubal.

² Zawrócę cię i zostawię z ciebie tylko szóstą część, wyprowadzę cię z północnych stron i wprowadzę cię na góry Izraela.

³ Wytrącę twój łuk z twej lewej ręki i wybiję twoje strzały z twej prawej ręki.

⁴ Na górach Izraela padniesz ty i wszystkie twoje zastępy oraz ludy, które będą z tobą. Wydam cię na pożarcie ptactwu, wszelkim istotom skrzydlatym i zwierzętom polnym.

⁵ Padniesz na otwartym polu, bo ja to wypowiedziałem, mówi Pan Bóg.

⁶ I ześlę ogień na Magoga¹ i na tych, którzy bezpiecznie mieszkają na wyspach. I poznają, że ja jestem Panem.

1. Ez 38,22; Am 1,4.

⁷ A dam poznać moje święte imię pośród mojego ludu Izraela i nie pozwolę już zbezcześcić mojego świętego imienia. I poznają narody, że ja jestem Panem, Święty w Izraelu¹.

1. 2Krl 19,22; Hi 6,10; Ps 16,10; 89,19; Iz 1,5; Mk 1,24; Łk 2,27; 4,34; Dz 2,27; 3,14; 13,35.

⁸ Oto nadchodzi to i spełni się¹, mówi Pan Bóg. To jest dzień, o którym mówiłem.

1. Obj 16,17; 21,6.

⁹ Wtedy mieszkańcy miast Izraela wyjdą, rozniecą ogień i spalą oręże: tarcze i puklerze, łuki i strzały, oszczepy i włócznie. I będą tym palić ogień przez siedem lat.

¹⁰ Nie będą znosić drwa z pola ani rąbać go w lasach, ale orężem będzie się palić. A złupią tych, którzy ich łupili¹, i będą plądrować tych, którzy ich plądrowali, mówi Pan Bóg.

1. Iz 14,2.

¹¹ I stanie się w tym dniu, że dam Gogowi miejsce na grób, tam w Izraelu, dolinę przechodzących na wschód od morza, która zatka usta przechodniów. Pogrzebią tam Goga i całą jego rzeszę i nazwą ją Doliną Hamon-Gog.

¹² Dom Izraela będzie ich grzebać przez siedem miesięcy, aby oczyścić ziemię.

¹³ A tak będzie ich grzebał cały lud tej ziemi i wyjdzie mu to na chwałę w dniu, w którym będę uwielbiony, mówi Pan Bóg.

¹⁴ I wyznaczą mężczyzn, którzy będą stale przechodzić po tej ziemi, aby wraz z przechodniami grzebać tych, którzy pozostali na ziemi, by ją oczyścić. Po upływie siedmiu miesięcy zaczną przeszukiwanie.

¹⁵ A gdy przybysze będą przechodzić przez ziemię, a któryś z nich zobaczy kość ludzką, postawią przy niej znak, aż grabarze ją pogrzebią w Dolinie Hamon-Gog.

¹⁶ A nazwa tego miasta będzie Hamona. I tak oczyszczą ziemię.

¹⁷ A ty, synu człowieczy, tak mówi Pan Bóg: Powiedz ptactwu, wszelkim istotom skrzydlatym i zwierzętom polnym: Zbierzcie się i przyjdźcie¹, zgromadźcie się zewsząd na moją ofiarę, którą wam przygotowałem, wielką ofiarę na górach Izraela, abyście jedli mięso i pili krew.

1. So 1,7.

¹⁸ Będziecie jeść mięso mocarzy i pić krew książąt ziemi, baranów, jagniąt, kozłów i cielców, wszystkie tuczniki z Baszanu¹.

1. Pwt 32,14; Ps 22,12.

¹⁹ Najecie się tłuszczu do syta i upoicie się krwią z mojej ofiary, którą wam przygotowałem.

²⁰ I nasycicie się przy moim stole końmi, jeźdźcami, mocarzami i wszystkimi wojownikami, mówi Pan Bóg.

²¹ Tak objawię moją chwałę wśród narodów¹. Wszystkie narody zobaczą mój sąd, który wykonałem, i moją rękę, którą na nie wyciągnąłem.

1. Ez 38,16-23.

²² I pozna dom Izraela, że ja jestem Panem, ich Bogiem, od tego dnia i na zawsze.

²³ Poznają też narody, że dom Izraela z powodu swojej nieprawości został uprowadzony do niewoli¹, ponieważ wystąpił przeciwko mnie. Dlatego też zakryłem przed nim swoje oblicze² i wydałem go w ręce jego wrogów, i polegli wszyscy od miecza.

1. Ez 36,18-23.
2. Pwt 31,17; Iz 59,2.

²⁴ Według ich nieczystości i według ich występków postąpiłem z nimi i zakryłem przed nimi swoje oblicze.

²⁵ Dlatego tak mówi Pan Bóg: Teraz odwrócę niewolę Jakuba i zmiłuję się nad całym domem Izraela¹, i będę zazdrosny o moje święte imię;

1. Ez 20,40; Oz 1,11.

²⁶ Gdy już zniosą swoją hańbę i wszystkie swoje przestępstwa, którymi wystąpili przeciwko mnie, wtedy gdy bezpiecznie mieszkali w swojej ziemi, a nikt ich nie trwożył.

²⁷ A gdy sprowadzę ich z narodów¹ i zgromadzę z ziem ich wrogów, i będę w nich uświęcony na oczach wielu narodów;

1. Ez 28,25-26.

²⁸ Wtedy poznają, że ja jestem Panem¹, ich Bogiem, który uprowadził ich do niewoli wśród narodów, ale teraz zgromadzę ich znowu w ich ziemi, a nie pozostawię tam żadnego z nich.

1. Ez 34,30.

²⁹ I nie zakryję już przed nimi mojego oblicza, gdyż wyleję mojego ducha na dom Izraela, mówi Pan Bóg.

Rozdział 40

¹ W dwudziestym piątym roku naszego wygnania, na początku roku, dziesiątego dnia miesiąca, czternaście lat po zburzeniu miasta, w tym właśnie dniu spoczęła na mnie ręka Pana i zaprowadził mnie tam.

² W widzeniach Bożych przywiódł mnie do ziemi Izraela i postawił na bardzo wysokiej górze, na której było coś jakby budowa miasta, na południu.

³ I zaprowadził mnie tam, a oto mąż, który z wyglądu był jakby ze spiżu, miał lniany sznur w ręku i pręt mierniczy, a stał w bramie.

⁴ I przemówił do mnie ten mąż: Synu człowieczy, popatrz swymi oczami, słuchaj swymi uszami i weź sobie do serca wszystko, co ci pokażę. Po to bowiem zostałeś tu przyprowadzony, aby ci to pokazać. Oznajmij wszystko, co widzisz, domowi Izraela.

⁵ I oto mur otaczał dom ze wszystkich stron dokoła, a w ręku tego męża był pręt mierniczy na sześć łokci – liczonych jako łokieć i szerokość dłoni – i wymierzył grubość budowli – jeden pręt, i wysokość – jeden pręt.

⁶ Potem wszedł do bramy, która była zwrócona ku wschodowi, wszedł po schodach i zmierzył próg bramy: jeden pręt szerokości, a drugi próg miał jeden pręt szerokości.

⁷ Każda wnęka miała jeden pręt długości i jeden pręt szerokości, a między wnękami był odstęp na pięć łokci; próg bramy obok przedsionka bramy od wewnątrz wynosił jeden pręt.

⁸ I zmierzył przedsionek bramy od wewnątrz – jeden pręt.

⁹ Zmierzył też przedsionek bramy – osiem łokci, a jej filary – dwa łokcie. Przedsionek bramy był wewnątrz.

¹⁰ Wnęki bramy wschodniej były trzy z jednej i trzy z drugiej strony; wszystkie trzy miały ten sam wymiar. Jeden wymiar miały też filary po obu stronach.

¹¹ Zmierzył też szerokość wejścia bramy – dziesięć łokci, a długość bramy – trzynaście łokci.

¹² Przed wnękami była także przegroda na jeden łokieć, jeden łokieć miała też przegroda po drugiej stronie. Każda wnęka miała po sześć łokci z jednej i sześć łokci z drugiej strony.

¹³ Potem zmierzył bramę od dachu jednej wnęki aż do dachu drugiej, szerokość była na dwadzieścia pięć łokci, a drzwi były naprzeciwko siebie.

¹⁴ I uczynił filary na sześćdziesiąt łokci, a każdy filar na dziedzińcu u bramy wokoło miał jedną miarę.

¹⁵ A od fasady bramy wejściowej do fasady przedsionka wewnątrz bramy było pięćdziesiąt łokci.

¹⁶ Były też wąskie okna we wnękach¹, przy filarach wewnątrz bramy dokoła, a także przy przedsionkach. Dokoła od wewnątrz były okna, a na filarach były palmy.

1. 1Krl 6,4.

¹⁷ Potem przyprowadził mnie na dziedziniec zewnętrzny¹, a oto znajdowały się tam komory i posadzka uczyniona² na dziedzińcu zewsząd dokoła: trzydzieści komór było na tej posadzce³.

1. Obj 11,2.
2. 1Krl 6,5.
3. Ez 45,5.

¹⁸ A posadzka była wzdłuż bram, odpowiednio do długości bram. Była to posadzka dolna.

¹⁹ Potem zmierzył odległość od fasady bramy dolnej do fasady bramy dziedzińca wewnętrznego z zewnątrz: sto łokci w kierunku wschodnim i północnym.

²⁰ Zmierzył też długość i szerokość bramy północnej na dziedzińcu zewnętrznym.

²¹ Miała trzy wnęki z jednej i trzy z drugiej strony; jej filary i przedsionki miały taki sam wymiar jak pierwsza brama: pięćdziesiąt łokci długości i dwadzieścia pięć łokci szerokości.

²² Jej okna, przedsionek i palmy miały taki sam wymiar jak brama wschodnia. Po siedmiu stopniach wchodziło się do niej, a jej przedsionek był tuż przed schodami.

²³ Brama dziedzińca wewnętrznego była naprzeciwko bramy północnej, jak brama wschodnia; i zmierzył od bramy do bramy – sto łokci.

²⁴ Potem zaprowadził mnie w stronę południa, a oto była brama południowa; i zmierzył jej filary i przedsionek – miały te same wymiary.

²⁵ Miała ona, podobnie jak jej przedsionek, okna wokoło, tak jak tamte okna. Miała pięćdziesiąt łokci długości i dwadzieścia pięć łokci szerokości.

²⁶ Prowadziło do niej siedem stopni, a jej przedsionek był przed nimi. Miała ona palmy na filarach z jednej i z drugiej strony.

²⁷ Była też brama południowa na dziedzińcu wewnętrznym; i zmierzył od bramy do bramy w stronę południa – sto łokci.

²⁸ Potem zaprowadził mnie na dziedziniec wewnętrzny przez bramę południową i zmierzył bramę południową: miała te same wymiary.

²⁹ A jej wnęki, jej filary i jej przedsionek miały te same wymiary. Miała ona również, jak i jej przedsionek, okna wokoło. Miała pięćdziesiąt łokci długości i dwadzieścia pięć łokci szerokości.

³⁰ Dokoła był przedsionek na dwadzieścia pięć łokci długości i pięć łokci szerokości.

³¹ A jej przedsionek był na dziedzińcu zewnętrznym, a na jej filarach były palmy. Prowadziło do niej osiem stopni.

³² Zaprowadził mnie też na dziedziniec wewnętrzny w stronę wschodu i zmierzył bramę: m iała te same wymiary.

³³ Jej wnęki, jej filary i jej przedsionek miały te same wymiary. Miała ona również, tak jak jej przedsionek, okna wokoło. Miała pięćdziesiąt łokci długości, dwadzieścia pięć łokci szerokości.

³⁴ A jej przedsionek był na dziedzińcu zewnętrznym, a na jej filarach były palmy po obu stronach. Prowadziło do niej osiem stopni.

³⁵ Potem zaprowadził mnie do bramy północnej i zmierzył ją: miała te same wymiary;

³⁶ Jej wnęki, jej filary i jej przedsionek, a także jej okna wokoło. Jej długość wynosiła pięćdziesiąt łokci, a jej szerokość – dwadzieścia pięć łokci.

³⁷ Jej filary były na dziedzińcu zewnętrznym, a na jej filarach były palmy po obu stronach. Prowadziło do niej osiem stopni.

³⁸ Były też komory i wejście do nich przy filarach bram, tam obmywano ofiarę całopalną.

³⁹ W przedsionku bramy były dwa stoły po jednej stronie i dwa stoły po drugiej stronie, na których zabijano ofiarę całopalną, ofiarę za grzech¹ i ofiarę za przewinienie².

1. Kpł 4,2-3.
2. Kpł 5,6; 6,6; 7,1.

⁴⁰ Na stronie zewnętrznej, przy wejściu bramy północnej, były dwa stoły, także i po drugiej stronie, która jest przy przedsionku bramy, były dwa stoły.

⁴¹ Cztery stoły z jednej i cztery stoły z drugiej strony, z boku bramy; wszystkich stołów, na których zabijano ofiary, było osiem.

⁴² Te cztery stoły do całopalenia były z kamienia ciosanego, długie na półtora łokcia, szerokie na półtora łokcia i wysokie na jeden łokieć. Na nich kładziono sprzęt do zabijania ofiary całopalnej i innych ofiar.

⁴³ Wokoło były też przymocowane haki o grubości jednej dłoni, a mięso leżało na stołach dla ofiar.

⁴⁴ Na zewnątrz bramy wewnętrznej, na dziedzińcu wewnętrznym, były komory dla śpiewaków. Jeden rząd był z boku bramy północnej, zwrócony w kierunku południa, drugi rząd był z boku bramy wschodniej, zwrócony w kierunku północy.

⁴⁵ I powiedział do mnie: Te komory, które są zwrócone w kierunku południa, są dla kapłanów, którzy pełnią straż w domu¹.

1. Kpł 8,35; Lb 3,27-38; 18,5; 1Krn 9,23; 2Krn 13,11; Ps 134,1.

⁴⁶ Te zaś komory, które są zwrócone w kierunku północy, są dla kapłanów, którzy pełnią straż przy ołtarzu. Są to synowie Sadoka¹, którzy spośród synów Lewiego zbliżają się do Pana, aby mu służyć.

1. Ez 43,19; 44,15-16; 1Krl 2,35.

⁴⁷ I zmierzył dziedziniec: długość wynosiła sto łokci, szerokość – sto łokci, był to kwadrat; a ołtarz był przed domem.

⁴⁸ Potem wprowadził mnie do przedsionka domu i zmierzył filary przedsionka: pięć łokci z jednej i pięć łokci z drugiej strony. Szerokość bramy wynosiła trzy łokcie z jednej i trzy łokcie z drugiej strony.

⁴⁹ Długość przedsionka wynosiła dwadzieścia łokci, a szerokość – jedenaście łokci. Wstępowało się do niego po stopniach; były też kolumny przy filarach, jedna z jednej, druga z drugiej strony.

Rozdział 41

¹ Potem wprowadził mnie do świątyni i zmierzył filary: sześć łokci wynosiła szerokość z jednej strony i sześć łokci szerokość z drugiej strony, według szerokości przybytku¹.

1. Wj 25,9.

² A szerokość drzwi wynosiła dziesięć łokci, a boczne ściany wejścia miały pięć łokci z jednej i pięć łokci z drugiej strony. I zmierzył jej długość: czterdzieści łokci, a jej szerokość: dwadzieścia łokci.

³ Następnie wszedł do wnętrza i zmierzył filary przy wejściu – dwa łokcie, drzwi – sześć łokci, a szerokość drzwi – siedem łokci.

⁴ Zmierzył też długość¹ – dwadzieścia łokci, jego szerokość – dwadzieścia łokci, odpowiednio do świątyni. I powiedział do mnie: To jest Miejsce Najświętsze.

1. 1Krl 6,20; 2Krn 3,8.

⁵ Potem zmierzył mur domu – sześć łokci, a szerokość każdej bocznej komory – cztery łokcie wokół całego domu.

⁶ Boczne komory znajdowały się na trzech poziomach, jedna nad drugą, w liczbie trzydziestu. Wchodziły one w mur otaczający dom, aby komory na nim się opierały, ale nie opierały się na murze domu.

⁷ I rozszerzały się boczne komory dokoła domu¹, odpowiednio do wzrastającej wysokości, gdyż mur dokoła domu tracił na grubości. Dlatego szerokość domu wzrastała od najniższych komór do najwyższych, do których się wchodziło schodami poprzez te środkowe².

1. 1Krl 6,8.
2. 1Krl 6,8.

⁸ Widziałem też wysokość domu dokoła i fundament tych komór, a miał pełny pręt – sześć łokci.

⁹ Grubość zewnętrznego muru bocznych komór wynosiła pięć łokci, a przed komorami, które były przy domu, pozostała wolna przestrzeń.

¹⁰ A między komorami i komórkami odległość wynosiła dwadzieścia łokci wszędzie wokół domu.

¹¹ A drzwi bocznych komór wychodziły na wolną przestrzeń, jedne drzwi na północ, a drugie na południe. Szerokość tej wolnej przestrzeni wynosiła pięć łokci wszędzie dokoła.

¹² A budowla, która była poza obszarem wyznaczonym na stronie zachodniej, miała szerokość siedemdziesięciu łokci, mur tej budowli miał grubość pięciu łokci wszędzie wokoło i jej długość wynosiła dziewięćdziesiąt łokci.

¹³ Potem zmierzył dom – miał długość stu łokci; a obszar wyznaczony, budowla i jej mury miały długość stu łokci;

¹⁴ Także szerokość fasady domu oraz obszaru wyznaczonego od strony wschodniej wynosiła sto łokci.

¹⁵ Zmierzył też długość budowli przed obszarem wyznaczonym, która była za nim, także i jej krużganki z jednej i z drugiej strony, i wynosiła sto łokci, a tak samo było z wewnętrzną świątynią wraz z przedsionkami dziedzińca.

¹⁶ Progi, wąskie okna, krużganki wokoło trzech stron naprzeciwko progu pokryte były deskami dokoła, od ziemi aż do okien, a okna były pokryte deskami;

¹⁷ Od wierzchu drzwi aż do wewnętrznej i zewnętrznej strony domu, i cały mur wszędzie dokoła, wewnątrz i zewnątrz, dobrze wymierzony.

¹⁸ Tak oto były wykonane cherubiny i palmy¹: każda palma była między dwoma cherubinami, a każdy cherubin miał dwie twarze;

1. 1Krl 6,29.

¹⁹ Twarz ludzka była zwrócona w stronę palmy z jednej strony, a twarz młodego lwa zwrócona w stronę palmy z drugiej strony. Tak wykonano to w całym domu wszędzie wokoło.

²⁰ Od ziemi aż ponad wejście były wyrzeźbione cherubiny i palmy, także na ścianie świątyni.

²¹ Filary świątyni były czworokątne, a wygląd Miejsca Najświętszego był jak wygląd świątyni.

²² Ołtarz drewniany był wysoki na trzy łokcie¹ i szeroki na dwa łokcie; jego rogi, jego podstawa i jego ściany były z drewna. Wtedy powiedział do mnie: To jest stół, który stoi przed Panem.

1. Wj 30,1.

²³ A świątynia i Miejsce Najświętsze miały podwójne drzwi¹.

1. 1Krl 6,31-35.

²⁴ A drzwi były dwuskrzydłowe, miały dwa skrzydła obrotowe; dwa skrzydła miały jedne drzwi i dwa miały drugie.

²⁵ A wykonano na nich, na tych drzwiach świątyni, cherubiny i palmy, tak jak wykonano je na ścianach; były także drewniane belki nad przedsionkiem na zewnątrz.

²⁶ Na wąskich oknach były palmy po obu stronach, na bokach przedsionka, także na bocznych komorach domu i na belkach.

Rozdział 42

¹ I wyprowadził mnie na dziedziniec zewnętrzny w kierunku północy, i wprowadził mnie do tych komórek, które stały naprzeciwko obszaru wyznaczonego¹ i naprzeciwko budowli, od strony północy.

1. Ez 41,12-15.

² Ich długość od strony północnych drzwi wynosiła sto łokci, a ich szerokość pięćdziesiąt łokci.

³ Naprzeciw dziedzińca wewnętrznego, który miał dwadzieścia łokci, i naprzeciw posadzki dziedzińca zewnętrznego, były krużganki naprzeciw krużganków na trzech poziomach.

⁴ A przed komórkami było przejście szerokie na dziesięć łokci wewnątrz i ścieżka do nich na jeden łokieć, a ich drzwi były od północy.

⁵ A górne komórki były węższe, ponieważ ich krużganki były szersze od tych w dolnej i środkowej części budowli.

⁶ Były bowiem trzypiętrowe, ale nie miały słupów jak słupy dziedzińców. Dlatego były węższe niż dolne i środkowe, począwszy od ziemi.

⁷ A mur, który był na zewnątrz naprzeciw tych komórek w kierunku dziedzińca zewnętrznego przed komórkami, miał pięćdziesiąt łokci długości.

⁸ Długość bowiem komórek, które były na dziedzińcu zewnętrznym, wynosiła pięćdziesiąt łokci, a tych przed świątynią – sto łokci.

⁹ A poniżej tych komórek było wejście od wschodu, przez które wchodzi się do nich z dziedzińca zewnętrznego.

¹⁰ Na szerokości muru dziedzińca od strony wschodniej naprzeciw obszaru wyznaczonego i naprzeciw budowli były także komórki.

¹¹ A ścieżka przed nimi była taka sama jak ścieżka tamtych komórek, które znajdowały się po stronie północnej: miały taką samą długość i taką samą szerokość. Takie same były ich wyjścia, ich drzwi oraz ich układ.

¹² A drzwi do tych komórek, które były po stronie południowej, były podobne do drzwi na początku przejścia, właśnie tego przejścia przed murem w stronę wschodu, którędy się do nich wchodzi.

¹³ Wtedy powiedział do mnie: Komórki północne i komórki południowe, które są przed obszarem wyznaczonym, to komórki święte, gdzie kapłani, którzy zbliżają się do Pana, będą jadali najświętsze rzeczy¹. Tam będą kłaść rzeczy najświętsze, ofiary z pokarmów, ofiary za grzech i ofiary za przewinienie. Jest to bowiem miejsce święte.

1. Kpł 6,16.26; 24,9.

¹⁴ Gdy kapłani wejdą tam, nie wyjdą ze świątyni na dziedziniec zewnętrzny, ale tam złożą swoje szaty, w których służyli, bo są święte. I założą inne szaty, i wtedy będą mogli zbliżyć się do tego, co należy do ludu.

¹⁵ A gdy ukończył mierzenie domu wewnętrznego, wyprowadził mnie w stronę bramy, która była zwrócona na wschód, i zmierzył zewsząd dokoła.

¹⁶ Prętem mierniczym zmierzył stronę wschodnią – pięćset prętów wokoło według pręta mierniczego.

¹⁷ Zmierzył także stronę północną – pięćset prętów wokoło według pręta mierniczego.

¹⁸ I zmierzył stronę południową – pięćset prętów mierniczych.

¹⁹ Potem obrócił się na stronę zachodnią i zmierzył – pięćset prętów według pręta mierniczego.

²⁰ Zmierzył po czterech stronach mur zewsząd dokoła: długi na pięćset prętów i szeroki na pięćset prętów, aby oddzielić miejsce święte od pospolitego.

Rozdział 43

¹ Potem zaprowadził mnie do bramy, do bramy, która była zwrócona w kierunku wschodnim.

² A oto chwała Boga¹ Izraela przybyła od wschodu i jego głos był jak szum wielkich wód², a ziemia jaśniała od jego chwały³.

1. Ez 11,23.
2. Ez 1,24; Obj 1,15; 14,2; 19,1.6
3. Ez 10,4; Obj 18,1.

³ A to widzenie, które miałem, było podobne do tego widzenia, które miałem, gdy przybyłem, aby zniszczyć miasto; widzenie, podobne do tego widzenia, które miałem nad rzeką Kebar. I upadłem na twarz.

⁴ Gdy chwała Pana weszła do domu¹ przez bramę wschodnią;

1. Ez 11,23.

⁵ Wtedy uniósł mnie duch i wprowadził na dziedziniec wewnętrzny, a oto dom był pełen chwały Pana¹.

1. Ez 44,4; 1Krl 8,10-11.

⁶ I usłyszałem, jak ktoś mówił do mnie z domu, a jakiś mąż stał obok mnie.

⁷ I powiedział do mnie: Synu człowieczy, oto miejsce mojego tronu i miejsce dla moich stóp, gdzie będę mieszkać pośród synów Izraela na wieki. Dom Izraela już nie zbezcześci mojego świętego imienia, ani on, ani jego królowie, przez swój nierząd i przez zwłoki swych królów na wyżynach.

⁸ Gdy kładli swój próg obok mojego progu, swoje odrzwia obok moich odrzwi i ścianę między mną a sobą, zbezcześcili bardzo moje święte imię przez swoje obrzydliwości, które popełniali. Dlatego zniszczyłem ich w swoim gniewie.

⁹ Ale teraz niech oddalą ode mnie swój nierząd i zwłoki swoich królów, a zamieszkam wśród nich na wieki.

¹⁰ Ty, synu człowieczy, powiedz domowi Izraela o tym domu, aby się wstydzili swoich nieprawości. Niech sobie wymierzą jego plan.

¹¹ A jeśli się zawstydzą wszystkiego, co uczynili, wtedy opisz im wygląd tego domu, jego układ, jego wyjście i wejścia, cały jego kształt i wszystkie jego ustawy, cały kształt i wszystkie jego prawa. Zapisz to przed ich oczami, aby przestrzegali całego jego kształtu i wszystkich jego ustaw i czynili je.

¹² A takie jest prawo tego domu: Na szczycie góry cały jego obszar wszędzie dokoła ma być bardzo święty. Oto takie jest prawo tego domu.

¹³ I takie są wymiary ołtarza w łokciach liczonych na łokieć i cztery palce: jego podstawa wysoka na łokieć i szeroka na łokieć, a obramowanie na jego brzegu wokoło ma wynosić jedną piędź. Taka będzie górna część ołtarza:

¹⁴ Od podstawy na ziemi aż do dolnego odstępu dwa łokcie, a jeden łokieć szerokości; od mniejszego odstępu do większego odstępu cztery łokcie, a jeden łokieć szerokości.

¹⁵ Ale sam ołtarz ma mieć cztery łokcie wysokości, a z ołtarza w górę – cztery rogi.

¹⁶ A ołtarz ma mieć dwanaście łokci długości i dwanaście szerokości, ma być czworokątny po czterech swoich bokach.

¹⁷ Górny odstęp ma mieć czternaście łokci długości i czternaście szerokości, po czterech bokach, a obramowanie wokół niego ma być na pół łokcia, jego podstawa – na łokieć wokoło i jego stopnie skierowane ku wschodowi.

¹⁸ I powiedział do mnie: Synu człowieczy, tak mówi Pan Bóg: To są ustawy ołtarza na dzień, w którym zostanie zbudowany, aby na nim składać całopalenia i skrapiać go krwią¹.

1. Kpł 1,5.

¹⁹ A kapłanom, Lewitom, którzy są z potomstwa Sadoka¹ i zbliżają się do mnie, aby mi służyć, mówi Pan Bóg, dasz młodego cielca na ofiarę za grzech².

1. Ez 44,15.
2. Ez 45,18-19; Wj 29,10-12; Kpł 8,14-15.

²⁰ Wtedy weźmiesz z jego krwi i nałożysz na cztery rogi, na cztery narożniki odstępu i na obramowanie wokoło. W ten sposób oczyścisz go i poświęcisz.

²¹ Potem weźmiesz tego cielca za grzech i spalisz go w oznaczonym miejscu¹ domu poza świątynią².

1. Wj 29,14.
2. Hbr 13,11.

²² A drugiego dnia złożysz kozła bez skazy na ofiarę za grzech i oczyszczą ołtarz, tak jak oczyścili go cielcem.

²³ A gdy dokonasz oczyszczenia, będziesz ofiarowywać młodego cielca bez skazy i barana z trzody bez skazy.

²⁴ Gdy je ofiarujesz przed Panem, kapłani rzucą na nie sól¹ i złożą je na całopalenie dla Pana.

1. Kpł 2,13.

²⁵ Przez siedem dni codziennie będziesz składał kozła na ofiarę za grzech¹. Ma być przygotowany także młody cielec i baran z trzody bez skazy.

1. Wj 29,35-36; Kpł 8,33.

²⁶ Przez siedem dni będą oczyszczać ołtarz i poświęcać go. I poświęcą się.

²⁷ A po upływie tych dni¹, dnia ósmego i w następne kapłani będą składali na ołtarzu wasze całopalenia i ofiary pojednawcze i przyjmę was łaskawie, mówi Pan Bóg.

1. Kpł 9,1.

Rozdział 44

¹ Potem zaprowadził mnie w stronę bramy świątyni zewnętrznej, która była zwrócona ku wschodowi, a była zamknięta.

² I Pan powiedział do mnie: Ta brama będzie zamknięta i nie będzie otwierana ani nikt nie będzie przez nią wchodził. Pan bowiem, Bóg Izraela, wszedł przez nią i dlatego będzie zamknięta.

³ Jest dla księcia. Jedynie książę będzie zasiadać w niej, aby jeść chleb przed Panem¹. Będzie wchodził przez przedsionek tej bramy² i tą samą drogą będzie wychodził.

1. Rdz 31,54; 1Kor 10,18.
2. Ez 46,2.8.

⁴ Następnie zaprowadził mnie przez bramę północną do przedniej strony domu. I spojrzałem, a oto chwała Pana¹ napełniła dom Pana. I upadłem na twarz.

1. Ez 3,23; 43,5.

⁵ A Pan powiedział do mnie: Synu człowieczy, zwróć uwagę, patrz swoimi oczami i słuchaj swoimi uszami wszystkiego, co ci powiem o wszystkich ustawach domu Pana i o wszystkich jego prawach. Zwróć uwagę na wejście do domu i na wszystkie wyjścia ze świątyni.

⁶ I powiedz buntownikom, domowi Izraela: Tak mówi Pan Bóg: Dosyć już wszystkich waszych obrzydliwości¹, domu Izraela!

1. Ez 45,9; 1P 4,3.

⁷ Wprowadziliście tu cudzoziemców nieobrzezanych na sercu i nieobrzezanych na ciele, aby przebywali w mojej świątyni¹ i zbezcześcili mój dom, gdy ofiarowaliście mój chleb, tłuszcz i krew, a oni łamali moje przymierze przez wszystkie wasze obrzydliwości.

1. Ez 43,8; Dz 21,28.

⁸ A nie pełniliście straży przy moich świętych rzeczach, ale ustanowiliście sobie stróżów nad moją służbą w mojej świątyni.

⁹ Tak mówi Pan Bóg: Żaden cudzoziemiec nieobrzezany na sercu i nieobrzezany na ciele nie wejdzie do mojej świątyni, żaden spośród cudzoziemców, którzy są wśród synów Izraela.

¹⁰ Także i Lewici, którzy się oddalili ode mnie, gdy Izrael błądził i odszedł ode mnie za swoimi bożkami, obciążą się swoją nieprawością.

¹¹ Lecz będą sługami w mojej świątyni, pełniąc obowiązki przy bramach domu, i będą służyć przy domu: będą zabijać ofiary na całopalenie i ofiary dla ludu i będą stać przed nimi, aby im służyć.

¹² Ponieważ służyli im przed ich bożkami i byli dla domu Izraela przyczyną upadku w nieprawość, podniosłem rękę przeciwko nim¹, mówi Pan Bóg, i obciążą się swoją nieprawością.

1. Ps 106,26.

¹³ Nie będą się zbliżać do mnie¹, aby sprawować mi urząd kapłański, i nie będą zbliżać się do moich świętych rzeczy ani do najświętszych, ale poniosą swoją hańbę i obrzydliwości, które popełnili.

1. Lb 18,3; 2Krl 23,9.

¹⁴ Dlatego ustanowię ich stróżami porządku domu¹ do każdej posługi i do wszystkiego, co będzie w nim wykonywane.

1. Lb 18,4; 1Krn 23,28.32.

¹⁵ Lecz kapłani, Lewici, synowie Sadoka¹, którzy pełnili straż w mojej świątyni, gdy synowie Izraela odeszli ode mnie, oni zbliżą się do mnie, aby mi służyć, i staną przede mną, aby mi ofiarować tłuszcz i krew², mówi Pan Bóg.

1. 1Sm 2,35; 2Sm 8,17; 15,24-29; 20,25.
2. Pwt 10,8.

¹⁶ Oni będą wchodzić do mojej świątyni i będą przystępować do mego stołu, aby mi służyć i pełnić moją służbę.

¹⁷ A gdy będą mieli wchodzić przez bramę dziedzińca wewnętrznego, ubiorą się w lniane szaty¹. Nie włożą na siebie nic wełnianego, gdy będą pełnić służbę w bramach dziedzińca wewnętrznego i wewnątrz.

1. Wj 28,39-43; 39,27-28.

¹⁸ Lniane mitry będą mieli na swej głowie¹ i lniane spodnie na swych biodrach; nie będą się opasywać niczym, co wywołuje pot.

1. Wj 28,40-42; 39,28.

¹⁹ A gdy będą wychodzić na dziedziniec zewnętrzny, do ludu na dziedzińcu zewnętrznym, zdejmą z siebie swoje szaty, w których pełnili służbę, a złożą je w komorach świątyni i ubiorą się w inne szaty; nie będą uświęcali ludu swoimi szatami¹.

1. Ez 46,20; Kpł 6,27; Mt 23,17-19.

²⁰ Nie będą golić swojej głowy ani nie będą zapuszczać włosów, ale będą równo strzyc swoje głowy.

²¹ Żaden kapłan nie będzie pił wina, gdy będzie miał wchodzić na dziedziniec wewnętrzny.

²² Nie będą brali sobie za żonę ani wdowy, ani porzuconej¹, ale wezmą sobie dziewicę z potomstwa domu Izraela lub wdowę, która została wdową po kapłanie.

1. Kpł 21,7.13-14.

²³ Będą uczyć mój lud¹ różnicy pomiędzy tym, co święte, a tym, co nieświęte, a także mają uczyć rozróżniać pomiędzy tym, co nieczyste, a tym, co czyste.

1. Ez 22,26; Kpł 10,10-11; Ml 2,7.

²⁴ A gdy będzie jakiś spór, oni staną, aby sądzić¹, i będą sądzić według moich sądów. Będą przestrzegali moich praw i moich ustaw we wszystkie moje uroczyste święta i będą święcili moje szabaty.

1. Pwt 17,8; 2Krn 19,8-10.

²⁵ Nie będą się zbliżać do człowieka zmarłego, aby się nie zanieczyścić. Mogą się jednak zanieczyścić przy ojcu lub matce, przy synu lub córce i przy bracie lub siostrze, która jeszcze nie była zamężna.

²⁶ A po jego oczyszczeniu odliczą mu siedem dni.

²⁷ W tym dniu, w którym będzie wchodził do świątyni, na dziedziniec wewnętrzny, aby pełnić służbę w świątyni, złoży ofiarę za swój grzech, mówi Pan Bóg.

²⁸ To będzie ich dziedzictwo: Ja jestem ich dziedzictwem¹. Nie będzie się im dawać posiadłości w Izraelu. Ja jestem ich posiadłością.

1. Lb 18,20; Pwt 10,9; 18,1-2; Joz 13,14.33.

²⁹ Będą spożywali ofiarę z pokarmów, ofiarę za grzech i ofiarę za przewinienie. Do nich będzie należała wszelka rzecz ofiarowana Bogu w Izraelu.

³⁰ I to, co najlepsze ze wszystkich pierwocin wszystkiego¹, i każda ofiara podniesiona ze wszystkich rzeczy, wszystkie wasze ofiary będą należeć do kapłana. To, co najlepsze z waszych ciast, również dacie kapłanowi, aby sprawił, że błogosławieństwo spocznie na twoim domu.

1. Wj 13,2; Lb 3,13.

³¹ Kapłani nie będą jedli żadnej padliny ani tego, co rozszarpane, czy to z ptactwa, czy z bydlęcia.

Rozdział 45

¹ Gdy będziecie dzielić tę ziemię w dziedzictwo przez losowanie, oddacie na ofiarę Panu dział święty z tej ziemi, długi na dwadzieścia pięć tysięcy prętów i szeroki na dziesięć tysięcy. Będzie to święty dział we wszystkich waszych granicach dokoła.

² Z tego będzie kwadrat na świątynię pięćset prętów długości na pięćset szerokości dokoła; a wokół niego będzie wolna przestrzeń na pięćdziesiąt łokci.

³ Z tej pierwszej miary odmierzysz dwadzieścia pięć tysięcy długości i dziesięć tysięcy szerokości, a na tym będzie świątynia i Miejsce Najświętsze.

⁴ Ten święty dział ziemi będzie należeć do kapłanów pełniących służbę w świątyni, którzy przystępują, aby służyć Panu. Będzie to miejsce na ich domy i miejsce święte na świątynię.

⁵ A obszar długi na dwadzieścia pięć tysięcy i szeroki na dziesięć tysięcy też będzie dla Lewitów, którzy służą w domu, na posiadłość liczącą dwadzieścia komórek.

⁶ A na własność dacie miastu obszar szeroki na pięć tysięcy i długi na dwadzieścia pięć tysięcy wzdłuż działu świętej ofiary. Będzie to dla całego domu Izraela.

⁷ Dla księcia będzie obszar z obu stron działu świętej ofiary i własności miasta, przed działem świętej ofiary i przed własnością miasta, od strony zachodniej ku zachodowi i od strony wschodniej ku wschodowi, a długość będzie naprzeciwko każdego z tych działów od granicy zachodniej aż do granicy wschodniej.

⁸ Ten dział ziemi będzie jego posiadłością w Izraelu, a moi książęta nie będą już uciskać mojego ludu; ale wydzielą ziemię domowi Izraela według jego pokoleń.

⁹ Tak mówi Pan Bóg: Dosyć tego, książęta Izraela! Zaniechajcie przemocy i grabieży, wykonujcie sąd i sprawiedliwość i wycofajcie wasze obciążenia od mego ludu, mówi Pan Bóg;

¹⁰ Będziecie mieli sprawiedliwe wagi, sprawiedliwą efę i sprawiedliwy bat.

¹¹ Efa i bat będą miały jednakową miarę, tak by bat zawierał dziesiątą część chomera, a także efa dziesiątą część chomera. Chomer będzie podstawą miary.

¹² Sykl będzie miał dwadzieścia ger. Dwadzieścia syklów, dwadzieścia pięć syklów i piętnaście syklów stanowi dla was minę.

¹³ A taka będzie ofiara wzniesienia, którą będziecie ofiarowywać: szóstą część efy z chomera pszenicy; dacie również szóstą część efy z chomera jęczmienia.

¹⁴ Ustawa dotycząca oliwy jest taka: bat jest miarą oliwy. Będziecie dawać dziesiątą część bat z kor¹, czyli chomer z dziesięciu bat, bo dziesięć bat stanowi chomer.

1. 1Krl 4,22; 5,11; 2Krn 2,10; 27,5.

¹⁵ Także jedną owcę z trzody liczącej dwieście owiec z bujnych pastwisk Izraela na ofiarę z pokarmów, na całopalenie i na ofiary pojednawcze, aby dokonać przebłagania za nich, mówi Pan Bóg.

¹⁶ Cały lud tej ziemi ma składać te ofiary wzniesienia księciu w Izraelu.

¹⁷ Na księciu będzie ciążył obowiązek całopaleń i ofiar z pokarmów i z płynów na święta, na dni nowiu, na szabaty i na wszystkie uroczyste święta domu Izraela. On będzie sprawować ofiarę za grzech, ofiarę z pokarmów i całopalną oraz ofiary pojednawcze, aby dokonać przebłagania za dom Izraela.

¹⁸ Tak mówi Pan Bóg: Pierwszego dnia pierwszego miesiąca weźmiesz młodego cielca bez skazy i oczyścisz świątynię.

¹⁹ Kapłan weźmie nieco krwi z ofiary za grzech i pomaże odrzwia domu, cztery narożniki podstawy tego ołtarza i odrzwia bramy dziedzińca wewnętrznego.

²⁰ Tak samo uczynisz siódmego dnia tego miesiąca za każdego, który zgrzeszył nieświadomie, i za prostego. Tak oczyścicie dom.

²¹ W pierwszym miesiącu¹, czternastego dnia tego miesiąca, będziecie mieli święto Paschy, święto siedmiu dni, w których będą spożywane chleby przaśne.

1. Wj 12,18; Lb 9,2-3; 28,16-17; Pwt 16,1.

²² I w tym dniu książę złoży cielca na ofiarę za grzech¹ za siebie i za cały lud tej ziemi.

1. Kpł 4,14.

²³ Przez siedem dni tego święta będzie ofiarowywać Panu na całopalenie siedem cielców i siedem baranów bez skazy, codziennie, przez siedem dni, a na ofiarę za grzech codziennie jednego kozła.

²⁴ A na ofiarę z pokarmów złoży efę na cielca, efę na barana i hin oliwy na efę.

²⁵ W siódmym miesiącu, piętnastego dnia tego miesiąca, w święto, będzie ofiarowywać właśnie to samo przez siedem dni, jak również ofiarę za grzech, całopalenie, ofiarę z pokarmów i oliwę.

Rozdział 46

¹ Tak mówi Pan Bóg: Brama dziedzińca wewnętrznego, która jest zwrócona ku wschodowi, będzie zamknięta przez sześć dni roboczych. Ale w dniu szabatu będzie otwarta, także i w dniu nowiu będzie otwarta.

² I książę wejdzie przez przedsionek bramy zewnętrznej, i stanie przy odrzwiach tej bramy. Następnie kapłani złożą jego całopalenie i ofiary pojednawcze, a on odda pokłon na progu bramy. Potem wyjdzie, lecz brama nie będzie zamknięta aż do wieczora.

³ Podobnie lud tej ziemi będzie oddawał pokłon przed Panem u wejścia tej bramy w dni szabatu i w czasie nowiu.

⁴ A całopalenie, które książę będzie ofiarowywał Panu w dniu szabatu, będzie się składało z sześciu baranków bez skazy i jednego barana bez skazy.

⁵ Ofiara z pokarmów z efy na barana, a na baranki ofiara z pokarmów będzie według woli jego ręki oraz hin oliwy na efę.

⁶ A na dzień nowiu ma to być młody cielec bez skazy oraz sześć baranków i baran bez skazy.

⁷ Na ofiarę z pokarmów ma ofiarować efę na cielca, efę na barana i na baranka według woli swojej ręki oraz hin oliwy na efę.

⁸ A gdy książę będzie wchodził, wejdzie przez przedsionek tej bramy i wyjdzie tą samą drogą.

⁹ Ale gdy lud tej ziemi wejdzie przed oblicze Pana na święta uroczyste, to ten, który wejdzie przez bramę północną, aby oddać pokłon, wyjdzie przez bramę południową; a kto wejdzie przez bramę południową, wyjdzie przez bramę północną. Nie wróci przez bramę, którą wszedł, ale wyjdzie przeciwległą.

¹⁰ A gdy oni będą wchodzić, książę wśród nich wejdzie; a gdy będą wychodzić, wyjdzie.

¹¹ Także na święta i na uroczyste święta ofiarą z pokarmów będzie efa na cielca, efa na barana, a na baranki według woli jego ręki oraz hin oliwy na efę.

¹² A gdy książę będzie składał Panu dobrowolną ofiarę całopalną lub dobrowolną ofiarę pojednawczą, to niech mu otworzą wschodnią bramę, a złoży swoje całopalenie i ofiary pojednawcze, jak to czyni w dniu szabatu. Potem wyjdzie, a po jego wyjściu niech zamkną bramę.

¹³ Ponadto codziennie złożysz Panu baranka rocznego bez skazy na całopalenie. Każdego rana złożysz go.

¹⁴ Także ofiarę z pokarmów będziesz ofiarowywał przy nim każdego ranka: szóstą część efy, trzecią część hinu oliwy, aby pokropić najlepszą mąkę, jako nieustanną ofiarę z pokarmów dla Pana wiecznym postanowieniem.

¹⁵ Tak więc mają składać baranka, ofiarę z pokarmów i oliwę każdego rana jako całopalenie nieustanne.

¹⁶ Tak mówi Pan Bóg: Jeśli książę da jakiś dar któremuś ze swych synów, będzie to dziedzictwem jego synów. Będzie to ich własność dziedziczna.

¹⁷ Ale jeśli przekaże dar ze swego dziedzictwa któremuś ze swoich sług, wtedy będzie to jego aż do roku wyzwolenia¹, a potem wróci do tego księcia. Ale do synów będzie należeć jego dziedzictwo.

1. Kpł 25,10.

¹⁸ Książę nie będzie brał z dziedzictwa ludu¹, pozbawiając go siłą jego posiadłości. Lecz ze swojej posiadłości da dziedzictwo swoim synom, aby nikt z mojego ludu nie był wyrzucony ze swojej posiadłości.

1. Ez 45,8.

¹⁹ Następnie wprowadził mnie przez wejście, które było z boku bramy, do komórek świętych dla kapłanów, które były zwrócone na północ, a oto było tam miejsce po obu stronach na zachód.

²⁰ I powiedział do mnie: To jest miejsce, gdzie kapłani będą gotować ofiarę za przewinienie i ofiarę za grzech¹, gdzie będą piec ofiarę z pokarmów², aby nie musieli wynosić ich na dziedziniec zewnętrzny na uświęcanie ludu.

1. 2Krn 35,13.
2. Kpł 2,4-7.

²¹ Potem wyprowadził mnie na dziedziniec zewnętrzny i oprowadził mnie po czterech rogach dziedzińca, a oto był dziedziniec w każdym rogu dziedzińca.

²² W czterech kątach dziedzińca były dziedzińce długie na czterdzieści łokci i szerokie na trzydzieści łokci. Te cztery narożne dziedzińce miały ten sam wymiar.

²³ A dokoła nich czterech były rzędy pomieszczeń, a pod tymi rzędami uczyniono wokoło paleniska.

²⁴ I powiedział mi: To są miejsca dla tych, którzy gotują, gdzie słudzy domu będą gotować ofiary ludu.

Rozdział 47

¹ Potem zaprowadził mnie do wejścia domu, a oto wody wypływały spod progu domu¹ w kierunku wschodnim, gdyż przednia strona domu była zwrócona ku wschodowi, a wody spływały spod prawej strony domu ku południowej stronie od ołtarza.

1. Jl 3,18; Za 13,1; 14,8; Obj 22,1.

² Stamtąd wyprowadził mnie przez bramę północną i poprowadził mnie drogą zewnętrzną do bramy zewnętrznej, drogą wschodnią; a oto wody wypływały z prawej strony.

³ A gdy ten mąż ze sznurem w ręku¹ wyszedł w kierunku wschodnim, odmierzył tysiąc łokci i przeprowadził mnie przez wodę, a woda sięgała aż do kostek.

1. Ez 40,3.

⁴ Potem odmierzył drugi tysiąc i przeprowadził mnie przez wodę, a woda sięgała aż do kolan; i znów odmierzył tysiąc i przeprowadził mnie przez wodę, a ta sięgała aż do bioder.

⁵ A gdy znowu odmierzył tysiąc, była rzeka, której nie mogłem przebrnąć, gdyż woda wezbrała. Była to woda, którą trzeba było przepłynąć, i rzeka, której nie mogłem przejść.

⁶ Wtedy powiedział do mnie: Czy widziałeś to, synu człowieczy? Potem poprowadził mnie i zaprowadził na brzeg tej rzeki.

⁷ A gdy się odwróciłem, oto na brzegu tej rzeki było bardzo wiele drzew po obu stronach¹;

1. Obj 22,2.

⁸ I powiedział do mnie: Te wody wypływają ku krainie wschodniej, schodzą do równin i wpadają do morza. A gdy wpadają do morza, wody zostają uzdrowione.

⁹ I stanie się, że każda istota żyjąca, która się porusza, gdziekolwiek popłyną potoki, będzie żyć. I będzie bardzo dużo ryb, bo dotrą tam wody i zostaną uzdrowione. Wszystko będzie żyć, dokądkolwiek dotrze potok.

¹⁰ Stanie się i to, że rybacy staną nad nim od En-Gedi aż do zdroju Eglaim; tam będą rozciągać sieci; będzie bardzo dużo ryb rozmaitego rodzaju, będą jak ryby wielkiego morza¹.

1. Ez 48,28; Lb 34,6; Joz 23,4.

¹¹ Lecz jego błota i bajora nie będą uzdrowione, ale będą przeznaczone na sól.

¹² A nad rzeką wyrosną na jego brzegu po obu stronach wszelkie drzewa wydające owoce, drzewa, których liść nie więdnie¹ ani owoc nie ustaje. W swoich miesiącach wydadzą pierwociny, bo wody dla nich wypływają ze świątyni. Dlatego ich owoc będzie na pokarm, a ich liście na lekarstwo.

1. Hi 8,16; Ps 1,3; Jr 17,8.

¹³ Tak mówi Pan Bóg: To jest granica, według której podzielicie ziemię w dziedzictwo według dwunastu pokoleń Izraela: Józef będzie miał dwie części¹.

1. Ez 48,4-5; Rdz 48,5; 1Krn 5,1.

¹⁴ Posiądziecie ją dziedzicznie, po równo jedno pokolenie, jak i drugie – ziemię, którą przysiągłem dać waszym ojcom¹. I ta ziemia przypadnie wam w dziedzictwo.

1. Ez 20,5-6.28.42; Rdz 12,7; 13,15; 15,7; 17,8; 26,3; 28,13.

¹⁵ To jest więc granica tej ziemi od strony północnej: od Wielkiego Morza, w kierunku Chetlon¹, idąc do Sedada².

1. Ez 48,1.
2. Lb 34,8.

¹⁶ Chamat, Berota¹, Sibraim, które są pomiędzy granicą Damaszku a granicą Chamat, Chasar-Hattikon, które jest przy granicy Chauranu.

1. 2Sm 8,8.

¹⁷ Granicą od morza będzie Chasar-Enan¹, granica Damaszku i północna strona na północy, i granica Chamat. To jest strona północna.

1. Ez 48,1; Lb 34,9.

¹⁸ A strona wschodnia: między Chauran i między Damaszkiem, między Gileadem i między ziemią Izraela przy Jordanie. Będziecie mierzyć od tej granicy przy Morzu Wschodnim. To jest strona wschodnia.

¹⁹ A strona południowa na południu: od Tamar aż do wód sporu w Kadesz¹, od rzeki aż do Wielkiego Morza. To jest strona południowa na południu.

1. Ez 48,28; Lb 20,13; Pwt 32,51; Ps 81,7.

²⁰ Strona zaś zachodnia: Wielkie Morze od granicy aż do miejsca, skąd idzie się do Chamat. To jest strona zachodnia.

²¹ A tak podzielicie sobie tę ziemię według pokoleń Izraela.

²² A gdy ją podzielicie, przypadnie ona w dziedzictwo wam i cudzoziemcom, którzy przebywają wśród was¹, którzy zrodzą synów wśród was. Będą dla was jak zrodzeni w ziemi² pośród synów Izraela. Z wami będą mieli dziedzictwo pośród pokoleń Izraela.

1. Ef 3,6; Obj 7,9-10.
2. Rz 10,12; Ga 3,28; Kol 3,11.

²³ A w którymkolwiek pokoleniu cudzoziemiec będzie przebywał, tam mu dacie jego dziedzictwo – mówi Pan Bóg.

Rozdział 48

¹ A oto imiona pokoleń: Na północnym krańcu wzdłuż drogi Chetlon¹, w kierunku Chamat, Chasar-Enan, do granicy Damaszku na północy i aż do Chamat, od strony wschodniej aż na zachód, jeden dział dla Dana.

1. Ez 47,15.

² A obok granicy Dana, od strony wschodniej aż do strony zachodniej, jeden dział dla Aszera.

³ A obok granicy Aszera, od strony wschodniej aż do strony zachodniej, jeden dział dla Neftalego.

⁴ A obok granicy Neftalego, od strony wschodniej aż do strony zachodniej, jeden dział dla Manassesa.

⁵ A obok granicy Manassesa, od strony wschodniej aż do strony zachodniej, jeden dział dla Efraima.

⁶ A obok granicy Efraima, od strony wschodniej aż do strony zachodniej, jeden dział dla Rubena.

⁷ A obok granicy Rubena, od strony wschodniej aż do strony zachodniej, jeden dział dla Judy.

⁸ A obok granicy Judy, od strony wschodniej aż do strony zachodniej, będzie święty dział¹, szeroki na dwadzieścia pięć tysięcy prętów i długi jak każdy z pozostałych działów od strony wschodniej do strony zachodniej, a w jego środku będzie świątynia.

1. Ez 45,1-6.

⁹ Ten dział, który macie ofiarować Panu, będzie długi na dwadzieścia pięć tysięcy prętów i szeroki na dziesięć tysięcy.

¹⁰ Do nich, to jest kapłanów, będzie należał ten święty dział: na północy dwadzieścia pięć tysięcy prętów, na zachodzie dziesięć tysięcy szerokości, na wschodzie dziesięć tysięcy szerokości i na południe dwadzieścia pięć tysięcy długości. W jego środku będzie świątynia Pana.

¹¹ To ma być dla uświęconych kapłanów¹ spośród synów Sadoka, którzy pełnili moją służbę i nie błądzili, gdy błądzili synowie Izraela, jak błądzili inni Lewici².

1. Ez 44,15.
2. Ez 44,10.

¹² I ten święty dział z ofiar tej ziemi będzie rzeczą najświętszą obok granicy Lewitów.

¹³ Obok granicy kapłanów będzie dział Lewitów o długości dwudziestu pięciu tysięcy prętów i o szerokości dziesięciu tysięcy. Cała długość będzie wynosiła dwadzieścia pięć tysięcy, a szerokość dziesięć tysięcy.

¹⁴ I nie będą mogli go sprzedać¹ ani zamienić, ani pierwocin ziemi przekazać innym, gdyż jest poświęcony Panu.

1. Kpł 27,10.28.33.

¹⁵ A pięć tysięcy prętów, które pozostaną z szerokości wzdłuż dwudziestu pięciu tysięcy, stanowi miejsce pospolite na miasto¹, na zamieszkanie i na pastwiska. A miasto będzie w jego środku.

1. Ez 42,20.

¹⁶ Oto jego wymiary: strona północna – cztery tysiące pięćset prętów, strona południowa – cztery tysiące pięćset, strona wschodnia – cztery tysiące pięćset i strona zachodnia – cztery tysiące pięćset.

¹⁷ Pastwiska miasta na północ – dwieście pięćdziesiąt prętów, na południe – dwieście pięćdziesiąt, na wschód – dwieście pięćdziesiąt i na zachód – dwieście pięćdziesiąt.

¹⁸ To, co pozostanie wzdłuż świętego działu, będzie mieć dziesięć tysięcy prętów na wschód i dziesięć tysięcy na zachód. Będzie to wzdłuż świętego działu, a plony tego miejsca będą na utrzymanie sług miasta.

¹⁹ A ci, co służą miastu, będą sługami spośród wszystkich pokoleń Izraela.

²⁰ Cały ten święty dział będzie wynosił dwadzieścia pięć tysięcy prętów na dwadzieścia pięć tysięcy. Ofiarujecie kwadrat świętego działu wraz z posiadłością miasta.

²¹ To, co pozostanie, będzie dla księcia¹ z obu stron świętego działu i posiadłości miasta, wzdłuż dwudziestu pięciu tysięcy prętów ofiary aż do granicy wschodniej i na zachód wzdłuż dwudziestu pięciu tysięcy prętów do granicy zachodniej, wzdłuż innych działów, będzie to dla księcia. A będzie to święty dział, a świątynia domu będzie w jego środku.

1. Ez 45,7.

²² A od posiadłości Lewitów i od posiadłości miasta, które będą w środku tego, co należy do księcia, pomiędzy granicą Judy i granicą Beniamina, będzie to należało do księcia.

²³ Pozostałe pokolenia, od strony wschodniej aż do strony zachodniej: jeden dział dla Beniamina.

²⁴ Obok granicy Beniamina, od strony wschodniej aż do strony zachodniej, jeden dział dla Symeona.

²⁵ Obok granicy Symeona, od strony wschodniej aż do strony zachodniej, jeden dział dla Issachara.

²⁶ Obok granicy Issachara, od strony wschodniej aż do strony zachodniej, jeden dział dla Zebulona.

²⁷ Obok granicy Zebulona, od strony wschodniej aż do strony zachodniej, jeden dział dla Gada.

²⁸ Obok granicy Gada, po stronie południowej na południe, granica będzie od Tamar aż do wód sporu¹ w Kadesz, w stronę rzeki do Wielkiego Morza.

1. Ez 47,19.

²⁹ To jest ziemia, którą podzielicie przez losowanie¹ między pokolenia Izraela, i to są działy, mówi Pan Bóg.

1. Ez 47,14.21-22.

³⁰ To też są wyjścia z miasta: od strony północnej – cztery tysiące pięćset prętów.

³¹ A bramy miasta¹ będą nazwane według imion pokoleń Izraela. Trzy bramy na północy: brama Rubena jedna, brama Judy jedna i brama Lewiego jedna.

1. Obj 21,12.

³² Od strony wschodniej – cztery tysiące pięćset, a bramy trzy: brama Józefa jedna, brama Beniamina jedna i brama Dana jedna.

³³ Od strony południowej – cztery tysiące pięćset prętów, a bramy trzy: brama Symeona jedna, brama Issachara jedna i brama Zebulona jedna.

³⁴ Od strony zachodniej – cztery tysiące pięćset, a bramy trzy: Brama Gada jedna, brama Aszera jedna i brama Neftalego jedna.

³⁵ Wokoło osiemnaście tysięcy prętów. A imię miasta od tego dnia będzie: Pan tam mieszka¹.

1. Jr 3,17; Jl 3,21; Za 2,10; Obj 21,3; 22,3.