Rozdział 21

¹ Potem Dawid przyszedł do Nob, do kapłana Achimeleka¹. Achimelek wyszedł przestraszony naprzeciw Dawida i zapytał go: Dlaczego jesteś sam i nie ma z tobą nikogo?

1. 1Krn 24,6.31.

² Dawid odpowiedział kapłanowi Achimelekowi: Król zlecił mi pewną sprawę, nakazując: Niech nikt nie wie o tej sprawie, z którą cię wysyłam i którą ci zleciłem. Z tego powodu umówiłem się ze swoimi sługami w pewnym miejscu.

³ Teraz więc, co masz pod ręką? Daj mi do ręki pięć chlebów lub cokolwiek się znajdzie.

⁴ Kapłan odpowiedział Dawidowi: Nie mam pod ręką zwykłego chleba, tylko chleb poświęcony¹. Dam ci go, ale pod warunkiem, że słudzy wstrzymali się od kobiet.

1. Wj 25,30; Kpł 24,5-9.

⁵ Dawid odpowiedział kapłanowi: Na pewno kobiety były oddalone od nas przez trzy dni, odkąd wyruszyłem. Naczynia¹ młodzieńców są więc święte. A chleb jest w pewien sposób zwykły, chociaż został dziś poświęcony w naczyniu.

1. 1Tes 4,3-4; 2Tm 2,21; 1P 3,7.

⁶ Kapłan dał mu więc poświęcony chleb, gdyż nie było tam innego chleba oprócz chleba pokładnego¹, który zabrano sprzed oblicza Pana, aby w dniu jego usunięcia położyć świeży chleb.

1. Wj 25,30; 1Krn 23,29; Mt 12,3-4; Hbr 9,2.

⁷ W tym dniu był tam pewien człowiek spośród sług Saula, zatrzymany przed Panem. Miał na imię Doeg¹, był to Edomita, przełożony nad pasterzami Saula.

1. 1Sm 22,9; Ps 52,1.

⁸ I Dawid zapytał Achimeleka: Czy nie masz tu pod ręką włóczni albo miecza? Bo nie wziąłem ze sobą ani swego miecza, ani żadnej swojej broni, gdyż sprawa króla była pilna.

⁹ Kapłan odpowiedział: Miecz Goliata, Filistyna, którego zabiłeś¹ w dolinie Ela, jest zawinięty w szatę za efodem. Jeśli chcesz go sobie wziąć, weź. Nie ma tu bowiem innego oprócz tego. Dawid odpowiedział: Nie ma od niego lepszego. Daj mi go.

1. 1Sm 17,50-53.

¹⁰ Dawid wstał więc i uciekł tego dnia przed Saulem, i przybył do Akisza, króla Gat.

¹¹ A słudzy Akisza mówili do niego: Czy to nie jest Dawid, król ziemi? Czy nie o nim śpiewano wśród pląsów: Saul pobił swoje tysiące, a Dawid swoich dziesiątki tysięcy¹?

1. 1Sm 18,7-8.

¹² I Dawid wziął sobie te słowa do serca, i bardzo się bał Akisza, króla Gat.

¹³ Zmienił więc przed nimi swoje zachowanie i udawał szalonego w ich rękach, bazgrał na wrotach bramy i pozwalał, aby ślina spływała mu po brodzie.

¹⁴ Wtedy Akisz powiedział do swoich sług: Oto widzicie człowieka szalonego. Dlaczego przyprowadziliście go do mnie?

¹⁵ Czy brakuje mi szaleńców, że przyprowadziliście tego, aby szalał przede mną? Czy on ma wejść do mego domu?