Rozdział 2

¹ Wtedy Anna modliła¹ się i powiedziała: Moje serce raduje się w Panu², mój róg jest wywyższony w Panu. Moje usta szeroko otworzyły się przeciwko moim wrogom, gdyż raduję się z twego zbawienia³.

1. Rdz 20,17; Lb 11,2; 2Krl 6,17; Iz 37,15; Dz 16,25.
2. Ps 33,1; Ha 3,18; Flp 4,4.
3. Ps 13,5; 20,5.

² Nikt nie jest tak święty jak Pan¹. Nie ma bowiem nikogo oprócz ciebie² i nikt nie jest taką skałą³ jak nasz Bóg.

1. Wj 15,11; Iz 6,3; Obj 15,4.
2. Iz 40,18; 43,13; 45,5-6; 46,9; Jr 10,6.
3. Pwt 32,31; 2Sm 22,32; Ps 18,31; 1Kor 10,4; 1P 2,8.

³ Nie mówcie już pysznych słów i niech z waszych ust nie wychodzą słowa wyniosłe. Pan bowiem jest Bogiem wiedzy¹, on waży czyny.

1. Pwt 32,4; Iz 30,18; Dn 2,47; Łk 20,38.

⁴ Łuki mocarzy zostały złamane, a słabi są przepasani mocą.

⁵ Syci najmują się za chleb, a głodni przestali głodować. Nawet niepłodna urodziła siedmioro, a wielodzietna więdnie.

⁶ Pan zabija i ożywia¹, wprowadza do grobu i wyprowadza².

1. Pwt 32,39; Ps 68,20.
2. J 5,25-29; 2Kor 1,9-10.

⁷ Pan czyni ubogim i bogatym, poniża i wywyższa¹.

1. Pwt 8,17-18; Hi 1,21; Ps 75,7.

⁸ Podnosi z prochu ubogiego, a z gnoju podnosi żebraka, by posadzić ich z książętami i pozwolić im odziedziczyć tron chwały. Do Pana bowiem należą filary ziemi, na nich osadził świat¹.

1. Hi 38,4-6; Ps 102,25; Hbr 1,3.

⁹ Strzeże stóp swych świętych, a bezbożni zamilkną w ciemności, bo nie swoją siłą zwycięży człowiek.

¹⁰ Pan pokruszy swoich przeciwników i zagrzmi przeciwko nim z nieba. Pan będzie sądził¹ krańce ziemi, udzieli siły swemu królowi i wywyższy róg swego pomazańca.

1. Ps 7,8; 9,8; 96,13; Rz 2,16; 2Tm 4,1; Hbr 10,30.

¹¹ Potem Elkana wrócił do Rama, do swego domu, a dziecko służyło Panu przy kapłanie Helim.

¹² Lecz synowie Heliego byli synami Beliala¹ i nie znali Pana.

1. Niegowziwimi; 1Sm 1,16; 1Krl 21,10; 2Kor 6,15.

¹³ Był bowiem taki zwyczaj kapłanów wobec ludu: kiedy ktoś składał ofiarę, sługa kapłana przychodził, gdy mięso się gotowało, z trójzębnymi widelcami w ręce.

¹⁴ I wkładał je do garnka, kotła, rondla lub misy i to, co wyjął widełkami, kapłan zabierał dla siebie. Tak czynili w Szilo wszystkim Izraelitom, którzy tam przychodzili.

¹⁵ Ponadto, zanim jeszcze spalono tłuszcz, przychodził sługa kapłana i mówił do człowieka składającego ofiary: Daj mięso na pieczeń dla kapłana, bo nie weźmie on od ciebie mięsa gotowanego, tylko surowe.

¹⁶ A jeśli taki człowiek mu odpowiedział: Niech najpierw spalą tłuszcz, a potem weź sobie, czego pragnie twoja dusza, wtedy on mówił: Nic z tego! Daj teraz! A jeśli nie dasz, zabiorę siłą.

¹⁷ Tak więc grzech tych sług był bardzo wielki¹ przed Panem, gdyż ludzie lekceważyli ofiary Pana.

1. Rdz 6,5; 13,13.

¹⁸ Samuel zaś służył przed Panem jako chłopiec, przepasany lnianym efodem.

¹⁹ A jego matka robiła mu mały płaszcz i przynosiła mu go co roku, gdy chodziła z mężem składać doroczną ofiarę.

²⁰ I Heli błogosławił Elkanie i jego żonie, mówiąc: Niech Pan da ci potomstwo z tej kobiety za uproszonego, którego oddała Panu. I wracali do swojego domu.

²¹ I Pan nawiedził Annę, a ona poczęła i urodziła trzech synów i dwie córki. A chłopiec Samuel dorastał przed Panem.

²² Heli zaś bardzo się zestarzał i usłyszał o wszystkim, co jego synowie czynili wobec całego Izraela, oraz o tym, że obcowali z kobietami, które się zbierały przy wejściu do Namiotu Zgromadzenia.

²³ I powiedział do nich: Dlaczego czynicie takie rzeczy? Słyszę o waszych złych czynach od całego ludu.

²⁴ Nie, moi synowie, gdyż niedobra to wieść, którą słyszę. Doprowadzacie lud Pana do przestępstwa¹.

1. 2P 2,18; Obj 2,20.

²⁵ Jeśli człowiek zgrzeszy przeciw człowiekowi, będzie go sądzić sędzia¹, ale jeśli człowiek zgrzeszy przeciw Panu², któż się za nim wstawi? Oni jednak nie posłuchali głosu swego ojca, bo Pan chciał ich zabić.

1. Pwt 17,8-12; 25,1-3; 1Kor 6,4-5.
2. Rdz 39,9; Pwt 20,18; Ps 119,11; Jr 51,5; 1Kor 8,12.

²⁶ A chłopiec Samuel rósł i podobał się zarówno Panu, jak i ludziom.

²⁷ Potem przyszedł mąż Boży¹ do Heliego i powiedział mu: Tak mówi Pan: Czy nie objawiłem się wyraźnie domowi twego ojca, gdy byli w Egipcie w domu faraona?

1. Pwt 33,1; 1Tm 6,11.

²⁸ I wybrałem go¹ sobie spośród wszystkich pokoleń Izraela na kapłana, aby składał ofiary na moim ołtarzu, palił kadzidło i nosił efod przede mną. Dałem też domowi twego ojca wszystkie ofiary ogniowe od synów Izraela.

1. Wj 28,1.

²⁹ Dlaczego podeptaliście moją ofiarę krwawą i pokarmową, które rozkazałem składać w przybytku? Dlaczego bardziej uczciłeś swoich synów ode mnie, abyście utuczyli się z pierwocin wszystkich ofiar pokarmowych Izraela, mojego ludu?

³⁰ Dlatego Pan, Bóg Izraela, mówi: Wprawdzie powiedziałem: Twój dom i dom twego ojca będzie chodzić przede mną na wieki, ale teraz Pan mówi: Nie będzie tak! Tych bowiem, którzy mnie czczą, ja będę czcić¹, a ci, którzy mną gardzą, będą wzgardzeni.

1. Ml 1,6; J 5,23.

³¹ Oto nadchodzą dni, gdy odetnę twe ramię i ramię domu twego ojca, aby już nie było starca w twoim domu;

³² I zobaczysz przeciwnika w przybytku, wśród całego szczęścia, którego Bóg udzieli Izraelowi, i nie będzie starca w twoim domu po wszystkie dni.

³³ Lecz nie wytracę od swego ołtarza każdego człowieka spośród ciebie, aby trapić twe oczy i ścisnąć boleścią twoją duszę. Cały przyrost twego domu umrze w sile wieku.

³⁴ A to będzie znakiem, który przyjdzie na twoich dwóch synów, Chofniego i Pinchasa: obydwaj umrą tego samego dnia.

³⁵ I wzbudzę sobie kapłana wiernego¹, który będzie postępował według mego serca i mojej myśli. Zbuduję mu trwały dom, a on będzie chodził przed moim pomazańcem po wszystkie dni.

1. Hbr 2,17; 7,26-28.

³⁶ I stanie się tak, że ktokolwiek pozostanie w twoim domu, ten przyjdzie i pokłoni mu się za srebrną monetę i za kawałek chleba, mówiąc: Dopuść mnie, proszę, do jednego z urzędów kapłańskich, abym mógł jeść kawałek chleba.