Rozdział 24

¹ A gdy Saul wrócił z pościgu za Filistynami, doniesiono mu: Oto Dawid przebywa na pustyni En-Gedi.

² Saul wziął więc trzy tysiące doborowych mężczyzn spośród całego Izraela i wyruszył na poszukiwanie Dawida i jego ludzi po skałach dzikich kóz.

³ I przybył do owczych zagród przy drodze, gdzie była jaskinia. Wszedł do niej Saul, by zakryć sobie nogi¹. Dawid zaś i jego ludzie siedzieli w głębi jaskini.

1. Sdz 3,24.

⁴ Ludzie Dawida powiedzieli do niego: Oto dzień, o którym Pan ci powiedział: Oto wydam twego wroga w twoje ręce, abyś z nim uczynił to, co wyda ci się słuszne¹. Dawid wstał więc i po cichu odciął skraj płaszcza Saula.

1. 1Sm 26,8-11; 2Sm 4,8.

⁵ Potem jednak serce Dawida zadrżało¹ z tego powodu, że odciął skraj płaszcza Saula.

1. 2Sm 24,10; 1J 3,20-21.

⁶ I zwrócił się do swoich ludzi: Nie daj Boże, żebym miał to uczynić memu panu, pomazańcowi Pana, bym miał wyciągnąć swoją rękę na niego, ponieważ jest pomazańcem Pana.

⁷ Tymi słowami Dawid powstrzymał swych ludzi i nie pozwolił im powstać przeciw Saulowi. Saul zaś wyszedł z jaskini i poszedł swoją drogą.

⁸ Potem Dawid również wstał, wyszedł z jaskini i zawołał za Saulem: Mój panie, królu! Kiedy Saul obejrzał się za siebie, Dawid schylił się twarzą ku ziemi i pokłonił się¹.

1. 1Sm 20,41; 25,23; Rdz 17,3; Dz 10,25-26; Obj 19,10.

⁹ Następnie Dawid powiedział do Saula: Dlaczego słuchasz opowieści ludzi, którzy mówią: Oto Dawid pragnie twojej zguby?

¹⁰ Oto dziś twoje oczy widzą, że Pan wydał cię w jaskini w moje ręce. I namawiano mnie, bym cię zabił, lecz oszczędziłem cię i powiedziałem: Nie wyciągnę swojej ręki na mego pana, bo jest pomazańcem Pana¹.

1. 1Sm 26,11; 2Sm 1,14-16; 19,21; Ps 105,15; Dz 23,4.

¹¹ Zobacz, mój ojcze, zobacz skraj swego płaszcza w mojej ręce. Odcinając ci bowiem skraj twego płaszcza, nie zabiłem cię. Wiedz i zobacz, że nie ma w mojej ręce złości ani nieprawości, ani też nie zgrzeszyłem przeciwko tobie. A ty czyhasz na moje życie, by mi je odebrać.

¹² Niech Pan rozsądzi między mną a tobą¹ i niech Pan za mnie zemści się na tobie. Lecz nie podniosę swojej ręki na ciebie².

1. Rdz 16,5; Sdz 11,27.
2. 1Sm 26,10.23.

¹³ Jak mówi starodawne przysłowie: Od niegodziwych pochodzi niegodziwość, ale nie podniosę swojej ręki na ciebie.

¹⁴ Za kim wyruszył król Izraela? Kogo gonisz? Zdechłego psa¹? Jedną pchłę?

1. 1Sm 17,43; 2Sm 9,8; Mk 7,27-28.

¹⁵ Niech Pan będzie sędzią i niech rozsądzi między mną a tobą, niech zobaczy i ujmie się w mojej sprawie, i niech mnie wyzwoli z twojej ręki.

¹⁶ I kiedy Dawid przestał mówić te słowa do Saula, Saul zawołał: Czy to jest twój głos, synu mój, Dawidzie? I Saul podniósł swój głos, i zapłakał.

¹⁷ Potem powiedział do Dawida: Jesteś sprawiedliwszy ode mnie, bo oddałeś mi dobrem, a ja tobie oddałem złem¹.

1. Mt 5,44; Rz 12,17.20-21; 1Tes 5,15; 1P 3,9.

¹⁸ Dziś pokazałeś, że świadczysz mi dobro. Choć bowiem Pan wydał mnie w twoje ręce, nie zabiłeś mnie.

¹⁹ Gdy ktoś spotka swego wroga, to czy wypuści go na dobrą drogę? Niech Pan odpłaci ci dobrem za to, co mi dziś uczyniłeś.

²⁰ A teraz oto wiem, że z pewnością będziesz królem i że królestwo Izraela ostoi się w twojej ręce.

²¹ Przysięgnij mi więc na Pana, że nie wytępisz mojego potomstwa po mnie i nie wytracisz mojego imienia z domu mego ojca¹.

1. 2Sm 21,6-8.

²² I Dawid przysiągł Saulowi. Potem Saul wrócił do swego domu, a Dawid i jego ludzie udali się do miejsca obronnego.