Rozdział 2

¹ I wstąpił Anioł Pana¹ z Gilgal do Bokim, i powiedział: Wyprowadziłem was z Egiptu i przyprowadziłem was do ziemi, którą przysiągłem waszym ojcom, i powiedziałem: Nigdy nie naruszę swego przymierza z wami²;

1. Rdz 16,7; 22,11; Wj 3,2; Lb 22,22; Joz 6,12; 2Sm 24,16; Ps 34,7; Iz 37,36; Za 1,11; Mt 1,24; Dz 8,26; 12,23.
2. Rdz 17,7; Wj 23,20; Ps 89,34.

² Wy jednak nie zawierajcie przymierza z mieszkańcami tej ziemi, a ich ołtarze zburzcie. Lecz nie słuchaliście mojego głosu¹. Dlaczego tak postąpiliście?

1. Ps 106,34.

³ Dlatego też powiedziałem: Nie wypędzę ich przed wami, lecz będą wam jak ciernie na boki¹, a ich bogowie będą dla was sidłem.

1. Lb 33,55; Joz 23,13; 2Kor 12,7.

⁴ Gdy Anioł Pana wypowiedział te słowa do wszystkich synów Izraela, lud podniósł głos i zapłakał.

⁵ Nadali temu miejscu nazwę Bokim i tam złożyli Panu ofiarę.

⁶ Gdy Jozue rozesłał lud, synowie Izraela rozeszli się, każdy do swego dziedzictwa, aby posiąść ziemię.

⁷ Lud służył Panu przez wszystkie dni Jozuego i przez wszystkie dni starszych, którzy przeżyli Jozuego i widzieli wszystkie wielkie dzieła Pana¹, jakie uczynił dla Izraela.

1. Joz 24,31; Flp 2,12.

⁸ A Jozue, syn Nuna, sługa Pana, umarł w wieku stu dziesięciu lat¹;

1. Joz 24,29-30.

⁹ I pogrzebali go na obszarze jego dziedzictwa w Timnat-Cheres, na górze Efraim, na północ od góry Gaasz.

¹⁰ Także całe to pokolenie zostało przyłączone do swoich ojców. I powstało po nim inne pokolenie, które nie znało Pana¹ ani też dzieł, których dokonał dla Izraela;

1. 1Sm 2,12.

¹¹ I synowie Izraela czynili to, co złe w oczach Pana, i służyli Baalom¹;

1. Sdz 10,10; 1Sm 7,4; 2Krn 28,2; Jr 2,23; 9,14; Oz 11,2.

¹² I opuścili Pana, Boga swoich ojców, który wyprowadził ich z ziemi Egiptu, i poszli za cudzymi bogami, za bogami okolicznych narodów, i oddawali im pokłon, i tak pobudzili Pana do gniewu.

¹³ Opuścili Pana, a służyli Baalowi i Asztartom¹.

1. Sdz 10,6; 1Sm 3,10; 1Krl 11,33.

¹⁴ Wtedy zapłonął gniew Pana przeciw Izraelowi, wydał ich w ręce grabieżców, którzy ich grabili, i sprzedał ich w ręce ich okolicznych wrogów, tak że nie mogli się dalej ostać przed swymi wrogami.

¹⁵ A gdziekolwiek wyruszyli, ręka Pana była przeciwko nim ku nieszczęściu, jak Pan powiedział i jak Pan im przysiągł; i byli bardzo uciskani.

¹⁶ Potem Pan wzbudził sędziów¹, którzy ich wyzwalali z rąk grabieżców;

1. Sdz 3,9-10; 1Sm 12,11; Dz 13,20.

¹⁷ Lecz także swoich sędziów nie słuchali, ale uprawiali nierząd z obcymi bogami i oddawali im pokłon. Szybko zboczyli z drogi, którą kroczyli ich ojcowie, słuchający przykazań Pana; ci tak nie postępowali.

¹⁸ A gdy Pan wzbudzał im sędziów, to Pan był z każdym sędzią i wybawiał ich z rąk ich wrogów przez wszystkie dni sędziego. Pan bowiem litował się nad ich jękiem z powodu tych, którzy ich uciskali i trapili.

¹⁹ Jednak po śmierci sędziego odwracali się i psuli się bardziej niż ich ojcowie, chodząc za cudzymi bogami i służąc im oraz oddając im pokłon; nie odstępowali od swoich czynów¹ ani od swej upartej drogi.

1. Oz 7,2.

²⁰ Zapłonął więc gniew Pana przeciw Izraelowi i powiedział: Ponieważ ten naród złamał moje przymierze, które zawarłem z jego ojcami, i nie usłuchał mojego głosu;

²¹ Ja też odtąd nie wypędzę przed nim żadnego z narodów, które pozostawił Jozue, kiedy umarł;

²² Aby przez nie doświadczyć Izraela, czy będą strzec drogi Pana, aby po niej kroczyć, jak strzegli jej ich ojcowie, czy też nie.

²³ Pan więc pozostawił te narody, nie wypędzając ich szybko, ani ich nie wydał w ręce Jozuego.