Rozdział 3

¹ Biada krwawemu miastu¹! Jest ono całe pełne kłamstwa i grabieży, a łup z niego nie wychodzi.

1. Ez 22,2-3; 24,6-9; Ha 2,12.

² Słychać trzask biczów, grzmot kół, tupanie koni i podskakiwanie rydwanów.

³ Jeździec dobywa błyszczący miecz i lśniący oszczep. Mnóstwo rannych i tak wielka ilość trupów, że nie można ich zliczyć; potykają się o zwłoki.

⁴ Z powodu mnóstwa czynów nierządu tej rozkosznej nierządnicy¹, mistrzyni czarów, która zaprzedawała narody swoim nierządem i ludy swoimi czarami.

1. Iz 47,9.12; Obj 18,2-3.

⁵ Oto jestem przeciwko tobie, mówi Pan zastępów, odkryję poły twojej szaty aż do twarzy i ukażę narodom twoją nagość, a królestwom – twoją hańbę.

⁶ Rzucę na ciebie obrzydliwości, znieważę cię i wystawię cię na widowisko.

⁷ Ten, kto cię ujrzy, oddali się od ciebie i powie: Zburzona jest Niniwa, któż będzie jej żałował? Gdzie mam szukać dla ciebie pocieszycieli?

⁸ Czy jesteś lepsza niż ludne miasto No, które leżało pomiędzy rzekami, otoczone wodami, którego wałem było morze i morze jego murem?

⁹ Etiopia i Egipt były jego siłą, nieograniczona; Put i Libijczycy byli jego pomocą.

¹⁰ Ono jednak zostało uprowadzone do niewoli, jego niemowlęta roztrzaskiwano na rogach wszystkich ulic, o jego najsławniejszych rzucano losy i wszystkich jego wielkich zakuto w kajdany.

¹¹ Także i ty będziesz upojona. Ukryjesz się i będziesz szukać pomocy przeciwko wrogowi.

¹² Wszystkie twoje twierdze są jak drzewo figowe¹ z wczesnymi owocami. Gdy się nimi potrząśnie, wpadają do ust jedzącego.

1. Obj 6,12-13.

¹³ Oto twój lud pośród ciebie to kobiety. Bramy twojej ziemi będą szeroko otwarte przed twoimi wrogami. Ogień strawi twoje rygle.

¹⁴ Naczerp sobie wody na oblężenie, umacniaj swoje twierdze. Wejdź w błoto, depcz glinę i napraw piec.

¹⁵ Tam cię pochłonie ogień, wytnie cię miecz, pożre cię jak larwa¹. Rozmnóż się jak larwa, rozmnóż się jak szarańcza.

1. Jl 1,4.

¹⁶ Rozmnożyłaś swoich kupców ponad gwiazdy niebios¹. Jak larwa pożerają i odlatują.

1. Obj 18,7-19.

¹⁷ Twoi szlachetni są jak szarańcza, twoi dowódcy – jak wielkie koniki polne, które siadają na płotach w czasie zimy, lecz gdy słońce wschodzi, odlatują i nie wiadomo, gdzie są.

¹⁸ Drzemią twoi pasterze, królu Asyrii! Twoi sławni będą leżeć, twój lud rozproszył się po górach, ale nikt go nie zgromadzi.

¹⁹ Nie ma lekarstwa na twoją ranę, twoje zranienie jest nieuleczalne. Wszyscy, którzy usłyszą wieść o tobie, będą klaskać w dłonie nad tobą¹. Kogo bowiem nie dotykało nieustannie twoje okrucieństwo?

1. Lm 2,15; So 2,15; Iz 14,8.