¹ Gewisselijk, er is voor het zilver een uitgang, en een plaats voor het goud, dat zij smelten.

² Het ijzer wordt uit stof genomen, en uit steen wordt koper gegoten.

³ Het einde, dat God gesteld heeft voor de duisternis, en al het uiterste onderzoekt hij; het gesteente der donkerheid en der schaduw des doods.

⁴ Breekt er een beek door, bij dengene, die daar woont, de wateren vergeten zijnde van den voet, worden van den mens uitgeput, en gaan weg.

⁵ Uit de aarde komt het brood voort, en onder zich wordt zij veranderd, alsof zij vuur ware.

⁶ Haar stenen zijn de plaats van den saffier, en zij heeft stofjes van goud.

⁷ De roofvogel heeft het pad niet gekend, en het oog der kraai heeft het niet gezien.

⁸ De jonge hoogmoedige dieren hebben het niet betreden, de felle leeuw is daarover niet heengegaan.

⁹ Hij legt zijn hand aan de keiachtige rots, hij keert de bergen van den wortel om.

¹⁰ In de rotsstenen houwt hij stromen uit, en zijn oog ziet al het kostelijke.

¹¹ Hij bindt de rivier toe, dat niet een traan uitkomt, en het verborgene brengt hij uit in het licht.

¹² Maar de wijsheid, van waar zal zij gevonden worden? En waar is de plaats des verstands?

¹³ De mens weet haar waarde niet, en zij wordt niet gevonden in het land der levenden.

¹⁴ De afgrond zegt: Zij is in mij niet; en de zee zegt: Zij is niet bij mij.

¹⁵ Het gesloten goud kan voor haar niet gegeven worden, en met zilver kan haar prijs niet worden opgewogen.

¹⁶ Zij kan niet geschat worden tegen fijn goud van Ofir, tegen den kostelijken Schoham, en den Saffier.

¹⁷ Men kan het goud of het kristal haar niet gelijk waarderen; ook is zij niet te verwisselen voor een kleinood van dicht goud.

¹⁸ De Ramoth en Gabisch zal niet gedacht worden; want de trek der wijsheid is meerder dan der Robijnen.

¹⁹ Men kan de Topaas van Morenland haar niet gelijk waarderen; en bij het fijn louter goud kan zij niet geschat worden.

²⁰ Die wijsheid dan, van waar komt zij, en waar is de plaats des verstands?

²¹ Want zij is verholen voor de ogen aller levenden, en voor het gevogelte des hemels is zij verborgen.

²² Het verderf en de dood zeggen: Haar gerucht hebben wij met onze oren gehoord.

²³ God verstaat haar weg, en Hij weet haar plaats.

²⁴ Want Hij schouwt tot aan de einden der aarde, Hij ziet onder al de hemelen.

²⁵ Als Hij den wind het gewicht maakte, en de wateren opwoog in mate;

²⁶ Als Hij den regen een gezette orde maakte, en een weg voor het weerlicht der donderen;

²⁷ Toen zag Hij haar, en vertelde ze; Hij schikte ze, en ook doorzocht Hij ze.

²⁸ Maar tot den mens heeft Hij gezegd: Zie, de vreze des HEEREN is de wijsheid, en van het kwade te wijken is het verstand.