¹ Høyr du no med åthug på røysti åt Herren, din Gud, hugsar og held du alle dei bodi eg gjev deg i dag, so skal han hevja deg høgt yver alle lydar på jordi.

² Kvar velsigning eg nemner, skal nå deg og taka deg att, so sant som du vil høyra på røysti åt Herren, din Gud:

³ Velsigna vere du i by! Velsigna vere du på land!

⁴ Velsigna barnet i ditt fang! Velsigna avlen av di jord! Velsigna buskapen du el, Velsigna kalv og lamb og kid!

⁵ Velsigna hjå deg korg og trog!

⁶ Velsigna ver du når du kjem inn! Velsigna ver du når du gjeng ut!

⁷ Når fiendarne reiser seg mot deg, skal Herren fella deim ned for din fot; på ein veg kjem dei farande imot deg, men på sju vegar skal dei ljota fly.

⁸ Til lukka skal din Herre senda bod at ho skal bu hjå deg i buderne dine og fylgja deg i all di ferd og gjerd; for Herren vil at du skal liva sæl uti det landet han hev etla deg.

⁹ Ja, til eit heilagt folk vil Herren gjera deg, vigt åt honom sjølv, som han hev lova deg, so framt du held hans bod og ferdast på hans veg;

¹⁰ og alle folk på jordi skal få sjå at du med rette heiter Herrens lyd, og dei skal ræddast deg.

¹¹ Nøgdi av alt som godt er skal Herren senda deg, av born og buskap og av alt som marki ber, og du skal bu og byggja i det land han lova federne å gjeva deg.

¹² Si rike bud i himmelen skal han lata upp for deg, so landet ditt i tidom fær det regn som trengst, og alt vert signa som du tek deg til; og du skal låna burt til mange folk, men aldri skal du turva låna sjølv.

¹³ Til hovud skal Herren setja deg, og aldri skal du verta hale. Høgre og høgre skal du stiga upp, og aldri meir skal du siga ned, so sant du berre lyder Herrens bod - deim som eg no legg fram for deg, so du skal halda deim og liva etter deim -

¹⁴ og aldri tek utav den rette leid, og gløymer ordi som eg lærde deg, og fylgjer nokon annan Gud, og bed til honom.

¹⁵ Men vil du ikkje høyra på røysti åt Herren, din Gud, hugsar og held du ’kje alle bodi og loverne hans, deim som eg legg fram for deg i dag, skal det ganga deg so at kvar våbøn eg nemner, skal nå deg og taka deg att:

¹⁶ Forbanna vere du i by! Forbanna vere du på land!

¹⁷ Forbanna hjå deg korg og trog!

¹⁸ Forbanna borni som du fær! Forbanna avlen av di jord! Forbanna buskapen du el, forbanna kalv og lamb og kid!

¹⁹ Forbanna ver når du kjem inn! Forbanna ver når du gjeng ut!

²⁰ Forbanning, støkk og trugsmål sender Herren yver deg, kva du so tek deg til og gjer, til du vert tynt og vonom fyrr kverv burt, for di du jamt hev gjort so mykje vondt og falle frå din Gud.

²¹ Farangar skal han lata hanga atti deg, til han hev rudt deg ut or landet som du er på vegen til og skal slå under deg.

²² Med sott som syg og brenn skal han søkja deg, med hiteflagor og med verk og svull, med turkår og med moldaks og med rust, og dei skal elta deg til du er kvitt.

²³ Himmelen uppyver deg skal vera som eit kopartak, og jordi under føterne dine som av jarn.

²⁴ Regnet i landet ditt skal verta dust og sand, som fell nedyver deg til du vert kjøvd.

²⁵ For fiendarne skal du rjuka: på ein veg skal du fara imot deim; og på sju vegar skal du fly. Ei skræma vert du for kvart rike jordi rundt.

²⁶ Til mat for fuglarne i lufti vert ditt lik, og for dei ville dyri; ingen jagar deim.

²⁷ Egyptarsotti sender Herren yver deg, kaunar og skabb og sårke, utan lækjevon;

²⁸ vitløysa, hjartestøkk og blindskap sender han;

²⁹ då lyt du trivla deg fram midt i dagsens ljos, den blinde lik som all tid gjeng i myrkrer, og aldri når du målet som du stemnar mot. Plåga og plundra vert du dag for dag, og ingen finst det som kann hjelpa deg.

³⁰ Ein annan mann tek bruri di i fang; i huset du hev bygt, fær du ’kje bu; av hagen du hev stelt, fær du ’kje frukt.

³¹ Slagta vert uksarna dine med du ser på det; men du fær ikkje smaka deira kjøt; asni vert rana frå deg, og kjem aldri att; og fienden tek sauerne - ingen hjelper deg.

³² Borni vert gjevne til eit framandt folk, og augo dine skodar det, og græt seg såre etter deim all dagen lang; men det er ingi magt i handi di.

³³ Eit folk du ikkje kjenner, et upp det som du hev avla på di fedrejord, og alt som du hev vunne med ditt stræv; trælka og trådd på vert du jamt og samt.

³⁴ Du kjem til å missa vitet av den syn som du lyt sjå for augo dine stødt.

³⁵ Med vonde verker søkjer Herren deg, på kne og legg, frå hovud og til fot, og aldri fær du att helsa meir.

³⁶ Deg og den kongen du set yver deg, skal Herren føra langt burt til eit folk som korkje du eller federne hev kjent; der lyt du tena andre gudar, stokk og stein;

³⁷ ein spegel, eit ordtøke og ei spott vert du for alle folk som Herren let deg koma til.

³⁸ På åkrarne sår du ut mykje korn, men lite er det du fær samla inn; for grashopparne gneg brodden av.

³⁹ Vinhagar kostar du, og dyrkar deim; men aldri fær du drukke eller lagt vin; for makken et upp både blom og blad.

⁴⁰ I heile landet er det oljetre; men endå fær du aldri salva deg; det kastar karten, oljetreet ditt.

⁴¹ Born fær du, men du må ’kje hava deim; for dei vert hertekne og førde burt.

⁴² Avåtet legg seg tett på alle tre og grøda som veks upp av jordi di.

⁴³ Den framande som bur hjå deg stig upp, høgre og høgre, yver deg, og du sig allstødt djupare og djupare.

⁴⁴ Han hev so han kann låna burt til deg, men du hev inkje å låna honom; han vert til hovud, og du vert til hale.

⁴⁵ Og alle desse våbønerne kjem yver deg og råmar deg, so du vert øydelagd, for di du ikkje lydde Herrens ord, og ikkje heldt hans bod og loverne han gav.

⁴⁶ Og dei skal verta til eit bisn og teikn, som allstødt fylgjer deg og ætti di.

⁴⁷ For di du ikkje tente Herren din med gleda og av hjartans hug den gongen du hadde flust av alt,