Rozdział 14

¹ Pan bowiem zlituje się nad Jakubem i znowu wybierze Izraela¹, i osadzi ich w ich własnej ziemi. Cudzoziemcy przyłączą się do nich i przystaną do domu Jakuba.

1. Za 1,17; 2,12.

² Wezmą ich narody i przyprowadzą do ich miejsca. A dom Izraela weźmie ich w posiadanie w ziemi Pana jako sługi i służące. I będą trzymać w niewoli tych, u których byli w niewoli, i będą panować nad swoimi ciemięzcami.

³ W tym dniu, kiedy Pan da ci odpoczynek po twojej udręce, po twoim strachu i po twojej ciężkiej niewoli, w którą zostałeś podbity;

⁴ Podejmiesz tę przypowieść przeciw królowi Babilonu¹ i powiesz: O jakże ustał ciemięzca! Jakże ustało złote miasto!

1. Iz 13,19; Ag 2,6.

⁵ Pan złamał kij niegodziwych i berło panujących;

⁶ Tego, który smagał ludzi z wściekłością nieustannymi ciosami, który panował w gniewie nad narodami i dręczył bez litości.

⁷ Teraz cała ziemia odpoczywa i jest spokojna, wszyscy głośno śpiewają;

⁸ Nawet cyprysy radują się z powodu ciebie, a także cedry Libanu¹, mówiąc: Odkąd ległeś, żaden drwal nie powstał przeciwko nam.

1. Iz 55,12; Ez 31,16.

⁹ Piekło w dole poruszyło się przez ciebie, by wyjść ci na spotkanie; dla ciebie obudziło umarłych, wszystkich książąt ziemi; rozkazało wszystkim królom narodów powstać ze swoich tronów.

¹⁰ Ci wszyscy odezwą się i powiedzą ci: Czyż zasłabłeś jak i my? Czy stałeś się podobny do nas?

¹¹ Strącono do piekła twój przepych i dźwięk twojej lutni. Twoim posłaniem jest robactwo, robactwo też jest twoim przykryciem.

¹² O jakże spadłeś z nieba, Lucyferze¹, synu jutrzenki! Powalony jesteś aż na ziemię, ty, który osłabiałeś narody!

1. Łk 10,18; 2P 1,19; Obj 2,18; Obj 12,8-9; 22,16.

¹³ Ty bowiem mówiłeś w swoim sercu: Wstąpię do nieba, ponad gwiazdy Boga wywyższę swój tron. Zasiądę na górze zgromadzenia, na krańcach północy;

¹⁴ Wzniosę się nad szczyty obłoków, będę równy Najwyższemu.

¹⁵ Lecz zostaniesz strącony aż do piekła, do krańców dołu.

¹⁶ Ci, którzy cię ujrzą, będą patrzeć na ciebie i zastanawiać się nad tobą, mówiąc: Czy to ten, który wprawił w drżenie ziemię i trząsł królestwami?

¹⁷ Ten, który świat zamienił w pustynię i zniszczył jego miasta, a swoich więźniów nie wypuścił z ciemnicy?

¹⁸ Wszyscy królowie narodów, wszyscy oni spoczywają w chwale, każdy w swoim domu.

¹⁹ Ale ty zostałeś wyrzucony ze swego grobu jak obrzydła latorośl, jak szata zabitych, których przeszyto mieczem, którzy zstępują do kamiennego dołu, zdeptani jak padlina.

²⁰ Nie będziesz uczestniczył wraz z nimi w pogrzebie, bo zniszczyłeś swoją ziemię i wymordowałeś swój lud. Potomstwo złoczyńców nie będzie wspominane na wieki.

²¹ Przygotujcie rzeź dla jego synów z powodu nieprawości ich ojców, aby nie powstali ani nie odziedziczyli ziemi, ani nie pokryli powierzchni ziemi miastami.

²² Powstanę bowiem przeciwko nim, mówi Pan zastępów, a zniszczę z Babilonu imię, resztkę, syna i wnuka, mówi Pan;

²³ I uczynię go siedliskiem bąków i stawami wodnymi¹. I wymiotę go miotłą spustoszenia, mówi Pan zastępów.

1. Iz 34,11; So 2,14.

²⁴ Przysiągł Pan zastępów, mówiąc: Zaprawdę, jak obmyśliłem, tak będzie, a jak postanowiłem, tak się stanie;

²⁵ Złamię Asyryjczyka w mojej ziemi i na moich górach zdepczę go. Wtedy spadnie z nich jego jarzmo i jego brzemię spadnie z ich ramion.

²⁶ To jest powzięty zamiar co do całej ziemi i to jest ręka wyciągnięta nad wszystkie narody.

²⁷ Skoro Pan zastępów postanowił, któż to udaremni? Jego ręka jest wyciągnięta, któż ją odwróci?

²⁸ W roku, w którym umarł król Achaz, stało się takie oto proroctwo¹:

1. Iz 13,1.

²⁹ Nie raduj się, cała ziemio Filisteo, z tego, że został złamany kij tego, który cię bił, bo z korzenia węża wyjdzie żmija, jego płodem będzie ognisty smok latający.

³⁰ Pierworodni nędzarzy będą się paść, a ubodzy odpoczną bezpiecznie. Lecz twój korzeń wytępię głodem, a zabiję twoją resztkę.

³¹ Zawódź, bramo! Krzycz, miasto! Ty, cała Filisteo, już się rozpłynęłaś. Od północy bowiem nadciąga dym i nikt nie będzie stronił od jego szeregów.

³² I cóż odpowiedzieć posłom narodu? To, że Pan ugruntował Syjon i w nim będą się chronić ubodzy jego ludu¹.

1. Ps 2,12.