Rozdział 1

¹ Widzenie Izajasza¹, syna Amosa, dotyczące Judy i Jerozolimy, które miał za dni Uzjasza², Jotama, Achaza i Ezechiasza – królów Judy.

1. Lb 12,6.
2. 2Krn 32,32.

² Słuchajcie, niebiosa¹, a ty, ziemio, nakłoń ucha. Pan bowiem przemówił: Wychowałem i wywyższyłem synów², ale oni zbuntowali się przeciw mnie.

1. Pwt 32,1; Jr 12,12; 6,19; 22,29; Ez 36,4; Mi 1,2; 6,1-2.
2. Ga 4,1-4.

³ Wół zna swojego gospodarza i osioł żłób swego pana, lecz Izrael mnie nie zna¹, mój lud się nie zastanawia.

1. Jr 9,3.6.

⁴ Biada narodowi grzesznemu, ludowi obciążonemu nieprawością, potomstwu złoczyńców¹, synom powodującym zepsucie²! Opuścili Pana, pobudzili do gniewu Świętego Izraela, odwrócili się od niego.

1. Iz 57,3-4; Mt 3,7.
2. Ps 14,1; Jr 2,33; Ez 16,47.

⁵ Po co was jeszcze bić¹, skoro mnożycie przestępstwa? Cała głowa chora, całe serce omdlałe.

1. Iz 9,13; Jr 2,30; 5,3.

⁶ Od stopy aż do głowy nie ma w nim nic zdrowego; same rany i sińce, i gnijące rany; nieopatrzone ani nieprzewiązane, ani niezmiękczone olejkiem.

⁷ Wasza ziemia jest spustoszona¹, wasze miasta – spalone ogniem. Waszą ziemię pożerają na waszych oczach cudzoziemcy i pustoszą, jak to zwykli czynić obcy.

1. Pwt 28,51-52.

⁸ I córka Syjonu została jak szałas w winnicy, jak budka w ogrodzie ogórkowym, jak miasto oblężone.

⁹ Gdyby Pan zastępów nie zostawił nam malutkiej resztki¹, bylibyśmy jak Sodoma², stalibyśmy się podobni do Gomory.

1. Iz 10,20.
2. Rz 9,29.

¹⁰ Słuchajcie słowa Pana, przywódcy Sodomy¹! Nakłońcie ucha ku prawu naszego Boga², ludzie Gomory!

1. Obj 11,8.
2. Iz 5,24-25.

¹¹ Co mi po mnóstwie waszych ofiar? – mówi Pan. Jestem syty całopaleń baranów i tłuszczu tuczonych zwierząt; nie pragnę krwi cielców, jagniąt i kozłów.

¹² Gdy przychodzicie, by stanąć przede mną, kto od waszych rąk żądał tego, abyście deptali po moich dziedzińcach?

¹³ Nie składajcie już więcej daremnych ofiar¹. Kadzidło wzbudza we mnie odrazę; nowiów i szabatów, zgromadzeń nie mogę znieść – bo to nieprawość, ani uroczystości.

1. 2Kor 8,1.

¹⁴ Waszych nowiów i świąt nienawidzi moja dusza. Stały się dla mnie ciężarem; znużyło mnie ich znoszenie.

¹⁵ Gdy wyciągniecie swoje ręce, skryję swoje oczy przed wami. A gdy będziecie mnożyć modlitwy, nie wysłucham, gdyż wasze ręce są pełne krwi.

¹⁶ Obmyjcie się i oczyśćcie; usuńcie sprzed moich oczu zło waszych uczynków; przestańcie źle czynić.

¹⁷ Uczcie się czynić dobrze; szukajcie tego, co sprawiedliwe, wspomagajcie uciśnionego, brońcie sieroty, wstawiajcie się za wdową.

¹⁸ Chodźcie teraz, a rozsądźmy, mówi Pan: Choćby wasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg wybieleją; choćby były czerwone jak karmazyn, staną się białe jak wełna.

¹⁹ Jeśli będziecie ulegli i posłuszni, będziecie zażywali dóbr ziemi.

²⁰ Lecz jeśli będziecie nieposłuszni i uparci, miecz was pożre¹. Tak bowiem wyrzekły usta Pana.

1. 2Sm 2,26.

²¹ Jakże to wierne miasto stało się nierządnicą! Niegdyś pełne sądu; mieszkała w nim sprawiedliwość, lecz teraz – mordercy.

²² Twoje srebro zamieniło się w żużel, twoje wino zmieszane z wodą.

²³ Twoi książęta są buntownikami i wspólnikami złodziei. Każdy z nich kocha dary, goni za nagrodą; sierocie nie wymierzają sprawiedliwości, a sprawa wdowy do nich nie dociera.

²⁴ Dlatego mówi Pan, Pan zastępów, Mocarz Izraela: Biada! Ulżę sobie od swoich przeciwników i zemszczę się na moich wrogach.

²⁵ I zwrócę moją rękę przeciwko tobie¹, wypalę twój żużel i usunę całą twoją cynę.

1. Iz 2,1-4.

²⁶ I przywrócę twoich sędziów, tak jak dawniej, i twoich doradców, jak na początku. Potem nazwą cię Miastem Sprawiedliwości, Miastem Wiernym.

²⁷ Syjon zostanie odkupiony przez sąd, a jego nawróceni – przez sprawiedliwość.

²⁸ Ale przestępcy i grzesznicy będą razem starci, a ci, którzy opuścili Pana, zginą.

²⁹ Będziecie bowiem zawstydzeni z powodu dębów, których pożądaliście, i zarumienicie się z powodu ogrodów, które sobie wybraliście.

³⁰ Staniecie się bowiem jak dąb, którego liście zwiędły, i jak ogród, w którym nie ma wody.

³¹ I mocarz będzie jak paździerz, a ten, który go uczynił – jak iskra; i zapłoną obaj razem, a nie będzie nikogo, kto by ich ugasił.