¹ I odpowiedział Ijob, a rzekł:

² Prawdziwieć wiem, że tak jest; bo jakożby miał być usprawiedliwiony człowiek przed Bogiem?

³ Jeźliby się z nim chciał spierać, nie odpowie mu z tysiąca na jednę rzecz.

⁴ Mądry jest sercem, i mocny siłą; któż użył pokoju, stawiwszy się mu upornie?

⁵ On przenosi góry, a nie wiedzą ludzie, kto je podwraca w gniewie swym.

⁶ On wzrusza ziemię z miejsca swego, a słupy jej trzęsą się.

⁷ Gdy on zakaże słońcu, nie wschodzi; i gwiazdy pieczętuje.

⁸ On sam rozpościera niebiosa, i depcze po wałach morskich.

⁹ On sprawił wóz niebieski z gwiazd, Oryjona i Hyjady, i inne gwiazdy skryte na południe.

¹⁰ On czyni rzeczy wielkie, a niewybadane i dziwne, którym niemasz liczby.

¹¹ Oto, idzieli mimo mię, nie widzę go; a przychodzili, nie baczę go.

¹² Oto gdy co porwie, któż go przymusi, aby przywrócił? Albo któż mu rzecze: Cóż czynisz?

¹³ Gdyby Bóg nie odwrócił gniewu swego, upadliby przed nim pomocnicy hardzi.

¹⁴ Jakoż mu ja tedy odpowiem? Jakie słowa obiorę przeciwko niemu?

¹⁵ Któremu, chociażbym był sprawiedliwym, nie odpowiem; owszem się sędziemu memu upokorzę.

¹⁶ Choćbym go wzywał, a onby mi się ozwał, przecię nie wierzę, aby przypuścił do uszów głos mój:

¹⁷ Bo mię starł w wichrze, i rozmnożył rany moje bez przyczyny;

¹⁸ Nie dopuszcza mi odetchnąć, owszem mię nasyca gorzkościami.

¹⁹ Jeźli się udam do mocy, oto on najmocniejszy; a jeźli do sądu, któż mię z nim sprowadzi?

²⁰ Jeźlibym się usprawiedliwiał, usta moje potępią mię; jeźlibym się doskonałym czynił, tedy mię przewrotnym być pokaże.

²¹ Chociażbym był doskonały, przecież ja tego do siebie znać nie będę; ale dam naganę żywotowi memu.

²² Jedno jest, dla czegom to mówił: że tak doskonałego, jako i niezbożnego on niszczy;

²³ Jeźli biczem nagle zabija, z pokuszenia niewinnych naśmiewa się;

²⁴ Ziemia podana bywa w ręce niezbożnika, oblicze sędziów jej zakrywa. A jeźliż nie on, któż tedy inny jest, co to czyni?

²⁵ Ale dni moje prędsze były niż poseł; uciekły, a nie widziały nic dobrego.

²⁶ Przeminęły jako prędkie łodzie, jako orzeł lecący do żeru.

²⁷ Jeźli rzekę: Zapomnę narzekania mego, zaniecham gniewu swego, a posilę się:

²⁸ Tedy się lękam wszystkich boleści moich, widząc, że mię z nich nie wypuścisz.

²⁹ Jeźlim ja niezbożny, przeczże próżno pracuję?

³⁰ A choćbym się umywał wodami śnieżnemi, i oczyściłbym mydłem ręce moje:

³¹ Wszakże w dole zanurzysz mię, i brzydzić się mną będą szaty moje.

³² Albowiem on nie jest człowiekiem jako ja, abym mu śmiał odpowiedzieć, albo żebym z nim miał iść w prawo.

³³ Bo nie masz między nami rozjemcy, któryby mógł rozwieść sprawę naszę.

³⁴ Niech tylko zdejmie zemnie rózgę swoję, a strach jego niech mię nie straszy;

³⁵ Tedy będę mówił, a nie będę się go bał; bom ja nie jest taki sam u siebie.