¹ Ijob respondis kaj diris:

² Certe, mi scias, ke tiel estas; Kaj kiel povas homo esti prava koncerne Dion?

³ Se li volus havi kun Li juĝan disputon, Li ne povus respondi al Li eĉ unu kontraŭ mil.

⁴ Li estas saĝa per Sia koro kaj potenca per Sia forto; Kiu kuraĝus stari kontraŭ Li kaj restus sendifekta?

⁵ Li forŝovas montojn, kaj ili eĉ ne rimarkas, Ke Li renversis ilin en Sia kolero;

⁶ Li skuas la teron de ĝia loko, Ke ĝiaj kolonoj tremas;

⁷ Li diras al la suno, kaj ĝi ne leviĝas, Kaj la stelojn Li sigelfermas;

⁸ Li sola etendas la ĉielon, Kaj Li iras sur la altaĵoj de la maro;

⁹ Li kreis la Grandan Ursinon, Orionon, kaj Plejadojn, Kaj la stelojn de la sudo;

¹⁰ Li faras neesploreblajn grandaĵojn, Kaj nekalkuleblajn mirindaĵojn.

¹¹ Jen Li preteriros preter mi, kaj mi tion eĉ ne vidos; Li pasos, kaj mi eĉ ne rimarkos Lin.

¹² Kiam Li kaptas, kiu malpermesus al Li? Kiu dirus al Li: Kion Vi faras?

¹³ Li estas Dio, kaj Lian koleron oni ne povas haltigi; Sub Li fleksiĝas la helpantoj de Rahab.

¹⁴ Des pli ĉu mi povus respondi al Li, Ĉu mi povus elekti vortojn kontraŭ Li?

¹⁵ Eĉ se mi estus prava, mi ne respondus; Sed mi nur petegus mian juĝanton.

¹⁶ Se mi vokus kaj Li respondus, Mi ne kredus, ke Li aŭdis mian voĉon,

¹⁷ Li, kiu povas frakasi min per ventego Kaj fari al mi senkulpe multe da vundoj.

¹⁸ Li ne permesas al mi trankviligi mian spiriton, Sed Li satigas min per maldolĉo.

¹⁹ Se oni volas forton, Li estas potenca; Se oni volas juĝon, kiu alvokos min?

²⁰ Se mi montros mian pravecon, mia propra buŝo min kondamnos; Se mi montros min virtulo, Li montros min malbonagulo.

²¹ Mi estas senkulpa; mi ne zorgas pri mia animo, Mi abomenas mian vivon.

²² Ĉio estas egala; tial mi diras: Senkulpulon kaj malpiulon Li ambaŭ pereigas.

²³ Kiam vipo subite ekbatas, Li ridas ĉe la elprovado de senkulpuloj.

²⁴ La tero estas transdonita en la manon de malpiulo; La vizaĝon de ĝiaj juĝistoj Li kovras. Se ne Li, tiam kiu?

²⁵ Miaj tagoj estis pli rapidpiedaj ol kuristo; Ili forkuris, ne vidis bonon;

²⁶ Ili forkuris, kiel ŝipetoj el kano, Kiel aglo flugas al manĝotaĵo.

²⁷ Se mi ekpensas: Mi forgesos mian plendon, Mi farlasos mian mienon, kaj mi min gajigos:

²⁸ Tiam mi ektremas pro ĉiuj miaj suferoj; Mi scias, ke Vi ne rigardos min kiel senkulpan.

²⁹ Mi restos ja malprava; Por kio do mi vane min turmentas?

³⁰ Se mi lavus min per neĝa akvo Kaj purigus miajn manojn per lesivo,

³¹ Eĉ tiam Vi trempus min en koto, Kaj miaj vestoj min abomenus.

³² Ĉar Li ne estas homo simile al mi, Ke mi povu respondi al Li, Ke ni povu ambaŭ iri al juĝo.

³³ Ne ekzistas inter ni arbitracianto, Kiu povus meti sian manon sur nin ambaŭ.

³⁴ Li forigu de mi Sian vergon, Kaj Lia teruro ne timigu min;

³⁵ Tiam mi ekparolos, kaj ne timos Lin, Ĉar ne tia mi estas en mi mem.