¹ Difinita estas ja por la homo la limtempo sur la tero, Kaj liaj tagoj estas kiel la tagoj de dungito.

² Kiel sklavo, kiu sopiras al ombro, Kaj kiel dungito, kiu atendas sian pagon,

³ Tiel mi ricevis sorte monatojn vantajn, Kaj noktoj turmentaj estas nombritaj al mi.

⁴ Kiam mi kuŝiĝas, mi diras: Kiam mi leviĝos? Sed la vespero fariĝas longa, kaj mi satiĝas de maltrankvileco ĝis la tagiĝo.

⁵ Mia korpo estas kovrita de vermoj kaj de pecoj da tero; Mia haŭto krevis kaj putras.

⁶ Miaj tagoj forflugis pli facile, ol bobeno de teksisto, Kaj pasis, lasinte nenian esperon.

⁷ Memoru, ke mia vivo estas bloveto, Ke miaj okuloj ne plu revidos bonon;

⁸ Ne plu revidos min okulo de vidanto; Vi volos ekrigardi min, sed mi jam ne ekzistos.

⁹ Nubo pasas kaj foriras; Tiel ne plu revenas tiu, kiu iris en Ŝeolon;

¹⁰ Li ne plu revenas en sian domon; Lia loko ne plu rekonos lin.

¹¹ Tial mi ne detenos mian buŝon; Mi parolos en la premiteco de mia spirito, Mi plendos en la maldolĉeco de mia animo.

¹² Ĉu mi estas maro aŭ mara monstro, Ke Vi starigis gardon por mi?

¹³ Kiam mi pensas, ke mia lito min konsolos, Ke mia kuŝejo plifaciligos mian suferadon,

¹⁴ Tiam Vi teruras min per sonĝoj, Timigas min per vizioj;

¹⁵ Kaj mia animo deziras sufokiĝon, Miaj ostoj la morton.

¹⁶ Tedis al mi; ne eterne mi vivu; Forlasu min, ĉar miaj tagoj estas vantaĵo.

¹⁷ Kio estas homo, ke Vi faras lin granda, Ke Vi zorgas pri li,

¹⁸ Ke Vi rememoras lin ĉiumatene, Elprovas lin ĉiumomente?

¹⁹ Kial Vi ne deturnas Vin de mi, Ne lasas min libera eĉ tiom, ke mi povu engluti mian salivon?

²⁰ Se mi pekis, kion mi per tio faris al Vi, ho gardanto de la homoj? Kial Vi faris min celo de Viaj atakoj, Ke mi fariĝis ŝarĝo por mi mem?

²¹ Kaj kial Vi ne deprenas mian pekon, ne pardonas mian malbonagon? Jen mi ja baldaŭ kuŝos en la tero; Kaj kiam Vi morgaŭ serĉos min, mi ne ekzistos.