¹ Som snø um sumaren og regn i skurden, so høver ikkje æra for ein dåre.

² Som sporven flaksar burt og svala flyg, so råkar ikkje grunnlaus forbanning.

³ Svipa til hesten, taum til asnet, og ris til ryggen på dårar.

⁴ Svar ikkje dåren etter hans dårskap, so du ei skal verta lik han, du og!

⁵ Svara dåren etter hans dårskap, so han ei skal tykkja han sjølv er vis!

⁶ Føterne høgg han av seg, og vald fær han drikka, han som sender bod med ein dåre.

⁷ Visne heng vanfør manns føter, so og ordtak i munnen på dårar

⁸ som å binda ein stein i slyngja, soleis er det å gjeva ein dåre æra.

⁹ Som klungergrein i handi på drukken mann, so er ordtak i munnen på dårar.

¹⁰ Som ein skyttar som sårar alle, so er den som leiger dåren og kvar som fer framum.

¹¹ Som hund som snur seg til si eigi spya, so er ein dåre som kjem att til narreskapen sin.

¹² Ser du ein mann som tykkjer sjølv at han er vis, då er det større von for dåren enn for honom.

¹³ Letingen segjer: «D’er villdyr på vegen, ei løva i gatorne.»

¹⁴ Døri snur seg på gjengi, og letingen snur seg i sengi.

¹⁵ Stikk den late si hand i fatet, han evast med å ta ho upp til munnen att.

¹⁶ Letingen tykkjest visare vera enn sju som gjev vituge svar.

¹⁷ Han triv i øyro på framumfarande hund, han som ryk upp i sinne for trætta som ikkje kjem han ved.

¹⁸ Som ein galen som skyt med brennende pilar - drepande skot -

¹⁹ so er ein mann som svik sin næste og segjer: «Eg gjorde det berre på gaman.»

²⁰ Når veden tryt, so sloknar elden, er baktalar burte, stoggar striden.

²¹ Som kol vert til gløder og ved til eld, so kveikjer kranglaren kiv.

²² Baktalar-ord er som lostemat, dei glid so godt ned i livet.

²³ Som sylv-glasering på skålbrot er brennande lippor når hjarta er vondt.

²⁴ Med lipporne skaper ein uven seg til, men inni seg gøymer han svik.

²⁵ Gjer han seg blidmælt, tru honom ei, for sju slag styggedom bur i hans hjarta.

²⁶ Hatet dyl seg i svik, men lyt syna sin vondskap i folkemugen.

²⁷ Den som grev ei grav, skal stupa nedi, den som velter ein stein, skal få han yver seg att.

²⁸ Den falske tunga hatar deim som ho hev krasa, og den sleipe munnen fører til fall.