¹ Ord av Agur, son åt Jake, profetordet. Mannen segjer so til Itiel, til Itiel og Ukal:

² For fåvis er eg til å heita mann, og ikkje hev eg manne-vit.

³ Visdom hev eg ikkje lært, til kunnskap um den Heilage.

⁴ Kven hev stige upp til himmelen og stige ned? Kven hev samla vinden inn i nevarne? Kven hev bunde vatnet i eit klædeplagg? Kven hev alle enderne av jordi sett? Kva heiter han, kva heiter son hans - um du veit det?

⁵ Alt Guds ord er skirt, han er ein skjold for deim som flyr til honom.

⁶ Legg ikkje noko til hans ord, elles lyt han refsa deg, og du stend der ein ljugar.

⁷ Tvo ting hev eg bede deg um, neitta meg deim ikkje, fyrr eg døyr:

⁸ Lat fals og lygn vera langt frå meg! Gjev meg ikkje armod og ikkje rikdom! Lat meg få eta mitt tiletla brød!

⁹ Elles kunde eg neitta deg når eg var mett, og segja: «Kven er Herren?» Eller um eg vart fatig, kunde eg stela, ja, forgripa meg på min Guds namn.

¹⁰ Baktala ei ein tenar for hans herre, elles vil han banna deg, og du få bøta.

¹¹ Ei ætt som bannar far sin og ikkje signar mor si,

¹² ei ætt som tykkjer ho er rein, endå ho ei hev tvætta av sitt eige skarn,

¹³ ei ætt - kor stolte augo hev ho ikkje, og kor ho lyfter augneloki!

¹⁴ ei ætt som heve sverd til tenner og jakslar reint som knivar, so ho et armingar or landet og fatige or folkesamfund.

¹⁵ Blodiglen hev tvo døtter: Gjev! Gjev! Tri finst det som aldri vert mette, fire som ei segjer: «Nok!»

¹⁶ Helheim og barnlaust moderfang, jordi som aldri vert mett av vatn, og elden som ei segjer: «Nok!»

¹⁷ Eit auga som spottar far og vanvyrder lydnad mot mor, det skal bekkje-ramnarne hakka ut og ørnungar eta upp.

¹⁸ Tri ting er meg for underlege, og fire finst som eg ikkje skynar:

¹⁹ Ørns veg på himmelen, orms veg på berget, skips veg på havet og manns veg til møy.

²⁰ Soleis ber utru kona seg åt: Ho et og turkar seg um munnen og segjer: «Eg hev ikkje gjort noko vondt.»

²¹ Under tri skjelv jordi, under fire kann ho ’kje herda:

²² under trælen når han vert konge, og dåren når han fær eta seg mett,

²³ under attergløyma når ho vert gift, og trælkvinna når ho erver si frua.

²⁴ Fire finst det som er små på jordi, og endå hev dei fenge visdom stor:

²⁵ Mauren er ’kje noko sterkt folk, og endå lagar han sin mat um sumaren.

²⁶ Fjellgrevlingarne er ’kje noko veldugt folk, og endå byggjer dei seg hus i berget.

²⁷ Grashopparne hev ingen konge, og endå fær dei alle ut i fylking.

²⁸ Fjorføtla kann du ta med henderne, og endå bur ho inni kongeslott.

²⁹ Tri finst det som stig med staute stig, og fire hev ei fager gonga:

³⁰ Løva ei kjempa millom dyri, og som ikkje snur seg for nokon,

³¹ hesten mjå um midja, eller bukken, og ein konge med leidingheren.

³² Gjer du deg stor, anten narr eller klårtenkt, so legg handi på munnen!

³³ For trykk på mjølk gjev smør, og trykk på nase gjev blod, og trykk på vreide gjev strid.