¹ Daarop nam Sofar van Naäma het woord, en sprak:

² Zo’n praatvaar zou onbeantwoord blijven, Zo’n held met de lippen in het gelijk gesteld;

³ Uw zwetsen zou anderen tot zwijgen brengen, Uw onzinnig gebrabbel door niemand worden beschaamd?

⁴ Gij zegt tot God: Mijn wandel is rein, Ik ben onberispelijk in uw oog!

⁵ Wilde God maar eens spreken, Zijn lippen tegen u openen,

⁶ U de geheimen der Wijsheid ontvouwen, Die zo moeilijk zijn te verstaan: Dan zoudt ge erkennen, dat God van u eist, Wat uw misdaad verdient.

⁷ Zoudt ge de diepten Gods kunnen peilen, De alwetendheid van den Almachtige doorgronden?

⁸ Zij is hoger nog dan de hemelen: Wat kunt ge beginnen; Dieper nog dan de onderwereld: Wat kunt ge begrijpen;

⁹ Haar meetsnoer is langer dan de aarde, En breder nog dan de zee!

¹⁰ Als hij iets laat passeren, het verborgen houdt, Of het ruchtbaar maakt: wie zal Hem weerhouden?

¹¹ Want Hij doorschouwt de bedriegelijke mensen; Hij kent het kwaad, het ontgaat Hem niet!

¹² Maar een leeghoofd zal dit eerst begrijpen, Als het jong van een ezel een mensenkind wordt!

¹³ Maar wanneer gij er acht op wilt slaan, En tot Hem uw handen verheft,

¹⁴ De misdaad uit uw hand verwijdert, En in uw tenten geen onrecht laat wonen:

¹⁵ Dan heft ge smetteloos het hoofd omhoog, Dan staat ge vast, en behoeft niet te vrezen.

¹⁶ Ja, dan zult ge de ellende vergeten, Er aan denken als aan water, dat voorbij is gestroomd;

¹⁷ Dan rijst uw leven klaarder nog dan de middag, En uw duisternis zal als de morgen zijn;

¹⁸ Dan zult ge vertrouwen, Want er is weer hoop! Dan gaat ge weer slapen onder veilige hoede,

¹⁹ Dan legt ge u neer, en schrikt niemand u op; Dan dingen velen naar uw gunst,

²⁰ Terwijl de ogen der bozen versmachten: Want die blijven van iedere toevlucht verstoken, Hun enige hoop is hun laatste zucht!