¹ Nu nam Jahweh het woord, en sprak tot Job in de storm:

² Wie zijt gij, die de Voorzienigheid duister maakt Door woorden zonder verstand?

³ Omgord uw lenden als een man, Ik zal u vragen stellen, gij moogt Mij leren!

⁴ Waar waart ge, toen Ik de aarde grondde: Vertel het, zo ge er iets van weet!

⁵ Wie heeft haar grootte bepaald: gij weet het zo goed; Wie het meetsnoer over haar gespannen?

⁶ Waarop zijn haar zuilen geplaatst, Of wie heeft haar hoeksteen gelegd:

⁷ Onder het gejuich van het koor der morgensterren, Het jubelen van de zonen Gods?

⁸ Wie heeft de zee achter deuren gesloten, Toen zij bruisend uit de moederschoot kwam;

⁹ Toen Ik haar de wolken gaf als een kleed, De nevel als haar windsels;

¹⁰ Toen Ik haar grenzen heb gesteld, Slagboom en grendels haar gaf;

¹¹ Toen Ik sprak: Ge komt tot hier en niet verder, Hier wordt de trots van uw golven gebroken!

¹² Hebt gij ooit in uw leven de morgen ontboden, De dageraad zijn plaats bestemd,

¹³ Om de zomen der aarde te bezetten En er vlammen uit te schudden?

¹⁴ Zij flonkert als een kostbare zegelsteen, Wordt bontgeverfd als een kleed,

¹⁵ Totdat de stralen hun licht wordt ontnomen, Hun opgeheven arm wordt gebroken.

¹⁶ Zijt ge doorgedrongen tot de bronnen der zee, Hebt ge de bodem van de Oceaan bewandeld;

¹⁷ Zijn u de poorten des doods getoond, De wachters der duisternis u verschenen;

¹⁸ Hebt ge de breedten der aarde omvat: Zeg op, wanneer ge dit allemaal weet!

¹⁹ Waar is de weg naar de woning van het licht, En waar heeft de duisternis haar verblijf,

²⁰ Zodat gij ze naar hun plaats kunt brengen, En hun de paden naar huis kunt leren?

²¹ Ge weet het toch, want toen werdt ge geboren, Het getal van uw jaren is immers zo groot!

²² Zijt ge doorgedrongen tot de schuren der sneeuw, Hebt ge de opslagplaatsen van de hagel aanschouwd,

²³ Die Ik heb opgespaard voor de tijd van benauwing, Voor de dag van aanval en strijd?

²⁴ Waar is de weg, waar de kou zich verspreidt, Waar de oostenwind over de aarde giert?

²⁵ Wie heeft voor de stortvloed kanalen gegraven, En paden voor de donderwolken,

²⁶ Om regen te geven op onbewoond land, Op steppen, waar zich geen mens bevindt;

²⁷ Om woestijn en wildernis te verzadigen, Uit de dorre grond het gras te doen spruiten?

²⁸ Heeft de regen een vader, Of wie heeft de druppels van de dauw verwekt;

²⁹ Uit wiens schoot is het ijs te voorschijn gekomen, Wie heeft het rijp in de lucht gebaard?

³⁰ De wateren worden hard als steen, De vlakte van de Afgrond sluit zich aaneen!

³¹ Kunt gij de banden der Plejaden knopen, Of de boeien van de Orion slaken;

³² Kunt gij de maan op tijd naar buiten doen treden, Leidt gij de Beer met zijn jongen?

³³ Schrijft gij de hemel de wetten voor, Stelt gij zijn macht over de aarde vast;

³⁴ Verheft gij uw stem tot de wolken, Gehoorzaamt ù de watervloed?

³⁵ Zendt gij de bliksems uit, en ze gaan; Zeggen ze tot u: Hier zijn we terug?

³⁶ Wie heeft inzicht aan den reiger gegeven Verstand geschonken aan den haan;

³⁷ Wie telt met wijsheid de wolken af, En giet de zakken van de hemel leeg:

³⁸ Wanneer de bodem hard is als ijzer, De kluiten aan elkander kleven?

³⁹ Jaagt gij een prooi voor de leeuwin, Stilt gij de honger der welpen,

⁴⁰ Wanneer ze in hun holen liggen, Of loeren tussen de struiken?

⁴¹ Wie geeft ze tegen de avond haar buit, Wanneer haar jongen tot de Godheid roepen, En zonder voedsel rond blijven snuffelen, Op zoek naar spijs?