¹ De mens, geboren uit een vrouw, Leeft korte tijd en vol ellende;

² Hij ontluikt en verwelkt als een bloem, Vliedt heen als een schaduw, en houdt geen stand:

³ En op zo een vestigt Gij uw oog, En daagt Gij voor uw gericht!

⁴ Kan een reine uit een onreine komen? Niet een!

⁵ Maarwanneer dus zijn dagen zijn vastgesteld, Het getal zijner maanden door U is bepaald, Gij hem zijn grens hebt gesteld, die hij niet overschrijdt:

⁶ Wend dan uw blik van Hem af, en laat hem met rust, Tot hij zijn dagtaak als een huurling volbracht heeft!

⁷ Ja, voor een boom is er hoop, als hij wordt omgehakt: Hij loopt weer uit, en zijn loten houden niet op.

⁸ Al is ook zijn wortel in de bodem verouderd, Afgestorven zijn tronk in het stof:

⁹ Hij bot weer uit, zodra hij het water maar ruikt, Schiet takken als een jonge plant.

¹⁰ Maar sterft een mens, ontzield blijft hij liggen Geeft hij de geest, hij is er niet meer.

¹¹ Zoals water wegvloeit uit de zee, De rivier leegloopt en uitdroogt:

¹² Zo legt de mens zich neer, en staat niet meer op En wordt niet wakker uit zijn slaap. 14:12b Zolang de hemel bestaat, ontwaken zij niet!

¹³ Ach, als Gij mij in het dodenrijk mocht verschuilen, Mij verbergen, tot uw toorn is bedaard, Mij een tijdstip bepalen, en dan aan mij denken,

¹⁴ Den mens na zijn dood deedt herleven: Dan zou ik al de dagen van mijn harde dienst blijven wachten, Tot mijn aflossing komt!

¹⁵ Hoe zou ik dan antwoorden, als Gij riept Als Gij het werk uwer handen verlangend kwaamt zoeken!

¹⁶ Terwijl Gij thans mijn schreden telt, Zoudt Gij niet langer op mijn zonden meer loeren,

¹⁷ Maar in een buidel mijn overtreding verzegelen, En mijn fouten bedekken!

¹⁸ Maar zoals een berg ineenstort, Een rots van haar plaats wordt gerukt,

¹⁹ Het water de stenen uitholt, Een stortregen de aardbodem wegspoelt: Zo slaat Gij de hoop der mensen de bodem in,

²⁰ Gij slaat hem neer, hij gaat heen voor altijd; Gij verbleekt zijn gelaat, en zendt hem weg.

²¹ Zijn zonen mogen worden geëerd: hij ziet het niet; Tot schande komen: hij bemerkt het niet.

²² Slechts over zijn eigen lichaam voelt hij smart, Blijft over zijn eigen ziel in droefheid gedompeld!