¹ Luister nu, Job, naar mijn rede, En leen het oor aan heel mijn betoog.

² Zie, ik heb mijn mond geopend, Mijn tong in mijn gehemelte spreekt;

³ Mijn hart stort woorden van wijsheid uit, Mijn lippen verkonden duidelijke taal!

⁴ De geest van God heeft mij gemaakt, De adem van den Almachtige mij het leven geschonken;

⁵ Antwoord mij dus, zo ge kunt; Houd u gereed, stel u tegen mij op!

⁶ Ik ben dus voor God aan u gelijk, Ook ik ben gekneed uit leem:

⁷ Dus behoeft u geen vrees voor mij te verschrikken Mijn hand niet zwaar u te drukken.

⁸ Ge hebt voor mijn eigen oren verklaard, En ik heb uw woorden verstaan:

⁹ "Ik ben rein, zonder zonde, Ik ben zuiver, op mij rust geen schuld!"

¹⁰ "Toch vindt Hij klachten tegen mij, En behandelt mij als zijn vijand;

¹¹ Hij steekt mijn voeten in het blok, Bespiedt al mijn gangen.

¹² Zie, als ik roep, antwoordt Hij niet Want God is groter dan een mens!"

¹³ Hoe hebt ge Hem durven verwijten, Dat Hij op geen van uw woorden antwoord geeft?

¹⁴ Het is, omdat God slechts eenmaal spreekt, En het geen tweede keer herhaalt:

¹⁵ In een droom, in een nachtelijk visioen In de sluimering op de sponde.

¹⁶ Dan opent Hij het oor van de mensen, En verschrikt hen door zijn visioenen,

¹⁷ Om den mens van trots te weerhouden, Den man voor hoogmoed te behoeden;

¹⁸ Om zo zijn ziel voor de groeve te bewaren, Zijn leven voor de gang naar het graf.

¹⁹ Dan kastijdt Hij hem door smart op zijn sponde, Door een koorts in zijn beenderen zonder eind,

²⁰ Zodat zijn leven van het brood gaat walgen, Zijn ziel van de begeerlijkste spijs;

²¹ Zijn vlees slinkt zienderogen weg, Zijn gebeente, eens onzichtbaar, ligt bloot.

²² Maar zelfs als zijn ziel het graf al nabij is, Zijn leven het oord van de doden: Zo hij besluit in zijn hart, zich tot God te keren En hij zijn dwaasheid erkent:

²³ Dan treedt er voor hem een engel op, Een tolk, een uit de duizend. Dan wijst hij den mens op zijn plicht,

²⁴ Ontfermt zich zijner, en spreekt: Laat hem toch niet in de groeve dalen, Ik heb zijn losprijs gevonden

²⁵ Zijn vlees worde frisser dan in zijn jeugd, Hij kere tot zijn jonkheid terug!

²⁶ Dan laat God Zich verbidden; genadig neemt Hij hem aan, Doet hem zijn aanschijn met jubel aanschouwen, En schenkt den mens zijn gerechtigheid terug.

²⁷ Dan juicht hij het uit voor de mensen, en zegt: Ik heb gezondigd, het recht verdraaid, Maar Hij heeft het niet op mij gewroken!

²⁸ Zo behoedt Hij zijn ziel voor de gang naar het graf, En verlustigt zijn leven zich in het licht!

²⁹ Zie, dit alles doet God Tweemaal, driemaal met een mens:

³⁰ Hij brengt zijn leven terug van het graf, En bestraalt hem met het levenslicht!

³¹ Luister dus, Job, en hoor naar mij; Zwijg stil, en laat het spreken aan mij.

³² Hebt ge dan iets te zeggen, antwoord mij; Spreek dan, want ik geef u gaarne gelijk.

³³ Zo niet, luister naar mij, En zwijg, ik zal u wijsheid leren!