¹ Toch had ik een verbond met mijn ogen gesloten, Om niet te kijken naar een maagd.

² Want wat is het lot, door God in den hoge beschikt, Het erfdeel door den Almachtige daarboven bepaald?

³ Het is de ondergang voor den ongerechte, Voor den boosdoener onheil!

⁴ Slaat Hij mijn wegen niet gade, En telt Hij al mijn schreden niet?

⁵ Ben ik ooit met leugens omgegaan, Of heeft zich mijn voet gerept tot bedrog?

⁶ God wege mij slechts op een eerlijke schaal, En Hij zal mijn onschuld moeten erkennen!

⁷ Indien mijn tred is afgeweken Van het rechte pad; Mijn hart mijn ogen achterna is gelopen, Of smetten aan mijn handen kleven:

⁸ Dan moge ik zaaien, een ander het eten, En wat ik geplant heb, worde uitgerukt!

⁹ Indien mijn hart is verleid door een vrouw, Ik geloerd heb aan de deur van mijn naaste:

¹⁰ Dan moge mijn vrouw voor een ander malen, En mogen anderen haar bezitten;

¹¹ Want dat zou een schanddaad zijn, En een halszaak voor het gerecht!

¹² Dan brande een vuur tot het dodenrijk En vertere heel mijn bezit!

¹³ Indien ik het recht van mijn slaaf heb verkracht, Of van mijn slavin, met mij in geschil:

¹⁴ Wat zou ik doen, als God Zich verhief, Wat Hem antwoorden, als Hij de zaak onderzocht?

¹⁵ Heeft Hij, die mij in de moederschoot schiep, ook hen niet gemaakt, Heeft niet Een en Dezelfde ons in haar lichaam gevormd?

¹⁶ Heb ik ooit een arme een bede geweigerd, De ogen van een weduwe laten versmachten;

¹⁷ Heb ik ooit alleen mijn brood genuttigd, En de wees daarvan niet mee laten eten?

¹⁸ Neen, van kindsbeen af bracht ik hem groot als een vader, Van de moederschoot af ben ik haar leidsman geweest.

¹⁹ Heb ik ooit een zwerver zonder kleding gezien, Of een arme zonder bedekking;

²⁰ Hebben zijn lendenen mij niet moeten zegenen, Werd hij niet verwarmd door de wol mijner schapen?

²¹ Indien ik mijn hand tegen een rechtschapene ophief, Omdat ik bemerkte, dat men mij in de poort ondersteunde:

²² Dan valle mijn schouder uit het gewricht, Worde mijn arm uit het gelid gerukt;

²³ Dan treffe mij de verschrikking van God, En ik houde geen stand voor zijn Majesteit!

²⁴ Indien ik op goud mijn vertrouwen heb gesteld, Het fijnste goud mijn hoop heb genoemd;

²⁵ Mij verheugd heb ik in de macht van mijn rijkdom, En in de geweldige winst van mijn hand:

²⁶ Indien ik heb opgestaard naar de stralende zon, Naar de glanzende maan, die haar weg vervolgde,

²⁷ Zodat mijn hart in het geheim werd verleid, En mijn hand mijn mond heeft gekust

²⁸ Ook dat zou een halszaak voor het gerecht zijn geweest, Omdat ik God in den hoge had verloochend!

²⁹ Heb ik mij in het ongeluk van mijn vijand verheugd, Of gejubeld, omdat onheil hem trof;

³⁰ Heb ik mijn gehemelte niet verboden te zondigen, En door een verwensing zijn leven te eisen;

³¹ Hebben mijn tentgenoten niet gezegd: Wie verzadigt zich niet aan het vlees van zijn vijand?

³² De zwerver behoefde niet buiten te overnachten Voor den reiziger heb ik de deuren geopend.

³³ Indien ik mijn misdaad voor de mensen bedekt heb, In mijn boezem mijn schuld heb verborgen,

³⁴ Omdat ik de grote menigte vreesde, En bang was voor de verachting der geslachten: Dan moge ik verstommen, en de deur niet meer uitgaan,

³⁵ Wie zou er dan nog naar mij horen! Zie hier mijn handtekening! De Almachtige antwoorde mij; Mijn beschuldiger schrijve zijn aanklacht neer!

³⁶ Waarachtig, ik wil ze op mijn schouder nemen Er mij als met een krans mee omhangen;

³⁷ Ik zal Hem mijn schreden een voor een tonen, En voor zijn aanschijn treden als een vorst!

³⁸ Indien mijn akker tegen mij klaagde Zijn voren gezamenlijk weenden;

³⁹ Indien ik zijn vrucht heb genoten, zonder te betalen, En zijn bezitter liet zuchten:

⁴⁰ Dan mogen doornen opschieten inplaats van tarwe, En stinkend onkruid inplaats van gerst! Hier eindigen de woorden van Job.