¹ En het geschiedde in het veertiende jaar van den koning Hizkia, dat Sanherib, de koning van Assyrië, optoog tegen alle vaste steden van Juda, en nam ze in.¹²

1. het geschiedde Dit hfdst. alsook Isa 37 , Isa 38 , Isa 39 zijn van den profeet hier ingevoegd, niet alleen om de voorgaande hoofdstukken licht te geven, maar ook om aanleiding daaruit te scheppen om te spreken van het rijk van Christus, waarvan in de voorgaande hoofdstukken met verbloemde woorden gesproken is; en dit alles bij gelegenheid van de heerlijkheid van den koning Hizkia, die in vele dagen een voorbeeld van het koninkrijk van Christus is geweest.
2. nam ze in Te weten enige derzelve.

² En de koning van Assyrië zond Rabsake van Lachis naar Jeruzalem tot den koning Hizkia, met een zwaar heir; en hij stond aan den watergang des oppersten vijvers, aan den hogen weg van het veld des vollers.¹²³

1. Lachis Eene stad in den stam van Juda gelegen, welke de koning van Assyrië te dien tijde belegerd had. Vergelijk 2Ch 32:9 , en Isa 37:8 .
2. aan den watergang Zie 2Ki 18:17 , en Isa 7:3 .
3. aan den hogen weg Of, aan de straat van des vollers veld. Zie 2Ki 18:17 .

³ Toen ging tot hem uit Eljakim, de zoon van Hilkia, de hofmeester, en Sebna, de schrijver, en Joah, de zoon van Asaf, de kanselier.¹

1. de schrijver, Zie de aantekening 1Ki 4:3 .

⁴ En Rabsake zeide tot hen: Zegt nu tot Hizkia: Zo zegt de grote koning, de koning van Assyrië: Wat vertrouwen is dit, waarmede gij vertrouwt;

⁵ Ik mocht zeggen (doch het is een woord der lippen): Er is raad en macht tot den oorlog; op wien vertrouwt gij nu, dat gij tegen mij rebelleert?

⁶ Zie, gij vertrouwt op dien gebrokenen rietstaf, op Egypte; op denwelken zo iemand leunt, zo zal hij in zijn hand gaan en die doorboren; alzo is Farao, de koning van Egypte, al dengenen, die op hem vertrouwen.¹

1. gij vertrouwt Rabsake doet den koning Hizkia groot ongelijk, als hij aldus van hem oordeelt en spreekt; want hij betrouwde op den Heere.

⁷ Maar zo gij tot mij zegt: Wij vertrouwen op den Heere, onzen God; is Hij Die niet, Wiens hoogten en Wiens altaren Hizkia weggenomen heeft, en Die tot Juda en tot Jeruzalem gezegd heeft: Voor dit altaar zult gij u nederbuigen?¹²

1. tot Juda Dat is, tot de inwoners van Juda en Jeruzalem.
2. nederbuigen? Te weten om te aanbidden.

⁸ Nu dan, wed toch met mijn heer, den koning van Assyrië; en ik zal u twee duizend paarden geven, zo gij voor u de ruiters daarop zult kunnen geven.¹

1. wed toch Of, stel borg. Anders: verpand u mijnen heer, of zet uzelven mijnen heer te pand, gelijk Neh 5:3 , te weten dat gij u onder zijne heerschappij zult begeven, indien gij niet vermoogt zoveel ruiters op te brengen als ik u paarden leveren zal.

⁹ Hoe zoudt gij dan het aangezicht van een enigen vorst, van de geringste knechten mijns heren, afkeren? Maar gij vertrouwt op Egypte, om de wagenen en om de ruiteren.

¹⁰ En nu ben ik zonder den Heere opgetogen tegen dit land, om dat te verderven. De Heere heeft tot mij gezegd: Trek op tegen dat land, en verderf het.¹²

1. zonder den HEERE Dat is, zonder het bevel des Heeren.
2. heeft tot mij gezegd Zie 2Ki 18:25 .

¹¹ Toen zeide Eljakim, en Sebna, en Joah tot Rabsake: Spreek toch tot uw knechten in het Syrisch, want wij verstaan het wel; en spreek niet met ons in het Joods, voor de oren des volks, dat op den muur is.¹²

1. Spreek toch Dit begeren zij, vrezende dat Rabsake door zijne redenen enigen onder het volk tot oproer had mogen verwekken.
2. wij verstaan het Hebreeuws, wij horen het; gelijk boven Isa 33:19 .

¹² Maar Rabsake zeide: Heeft mijn heer mij tot uw heer en tot u gezonden, om deze woorden te spreken? Is het niet tot de mannen, die op den muur zitten, dat zij met ulieden hun drek eten, en hun water drinken zullen?¹

1. dat zij met ulieden Dat is, om hun aan te zeggen dat zij tot dien uitersten nood zullen gebracht worden, als Sanherib de stad Jeruzalem belegeren zal, dat zij genoodzaakt zullen wezen hun eigen drek te eten, enz.; zie de aantekening 2Ki 18:27 .

¹³ Alzo stond Rabsake, en riep met luider stem in het Joods, en zeide: Hoort de woorden des groten konings, des konings van Assyrië!¹

1. met luider stem Hebreeuws, met groter stem.

¹⁴ Alzo zegt de koning: Dat Hizkia u niet bedriege, want hij zal u niet kunnen redden.

¹⁵ Daartoe, dat Hizkia u niet doe vertrouwen op den Heere, zeggende: De Heere zal ons zekerlijk redden; deze stad zal niet in de hand des konings van Assyrië gegeven worden.¹

1. De HEERE zal ons Hebreeuws, reddende zal de Heere ons redden.

¹⁶ Hoort naar Hizkia niet; want alzo zegt de koning van Assyrië: Handelt met mij door een geschenk, en komt tot mij uit, en eet, een ieder van zijn wijnstok, en een ieder van zijn vijgeboom, en drinkt een ieder het water zijns bornputs;¹²

1. door een geschenk, Hebreeuws, door ene zegening; dat is, geschenk; zie 2Ki 18:31 .
2. en komt tot mij uit, De zin is: Op deze voorwaarde zal ik ulieden toelaten, dat gij uitkomt.

¹⁷ Totdat ik kom en u haal in een land, als ulieder land is, een land van koren en most, een land van brood en van wijngaarden.¹²

1. haal Hebreeuws, neme; zie Gen 12:15 ; Jer 37:17 , met de aantekening.
2. als ulieder land is, Dat is, dat zo vruchtbaar is, enz.

¹⁸ Dat Hizkia ulieden niet verleide, zeggende: De Heere zal ons redden; hebben de goden der volken, een ieder zijn land, gered uit de hand des konings van Assyrië?

¹⁹ Waar zijn de goden van Hamath en Arpad? Waar zijn de goden van Sefarvaim? Hebben zij ook Samaria van mijn hand gered?¹²

1. Hamath Zie van deze stad Num 13:21 .
2. Samaria Zie van deze stad 1Ki 16:24 .

²⁰ Welke zijn ze onder al de goden dezer landen, die hun land uit mijn hand gered hebben, dat de Heere Jeruzalem uit mijn hand zou redden?

²¹ Doch zij zwegen stil, en antwoordden hem niet een woord; want het gebod des konings was, zeggende: Gij zult hem niet antwoorden.¹

1. zij zwegen stil, Te weten de mannen, die Hizkia gezonden had en het volk; zie 2Ki 18:36 .

²² Toen kwam Eljakim, de zoon van Hilkia, de hofmeester, en Sebna, de schrijver, en Joah, de zoon van Asaf, de kanselier, tot Hizkia met gescheurde klederen; en zij gaven hem de woorden van Rabsake te kennen.¹

1. met gescheurde klederen; Die zij zelf gescheurd hadden, tot een teken van verslagenheid en verbaasdheid, ook tot een teken van droefenis, vanwege de godslasterlijke woorden, die Rabsake gesproken had. Aangaande deze manier van klederen te scheuren, zie Gen 37:29 .