Rozdział 6

¹ Jest zło, które widziałem pod słońcem i które jest powszechne wśród ludzi:

² Gdy jakiemuś człowiekowi Bóg dał bogactwo, majątek i sławę, tak że nie brakuje jego duszy nic z tego, czegokolwiek by pragnął¹, jednak Bóg nie daje² mu możliwości spożywać tego, ale spożywa to obcy człowiek. Jest to marnością i ciężką niedolą.

1. Hi 21,9; Ps 17,14; 73,7.
2. Łk 12,20.

³ Choćby ktoś spłodził stu synów, żył wiele lat i dni jego lat się przedłużyły, a jego dusza nie była nasycona dobrem i nie miał nawet pogrzebu¹, powiadam: lepszy jest od niego martwy płód.

1. 2Krl 9,35; Iz 14,19-20; Jr 22,19.

⁴ Ten bowiem przychodzi w marności i odchodzi w ciemności, a jego imię zostaje okryte ciemnością.

⁵ Nie widział nawet słońca i nic nie wie. Ma on większy spokój niż tamten.

⁶ Bo choćby nawet żył przez dwa tysiące lat, nie zaznałby żadnego dobra. Czy wszyscy nie idą do jednego miejsca¹?

1. Kaz 3,20; 12,7; Hi 1,21; Hbr 9,27.

⁷ Wszelki trud człowieka jest dla jego ust, a jednak jego dusza nie może się nasycić¹.

1. Prz 16,26.

⁸ Czego więcej ma bowiem mądry od głupca? Albo czego więcej ma ubogi, który umie postępować wśród żyjących?

⁹ Lepsze jest to, co oczy widzą, niż ciągłe pragnienie. To również jest marnością i utrapieniem ducha.

¹⁰ Temu, kto jest¹, już nadano imię i wiadomo, że jest człowiekiem i że nie może się on spierać z mocniejszym od siebie².

1. Kaz 1,9; 3,15.
2. Hi 9,32; Iz 45,9; Jr 49,19.

¹¹ Ponieważ wiele jest rzeczy, które pomnażają marność, jaką z nich korzyść ma człowiek?

¹² Któż bowiem wie, co jest dobre dla człowieka w tym życiu po wszystkie dni jego marnego życia, które jak cień¹ przemijają? Albo kto oznajmi człowiekowi, co po nim będzie pod słońcem?

1. Ps 102,11; 109,23; 144,4; Jk 4,14.