Rozdział 3

¹ Jest pora na wszystko i czas na każdą sprawę pod niebem¹.

1. Kaz 7,14; 2Krl 5,26; Prz 15,23; Mt 16,3.

² Jest czas rodzenia i czas umierania¹, czas sadzenia i czas wyrywania tego, co zasadzono;

1. Hbr 9,27.

³ Czas zabijania i czas leczenia, czas burzenia i czas budowania;

⁴ Czas płaczu i czas śmiechu, czas smutku i czas pląsów;

⁵ Czas rzucania kamieni i czas zbierania kamieni, czas uścisków i czas powstrzymywania się od uścisków¹;

1. 1Kor 7,5.

⁶ Czas szukania i czas tracenia, czas zachowania i czas wyrzucania;

⁷ Czas rozdzierania i czas zszywania, czas milczenia¹ i czas mówienia;

1. Iz 41,1; Am 5,23; 1Kor 14,28.34.

⁸ Czas miłowania i czas nienawiści¹, czas wojny i czas pokoju.

1. Łk 14,26.

⁹ Jaki pożytek ma ten, kto pracuje, z całego swego trudu¹?

1. Kaz 1,3; 2,22; Mt 16,26.

¹⁰ Widziałem pracę, którą Bóg dał synom ludzkim, aby się nią trudzili.

¹¹ Wszystko dobrze uczynił w swoim czasie. Włożył także świat w ich serca, mimo że człowiek nie zdoła pojąć dzieła, którego Bóg dokonuje¹ od początku do końca.

1. Hi 11,7; 37,23; Ps 104,24; Rz 11,33.

¹² Dlatego wiem, że dla nich nie ma nic lepszego nad to, by się radowali i czynili dobrze za swego życia.

¹³ Również i to, gdy każdy człowiek je i pije, i cieszy się dobrem całego swego trudu, jest darem Boga¹.

1. Kaz 5,19; J 4,10; Dz 8,20; Rz 6,23; Ef 2,8; 2Tm 1,6.

¹⁴ Wiem i to, że cokolwiek czyni Bóg, będzie trwać na wieki. Nie można do tego nic dodać ani z tego odjąć, a Bóg czyni to, aby ludzie się go bali.

¹⁵ To, co było, jest teraz, a to, co będzie, już było. Bóg bowiem żąda¹ tego, co przeminęło.

1. Pwt 18,19.

¹⁶ Widziałem jeszcze pod słońcem niegodziwość w miejscu sądu, a w miejscu sprawiedliwości – nieprawość.

¹⁷ I powiedziałem w sercu: Bóg osądzi zarówno sprawiedliwego, jak i niegodziwego¹, gdyż tam będzie czas na osądzenie każdego zamiaru i uczynku.

1. Mt 25,31-46; J 5,22-29; Dz 17,31; Rz 2,5-9; 2Kor 5,10; 1Tes 1,6-10; Obj 20,11-15.

¹⁸ Powiedziałem w sercu o sprawie synów ludzkich: Oby Bóg im pokazał, aby wiedzieli, że są tylko zwierzętami.

¹⁹ Bo jednakowy jest los synów ludzkich i los zwierząt¹. Jak umiera ten, tak umiera i tamto. Wszyscy mają jednakowe tchnienie, a nie ma człowiek przewagi nad zwierzęciem, gdyż wszystko jest marnością.

1. Kaz 2,16; Ps 49,12.20; Ps 73,22.

²⁰ Wszystko to idzie do jednego miejsca; wszystko jest z prochu i wszystko w proch się obraca¹.

1. Rdz 3,19; Hi 10,9; 34,15; Ps 104,29; Dn 12,2.

²¹ A któż wie, że duch synów ludzkich idzie w górę, a duch zwierzęcia zstępuje do ziemi?

²² Dlatego zobaczyłem, że nie ma nic lepszego nad to, żeby człowiek się radował ze swoich dzieł¹, gdyż to jest jego dział. Któż bowiem doprowadzi go do tego, aby poznał to, co ma być po nim?

1. Kaz 3,12; 5,19.