Rozdział 5

¹ Pilnuj swoich kroków, gdy idziesz do domu Bożego¹, i bądź skłonny raczej ku temu, aby słuchać, niż dawać ofiarę głupich². Nie wiedzą oni bowiem, że źle czynią.

1. Rdz 28,16-17; Wj 3,5; Łk 6,4; 1Tm 3,15; Hbr 10,21; 1P 4,17.
2. 1Sm 15,22; Ps 50,8; Prz 15,8; Oz 6,6.

² Nie mów pochopnie i niech twoje serce nie wypowiada pospiesznie słów przed Bogiem. Bóg bowiem jest w niebie, a ty na ziemi. Niech więc niewiele będzie twoich słów¹.

1. Prz 10,19; Mt 6,7; Jk 3,2.

³ Bo z wielu zajęć przychodzi sen, a mowa głupca z wielu słów.

⁴ Gdy złożysz Bogu jakiś ślub, nie zwlekaj z jego wypełnieniem¹, gdyż w głupcach nie ma on upodobania. Cokolwiek ślubujesz, wypełnij.

1. Lb 30,2; Pwt 23,21-23; Ps 50,14; 76,11.

⁵ Lepiej jest nie ślubować, niż ślubować i tego nie wypełnić¹.

1. Prz 20,25; Dz 5,4.

⁶ Nie pozwól, by twoje usta przywiodły do grzechu twoje ciało i nie mów przed aniołem¹, że to był błąd. Dlaczego Bóg miałby się gniewać na twoje słowa i obrócić wniwecz dzieło twoich rąk?

1. 1Kor 11,10; 1Tm 5,21.

⁷ Gdzie bowiem jest wiele snów, tam też wiele słów i marności. Ale ty bój się Boga¹.

1. 1P 2,17.

⁸ Jeśli widzisz w prowincji ucisk ubogiego i wypaczanie sądu i sprawiedliwości, nie dziw się temu, gdyż ten, który jest wyższy od najwyższych, czuwa, a są wyżsi od nich.

⁹ Korzyści z ziemi służą wszystkim. Nawet królowi służy pole.

¹⁰ Kto kocha pieniądze, nie nasyci się pieniędzmi, a kto kocha bogactwa, nie będzie miał z nich pożytku. Także i to jest marnością.

¹¹ Gdy dobra się mnożą, mnożą się też ci, którzy je zjadają. Cóż więc za pożytek ma z tego właściciel? Jedynie to, że patrzy na nie swoimi oczami.

¹² Słodki jest sen robotnika, czy je mało, czy dużo, ale obfitość bogatego nie daje mu spać.

¹³ Jest ciężka bieda, którą widziałem pod słońcem: bogactwo przechowywane dla właściciela na jego własną szkodę.

¹⁴ Takie bogactwo bowiem przepada przez złe zajęcia. A syn, którego spłodzi, nie będzie miał nic w swoich rękach.

¹⁵ Jak wyszedł z łona swojej matki, tak też nagi wróci, jak przyszedł¹, i nie zabierze nic ze swojej pracy, co mógłby wziąć do ręki.

1. Hi 1,21; Ps 49,17; 1Tm 6,7.

¹⁶ Także i to jest ciężką niedolą, że jak przyszedł, tak odejdzie. Cóż więc za pożytek, że trudził się na wiatr?

¹⁷ Po wszystkie swoje dni jadał w ciemności, smutku, chorobie i gniewie.

¹⁸ Oto co zobaczyłem: rzecz dobra i piękna to jeść i pić, i cieszyć się dobrem ze wszelkiego swego trudu¹, który człowiek podejmuje pod słońcem po wszystkie dni swego życia, jakie dał mu Bóg. To bowiem jest jego działem.

1. Kaz 2,24; 3,12-13; 9,7; 11,9; 1Tm 6,17.

¹⁹ Dla każdego też człowieka, któremu Bóg dał majątek i bogactwo, i dał mu możliwość, by z nich korzystał i odbierał swój dział i radował się ze swojego trudu – to jest dar Boga¹.

1. Kaz 3,13; J 4,10; Dz 8,20; Rz 6,23; Ef 2,8.

²⁰ Nie będzie bowiem wiele pamiętał o dniach swego życia, gdyż Bóg go wysłuchuje, napełniając jego serce radością.