Rozdział 1

¹ W pierwszym roku Cyrusa, króla Persji – aby wypełniło się słowo Pana z ust Jeremiasza¹ – Pan wzbudził ducha Cyrusa², króla Persji, tak że ogłosił ustnie po całym swoim królestwie, a także na piśmie, co następuje:

1. 2Krn 36,22-23; Iz 44,28; 45,1; Jr 25,12; 29,10; 33,7-13.
2. Iz 45,1; Ezd 5,13-14.

² Tak mówi Cyrus, król Persji: Pan, Bóg niebios, dał mi wszystkie królestwa ziemi¹. On też rozkazał mi, abym zbudował dla niego dom w Jerozolimie², która jest w Judzie.

1. Dn 2,37.
2. Iz 44,28; 45,1-13.

³ Kto więc spośród was należy do jego ludu¹, niech będzie z nim jego Bóg; ten niech uda się do Jerozolimy w Judzie i niech buduje dom Pana, Boga Izraela – on jest Bogiem² – który jest w Jerozolimie.

1. Rdz 25,8; Pwt 32,9.
2. Pwt 4,35; 7,9; Joz 2,11; Ps 100,3; Dn 6,26.

⁴ A każdego, kto został w jakimkolwiek miejscu, gdzie teraz przebywa, niech ludzie tego miejsca wspomagają go srebrem, złotem, dobytkiem i bydłem, a także dobrowolnymi ofiarami dla domu Bożego, który jest w Jerozolimie.

⁵ Wtedy powstali przywódcy rodów Judy i Beniamina, kapłani i Lewici, wszyscy, których ducha Bóg pobudził, aby poszli budować dom Pana, będący w Jerozolimie.

⁶ Wszyscy, którzy mieszkali dokoła nich, wspomogli ich naczyniem srebrnym, złotem, dobytkiem, bydłem i kosztownościami, poza tym wszystkim, co dobrowolnie ofiarowano.

⁷ Również król Cyrus wyniósł naczynia domu Pana¹, które Nabuchodonozor zabrał z Jerozolimy, i złożył w domu swego boga.

1. Ezd 5,14; 6,5; Dn 1,2; 5,2-3.

⁸ Wyniósł je Cyrus, król Persji, przez ręce skarbnika Mitredata, który rozliczył się z nich z Szeszbassarem¹, księciem Judy.

1. Ezd 5,14.

⁹ A oto ich liczba: trzydzieści czasz złotych, tysiąc czasz srebrnych, dwadzieścia dziewięć noży;

¹⁰ Trzydzieści złotych pucharów, czterysta dziesięć pucharów mniejszej wartości i tysiąc innych naczyń.

¹¹ Wszystkich naczyń złotych i srebrnych – pięć tysięcy czterysta. Wszystko to zabrał Szeszbassar, gdy lud powrócił z niewoli, z Babilonu do Jerozolimy.

Rozdział 2

¹ A oto są ludzie prowincji¹, którzy wyszli z niewoli i wygnania, uprowadzeni do Babilonu przez Nabuchodonozora², króla Babilonu, a powrócili oni do Jerozolimy i Judy – każdy do swojego miasta.

1. Ne 7,6-69.
2. 2Krl 24,14-16; 2Krn 36,19-21.

² Przybyli razem z Zorobabelem¹, Jeszuą, Nehemiaszem, Serajaszem, Reelajaszem, Mardocheuszem, Bilszanem, Misparem, Bigwajem, Rechumem i Baaną. A oto liczba mężczyzn ludu Izraela:

1. Mt 1,12-13.

³ Synów Parosza – dwa tysiące stu siedemdziesięciu dwóch;

⁴ Synów Szefatiasza – trzystu siedemdziesięciu dwóch;

⁵ Synów Aracha – siedmiuset siedemdziesięciu pięciu;

⁶ Synów Pachat-Moaba, synów Jeszuy i Joaba – dwa tysiące ośmiuset dwunastu;

⁷ Synów Elama – tysiąc dwustu pięćdziesięciu czterech;

⁸ Synów Zattua – dziewięciuset czterdziestu pięciu;

⁹ Synów Zakkaja – siedmiuset sześćdziesięciu;

¹⁰ Synów Baniego – sześciuset czterdziestu dwóch;

¹¹ Synów Bebaja – sześciuset dwudziestu trzech;

¹² Synów Azgada – tysiąc dwustu dwudziestu dwóch;

¹³ Synów Adonikama – sześciuset sześćdziesięciu sześciu;

¹⁴ Synów Bigwaja – dwa tysiące pięćdziesięciu sześciu;

¹⁵ Synów Adina – czterystu pięćdziesięciu czterech;

¹⁶ Synów Atera, z linii Ezechiasza – dziewięćdziesięciu ośmiu;

¹⁷ Synów Besaja – trzystu dwudziestu trzech;

¹⁸ Synów Jory – stu dwunastu;

¹⁹ Synów Chaszuma – dwustu dwudziestu trzech;

²⁰ Synów Gibbara – dziewięćdziesięciu pięciu;

²¹ Synów z Betlejem – stu dwudziestu trzech;

²² Mężczyzn z Netofy – pięćdziesięciu sześciu;

²³ Mężczyzn z Anatot – stu dwudziestu ośmiu;

²⁴ Synów z Azmawet – czterdziestu dwóch;

²⁵ Synów z Kiriat-Jearim, Kefiry i Beerot – siedmiuset czterdziestu trzech;

²⁶ Synów z Rama i Geba – sześciuset dwudziestu jeden;

²⁷ Mężczyzn z Mikmas – stu dwudziestu dwóch;

²⁸ Mężczyzn z Betela i Aj – dwustu dwudziestu trzech;

²⁹ Synów Nebo – pięćdziesięciu dwóch;

³⁰ Synów Magbisza – stu pięćdziesięciu sześciu;

³¹ Synów drugiego Elama – tysiąc dwustu pięćdziesięciu czterech;

³² Synów Charima – trzystu dwudziestu;

³³ Synów z Loda, Chadida i Ono – siedmiuset dwudziestu pięciu;

³⁴ Synów z Jerycha – trzystu czterdziestu pięciu;

³⁵ Synów Senai – trzy tysiące sześciuset trzydziestu.

³⁶ Kapłani: synów Jedajasza, z domu Jeszuy – dziewięciuset siedemdziesięciu trzech;

³⁷ Synów Immera – tysiąc pięćdziesięciu dwóch;

³⁸ Synów Paszchura – tysiąc dwustu czterdziestu siedmiu;

³⁹ Synów Charima – tysiąc siedemnastu.

⁴⁰ Lewici: synów Jeszuy i Kadmiela, synów Hodawiasza – siedemdziesięciu czterech.

⁴¹ Śpiewacy: synów Asafa – stu dwudziestu ośmiu.

⁴² Synowie odźwiernych: synów Szalluma, synów Atera, synów Talmona, synów Akkuba, synów Chatity, synów Szobaja, wszystkich razem – stu trzydziestu dziewięciu.

⁴³ Netinici: synów Sichy, synów Chasufy, synów Tabbaota;

⁴⁴ Synów Kerosa, synów Sijachy, synów Padona;

⁴⁵ Synów Lebany, synów Hagaby, synów Akkuba;

⁴⁶ Synów Chagaba, synów Szalmaja, synów Chanana;

⁴⁷ Synów Giddela, synów Gachara, synów Reajasza;

⁴⁸ Synów Resina, synów Nekody, synów Gazzama;

⁴⁹ Synów Uzzy, synów Paseacha, synów Besaja;

⁵⁰ Synów Asny, synów Mehunima, synów Nefusima;

⁵¹ Synów Bakbuka, synów Chakufy, synów Charchura;

⁵² Synów Basluta, synów Mechidy, synów Charszy;

⁵³ Synów Barkosa, synów Sisery, synów Tamacha;

⁵⁴ Synów Nesjacha, synów Chatify;

⁵⁵ Synów sług Salomona, synów Sotaja, synów Sofereta, synów Perudy;

⁵⁶ Synów Jaali, synów Darkona, synów Giddela;

⁵⁷ Synów Szefatiasza, synów Chattila, synów Pocheret-Hassebaima, synów Amiego;

⁵⁸ Wszystkich Netinitów oraz synów sług Salomona – trzystu dziewięćdziesięciu dwóch.

⁵⁹ A oto ci, którzy wyruszyli z Tel-Melach, Telcharsa, Keruba, Addan i Immer, ale nie mogli wykazać pochodzenia domu swoich ojców ani swego potomstwa – czy są z Izraela.

⁶⁰ Synów Delajasza, synów Tobiasza, synów Nekody – sześciuset pięćdziesięciu dwóch.

⁶¹ A synowie kapłanów: synowie Chobajasza, synowie Kosa, synowie Barzillaja, który pojął za żonę jedną z córek Barzillaja Gileadczyka i przybrał jego imię;

⁶² Ci szukali swego opisu w rodowodach, ale go nie znaleźli. Zostali więc jako nieczyści wykluczeni z kapłaństwa.

⁶³ I Tirszata zakazał im spożywać z rzeczy najświętszych, dopóki nie powstanie kapłan z Urim i z Tummim.

⁶⁴ Całe to zgromadzenie liczyło czterdzieści dwa tysiące trzysta sześćdziesiąt osób;

⁶⁵ Nie licząc ich sług i służących, których było siedem tysięcy trzysta trzydzieści siedem, a między nimi znajdowało się dwieście śpiewaków i śpiewaczek.

⁶⁶ Koni mieli siedemset trzydzieści sześć, mułów – dwieście czterdzieści pięć;

⁶⁷ Wielbłądów – czterysta trzydzieści pięć, osłów – sześć tysięcy siedemset dwadzieścia.

⁶⁸ A niektórzy z naczelników rodów¹, gdy przyszli do domu Pana, który był w Jerozolimie, składali dobrowolne dary, aby odbudować dom Boży na jego miejscu.

1. Ne 7,70.

⁶⁹ Według swoich możliwości dali do skarbca na odbudowę sześćdziesiąt jeden tysięcy drachm złota, pięć tysięcy min srebra i sto szat kapłańskich.

⁷⁰ A więc kapłani, Lewici i część ludu oraz śpiewacy, odźwierni i Netinici zamieszkali w swoich miastach, a cała reszta Izraela w swoich miastach.

Rozdział 3

¹ A gdy nadszedł siódmy miesiąc, a synowie Izraela znajdowali się w miastach, zgromadził się lud jak jeden mąż w Jerozolimie.

² Wtedy powstał Jeszua, syn Jocadaka, ze swymi braćmi kapłanami, oraz Zorobabel, syn Szealtiela, wraz ze swymi braćmi, i zbudowali ołtarz Boga Izraela, aby na nim składać całopalenia, jak jest napisane w Prawie Mojżesza, męża Bożego.

³ Potem postawili ołtarz na swoich fundamentach i chociaż bali się sąsiednich narodów, składali na nim Panu całopalenia – rano i wieczorem.

⁴ Obchodzili też Święto Namiotów, jak jest napisane, i składali codzienne całopalenia w liczbie ustalonej według zwyczaju na każdy dzień;

⁵ Potem składali całopalenie nieustanne – zarówno w dni nowiu, jak i każde święto poświęcone Panu – oraz dary od każdego, kto składał Panu dobrowolną ofiarę.

⁶ Od pierwszego dnia siódmego miesiąca zaczęli składać Panu całopalenia, chociaż fundamenty świątyni jeszcze nie zostały położone.

⁷ Dali też pieniądze kamieniarzom i cieślom oraz żywność, napój i oliwę Sydończykom i Tyryjczykom, aby przywozili drzewo cedrowe z Libanu morzem do Jafy, zgodnie z zezwoleniem Cyrusa, króla Persji.

⁸ A w drugim roku po ich przybyciu do domu Bożego w Jerozolimie, w drugim miesiącu, Zorobabel, syn Szealtiela, i Jeszua, syn Jocadaka, i pozostali ich bracia kapłani i Lewici oraz wszyscy, którzy powrócili z niewoli do Jerozolimy, zaczęli odbudowę, a ustanowili Lewitów od dwudziestu lat wzwyż¹, aby byli nadzorcami robót wokół domu Pana.

1. 1Krn 23,24-27.

⁹ I Jeszua, jego synowie i bracia¹: Kadmiel i jego synowie, synowie Judy, stanęli jak jeden mąż, aby kierować tymi, którzy pracowali przy budowie domu Bożego: synami Chenadada, ich synami i ich braćmi, Lewitami.

1. Ezd 2,2; 4,3; 5,2; Ne 7,7; 12,1.7.10.26; Ag 1,1; 2,2-4; Za 3,1-9; 6,11.

¹⁰ A gdy budowniczowie położyli fundamenty świątyni Pana, postawili kapłanów, ubranych w szaty¹ i z trąbami, oraz Lewitów, synów Asafa, z cymbałami, aby chwalić Pana zgodnie z postanowieniem Dawida, króla Izraela.

1. 1Krn 6,31; 16,4; 25,1.

¹¹ I śpiewali jedni po drugich¹, chwaląc Pana i dziękując mu za to, że jest dobry² – że jego miłosierdzie nad Izraelem trwa na wieki. Cały lud wznosił głośny okrzyk, gdy chwalił Pana za to, że zostały położone fundamenty domu Pana.

1. Wj 15,21; 2Krn 7,3; Ne 12,24.
2. Ps 136,1.

¹² Lecz wielu kapłanów¹, Lewitów i naczelników rodów, którzy byli starcami i widzieli tamten pierwszy dom, głośno płakało, gdy na ich oczach zakładano fundamenty tego domu, wielu natomiast innych głośno krzyczało z radości;

1. Ag 2,3.

¹³ Tak że lud nie mógł odróżnić głośnego krzyku radości od głośnego płaczu ludu. Lud bowiem wznosił tak wielki okrzyk, że było go słychać z daleka.

Rozdział 4

¹ A gdy wrogowie Judy i Beniamina usłyszeli, że lud, który powrócił z niewoli, budował świątynię Panu, Bogu Izraela;

² Wówczas przybyli do Zorobabela i naczelników rodów i powiedzieli im: Będziemy budować z wami, gdyż szukamy waszego Boga¹ tak jak wy i składamy mu ofiary od czasów Asarchaddona, króla Asyrii, który nas tu przyprowadził².

1. 2Krl 17,32.
2. 2Krl 17,24.

³ Ale Zorobabel, Jeszua i pozostali naczelnicy rodów z Izraela odpowiedzieli im: Nie wolno wam razem z nami¹ budować domu naszemu Bogu, ale my sami będziemy budować Panu, Bogu Izraela, jak nam rozkazał Cyrus, król Persji.

1. Ne 2,20.

⁴ Wtedy lud tej ziemi zaczął zniechęcać lud Judy i przeszkadzał im w budowie.

⁵ Ponadto przekupywał przeciwko nim radców, aby udaremnić ich zamiar po wszystkie dni Cyrusa, króla Persji, aż do panowania Dariusza¹, króla Persji.

1. Ezd 6,1.

⁶ Za panowania Aswerusa¹, na początku jego panowania, napisali skargę przeciwko obywatelom Judy i Jerozolimy;

1. Est 1,1.

⁷ A za czasów Artakserksesa Biszlam, Mitredat, Tabeel wraz z pozostałymi towarzyszami napisali do Artakserksesa, króla Persji. List był sporządzony pismem syryjskim i przetłumaczony na język syryjski.

⁸ Kanclerz Rechum i pisarz Szimszaj napisali do króla Artakserksesa list przeciwko Jerozolimie następującej treści:

⁹ Kanclerz Rechum, pisarz Szimszaj i pozostali ich towarzysze: Dynajczycy, Afarsadchajczycy, Tarpelajczycy, Afarsajczycy, Arkewijczycy, Babilończycy, Susanchici, Dehawici i Elamici;

¹⁰ I reszta narodów, które wielki i sławny Asnappar przyprowadził i osiedlił w miastach Samarii, oraz pozostali, którzy są za rzeką – otóż;

¹¹ To jest odpis listu, który posłali do króla Artakserksesa – Twoi słudzy, ludzie mieszkający za rzeką – otóż:

¹² Niech królowi będzie wiadomo, że Żydzi, którzy wyszli od ciebie, przybyli do nas, do Jerozolimy, i odbudowują to buntownicze i niegodziwe miasto, już wznosili mury i położyli fundamenty.

¹³ Niech więc będzie królowi wiadomo, że jeśli to miasto zostanie odbudowane i jego mury będą wzniesione, wtedy podatku, danin ani cła oni nie będą płacić, a to przyniesie szkodę dochodom króla.

¹⁴ Teraz więc, ponieważ jesteśmy na utrzymaniu twego pałacu i nie przystoi nam patrzeć na zniewagę króla, posyłamy królowi tę wiadomość;

¹⁵ Aby poszukano w księdze kronik twoich ojców, a znajdziesz w niej i dowiesz się, że to miasto jest miastem buntowniczym i przynosi szkodę królom i prowincjom i że od dawien dawna wzniecano w nim bunty. Z tego powodu to miasto zostało zburzone.

¹⁶ Zawiadamiamy króla, że jeśli to miasto zostanie odbudowane i jego mury będą wzniesione, wtedy już nie będziesz miał udziału za rzeką.

¹⁷ Wtedy król wysłał taką odpowiedź: Kanclerzowi Rechumowi, pisarzowi Szimszajowi i pozostałym ich towarzyszom, którzy mieszkają w Samarii, a także i pozostałym za rzeką: Pokój! Otóż:

¹⁸ List, który do nas przysłaliście, został przede mną dokładnie odczytany.

¹⁹ Dlatego rozkazałem, aby poszukano. I znaleziono, że to miasto od dawna powstawało przeciwko królom, a bunt i rozruchy były w nim wzniecane;

²⁰ Ponadto potężni królowie panowali¹ nad Jerozolimą i rządzili nad wszystkimi za rzeką², i płacono im podatek, daninę i cło.

1. 1Krl 4,21; Ps 72,8.
2. Rdz 15,18; Joz 1,4.

²¹ Wydajcie więc wyrok, aby powstrzymać tych mężczyzn, żeby to miasto nie zostało odbudowane, dopóki inny rozkaz nie będzie przeze mnie wydany.

²² Pilnujcie, abyście nie zaniedbali tego. Dlaczego miałoby to wzrastać na szkodę królów?

²³ Gdy więc odpis listu króla Artakserksesa został odczytany przed Rechumem, pisarzem Szimszajem i ich towarzyszami, udali się spiesznie do Żydów w Jerozolimie i siłą i mocą wstrzymali budowę.

²⁴ W ten sposób ustała praca przy domu Bożym, który był w Jerozolimie. I została wstrzymana aż do drugiego roku panowania Dariusza, króla Persji.

Rozdział 5

¹ Potem prorocy Aggeusz¹ i Zachariasz², syn Iddo, prorokowali Żydom w Judzie i w Jerozolimie w imię Boga Izraela, mówiąc do nich.

1. Ag 1,1.
2. Za 1,1.

² Wtedy powstali Zorobabel¹, syn Szealtiela, i Jeszua, syn Jocadaka, i zaczęli budować dom Boży w Jerozolimie; a z nimi prorocy Boga, którzy im pomagali.

1. Ezd 3,2.

³ W tym czasie przyszli do nich Tattenaj¹, namiestnik zarzecza, i Szetarboznaj oraz ich towarzysze i tak mówili do nich: Kto wam rozkazał budować ten dom i wznosić jego mury?

1. Ezd 6,6.

⁴ Odpowiedzieliśmy im, jakie są imiona tych mężczyzn, którzy pracują przy tej budowli.

⁵ Lecz oko ich Boga czuwało nad starszymi z Żydów, tak że nie mogli im przeszkadzać, dopóki sprawa ta nie dotarła do Dariusza – o niej donosili mu przez list.

⁶ To jest odpis listu, który do króla Dariusza posłali Tattenaj, namiestnik zarzecza, Szetarboznaj i jego towarzysze Afarsachajczycy¹, którzy byli za rzeką.

1. Ezd 4,9.

⁷ Posłali mu list, w którym było napisane tak: Królowi Dariuszowi wszelkiej pomyślności!

⁸ Niech będzie królowi wiadomo, że przybyliśmy do prowincji Judy, do domu wielkiego Boga, który jest odbudowywany z wielkich kamieni, a którego ściany są wykładane drewnem. Ta praca posuwa się szybko i szczęści się w ich rękach.

⁹ Pytaliśmy wtedy tych starszych, mówiąc do nich: Kto wam rozkazał budować ten dom i wznosić te mury?

¹⁰ Pytaliśmy także o ich imiona, abyśmy mogli ci je oznajmić i zapisać imiona mężczyzn, którzy stoją na ich czele.

¹¹ A tak nam odpowiedzieli: My jesteśmy sługami Boga nieba i ziemi i odbudowujemy dom, który został wzniesiony przed wieloma laty, a który zbudował i wystawił wielki król Izraela¹.

1. 1Krl 6,1.

¹² Lecz gdy nasi ojcowie pobudzili do gniewu Boga nieba¹, on wydał ich w ręce Nabuchodonozora², króla Babilonu, Chaldejczyka, który zburzył ten dom, a lud uprowadził do niewoli w Babilonie.

1. 2Krn 36,16-17.
2. 2Krl 24,2; 25,8-11.

¹³ Jednak w pierwszym roku Cyrusa¹, króla Babilonu, sam król Cyrus wydał dekret, aby odbudować ten dom Boży.

1. Ezd 1,1.

¹⁴ Ponadto złote i srebrne naczynia domu Bożego, które Nabuchodonozor zabrał ze świątyni w Jerozolimie i umieścił w świątyni w Babilonie, król Cyrus wyniósł ze świątyni w Babilonie i zostały przekazane niejakiemu Szeszbassarowi¹, którego ustanowił namiestnikiem.

1. Ag 1,14; 2,2.21.

¹⁵ I powiedział mu: Weź te naczynia, idź i złóż je w świątyni, która jest w Jerozolimie, a niech dom Boży zostanie odbudowany na swoim miejscu.

¹⁶ Wtedy ten Szeszbassar przyszedł i położył fundamenty domu Bożego¹ w Jerozolimie, i od tego czasu aż do dzisiaj buduje się go, ale nie jest ukończony².

1. Ezd 3,8-10.
2. Ezd 6,15.

¹⁷ Jeśli więc król uzna to za dobrą rzecz, niech poszukają w skarbcach królewskich w Babilonie¹, czy rzeczywiście tak jest, że król Cyrus rozkazał, aby odbudować ten dom Boży w Jerozolimie, i niech król powiadomi nas o swej woli w tej sprawie.

1. Ezd 6,1-2.

Rozdział 6

¹ Wtedy król Dariusz rozkazał, aby szukano w archiwum¹, gdzie przechowywano skarby w Babilonie.

1. Ezd 5,17.

² I znaleziono w Achmecie, w pałacu w prowincji Medii, pewien zwój, w którym tak było napisane:

³ W pierwszym roku króla Cyrusa, król Cyrus wydał dekret w sprawie domu Bożego w Jerozolimie: Dom ten ma być odbudowany, to miejsce, gdzie składano ofiary. Fundamenty mają być położone. Jego wysokość – sześćdziesiąt łokci i jego szerokość – sześćdziesiąt łokci.

⁴ Trzy rzędy z kamienia wielkiego¹ i jeden rząd z nowego drewna. Koszty ma pokryć dom królewski.

1. 1Krl 6,36.

⁵ Ponadto złote i srebrne naczynia¹ z domu Bożego, które zabrał Nabuchodonozor ze świątyni w Jerozolimie i przeniósł do Babilonu, mają być zwrócone i przeniesione do świątyni w Jerozolimie na swoje miejsce, i złożone w domu Bożym.

1. Ezd 1,7-8; 5,14.

⁶ Teraz więc ty, Tattenaju, namiestniku zarzecza¹, Szetarboznaju, i wy, Afarsachajczycy, ich towarzysze, którzy jesteście za rzeką, trzymajcie się z dala od tego miejsca.

1. Ezd 5,3.

⁷ Zostawcie w spokoju prace nad tym domem Bożym. Niech namiestnik Żydów i starsi żydowscy odbudują ten dom Boży na swoim miejscu.

⁸ Wydaję też dekret o tym, co macie uczynić dla starszych spośród Żydów na budowę tego domu Bożego, mianowicie: koszty mają być bezzwłocznie wypłacone tym ludziom z dochodów króla, z danin pobieranych za rzeką, aby nie przestawali budować.

⁹ Także i to, co będzie potrzebne do całopaleń dla Boga niebios: cielce, barany i jagnięta oraz pszenica, sól, wino i oliwa, według rozkazu kapłanów w Jerozolimie, niech im będzie dawane każdego dnia bez zaniedbania;

¹⁰ Aby mogli składać wonne ofiary Bogu niebios¹ i aby modlili się za życie króla² i jego synów.

1. Ezd 7,23; Jr 29,7.
2. 1Tm 2,1-2.

¹¹ Ponadto wydaję taki dekret: Ktokolwiek zmieni ten rozkaz, to belka z jego domu ma być wyrwana i podniesiona, a on będzie na niej powieszony; jego dom zaś zostanie zamieniony w gnojowisko¹.

1. Dn 2,5; 3,29.

¹² A Bóg, który uczynił tam mieszkanie dla swojego imienia¹, niech zniszczy każdego króla i każdy naród, który by się odważył zmienić ten rozkaz i zniszczyć ten dom Boży w Jerozolimie. Ja, Dariusz, wydałem ten dekret; niech będzie wykonany bezzwłocznie.

1. 1Krl 9,3.

¹³ Wtedy Tattenaj, namiestnik zarzecza, Szetarboznaj i ich towarzysze niezwłocznie uczynili tak, jak król Dariusz rozkazał.

¹⁴ A starsi żydowscy budowali¹ i szczęściło im się według proroctwa Aggeusza, proroka, i Zachariasza, syna Iddo. Budowali i dokończyli dom zgodnie z rozkazem Boga Izraela oraz z rozkazem Cyrusa², Dariusza³ oraz Artakserksesa⁴, króla Persji.

1. Ezd 5,1-2.
2. Ezd 1,1; 5,13.
3. Ezd 4,24; 6,12.
4. Ezd 7,1.

¹⁵ I ten dom został zakończony w trzecim dniu miesiąca Adar, w szóstym roku panowania króla Dariusza.

¹⁶ Wówczas synowie Izraela, kapłani, Lewici oraz reszta ludu, który powrócił z niewoli, z radością obchodzili poświęcenie tego domu Bożego.

¹⁷ I złożyli ofiary przy poświęcaniu tego domu Bożego: sto cielców, dwieście baranów, czterysta jagniąt, a jako ofiarę za grzech za całego Izraela – dwanaście kozłów, według liczby pokoleń Izraela.

¹⁸ Do służby Bożej w Jerozolimie ustanowili kapłanów – według ich oddziałów¹, i Lewitów – według ich zmian², jak jest napisane w księdze Mojżesza.

1. 1Krn 24,1.
2. 1Krn 23,6.

¹⁹ Ci, którzy powrócili z niewoli, obchodzili też Paschę w czternastym dniu pierwszego miesiąca¹.

1. Wj 12,6.

²⁰ Kapłani bowiem i Lewici oczyścili się jak jeden mąż, wszyscy byli oczyszczeni¹. Zabili więc baranka paschalnego dla wszystkich, którzy przybyli z niewoli, dla swoich braci kapłanów i dla siebie samych.

1. 2Krn 30,15.

²¹ I spożywali to synowie Izraela, którzy powrócili z niewoli, i każdy, kto odłączył się od nieczystości pogan tej ziemi i przyłączył się do nich, aby szukać Pana, Boga Izraela.

²² Przez siedem dni z radością obchodzili też Święto Przaśników¹, gdyż Pan napełnił ich radością i zwrócił ku nim serce króla Asyrii², aby wzmocnił ich ręce przy pracy wokół domu Bożego, Boga Izraela.

1. Wj 12,15; 13,6; 2Krn 30,21; 35,17.
2. Ezd 1,1; 2Krl 23,29; 2Krn 33,11.

Rozdział 7

¹ Po tych wydarzeniach, za panowania Artakserksesa¹, króla Persji, Ezdrasz², syn Serajasza, syna Azariasza, syna Chilkiasza;

1. Ne 2,1.
2. 1Krn 6,14.

² Syna Szalluma, syna Sadoka, syna Achituba;

³ Syna Amariasza, syna Azariasza, syna Merajota;

⁴ Syna Zerachiasza, syna Uzziego, syna Bukkiego;

⁵ Syna Abiszui, syna Pinchasa, syna Eleazara, syna Aarona, najwyższego kapłana;

⁶ Tenże Ezdrasz wyruszył z Babilonu, a był człowiekiem uczonym w prawie Mojżesza, które dał Pan, Bóg Izraela. A król spełnił wszystkie jego prośby, gdyż ręka Pana, jego Boga, była nad nim.

⁷ Wyruszyli też niektórzy z synów Izraela oraz z kapłanów, Lewitów, śpiewaków, odźwiernych i z Netinitów do Jerozolimy w siódmym roku króla Artakserksesa.

⁸ Ezdrasz przybył do Jerozolimy w piątym miesiącu – było to w siódmym roku króla.

⁹ Wyruszył z Babilonu w pierwszym dniu pierwszego miesiąca, a do Jerozolimy przybył w pierwszym dniu piątego miesiąca, ponieważ była nad nim łaskawa ręka jego Boga.

¹⁰ Ezdrasz bowiem przygotował swoje serce, aby szukać prawa Pana i wykonywać je, a także by nauczać w Izraelu ustaw i sądów¹.

1. Pwt 33,10; Ne 8,1-8; Ml 2,7.

¹¹ A oto odpis listu, który król Artakserkses dał Ezdraszowi, kapłanowi i uczonemu, biegłemu w słowach przykazań Pana i w jego ustawach w Izraelu:

¹² Artakserkses, król królów¹, Ezdraszowi, kapłanowi, uczonemu w prawie Boga niebios, mężowi doskonałemu, otóż;

1. Ez 26,7; Dn 2,37.

¹³ Wydaję dekret o tym, że każdy z ludu Izraela, spośród jego kapłanów i Lewitów w moim państwie, kto dobrowolnie pragnie udać się do Jerozolimy, może iść z tobą.

¹⁴ Ty bowiem zostałeś wysłany przez króla i jego siedmiu doradców¹, abyś według prawa swego Boga, które masz w swoim ręku, zbadał sprawy w Judei i Jerozolimie;

1. Est 1,14.

¹⁵ I abyś zaniósł srebro i złoto, które król i jego doradcy dobrowolnie ofiarowali Bogu Izraela, którego przybytek jest w Jerozolimie;

¹⁶ Oraz całe srebro i złoto, które otrzymasz w całej prowincji Babilonu wraz z dobrowolnymi darami od ludu i kapłanów, które dobrowolnie ofiarują¹ na dom swego Boga w Jerozolimie;

1. 1Krn 29,6.9.

¹⁷ Abyś za te pieniądze bezzwłocznie kupił cielce, barany, jagnięta wraz z przynależnymi do nich ofiarami z pokarmów i płynów i złożył je na ołtarzu domu waszego Boga w Jerozolimie;

¹⁸ Z pozostałym srebrem i złotem uczyńcie zaś to, co ty i twoi bracia uznacie za słuszne, tak czyńcie, według woli waszego Boga.

¹⁹ Naczynia też, które zostały ci dane do służby w domu twojego Boga, oddaj przed Bogiem w Jerozolimie;

²⁰ Także i inne potrzeby do domu twojego Boga, za które przyjdzie ci zapłacić, opłać ze skarbca królewskiego.

²¹ A ja, król Artakserkses, wydaję wszystkim podskarbim zarzecza rozkaz o tym, że wszystko, czegokolwiek zażąda od was kapłan Ezdrasz, uczony w prawie Boga niebios, ma być bezzwłocznie wykonane;

²² Aż do stu talentów srebra, stu kor¹ pszenicy, stu bat wina, stu bat oliwy, a soli bez ograniczenia.

1. Ez 45,14.

²³ Wszystko, co nakazuje Bóg niebios, ma być wykonane starannie dla domu Boga niebios, bo dlaczego ma być wzbudzony jego gniew przeciwko państwu króla i jego synów?

²⁴ Zawiadamiamy was również, że na żadnego z kapłanów, Lewitów, śpiewaków, odźwiernych, Netinitów oraz pozostałych sług tego domu Boga nie wolno nakładać podatku, danin ani cła.

²⁵ A ty, Ezdraszu, według mądrości swego Boga, która jest w tobie, ustanów urzędników i sędziów¹, którzy będą sądzić cały lud zarzecza, wszystkich, którzy znają prawo twego Boga; a tych, którzy go nie znają, macie uczyć².

1. Wj 18,21-22; Pwt 16,18.
2. 2Krn 17,7; Ml 2,7.

²⁶ Na każdego, kto nie wykona prawa twego Boga i prawa króla, niech bezzwłocznie będzie wydany wyrok – albo śmierci, albo wygnania, albo przepadku mienia, albo więzienia.

²⁷ Ezdrasz powiedział: Błogosławiony niech będzie Pan¹, Bóg naszych ojców, który włożył w serce króla pragnienie², aby ozdobić dom Pana, który jest w Jerozolimie;

1. 1Krn 29,10.
2. Ezd 6,22.

²⁸ A mnie okazał łaskę wobec króla i jego doradców oraz wszystkich możnych dostojników króla. A ja, będąc wzmocniony ręką Pana¹, swego Boga, która była nade mną, zgromadziłem naczelników z Izraela, aby wyruszyli ze mną.

1. Ezd 5,5; 8,18.

Rozdział 8

¹ A oto naczelnicy rodów i rodowody tych, którzy wyruszyli ze mną z Babilonu za panowania króla Artakserksesa:

² Z synów Pinchasa – Gerszom; z synów Itamara – Daniel; z synów Dawida – Chattusz¹;

1. 1Krn 3,22.

³ Z synów Szekaniasza, z synów Parosza¹ – Zachariasz, a z nim spisanych według rodowodów było stu pięćdziesięciu mężczyzn;

1. Ezd 2,3.

⁴ Z synów Pachat-Moaba – Elioenaj, syn Zerachiasza, a z nim dwustu mężczyzn;

⁵ Z synów Szekaniasza – syn Jahaziela, a z nim trzystu mężczyzn;

⁶ Z synów Adina – Ebed, syn Jonatana, a z nim pięćdziesięciu mężczyzn;

⁷ Z synów Elama – Jeszajasz, syn Ataliasza, a z nim siedemdziesięciu mężczyzn;

⁸ Z synów Szefatiasza – Zebadiasz, syn Mikaela, a z nim osiemdziesięciu mężczyzn;

⁹ Z synów Joaba – Obadiasz, syn Jechiela, a z nim dwustu osiemnastu mężczyzn;

¹⁰ Z synów Szelomita – syn Josifiasza, a z nim stu sześćdziesięciu mężczyzn;

¹¹ Z synów Bebaja – Zachariasz, syn Bebaja, a z nim dwudziestu ośmiu mężczyzn;

¹² Z synów Azgada – Johanan, syn Hakkatana, a z nim stu dziesięciu mężczyzn;

¹³ Z synów Adonikama wyruszyli ostatni, a oto ich imiona: Elifelet, Jejel i Szemajasz, a z nimi sześćdziesięciu mężczyzn;

¹⁴ Z synów Bigwaja – Utaj i Zabbud, a z nimi siedemdziesięciu mężczyzn.

¹⁵ I zgromadziłem ich nad rzeką, która płynie do Achawy, i obozowaliśmy tam przez trzy dni. Potem dokonałem przeglądu ludu i kapłanów, a z synów Lewiego nie znalazłem tam żadnego.

¹⁶ Posłałem więc Eliezera, Ariela, Szemajasza, Elnatana, Jariba, Elnatana, Natana, Zachariasza i Meszullama, naczelników, a także Jojariba i Elnatana, ludzi rozumnych;

¹⁷ I dałem przez nich polecenie Iddo, przełożonemu w miejscowości Kasifia, i przekazałem im słowa, które mieli powiedzieć do niego i jego braci Netinitów w miejscowości Kasifia; poleciłem, aby nam przyprowadzili sługi dla domu naszego Boga.

¹⁸ I ponieważ łaskawa ręka naszego Boga była nad nami¹, przyprowadzili do nas, człowieka rozumnego² spośród synów Machliego, syna Lewiego, syna Izraela, oraz Szerebiasza wraz z jego synami i braćmi – razem osiemnaście osób;

1. Ne 2,8.
2. Ne 8,7; 9,4-5.

¹⁹ I Chaszabiasza, a z nim Jeszajasz spośród synów Merariego wraz z jego braćmi i ich synów – razem dwadzieścia osób;

²⁰ Ponadto spośród Netinitów, których Dawid i naczelnicy ustanowili do posługiwania Lewitom – dwieście dwadzieścia Netinitów. Ci wszyscy zostali imiennie wyznaczeni.

²¹ Wtedy tam, nad rzeką Achawa, ogłosiłem post¹, abyśmy ukorzyli się przed naszym Bogiem² i abyśmy uprosili u niego szczęśliwą drogę dla nas³, naszych dzieci i całego naszego dobytku.

1. 2Krn 20,3.
2. Kpł 16,29; 23,29; Iz 58,3-5.
3. Ps 5,8.

²² Wstydziłem się bowiem prosić króla o żołnierzy i jeźdźców, aby nas w drodze ratowali przed wrogami, ponieważ powiedzieliśmy królowi: Ręka naszego Boga jest nad wszystkimi¹, którzy go szukają, dla ich dobra², ale jego moc i gniew przeciwko wszystkim, którzy go opuszczają.

1. Ezd 7,6.9.28.
2. Ps 33,18-19; 34,15.22.

²³ Pościliśmy więc i prosiliśmy o to naszego Boga. A on nas wysłuchał¹.

1. 1Krn 5,20; 2Krn 33,13; Iz 19,22.

²⁴ Wtedy spośród przedniejszych kapłanów wydzieliłem dwunastu: Szerebiasza, Chaszabiasza, a z nimi dziesięciu ich braci;

²⁵ I odważyłem im srebro, złoto i naczynia, czyli ofiarę dla domu naszego Boga, którą złożyli: król, jego doradcy, jego dostojnicy oraz cały Izrael tam obecny.

²⁶ Odważyłem im więc do rąk sześćset pięćdziesiąt talentów srebra, sto talentów naczyń srebrnych, sto talentów złota;

²⁷ Dwadzieścia złotych pucharów, ważących po tysiąc darejków, i dwa naczynia z wybornego mosiądzu, tak piękne jak złoto.

²⁸ Potem powiedziałem do nich: Wy jesteście poświęceni Panu, naczynia także są poświęcone, a to srebro i złoto są dobrowolnym darem dla Pana, Boga waszych ojców.

²⁹ Pilnujcie i strzeżcie ich, dopóki nie odważycie ich przed przedniejszymi kapłanami, Lewitami i naczelnikami rodów Izraela w Jerozolimie, w komnatach domu Pana.

³⁰ Wzięli więc kapłani i Lewici odważone srebro, złoto i naczynia, aby je zanieść do Jerozolimy, do domu naszego Boga.

³¹ Potem wyruszyliśmy znad rzeki Achawa dwunastego dnia pierwszego miesiąca, aby udać się do Jerozolimy. A ręka naszego Boga była nad nami i wyrwała nas z ręki wrogów i czyhających na nas w drodze.

³² I przybyliśmy do Jerozolimy¹, i zamieszkaliśmy tam przez trzy dni.

1. Ne 2,11.

³³ A czwartego dnia odważono srebro, złoto i naczynia w domu naszego Boga – do ręki Meremota, syna kapłana Uriasza, z którym był Eleazar, syn Pinchasa; z nimi też byli Jozabad, syn Jeszuy, i Noadiasz, syn Binnuja, Lewici;

³⁴ Wszystko według liczby i wagi; i zapisano wagę tego wszystkiego w tym czasie.

³⁵ Następnie ci, którzy zostali pojmani, a powrócili z niewoli, złożyli Bogu Izraela ofiarę całopalną¹: dwanaście cielców za całego Izraela, dziewięćdziesiąt sześć baranów, siedemdziesiąt siedem jagniąt i dwanaście kozłów na ofiarę za grzech, wszystko jako całopalenie Panu.

1. Ezd 6,17.

³⁶ I przekazano rozporządzenie króla jego satrapom i namiestnikom zarzecza, a ci wspomagali lud i dom Boży.

Rozdział 9

¹ A gdy zakończono to wszystko, przystąpili do mnie naczelnicy, mówiąc: Lud Izraela, kapłani i Lewici nie odłączyli się od narodów tych ziem¹; postępują według obrzydliwości² Kananejczyków, Chetytów, Peryzzytów, Jebusytów, Ammonitów, Moabitów, Egipcjan i Amorytów.

1. Ezd 6,21; Ne 9,2.
2. Pwt 12,30-31.

² Pobrali bowiem ich córki dla siebie¹ i swoich synów, tak że święte nasienie pomieszało się z ludami tych ziem², a w tym grzechu przodowali naczelnicy i przywódcy.

1. Wj 34,16; Pwt 7,3; Ne 13,23.
2. Wj 19,6; 22,31; Pwt 7,6; 14,2.

³ Gdy to usłyszałem, rozdarłem swoją szatę i swój płaszcz i rwałem włosy ze swojej głowy i brody i siedziałem osłupiony.

⁴ I zgromadzili się wokoło mnie wszyscy, którzy drżeli przed słowem Boga Izraela¹ z powodu przestępstwa tych, którzy powrócili z niewoli, a ja siedziałem osłupiony aż do ofiary wieczornej².

1. Ezd 10,3.
2. Wj 29,39.

⁵ Ale w czasie ofiary wieczornej wstałem ze swego przygnębienia i w rozdartej szacie i płaszczu upadłem na kolana i wyciągnąłem swoje ręce do Pana, swojego Boga;

⁶ I powiedziałem: Mój Boże! Wstydzę się i nie śmiem podnieść twarzy do ciebie, mój Boże. Nasze nieprawości bowiem urosły ponad głowę, a nasz grzech dosięgnął aż nieba.

⁷ Od dni naszych ojców aż do dziś tkwimy w wielkim grzechu, a z powodu naszych nieprawości my, nasi królowie i nasi kapłani zostaliśmy wydani w ręce królów tych ziem pod miecz w niewolę, na łup i wstyd na twarzy, jak to jest dzisiaj.

⁸ Ale teraz, jakby na krótką chwilę, Pan, nasz Bóg, okazał nam łaskę, bo pozostawił nam resztkę ocalonych i dał nam mieszkanie w swoim miejscu świętym, aby nasz Bóg oświecił nasze oczy i podarował nam trochę wytchnienia od naszej niewoli.

⁹ Chociaż bowiem byliśmy niewolnikami, nasz Bóg nie opuścił nas w naszej niewoli, lecz okazał nam łaskę wobec królów Persji, aby dać nam wytchnienie, abyśmy wznieśli dom naszego Boga i naprawili jego spustoszenie, i aby dać nam mur ochrony w Judzie i Jerozolimie.

¹⁰ Teraz więc, o nasz Boże, co powiemy po tym wszystkim? Opuściliśmy bowiem twoje przykazania;

¹¹ Które nadałeś przez swoje sługi, proroków, mówiąc: Ziemia, do której wchodzicie, by ją wziąć w posiadanie, jest ziemią nieczystą, splamioną nieczystością ludu tych ziem przez jego obrzydliwości, który swoją nieczystością napełnił ją od końca do końca.

¹² Dlatego nie dawajcie swoich córek ich synom ani nie bierzcie ich córek dla swoich synów, ani nie szukajcie nigdy pokoju z nimi ani ich pomyślności, abyście się wzmocnili i spożywali dobra tej ziemi oraz pozostawili ją w dziedzictwo swoim synom na wieki.

¹³ A po tym wszystkim, co spadło na nas za nasze złe czyny i nasz wielki grzech, chociaż ty, nasz Boże, wymierzyłeś nam karę mniejszą niż nasze nieprawości i dałeś nam takie wybawienie;

¹⁴ Czy mamy znowu przekraczać twoje przykazania i spowinowacać się z tymi obrzydliwymi narodami? Czy nie rozgniewasz się na nas¹ aż do naszego wyniszczenia, tak że nie zostaną spośród nas ani resztka, ani ocaleni?

1. Pwt 9,8.

¹⁵ Panie, Boże Izraela, ty jesteś sprawiedliwy¹, bo pozostajemy ocaleni, jak się to dziś okazuje. Oto stoimy przed tobą w naszym przewinieniu, choć z tego powodu nie godzi się stać przed tobą.

1. Ne 9,33; Dn 9,14.

Rozdział 10

¹ A gdy Ezdrasz modlił się i wyznawał grzechy z płaczem, klęcząc przed domem Bożym¹, zebrał się wokół niego bardzo wielki tłum mężczyzn, kobiet i dzieci z Izraela, a lud bardzo gorzko płakał.

1. 2Krn 20,9.

² Wtedy Szekaniasz, syn Jechiela z synów Elama, powiedział do Ezdrasza: My zgrzeszyliśmy przeciwko naszemu Bogu¹, bo pojęliśmy obce żony z ludu tej ziemi. Ale jest jeszcze nadzieja dla Izraela w tej sprawie.

1. Ne 13,27.

³ Teraz więc zawrzyjmy przymierze z naszym Bogiem¹ – odprawmy wszystkie żony i dzieci z nich urodzone, według rady Pana i tych, którzy drżą przed przykazaniem naszego Boga. Niech to się stanie według prawa.

1. 2Krn 34,31.

⁴ Wstań, bo do ciebie należy ta sprawa, a my będziemy z tobą. Wzmocnij się i działaj¹.

1. 1Krn 28,10.

⁵ Wtedy Ezdrasz wstał i zaprzysiągł przedniejszych kapłanów, Lewitów i całego Izraela, by postąpili według tego słowa¹. I przysięgli.

1. Ne 5,12.

⁶ Potem Ezdrasz opuścił dom Boży i udał się do komnaty Jochanana, syna Eliasziba. Kiedy tam wszedł, nie jadł chleba ani nie pił wody¹, gdyż smucił się z powodu przestępstwa tych, którzy powrócili z niewoli.

1. Pwt 9,18.

⁷ Następnie ogłoszono w Judzie i Jerozolimie wszystkim, którzy powrócili z niewoli, że mają zgromadzić się w Jerozolimie.

⁸ A ktokolwiek nie przyjdzie w ciągu trzech dni, według postanowienia naczelników i starszych, ten zostanie pozbawiony całego mienia, a sam będzie wykluczony ze zgromadzenia tych, którzy powrócili z niewoli.

⁹ Zgromadzili się więc wszyscy mężczyźni z Judy i Beniamina w Jerozolimie w ciągu trzech dni. Było to w dwudziestym dniu dziewiątego miesiąca. A cały lud siedział na placu przed domem Bożym, drżąc z powodu tej sprawy i z powodu deszczu.

¹⁰ Wtedy Ezdrasz powstał i powiedział do nich: Wy zgrzeszyliście, bo pojęliście obce żony, a przez to pomnożyliście grzech Izraela.

¹¹ Teraz więc wyznajcie grzech Panu, Bogu waszych ojców, i spełnijcie jego wolę. Odłączcie się od ludu tej ziemi i od obcych żon.

¹² A całe zgromadzenie odpowiedziało donośnym głosem: Jak nam powiedziałeś, tak uczynimy.

¹³ Ale lud jest liczny i pora deszczowa i nie możemy stać na dworze. Ponadto ta sprawa nie jest na jeden dzień ani dwa, gdyż jest nas wielu, którzy dopuściliśmy się tego przestępstwa.

¹⁴ Prosimy więc, niech nasi przywódcy będą postawieni przed całym zgromadzeniem i wszyscy, którzy w naszych miastach pojęli obce żony, niech przyjdą o wyznaczonej porze – z nimi starsi z każdego miasta oraz ich sędziowie, abyśmy w ten sposób odwrócili od nas zapalczywość gniewu naszego Boga z powodu tej sprawy.

¹⁵ Tylko Jonatan, syn Asahela, i Jachzejasz, syn Tikwy, zajmowali się tym. I Meszullam i Szabbetaj, Lewici, pomagali im.

¹⁶ Tak więc postąpili ci, którzy powrócili z niewoli. I kapłan Ezdrasz wraz z naczelnikami poszczególnych rodów, wszyscy zostali odłączeni imiennie. I zasiedli w pierwszym dniu dziesiątego miesiąca, aby zbadać tę sprawę.

¹⁷ I do pierwszego dnia pierwszego miesiąca zakończyli sprawę ze wszystkimi mężczyznami, którzy pojęli obce żony.

¹⁸ Wśród synów kapłanów znaleźli się tacy, którzy pojęli obce żony: spośród synów Jeszuy, syna Jocadaka i jego braci: Maasejasz, Eliezer, Jarib i Gedaliasz.

¹⁹ Ci zaręczyli, że odprawią swoje żony¹, a jako że byli winni² – każdy złoży barana ze stada za swój występek.

1. 2Krl 10,15; 1Krn 29,24.
2. Kpł 6,4-6.

²⁰ A z synów Immera: Chanani i Zebadiasz;

²¹ A z synów Charima: Maasejasz, Eliasz, Szemajasz, Jechiel i Uzjasz;

²² A z synów Paszchura: Elioenaj, Maasejasz, Izmael, Netaneel, Jozabad i Elasa;

²³ A z Lewitów: Jozabad, Szimei, Kelajasz, to jest Kelita, Petachiasz, Juda i Eliezer;

²⁴ A ze śpiewaków: Eliaszib; a z odźwiernych: Szallum, Telem i Uri;

²⁵ A z Izraela, z synów Parosza: Ramiasz, Jezjasz, Malkiasz, Miamin, Eelazar, Malkijasz i Benajasz;

²⁶ A z synów Elama: Mattaniasz, Zachariasz, Jechiel, Abdi, Jeremot i Eliasz;

²⁷ A z synów Zattua: Elioenaj, Eliaszib, Mattaniasz, Jeremot, Zabad i Aziza;

²⁸ A z synów Bebaja: Jehochanan, Chananiasz, Zabbaj i Atlaj;

²⁹ A z synów Baniego: Meszullam, Malluk, Adajasz, Jaszub, Szeal i Jeremot;

³⁰ A z synów Pachat-Moaba: Adna, Kelal, Benajasz, Maasejasz, Mattaniasz, Besaleel, Binnuj i Manasses;

³¹ A z synów Charima: Eliezer, Jeszsziasz, Malkiasz, Szemajasz, Szymon;

³² Beniamin, Maluk i Szemariasz;

³³ Z synów Chaszuma: Mattenaj, Mattatta, Zabad, Elifelet, Jeremaj, Manasses i Szimei;

³⁴ Z synów Baniego: Maadaj, Amram, Uel;

³⁵ Benajasz, Bedejasz, Cheluhu;

³⁶ Waniasz, Meremot, Eliaszib;

³⁷ Mattaniasz, Mattenaj, Jaasaj;

³⁸ I Bani, Binnuj, Szimei;

³⁹ I Szelemiasz, Natan, Adajasz;

⁴⁰ Machnadbaj, Szaszaj, Szaraj;

⁴¹ Asarel, Szelemiasz, Szemariasz;

⁴² Szallum, Amariasz i Józef;

⁴³ Z synów Nebo: Jejel, Mattitiasz, Zabad, Zebina, Jaddaj, Joel i Benajasz.

⁴⁴ Ci wszyscy pojęli obce żony. A były wśród nich żony, które urodziły im dzieci.