¹ På den dagen skal dei syngja denne songen i Judalandet: «Ein sterk by hev me. Frelsa set han til mur og vern.

² Lat upp portarne, so der må få ganga inn eit rettferdigt folk, som varar truskap.

³ Åt den som er hugfast, varar du stendig fred; for på deg lit han.

⁴ Lit då på Herren allstødt! For Herren, Herren er eit æveleg berg.

⁵ For han gjer deim ringe som hev fest bu i høgddom, støyter ned den grunnfeste byen, sturtar han til jordi, heilt ned i moldi.

⁶ Føter trakka honom ned, føter av vesalmenn, fet av armingar.

⁷ Men vegen åt den rettferdige er jamn. Veg åt den rettferdige jamnar du.»

⁸ På dine domars veg ventar me deg, Herre. Namnet ditt og minnet ditt dreg vår sjæl.

⁹ Mi sjæl kjenner seg dregi til deg um natti; og åndi i meg leitar etter deg. For straks domarane dine råkar jordi, lærer jordbuarne rettferd.

¹⁰ Fær den gudlause nåde, so lærer han ikkje rettferd. Då gjer han urett i det rettvisaste landet, og Herrens høgd ser han ikkje.

¹¹ Herre, høgt er handi di lyft, men dei ser det ikkje. Lat deim sjå brennhugen din for folket og skjemmast. Ja, eld øydde uvenerne dine!

¹² Herre, du skal hjelpa oss til fred. For alle verki våre hev du verka.

¹³ Herre, vår Gud! Andre herrar enn du hev rådt yver oss. Einast ved deg prisar me namnet ditt.

¹⁴ Daude livnar ikkje, skuggar stend ikkje upp. Difor heimsøkjer og øydelegg du deim og gjer til inkjes minnet um deim.

¹⁵ Du auka folket, Herre! Du auka folket, og synte deg herleg. Du hev flytt alle grensesteinarne åt landet langt ut.

¹⁶ Herre, i naudi leita dei etter deg. Dei sende upp stille bøner, då refsingi kom yver deim.

¹⁷ Liksom ei kvinna som er med barn, vrid seg og skrik i riderne når ho skal føda, soleis gjekk det oss for din vreide skuld, Herre.

¹⁸ Me var med barn, me hadde rider; då me fødde, var det vind. Berging har me ikkje til landet, og jordbuar vart ikkje fødde.

¹⁹ Dine daude skal verta livande, mine lik skal standa upp. Vakna og fegnast, de som bur i moldi. For ei ljossens dogg er di dogg; og jordi føder daudingar av seg.

²⁰ Gakk då, mitt folk, inn i kovarne dine, og lat att dørerne etter deg! Gøym deg ein augneblink, til dess vreiden gjeng yver.

²¹ For sjå, Herren gjeng ut frå bustaden sin og vil heimsøkja jordbuarne for deira misgjerder skuld, og jordi skal syna fram sitt utrende blod og ikkje meir dylja sine drepne.