¹ Sjå min tenar som eg styd, min utvalde som eg elskar! Honom gjev eg anden min, rett han førar ut til folki.

² Ikkje mun han ropa, skrika, ei på gata bruka mælet.

³ Brostne røyrstrå ei han bryt, sløkkjer ei den veik som gløder, trufast ber han retten ut.

⁴ Ei han veiknar, ei han brotnar fyrr han rett på jord fær setja, øyer ventar på hans lov.

⁵ Soleis talar Herren Gud, som hev himmeln skapt og utspent, jordi lagt med vokstrar på, gjeve folk på henne ande, andedrag åt deim der ferdast:

⁶ Eg, Herren, hev deg i rettferd kalla, eg tok deg i handi, eg varar deg og gjer deg til folkepakt og til ljos for heidningar,

⁷ til å opna blinde augo, føra fangar ut or fengsel deim som sit i myrker, or fangehus.

⁸ Eg er Herren, det er mitt namn, ingen annan fær mi æra, ikkje bilæti min pris.

⁹ Sjå, dei fyrste ting er komne, og eg meldar nye ting; endå fyrr dei upp hev runne, eg forkynner dykker deim.

¹⁰ Syng ny song for Herren, lova han til heimsens endar! Sjøfolk og du havsens myrja, øyland og dei folk der bur!

¹¹ Heidi syng med sine byar, hytteby der Kedar bur. Dei som bur på berget, jublar, ropar ned frå høgste nut.

¹² Dei skal gjeva Herren æra og hans pris til øyland bera.

¹³ Ut gjeng Herren som ei kjempa, eggjar harmen som ein stridsmann, herrop lyfter han og skrik, ter si magt mot sine motmenn.

¹⁴ Stilt eg heve tagt so lenge, mållaus hev eg halde meg. No eg styn som viv i barnsnaud, etter anden syp og pæsar.

¹⁵ Berg og haug eg legg i øyde, svider av alt grønt på deim, elvar gjer eg um til øyer, sjøar let eg turkast upp.

¹⁶ Blinde ukjend veg eg fører, so dei fer ukjende stigar, myrkt gjer eg til ljost for deim, bakkeland til flate sletta. Dette er det eg vil gjera og slett ikkje lata vera.

¹⁷ Vika lyt storleg skjemmast dei som lit på bilæt-gud, og til støypte bilæt segjer: «De er våre gudar.»

¹⁸ Dauve, høyr! Blinde, upp med augo! Sjå!

¹⁹ Kven er blind, um ei min tenar, dauv som sendebodet mitt? Kven er blind som venen min? Kven er blind som Herrens tenar?

²⁰ Mangt du såg, men gøymer ikkje, han fekk øyra upp, men høyrer ei.

²¹ For si rettferd skuld vil Herren gjera lovi stor og herleg.

²² Men det er eit plundra folk, herja folk, alle bundne sit i hol og i fangehusi løynde. Herfang er dei, og hev ingen frelsar, ran, og ingen segjer: «Gjev det att!»

²³ Kven av dykk gjev gaum på dette, lyder på og høyrer sidan?

²⁴ Kven gav Jakob burt til ran og til ransmenn Israel utan Herren som me synda mot, som hans vegar dei ei fara vilde og ei høyra på hans lov?

²⁵ So rende han yver deim sin heite harm og ein veldug krig. Det ikring deim loga, men dei skyna inkje, brende deim, men dei la ikkje det på hjarta.