¹ Herrens ord som kom til Joel Petuelsson.

² Gjev gaum åt dette, de som gamle er. Og lyd på det kvar som bur i landet! Hev sovore hendt i dykkar tid, eller i dykkar fedra-tid?

³ Fortel det til dykkar born, og dykkar born til sine born, og deira born til ei ætt som kjem!

⁴ Det som gnagaren leivde, åt grashoppen upp. Det som grashoppen leivde, åt bitaren upp. Det som bitaren leivde, åt etaren upp.

⁵ Vakna, de drukne, og gråte, jamra, vindrikkarar alle! For druvesafti er rivi dykk frå munn.

⁶ Eit folk hev fare yver landet mitt, veldugt og utan tal, med tenner som løvetenner, dei jakslar som løvor hev.

⁷ Vintrei mine er tynte og fiketre brotne ned, dei hev flekt deim reint og hivt deim, det heng kvite greiner på.

⁸ Klaga som ei møy som syrgjeklædd gjeng yver sin ungdoms brudgom.

⁹ Grjon- og drykkoffer er kvorvne frå Herrens hus, prestarne syrgjer, Herrens tenarar.

¹⁰ Åkrar er øydde, jordi jamrar. For øydt er kornet, vinsafti magtlaus, oljen er kvorven.

¹¹ Bonden er magtstolen, vindyrkar rådlaus for kveite og bygg, grøda på marki er tynt.

¹² Vintre er mergstolne, fiketre folna. Granattre og palma og apall, alle tre hev turka burt. Ja, fagnaden er stolen frå mannaheim.

¹³ Syrgjeklædde klage, de prestar! Jamra dykk, de som tener ved altaret! Gakk inn og vake syrgjeklædde, de min Guds tenarar! For burte frå dykkar Guds hus er grjon- og drykkoffer.

¹⁴ Lys ut fasta og heilag samling, få dei gamle i hop, ja alle som bur i landet, til Herren, dykkar Guds hus! Til Herren de ropa må.

¹⁵ Å hå for ein dag! Nær er Herrens dag. Som vald ifrå Allvald han kjem.

¹⁶ Strauk ikkje maten burt med me såg på, frå Guds hus gleda og frygd?

¹⁷ Kornet turkar burt under jordskorpa. Tome er buri, lødorne øydest. Ja, kornet turkar burt.

¹⁸ Kor buskapen rautar! Rådlaus er kvar bøling; for ikkje beite dei finn, sauerne jamvel lyt bøta.

¹⁹ Til deg, Herre, ropar eg. For elden han åt hamni på heidi, og logen leika i ved og i tre.

²⁰ Jamvel dyri i marki etter deg mun stynja, for turre er bekkjefari. Og elden han åt hamni på heidi.