Rozdział 14

¹ Potem przyszli do mnie niektórzy spośród starszych Izraela¹ i usiedli przede mną.

1. Ez 8,1; 20,1; 33,31.

² I doszło do mnie słowo Pana mówiące:

³ Synu człowieczy, ci ludzie postawili swoje bożki w swym sercu, a kamień potknięcia do nieprawości położyli przed twarzą. Czy uważasz, że szczerze pytają mnie o radę¹?

1. 2Krl 3,13.

⁴ Dlatego przemów do nich i powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Każdemu z domu Izraela, który stawia swoje bożki w swym sercu i położy przed twarzą kamień potknięcia do nieprawości, a przyjdzie do proroka, ja, Pan, odpowiem według liczby jego bożków;

⁵ Aby uchwycić dom Izraela za serce, gdyż oni wszyscy odeszli ode mnie z powodu swoich bożków.

⁶ Dlatego powiedz do domu Izraela: Tak mówi Pan Bóg: Nawróćcie się i odwróćcie się od swoich bożków, i odwróćcie swoje twarze od wszystkich waszych obrzydliwości.

⁷ Każdemu bowiem z domu Izraela i z obcych przebywających w Izraelu, który odwróci się od naśladowania mnie, a postawi swoje bożki w swym sercu, położy przed twarzą kamień potknięcia do nieprawości i przyjdzie do proroka, aby radzić się mnie przez niego, ja, Pan, sam mu odpowiem.

⁸ I zwrócę swoją twarz przeciw temu człowiekowi¹, i uczynię z niego znak i przysłowie², i wytracę go spośród mego ludu. I poznacie, że ja jestem Panem.

1. Ez 15,7; Kpł 17,10; 20,3-6; Jr 44,11.
2. Ez 5,15; Lb 26,10; Pwt 28,37.

⁹ A jeśli prorok dał się zwieść i mówił słowo, ja, Pan, zwiodłem tego proroka¹. Wyciągnę na niego swoją rękę i zgładzę go spośród mego ludu Izraela.

1. 1Krl 22,23; Hi 12,16; Jr 4,10; 2Tes 2,11.

¹⁰ I poniosą karę za swoją nieprawość: kara proroka będzie taka sama jak kara tego, który u niego się radził;

¹¹ Aby dom Izraela już więcej nie oddalał się ode mnie ani nie plamił się więcej swymi przestępstwami¹; aby był moim ludem, a ja – ich Bogiem, mówi Pan Bóg.

1. 2P 2,15.

¹² Słowo Pana ponownie doszło do mnie mówiące:

¹³ Synu człowieczy, jeśli ziemia zgrzeszy przeciwko mnie, niezmiernie dopuszczając się przestępstwa, wtedy wyciągnę na nią swą rękę, zniszczę jej zapas chleba, ześlę na nią głód i wytracę z niej ludzi i zwierzęta.

¹⁴ Choćby byli pośród niej ci trzej mężowie: Noe, Daniel i Hiob, to oni przez swoją sprawiedliwość wybawiliby tylko własne dusze, mówi Pan Bóg.

¹⁵ A jeśli ześlę na ziemię dzikie zwierzęta, a one ją wyludnią i będzie spustoszona tak, że nikt nie będzie mógł przechodzić z powodu zwierząt;

¹⁶ Jak żyję, mówi Pan Bóg, że choćby ci trzej mężowie byli pośród niej, żadną miarą nie wybawiliby ani synów, ani córek. Tylko oni sami byliby wybawieni, lecz ziemia byłaby spustoszona.

¹⁷ Albo jeśli sprowadzę miecz na tę ziemię i powiem do miecza: Przejdź przez tę ziemię; i wytracę z niej ludzi i zwierzęta¹;

1. Ez 25,13; So 1,3.

¹⁸ Jak żyję, mówi Pan Bóg – choćby ci trzej mężowie byli pośrodku niej, żadną miarą nie wybawiliby ani synów, ani córek, ale tylko oni sami byliby wybawieni.

¹⁹ Albo jeśli ześlę zarazę na tę ziemię¹ i wyleję na nią swoją zapalczywość w sposób krwawy, aby wyniszczyć z niej ludzi i zwierzęta;

1. Ez 38,22; 2Sm 24,15.

²⁰ Choćby Noe, Daniel i Hiob byli pośród niej, jak żyję, mówi Pan Bóg, żadną miarą nie wybawiliby ani syna, ani córki; oni przez swoją sprawiedliwość wybawiliby tylko swoje dusze.

²¹ Tak bowiem mówi Pan Bóg: Tym bardziej, gdy ześlę na Jerozolimę moje cztery ciężkie kary: miecz, głód, dzikie zwierzęta i zarazę, aby wytraciły z niej ludzi i zwierzęta.

²² Oto jednak zostanie w niej resztka, która zostanie wyprowadzona – synowie i córki. Oto oni wyjdą do was i zobaczycie ich drogę i czyny, a wy będziecie pocieszeni z powodu tego nieszczęścia, które sprowadziłem na Jerozolimę – wszystkiego, co sprowadziłem na nią.

²³ I oni będą was pocieszać, gdy zobaczycie ich drogę i czyny. I zrozumiecie, że tego wszystkiego, co w niej¹ uczyniłem, nie uczyniłem bez przyczyny, mówi Pan Bóg.

1. Jr 22,8-9.