¹ Då dei hadde ført Guds kista inn, sette dei henne i tjeldet som David hadde sett upp åt henne; deretter bar dei fram brennoffer og takkoffer for Guds åsyn.

² Og då David hadde ofra brennofferet og takkofferet, velsigna han folket i Herrens namn.

³ Og til kvar og ein av alle israelitarne, både kar og kvinna, skifte han ut ein brødleiv, eit stykke kjøt og ei rosinkaka.

⁴ Og han sette sume levitar til å gjera tenesta framfor Herrens kista, at dei skulde prisa, takka og lova Herren, Israels Gud.

⁵ Asaf var den fremste, og Zakarja næst etter honom, og so Je’iel, Semiramot, Jehiel og Mattitja, Eliab, Benaja, Obed-Edom og Je’iel med harpor og cithrar, og Asaf skulde slå på cymblar.

⁶ Men prestarne Benaja og Jahaziel skulde standa stendigt med trompetarne sine framfor Guds sambandskista.

⁷ Den dagen var det at David fyrst fastsette den skipnaden at dei ved Asaf og brørne hans skulde prisa Herren på denne visi:

⁸ «Prisa Herren, kalla på hans namn! Forkynn millom folkeslagi hans storverk!

⁹ Syng for honom, syng honom lov! Tala um alle hans under!

¹⁰ Rosa dykk av hans heilage namn, hjarta glede seg hjå deim som søkjer Herren!

¹¹ Spør etter Herren og hans magt, søk hans åsyn alltid!

¹² Kom i hug hans under som han hev gjort, hans undergjerningar og domsordi frå hans munn,

¹³ de etterkomarar av Israel, hans tenar, søner åt Jakob, hans utvalde.

¹⁴ Han er Herren, vår Gud; yver all jordi gjeng hans domar.

¹⁵ Kom æveleg i hug hans pakt, det ord han sette fast for tusund ætter,

¹⁶ den pakt han gjorde med Abraham, og hans eid til Isak!

¹⁷ Han gjorde det til ein rett for Jakob, for Israel til ein æveleg pakt,

¹⁸ med di han sagde: «Deg vil eg gjeva Kana’ans land til arvlut,»

¹⁹ då de var ein liten flokk, få og framande der.

²⁰ Og dei vandra frå folk til folk, frå eitt rike til eit anna folk.

²¹ Han let ikkje nokon få gjera valdsverk mot deim, og han refste kongar for deira skuld:

²² «Rør ikkje deim eg hev salva, og gjer ikkje vondt med mine profetar!»

²³ Syng for Herren, all jordi! Forkynn frå dag til dag hans frelsa!

²⁴ Fortel millom heidningar hans æra, millom alle folkeslag hans under!

²⁵ For Herren er stor og mykje lovsungen, og skræmeleg er han framfor alle gudar.

²⁶ For alle gudar hjå folki er avgudar; men Herren hev gjort himmelen.

²⁷ Høgd og herlegdom er for hans åsyn, styrke og gleda er på hans stad.

²⁸ Gjev Herren, de folkeætter, gjev Herren æra og magt!

²⁹ Gjev Herren hans namns æra, tak gåvor med og kom for hans åsyn, tilbed Herren i heilagt skrud!

³⁰ Skjelv for hans åsyn, all jordi! Jordriket stend fast; det let seg ikkje rikka.

³¹ Himmelen glede seg, og jordi fagne seg, og dei skal segja millom heidningarne: «Herren er konge.»

³² Havet dure og alt som i det er! Marki frygde seg og alt det som på marki er!

³³ Då fegnast trei i skogen for Herrens åsyn; for han kjem og skal døma jordi.

³⁴ Prisa Herren, for han er god, for æveleg varer hans miskunn!

³⁵ Og seg: «Frels oss, du vår Frelse-Gud, og samla oss og fria oss ut frå heidningarne, so me kann prisa ditt heilage namn, rosa oss av ditt lov!»

³⁶ Lova vere Herren, Israels Gud, frå æva og til æva!» Og alt folket sagde amen og lova Herren.

³⁷ Og der, framfor Herrens sambandskista, gav han Asaf og brørne hans det yrket, at dei stendigt skulde gjera tenesta framfor kista, soleis som det var fastsett for kvar dag.

³⁸ Men Obed-Edom og brørne deira var åtte og seksti i tal, og Obed-Edom Jeditunsson og Hosa sette han til dørvaktarar.

³⁹ Og pesten Sadok og brørne hans, prestarne, sette han framfor Herrens hus på offerhaugen i Gibeon,

⁴⁰ at dei stendigt skulde ofra åt Herren brennoffer på brennofferaltaret, morgon og kveld, og gjera alt det som var fyresagt i Herrens lov, som han hadde sett for Israel.

⁴¹ Og i lag med deim var Heman og Jedutun og dei andre utvalde som var nemnde, at dei skulde lova Herren, av di hans miskunn varer æveleg.

⁴² Og trompetarne og cymblarne åt spelemennerne vart gøymde hjå Heman og Jedutun, og like eins andre spelgogner som høyrde gudstenesta til. Og Jedutuns-sønerne gjorde han til dørvaktarar.

⁴³ Deretter gjekk heile lyden heim, kvar til sitt; men David snudde heim att, vilde helsa på husfolket sitt.