Rozdział 1

¹ Szymon Piotr¹, sługa i apostoł Jezusa Chrystusa, do tych, którzy otrzymali wiarę równie cenną jak nasza, dzięki sprawiedliwości naszego² Boga i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.

1. Mt 4,18; J 1,42.
2. 1Tm 1,1; Tt 2,13; Jud 1,25.

² Łaska i pokój niech się wam pomnożą przez poznanie Boga i Jezusa, naszego Pana;

³ Jako że jego Boska moc¹ obdarzyła nas wszystkim, co potrzebne do życia i pobożności, przez poznanie tego, który nas powołał do chwały i cnoty².

1. Mt 28,18; J 17,2; Ef 1,19.
2. 1Tes 2,12; 1P 5,10.

⁴ Przez to zostały nam dane bardzo wielkie i cenne obietnice¹, abyście przez nie stali się uczestnikami Boskiej natury², uniknąwszy zepsucia, które wskutek pożądliwości jest na świecie.

1. Rz 1,2; 4,21; 2Kor 1,20; 7,1; Ga 3,22; Hbr 11,9-13.33.
2. Ef 4,24; Kol 3,10; Hbr 12,10.

⁵ Dlatego też, dokładając wszelkich starań, dodajcie do waszej wiary cnotę, do cnoty poznanie;

⁶ Do poznania powściągliwość, do powściągliwości cierpliwość, do cierpliwości pobożność;

⁷ Do pobożności braterską życzliwość, a do życzliwości braterskiej miłość.

⁸ Gdy bowiem będą one w was, i to w obfitości, to nie uczynią was bezczynnymi ani bezowocnymi w poznawaniu naszego Pana Jezusa Chrystusa.

⁹ Kto zaś ich nie ma, jest ślepy¹, krótkowzroczny i zapomniał, że został oczyszczony ze swoich dawnych grzechów².

1. 1J 2,9-11.
2. 1J 1,7.

¹⁰ Dlatego, bracia, tym bardziej starajcie się umocnić wasze powołanie¹ i wybranie². To bowiem czyniąc, nigdy się nie potkniecie.

1. Dz 2,39; Rz 8,28-30; 1Kor 1,26; 2Tm 1,9.
2. 1P 1,2; Rz 9,11; 11,5-7.28; 1Tes 1,4.

¹¹ W ten sposób hojnie będzie wam dane wejście do wiecznego królestwa¹ naszego Pana i Zbawiciela², Jezusa Chrystusa.

1. Ps 145,13; Dn 7,27.
2. 2P 3,18.

¹² Dlatego nie zaniedbam zawsze wam o tych sprawach przypominać, chociaż je znacie i utwierdzeni jesteście w obecnej prawdzie.

¹³ Uważam bowiem za słuszne, dopóki jestem w tym namiocie, pobudzać was przez przypominanie;

¹⁴ Wiedząc, że bliskie jest zwinięcie mojego namiotu¹, jak mi to też objawił nasz Pan Jezus Chrystus².

1. 2Kor 5,1-8.
2. J 21,18-19.

¹⁵ Dołożę jednak starań, abyście po moim odejściu zawsze mieli to w pamięci.

¹⁶ Gdyż daliśmy wam poznać moc i przyjście¹ naszego Pana Jezusa Chrystusa, nie podążając za zręcznie wymyślonymi baśniami, ale jako naoczni świadkowie² jego wielkości.

1. 1Kor 1,7; 1Tes 3,13; 5,23; 2Tes 2,1.
2. Łk 9,28-32; J 1,14; 1J 1,1-3; 4,14.

¹⁷ Otrzymał on bowiem od Boga Ojca¹ cześć i chwałę, gdy doszedł go taki głos od wspaniałej chwały: To jest mój umiłowany² Syn, w którym mam upodobanie.

1. 1Kor 8,6; 1Tes 1,1; 1P 1,2; Jud 1,1.
2. Mt 3,17; 17,5; Łk 20,13; J 5,23.

¹⁸ I słyszeliśmy ten głos dochodzący z nieba, gdy byliśmy z nim na świętej górze.

¹⁹ Mamy też mocniejsze słowo prorockie, a wy dobrze czynicie, trzymając się go jak lampy, która świeci w ciemnym miejscu, dopóki dzień nie zaświta i jutrzenka¹ nie wzejdzie w waszych sercach;

1. Obj 2,28; 22,16.

²⁰ To przede wszystkim wiedząc, że żadne proroctwo Pisma nie podlega własnemu wykładowi.

²¹ Nie z ludzkiej bowiem woli przyniesione zostało kiedyś proroctwo, ale święci Boży ludzie przemawiali prowadzeni przez Ducha Świętego¹.

1. 2Sm 23,2; Mk 12,36; Łk 1,70; Dz 1,16; 2Tm 3,16.

Rozdział 2

¹ Byli też fałszywi prorocy¹ wśród ludu, jak i wśród was będą fałszywi nauczyciele², którzy potajemnie wprowadzą herezje zatracenia, wypierając się Pana³, który ich odkupił, i sprowadzą na siebie rychłą zgubę.

1. Pwt 13,1-3; 1Krl 18,19; Jr 14,13-15; Mt 7,15; 24,11.24.
2. Dz 20,28-30; 2Kor 11,13-15; Kol 2,8; 1Tm 4,1-5.
3. Mt 10,33; Dz 3,14; 2Tm 2,12-13.

² Wielu¹ zaś podąży za ich zgubną drogą, a droga prawdy z ich powodu będzie bluźniona².

1. Mt 7,13-14; 24,10-13.
2. 1Tm 5,14; Tt 2,5.

³ I z chciwości będą wami kupczyć przez zmyślone opowieści. Ich sąd od dawna nie zwleka, a ich zatracenie nie śpi.

⁴ Jeśli bowiem Bóg nie oszczędził aniołów¹, którzy zgrzeszyli, ale strąciwszy ich do piekła², wydał więzom ciemności, aby byli zachowani na sąd;

1. Mt 25,41; Jud 1,6.
2. Ps 55,15; Prz 5,5; Iz 14,15; Ez 31,16; Mt 11,23.

⁵ Także dawnego świata nie oszczędził¹, ale zbawił jako ósmego Noego², kaznodzieję³ sprawiedliwości, gdy zesłał potop na świat bezbożnych;

1. 2P 3,6; Rdz 7,21-24; 1P 3,20.
2. Rdz 5,29; Mt 24,37; Hbr 11,7.
3. Kaz 1,1; Rz 10,14; 1Tm 2,7.

⁶ I miasta Sodomę i Gomorę¹, obracając w popiół, skazał na potępienie, stawiając je jako przykład dla tych, którzy żyją bezbożnie;

1. Rdz 19,24; Iz 13,19; Jr 50,40; Łk 17,29; Jud 1,7.

⁷ A sprawiedliwego Lota, udręczonego rozpustnym postępowaniem bezbożników, wyrwał;

⁸ (Ten sprawiedliwy bowiem, mieszkając wśród nich, patrząc i słuchając, trapił dzień po dniu swą sprawiedliwą duszę ich bezbożnymi uczynkami);

⁹ Umie Pan pobożnych wyrwać z pokusy¹, a niesprawiedliwych zachować na dzień sądu, aby byli ukarani;

1. Ps 34,17; 1Kor 10,13.

¹⁰ Przede wszystkim zaś tych, którzy podążają za ciałem w nieczystej żądzy i pogardzają władzą. Zuchwali i samowolni, nie boją się bluźnić przeciwko przełożonym.

¹¹ Tymczasem aniołowie, więksi siłą i mocą, nie wnoszą przeciwko nim przed Pana bluźnierczego oskarżenia.

¹² Ale ci, jak nierozumne zwierzęta, z natury przeznaczone na schwytanie i zagładę, bluźnią przeciwko temu, czego nie znają, toteż zginą w swoim zepsuciu;

¹³ I otrzymają zapłatę za niesprawiedliwość, skoro uważają za przyjemność hulanie za dnia. Zakały i plugawcy, upajają się swymi oszustwami, gdy z wami ucztują.

¹⁴ Mając oczy pełne cudzołóstwa¹ i nieprzestające grzeszyć², zwabiają dusze niestałe. Serce mają wyćwiczone w chciwości, synowie przekleństwa.

1. Mt 5,28; 1J 2,16.
2. Jr 13,23; Mt 12,34.

¹⁵ Opuścili oni prostą drogę i zbłądzili, podążając drogą Balaama¹, syna Bosora, który umiłował zapłatę za niesprawiedliwość;

1. Lb 22,5-41; 23,1-30; 24,1-25; 31,16; Pwt 23,4; Joz 13,22; Jud 1,11; Obj 2,14.

¹⁶ Został jednak skarcony za swoją nieprawość: niema juczna oślica, przemówiwszy ludzkim głosem, powstrzymała szaleństwo proroka.

¹⁷ Oni są źródłami bez wody¹, obłokami pędzonymi przez wicher, dla których mroki ciemności zachowane są na wieki.

1. Jr 14,3; Jud 1,12.

¹⁸ Mówiąc bowiem słowa wyniosłe i puste, zwabiają żądzami ciała i rozpustą tych, którzy prawdziwie uciekli od żyjących w błędzie.

¹⁹ Wolność¹ im obiecują, a sami są niewolnikami zepsucia. Przez co bowiem jest ktoś pokonany, przez to też jest zniewolony.

1. Ga 5,13; 1P 2,16.

²⁰ Bo jeśli uciekli oni od plugastw świata przez poznanie Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa, a potem znowu się w nie wikłają i zostają pokonani, to ich ostateczny stan jest gorszy niż pierwszy¹.

1. Mt 12,43-45; 13,22; Hbr 6,4-8; 10,26-27.

²¹ Lepiej bowiem byłoby dla nich nie poznać drogi sprawiedliwości, aniżeli poznawszy ją, odwrócić się od przekazanego im świętego przykazania¹.

1. Mt 11,23-24; Łk 12,47; J 9,41.

²² Ale przydarzyło się im zgodnie z prawdziwym przysłowiem:¹ Pies wrócił do swoich wymiocin, a świnia umyta do tarzania się w błocie.

1. Prz 26,11.

Rozdział 3

¹ Umiłowani, piszę do was już ten drugi list. W nich przez przypominanie pobudzam wasz czysty umysł;

² Abyście pamiętali słowa wcześniej wypowiedziane przez świętych proroków oraz przykazanie od nas, którzy jesteśmy apostołami¹ Pana i Zbawiciela².

1. 1Tes 2,6; Jud 1,17; Obj 21,14.
2. 2P 1,11; 2,20; 3,2.

³ Przede wszystkim to wiedzcie, że w ostatecznych dniach przyjdą szydercy, którzy będą postępować według swoich własnych pożądliwości;

⁴ I będą mówili: Co z obietnicą jego przyjścia¹? Bo odkąd zasnęli ojcowie, wszystko tak trwa, jak od początku stworzenia.

1. Rdz 19,14; Jr 5,12; 17,15; Ml 2,17.

⁵ Tego bowiem umyślnie nie chcą wiedzieć¹, że niebiosa były od dawna i ziemia z wody, i w wodzie stanęła przez słowo Boże;

1. J 3,19-20; Rz 1,28; 2Tes 2,10.

⁶ Przez które ówczesny świat, zalany wodą, zginął.

⁷ A obecne niebiosa i ziemia przez to samo słowo są utrzymane i zachowane dla ognia na dzień sądu i zatracenia bezbożnych ludzi¹.

1. Jud 1,4.

⁸ Ale niech to jedno, umiłowani, nie będzie przed wami zakryte, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień¹.

1. Ps 90,4.

⁹ Nie zwleka Pan ze spełnieniem obietnicy¹, jak niektórzy uważają, że zwleka, ale okazuje względem nas cierpliwość, nie chcąc, aby ktokolwiek zginął², lecz aby wszyscy doszli do pokuty³.

1. Ha 2,3.
2. 1Tm 2,4.
3. Mt 3,8; 9,13; Łk 15,7; Dz 20,21; 26,20; Rz 2,4; 2Kor 7,9-10; 2Tm 2,25.

¹⁰ A jak złodziej¹ w nocy przyjdzie dzień Pana², w którym niebiosa z wielkim hukiem przeminą, żywioły rozpalone ogniem stopią się, a ziemia i dzieła, które są na niej, spłoną.

1. Mt 24,43; 1Tes 5,2; Obj 3,3.
2. Iz 2,12; Jl 1,15; 2,31; Ml 4,5.

¹¹ Skoro to wszystko ma się rozpłynąć, to jakimi wy powinniście być w świętym postępowaniu i pobożności;

¹² Oczekując i spiesząc się na przyjście dnia Boga¹, w którym płonące niebiosa rozpuszczą się, a rozpalone żywioły się roztopią.

1. Obj 16,14.

¹³ Lecz my, zgodnie z jego obietnicą, oczekujemy nowych niebios i nowej ziemi¹, w których mieszka sprawiedliwość.

1. Iz 65,17.22; Obj 21,1.

¹⁴ Dlatego, umiłowani, oczekując tego, starajcie się, abyście zostali przez niego znalezieni bez skazy i nienaganni, w pokoju;

¹⁵ A cierpliwość naszego Pana uważajcie za zbawienie¹, jak i nasz umiłowany brat Paweł według danej mu mądrości pisał do was;

1. Rz 2,4.

¹⁶ Jak też mówi o tym we wszystkich listach. Są w nich pewne rzeczy trudne do zrozumienia, które, podobnie jak inne Pisma, ludzie niedouczeni i nieutwierdzeni przekręcają ku swemu własnemu zatraceniu.

¹⁷ Wy zatem, umiłowani, wiedząc o tym wcześniej, miejcie się na baczności, abyście nie byli zwiedzeni przez błąd bezbożników i nie wypadli z waszej stałości.

¹⁸ Wzrastajcie zaś w łasce i poznaniu naszego Pana i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. Jemu chwała i teraz, i na wieczne czasy. Amen.