Rozdział 1

¹ Słowo Pana doszło do Jonasza, syna Amittaja, mówiące:

² Wstań, idź do Niniwy¹, tego wielkiego miasta, i wołaj przeciwko niej², bo jej niegodziwość wzniosła się przed moje oblicze.

1. Na 1,1.
2. Jon 3,2-3; 4,11; Rdz 10,11-12.

³ Ale Jonasz wstał, aby uciec do Tarszisz sprzed oblicza Pana¹, i przybył do Jafy. Znalazł okręt, który płynął do Tarszisz, zapłacił za przejazd i wsiadł na niego, aby płynąć z nimi do Tarszisz i uciec sprzed oblicza Pana.

1. Rdz 4,16; Hi 1,12; 2,7.

⁴ Lecz Pan zesłał gwałtowny wiatr na morze i powstała potężna burza na morzu, tak że zdawało się, że okręt się rozbije.

⁵ A żeglarze przestraszyli się i każdy z nich wołał do swego boga, a wyrzucali do morza ładunek, który był na okręcie, aby ten był lżejszy. Ale Jonasz zszedł wcześniej na niższy pokład okrętu, położył się i twardo zasnął.

⁶ Przyszedł więc do niego sternik i zapytał go: Cóż ty czynisz, śpiochu? Wstań, wołaj do swego Boga, może Bóg wspomni na nas, abyśmy nie zginęli.

⁷ Wtedy powiedzieli jeden do drugiego: Chodźcie, rzućmy losy, abyśmy się dowiedzieli, przez kogo spadło na nas to nieszczęście. Rzucili więc losy i padło na Jonasza.

⁸ I powiedzieli do niego: Powiedz nam, prosimy, przez kogo spadło na nas to nieszczęście. Jaki jest twój zawód? Skąd pochodzisz? Z jakiego kraju i z jakiego narodu jesteś?

⁹ Odpowiedział im: Jestem Hebrajczykiem¹ i boję się Pana, Boga nieba, który stworzył morze i ziemię².

1. Rdz 14,13; 41,12; Wj 1,15; Jr 34,14; Flp 3,5.
2. Ps 146,6; Dz 17,24.

¹⁰ Wtedy ci mężczyźni bardzo się zlękli i zapytali: Czemu tak uczyniłeś? Oni bowiem dowiedzieli się, że ucieka sprzed oblicza Pana, bo im to powiedział.

¹¹ Powiedzieli jeszcze do niego: Cóż mamy z tobą uczynić, aby morze się uspokoiło? Morze bowiem coraz bardziej się burzyło.

¹² Odpowiedział im: Weźcie mnie i wrzućcie do morza, a ono uspokoi się dla was, gdyż wiem, że z mojego powodu ta wielka burza przyszła na was.

¹³ Lecz ci mężczyźni wiosłowali silniej, aby dotrzeć do brzegu, ale nie mogli, bo morze coraz bardziej się burzyło przeciwko nim.

¹⁴ Zawołali więc do Pana: Panie, prosimy, nie pozwól nam zginąć z powodu życia tego człowieka i nie obciążaj nas krwią niewinną. Ty bowiem, Panie, uczyniłeś, jak ci się spodobało.

¹⁵ Potem wzięli Jonasza i wrzucili do morza, a morze przestało się burzyć.

¹⁶ Wtedy ci mężczyźni, zdjęci wielkim strachem przed Panem, złożyli Panu ofiarę i uczynili śluby.

¹⁷ A Pan przygotował wielką rybę, która połknęła Jonasza. I Jonasz był we wnętrznościach tej ryby trzy dni i trzy noce.

Rozdział 2

¹ I modlił się Jonasz do Pana, swego Boga, we wnętrznościach tej ryby;

² I powiedział: Wołałem do Pana w swoim ucisku¹ i wysłuchał mnie; z głębi piekła wołałem i wysłuchałeś mego głosu.

1. Ps 120,1; 130,1; 142,1; Lm 3,55-56.

³ Rzuciłeś mnie bowiem w głębię, w sam środek morza, i ogarnęła mnie toń. Wszystkie twoje nawałnice i fale przewaliły się nade mną¹.

1. Ps 42,7.

⁴ Wtedy powiedziałem¹: Zostałem wygnany sprzed twoich oczu, ale będę jeszcze patrzył w stronę twej świętej świątyni.

1. Ps 31,22.

⁵ Wody ogarnęły mnie aż do duszy¹, przepaść mnie otoczyła, moją głowę owinęła trawa morska.

1. Ps 69,1; Lm 3,54.

⁶ Zstąpiłem aż do posad gór¹, swymi ryglami ziemia zamknęła się przede mną na wieki. Ty jednak wyprowadziłeś moje życie z dołu, Panie, mój Boże!

1. Ps 18,7.

⁷ Gdy moja dusza we mnie omdlewała, wspomniałem na Pana, a moja modlitwa przyszła do ciebie, do twej świętej świątyni.

⁸ Ci, którzy trzymają się próżnych marności, pozbawiają się miłosierdzia;

⁹ Ale ja z głosem dziękczynienia będę ci składał ofiary, wypełnię to, co ślubowałem. Od Pana pochodzi wybawienie.

¹⁰ Wtedy Pan rozkazał tej rybie, a ona wypluła Jonasza na brzeg.

Rozdział 3

¹ Wtedy słowo Pana doszło do Jonasza po raz drugi mówiące:

² Wstań, idź do Niniwy, tego wielkiego miasta, i głoś przeciwko niej to, co ci rozkazuję.

³ Wstał więc Jonasz i poszedł do Niniwy zgodnie ze słowem Pana. A Niniwa była bardzo wielkim miastem, na trzy dni drogi.

⁴ Jonasz zaczął chodzić po mieście, ile mógł przejść w jeden dzień, i wołał: Po czterdziestu dniach Niniwa zostanie zburzona.

⁵ I mieszkańcy Niniwy uwierzyli Bogu, ogłosili post i oblekli się w wory, od największego z nich aż do najmniejszego.

⁶ Doszła bowiem ta sprawa do króla Niniwy i powstał z tronu, i zdjął z siebie płaszcz, po czym oblekł się w wór i siedział w popiele.

⁷ Rozkazał ogłosić i opowiadać w Niniwie z dekretu króla i swoich książąt: Ludzie i zwierzęta, woły i owce niech nic nie jedzą, niech się nie pasą i wody nie piją;

⁸ Ale ludzie i zwierzęta niech się okryją worami i niech gorliwie wołają do Boga. Niech każdy się odwróci od swojej złej drogi i od grabieży popełnianej swoimi rękami.

⁹ Kto wie, czy Bóg się nie odwróci i nie pożałuje¹, i nie odstąpi od zapalczywości swego gniewu, abyśmy nie zginęli.

1. Wj 32,12; Jr 18,8.

¹⁰ I Bóg widział ich czyny¹, że odwrócili się od swojej złej drogi, i Bóg pożałował tego nieszczęścia, które zapowiedział im czynić, a nie uczynił.

1. Rdz 6,5; J 21,17.

Rozdział 4

¹ Ale Jonaszowi bardzo się to nie podobało i rozgniewał się.

² I modlił się do Pana, mówiąc: Proszę, Panie, czy tego nie mówiłem, gdy jeszcze byłem w swojej ziemi? Dlatego zaraz uciekłem do Tarszisz, gdyż wiedziałem, że ty jesteś Bogiem łaskawym i litościwym¹, nieskorym do gniewu i pełnym wielkiego miłosierdzia, który żałuje nieszczęścia.

1. Wj 34,6; Ps 86,5; Jl 2,13.

³ A teraz, Panie, proszę, zabierz ode mnie moje życie, bo lepiej mi umrzeć, niż żyć.

⁴ Pan odpowiedział: Czy to dobrze, że tak się gniewasz?

⁵ Wyszedł więc Jonasz z miasta i usiadł po wschodniej stronie miasta. Tam zrobił sobie szałas i usiadł w jego cieniu, by zobaczyć, co się stanie z tym miastem.

⁶ A Pan Bóg sprawił, że nad Jonaszem wyrosła tykwa, aby zasłaniała jego głowę i chroniła go przed upałem. I Jonasz bardzo się cieszył z tej tykwy.

⁷ Ale nazajutrz o świcie Bóg sprawił, że robak podgryzł tę tykwę, tak że uschła.

⁸ I gdy wzeszło słońce, Bóg wzbudził suchy wiatr wschodni; i słońce tak prażyło głowę Jonasza, że omdlewał i życzył sobie śmierci, mówiąc: Lepiej mi umrzeć, niż żyć.

⁹ I Bóg powiedział do Jonasza: Czy to dobrze, że tak się gniewasz z powodu tej tykwy? I odpowiedział: To dobrze, że się gniewam, nawet aż na śmierć.

¹⁰ Wtedy Pan mu powiedział: Żałujesz tej tykwy, przy której nie pracowałeś ani nie dałeś jej wzrostu; wyrosła w jedną noc i w jedną noc uschła;

¹¹ A ja miałbym nie żałować Niniwy, tego wielkiego miasta, w którym jest więcej niż sto dwadzieścia tysięcy ludzi, którzy nie umieją rozróżnić swej prawej ręki od lewej, a także wiele bydła?