Rozdział 1

¹ Pan przemówił do Mojżesza na pustyni Synaj, w Namiocie Zgromadzenia¹, pierwszego dnia drugiego miesiąca, w drugim roku po ich wyjściu z ziemi Egiptu, tymi słowy:

1. Wj 27,21; Kpł 1,1; 2Krn 5,5.

² Policzcie¹ całe zgromadzenie synów Izraela według ich rodzin i według domów ich ojców, licząc imiona wszystkich mężczyzn, głowa po głowie;

1. Lb 26,2.63; Wj 30,12; 2Sm 24,1-3.

³ Od dwudziestu lat wzwyż, wszystkich w Izraelu zdolnych do walki. Ty i Aaron policzycie ich według ich oddziałów.

⁴ I będzie z wami jeden mężczyzna z każdego pokolenia, głowa domu swoich ojców.

⁵ A oto imiona mężczyzn, którzy będą z wami: z pokolenia Rubena¹ – Elizur, syn Szedeura;

1. Rdz 29,32; 49,3; Ez 48,31; Obj 7,5.

⁶ Z Symeona¹ – Szelumiel, syn Suriszaddaja;

1. Rdz 29,33; 49,5; Ez 48,33; Obj 7,7.

⁷ Z Judy¹ – Nachszon, syn Amminadaba;

1. Rdz 29,35; 49,8; Ez 48,31; Obj 7,5.

⁸ Z Issachara¹ – Netaneel, syn Suara;

1. Rdz 30,18; 49,14; Ez 48,33; Obj 7,7.

⁹ Z Zebulona¹ – Eliab, syn Chelona;

1. Rdz 30,20; 49,13; Ez 48,33; Obj 7,8.

¹⁰ Z synów Józefa¹: z Efraima² – Eliszama, syn Ammihuda, z Manassesa³ – Gamliel, syn Pedahsura;

1. Rdz 30,24; 49,22.26; Ez 48,32; Obj 7,8.
2. Rdz 41,52; 48,12-20.
3. Rdz 41,51; 48,13-20; Obj 7,6.

¹¹ Z Beniamina¹ – Abidan, syn Gideoniego;

1. Rdz 35,18; 49,27; Ez 48,32; Obj 7,8.

¹² Z Dana¹ – Achiezer, syn Ammiszaddaja;

1. Rdz 30,6; 49,17; Ez 48,32.

¹³ Z Aszera¹ – Pagiel, syn Okrana;

1. Rdz 30,13; 49,20; Ez 48,34; Obj 7,6.

¹⁴ Z Gada¹ – Eliasaf, syn Deuela;

1. Rdz 30,11; 49,19; Ez 48,34; Obj 7,5.

¹⁵ Z Neftalego¹ – Achira, syn Enana.

1. Rdz 30,8; 49,21; Ez 48,34; Obj 7,6.

¹⁶ Ci powołani, sławni¹ spośród zgromadzenia, byli naczelnikami pokoleń swych ojców, wodzami tysięcy w Izraelu.

1. Lb 7,2; 1Krn 27,16-22.

¹⁷ Mojżesz i Aaron przyjęli więc tych mężczyzn, którzy zostali imiennie wyznaczeni.

¹⁸ I zebrali całe zgromadzenie w pierwszym dniu drugiego miesiąca, a każdy podawał swoje pochodzenie według swych rodzin, według domów swych ojców i według liczby imion, od dwudziestu lat wzwyż, głowa po głowie.

¹⁹ Jak Pan rozkazał Mojżeszowi, tak policzył ich na pustyni Synaj.

²⁰ Synów Rubena, pierworodnego Izraela, ich potomków według ich rodzin, według domów ich ojców, według liczby imion, głowa po głowie, wszystkich mężczyzn od dwudziestu lat wzwyż, wszystkich zdolnych do walki;

²¹ Naliczono z pokolenia Rubena czterdzieści sześć tysięcy pięciuset.

²² Synów Symeona, ich potomków według ich rodzin, według domów ich ojców, naliczonych według liczby imion, głowa po głowie, wszystkich mężczyzn od dwudziestu lat wzwyż, wszystkich zdolnych do walki;

²³ Naliczono z pokolenia Symeona pięćdziesiąt dziewięć tysięcy trzystu.

²⁴ Synów Gada, ich potomków według ich rodzin, według domów ich ojców, według liczby imion, od dwudziestu lat wzwyż, wszystkich zdolnych do walki;

²⁵ Naliczono z pokolenia Gada czterdzieści pięć tysięcy sześciuset pięćdziesięciu.

²⁶ Synów Judy, ich potomków według ich rodzin, według domów ich ojców, według liczby imion, od dwudziestu lat wzwyż, wszystkich zdolnych do walki;

²⁷ Naliczono z pokolenia Judy siedemdziesiąt cztery tysiące sześciuset.

²⁸ Synów Issachara, ich potomków według ich rodzin, według domów ich ojców, według liczby imion, od dwudziestu lat wzwyż, wszystkich zdolnych do walki;

²⁹ Naliczono z pokolenia Issachara pięćdziesiąt cztery tysiące czterystu.

³⁰ Synów Zebulona, ich potomków według ich rodzin, według domów ich ojców, według liczby imion, od dwudziestu lat wzwyż, wszystkich zdolnych do walki;

³¹ Naliczono z pokolenia Zebulona pięćdziesiąt siedem tysięcy czterystu.

³² Synów Józefa, z synów Efraima, ich potomków według ich rodzin, według domów ich ojców, według liczby imion, od dwudziestu lat wzwyż, wszystkich zdolnych do walki;

³³ Naliczono z pokolenia Efraima czterdzieści tysięcy pięciuset.

³⁴ Synów Manassesa, ich potomków według ich rodzin, według domów ich ojców, według liczby imion, od dwudziestu lat wzwyż, wszystkich zdolnych do walki;

³⁵ Naliczono z pokolenia Manassesa trzydzieści dwa tysiące dwustu.

³⁶ Synów Beniamina, ich potomków według ich rodzin, według domów ich ojców, według liczby imion, od dwudziestu lat wzwyż, wszystkich zdolnych do walki;

³⁷ Naliczono z pokolenia Beniamina trzydzieści pięć tysięcy czterystu.

³⁸ Synów Dana, ich potomków według ich rodzin, według domów ich ojców, według liczby imion, od dwudziestu lat wzwyż, wszystkich zdolnych do walki;

³⁹ Naliczono z pokolenia Dana sześćdziesiąt dwa tysiące siedmiuset.

⁴⁰ Synów Aszera, ich potomków według ich rodzin, według domów ich ojców, według liczby imion, od dwudziestu lat wzwyż, wszystkich zdolnych do walki;

⁴¹ Naliczono z pokolenia Aszera czterdzieści jeden tysięcy pięciuset.

⁴² Synów Neftalego, ich potomków według ich rodzin, według domów ich ojców, według liczby imion, od dwudziestu lat wzwyż, wszystkich zdolnych do walki;

⁴³ Naliczono z pokolenia Neftalego pięćdziesiąt trzy tysiące czterystu.

⁴⁴ To są ci, których policzyli Mojżesz, Aaron i książęta Izraela, dwunastu mężczyzn, po jednym z każdego domu swych ojców.

⁴⁵ I było wszystkich policzonych synów Izraela, według domów ich ojców, od dwudziestu lat wzwyż, wszystkich zdolnych do walki w Izraelu;

⁴⁶ Wszystkich policzonych było sześćset trzy tysiące pięciuset pięćdziesięciu¹.

1. Lb 2,32; Wj 12,37; 38,26; Pwt 10,22; Hbr 11,12.

⁴⁷ Lecz Lewici nie zostali policzeni¹ z nimi według pokolenia swych ojców.

1. Lb 2,33; 1Krn 6,1-48; 21,6.

⁴⁸ Pan rozkazał bowiem Mojżeszowi:

⁴⁹ Tylko pokolenia Lewiego nie spisuj i nie licz go razem z synami Izraela;

⁵⁰ Lecz ustanowisz Lewitów nad Przybytkiem Świadectwa i nad wszystkimi jego naczyniami, i nad wszystkim, co do niego należy. Oni będą nosić przybytek i wszystkie jego sprzęty; oni też będą go obsługiwać i rozbijać obóz dokoła przybytku.

⁵¹ A gdy przybytek będzie miał wyruszyć, Lewici go rozbiorą; także gdy przybytek ma być wznoszony, Lewici ustawią go; a obcy, który się do niego zbliży, poniesie śmierć.

⁵² I synowie Izraela będą rozbijać namioty, każdy w swoim obozie i każdy pod swoim sztandarem, według swych zastępów.

⁵³ Lecz Lewici rozbiją obóz wokół Przybytku Świadectwa, aby gniew nie spadł na zgromadzenie synów Izraela. Lewici będą pełnić straż przy Przybytku Świadectwa.

⁵⁴ I synowie Izraela uczynili zgodnie ze wszystkim, co Pan rozkazał Mojżeszowi, tak właśnie uczynili.

Rozdział 2

¹ Potem Pan przemówił do Mojżesza i Aarona:

² Każdy z synów Izraela rozbije obóz przy swoim sztandarze¹, pod znakami domów swych ojców. Będą rozbijać obóz w pewnej odległości² od Namiotu Zgromadzenia, wokół niego.

1. Lb 1,52.
2. Joz 3,4.

³ Od strony wschodniej rozbiją obóz ludzie pod sztandarem obozu Judy, według swych oddziałów, a wodzem nad synami Judy będzie Nachszon, syn Amminadaba;

⁴ A jego policzony zastęp wynosił siedemdziesiąt cztery tysiące sześciuset ludzi.

⁵ Obok niego rozbije obóz pokolenie Issachara, a wodzem synów Issachara będzie Netaneel, syn Suara;

⁶ A jego policzony zastęp wynosił pięćdziesiąt cztery tysiące czterystu ludzi.

⁷ Obok nich – pokolenie Zebulona, a wodzem synów Zebulona będzie Eliab, syn Chelona;

⁸ A jego policzony zastęp wynosił pięćdziesiąt siedem tysięcy czterystu ludzi.

⁹ Wszystkich policzonych w obozie Judy, według ich zastępów, było sto osiemdziesiąt sześć tysięcy czterystu. Oni wyruszą pierwsi.

¹⁰ Od strony południowej będzie sztandar obozu Rubena, według swych zastępów, a wodzem synów Rubena będzie Elisur, syn Szedeura;

¹¹ A jego policzony zastęp wynosił czterdzieści sześć tysięcy pięciuset ludzi.

¹² Obok niego rozbije obóz pokolenie Symeona, a wodzem synów Symeona będzie Szelumiel, syn Suriszaddaja;

¹³ A jego policzony zastęp wynosił pięćdziesiąt dziewięć tysięcy trzystu ludzi.

¹⁴ Następnie pokolenie Gada, a wodzem synów Gada będzie Eliasaf, syn Reuela;

¹⁵ A jego policzony zastęp wynosił czterdzieści pięć tysięcy sześciuset pięćdziesięciu ludzi.

¹⁶ Wszystkich policzonych w obozie Rubena, według ich zastępów, było sto pięćdziesiąt jeden tysięcy czterystu pięćdziesięciu. Oni wyruszą w drugiej kolejności.

¹⁷ Następnie wyruszy Namiot Zgromadzenia z obozem Lewitów pośrodku obozu¹. Jak będą obozować, tak będą wyruszać, każdy na swoim miejscu, pod swoim sztandarem.

1. Lb 10,17.21.

¹⁸ Od strony zachodniej będzie sztandar obozu Efraima, według swych zastępów, a wodzem synów Efraima będzie Eliszama, syn Ammihuda;

¹⁹ A jego policzony zastęp wynosił czterdzieści tysięcy pięciuset ludzi.

²⁰ Obok niego pokolenie Manassesa, a wodzem synów Manassesa będzie Gamliel, syn Pedahsura.

²¹ A jego policzony zastęp wynosił trzydzieści dwa tysiące dwustu ludzi.

²² Następnie pokolenie Beniamina, a wodzem synów Beniamina będzie Abidan, syn Gideoniego;

²³ A jego policzony zastęp wynosił trzydzieści pięć tysięcy czterystu ludzi.

²⁴ Wszystkich policzonych w obozie Efraima było sto osiem tysięcy stu według swoich zastępów. Oni wyruszą w trzeciej kolejności.

²⁵ Od strony północnej będzie sztandar obozu Dana, według swych zastępów, a wodzem synów Dana będzie Achiezer, syn Ammiszadaja;

²⁶ A jego policzony zastęp wynosił sześćdziesiąt dwa tysiące siedmiuset ludzi.

²⁷ Obok niego rozbije obóz pokolenie Aszera, a wodzem synów Aszera będzie Pagiel, syn Okrana;

²⁸ A jego policzony zastęp wynosił czterdzieści jeden tysięcy pięciuset ludzi.

²⁹ Następnie pokolenie Neftalego, a wodzem synów Neftalego będzie Achira, syn Enana;

³⁰ A jego policzony zastęp wynosił pięćdziesiąt trzy tysiące czterystu ludzi.

³¹ Wszystkich policzonych w obozie Dana było sto pięćdziesiąt siedem tysięcy sześciuset. Oni wyruszą ostatni pod swoimi sztandarami.

³² To są policzeni spośród synów Izraela według domów ich ojców. Wszystkich policzonych w obozach, według ich zastępów, było sześćset trzy tysiące pięciuset pięćdziesięciu¹.

1. Lb 1,46; 11,21; Wj 12,37; 38,26.

³³ Lewitów zaś nie liczono wśród synów Izraela, jak Pan rozkazał Mojżeszowi¹.

1. Lb 1,47-48.

³⁴ I synowie Izraela uczynili zgodnie ze wszystkim, co Pan rozkazał Mojżeszowi: tak rozbijali obozy przy swych sztandarach i tak wyruszali, każdy według swych rodzin i według domów swych ojców¹.

1. Lb 24,2.5-6.

Rozdział 3

¹ To są dzieje rodu¹ Aarona² i Mojżesza³ w dniu, w którym Pan rozmawiał z Mojżeszem na górze Synaj.

1. Rdz 2,4; 10,1; Mt 1,1.
2. Wj 4,14.
3. Wj 6,20.26; 1Krn 6,3; 23,13.

² A to są imiona synów Aarona: pierworodny Nadab, potem Abihu, Eleazar i Itamar.

³ To są imiona synów Aarona, namaszczonych kapłanów, których poświęcił, aby pełnili urząd kapłański.

⁴ Lecz Nadab i Abihu¹ umarli przed Panem, gdy ofiarowali inny ogień przed Panem na pustyni Synaj, i odeszli bez potomków. Eleazar i Itamar pełnili więc urząd kapłański przed obliczem swego ojca Aarona.

1. Lb 26,61; Kpł 10,1-2; 1Krn 24,2.

⁵ Wtedy Pan powiedział do Mojżesza:

⁶ Każ się zbliżyć pokoleniu Lewiego i postaw ich przed kapłanem Aaronem, aby mu służyli¹;

1. Lb 8,6; 18,2; Wj 32,26-28; Pwt 33,8-10; Ml 2,4.

⁷ I pełnili straż, która go obowiązuje oraz straż całego zgromadzenia, przed Namiotem Zgromadzenia, wykonując służbę przybytku.

⁸ Będą strzec wszystkich sprzętów Namiotu Zgromadzenia i pełnić straż synów Izraela, wykonując służbę przybytku.

⁹ Oddasz więc Lewitów Aaronowi i jego synom¹; będą mu całkowicie oddani spośród synów Izraela.

1. Lb 8,19; 18,6-7; Ef 4,11.

¹⁰ Aarona zaś i jego synów ustanowisz, aby pełnili swoje kapłaństwo. A obcy, który się zbliży, poniesie śmierć.

¹¹ Potem Pan powiedział do Mojżesza:

¹² Oto wziąłem Lewitów spośród synów Izraela na miejsce wszystkich pierworodnych, którzy otwierają łono wśród synów Izraela, i dlatego Lewici będą należeć do mnie.

¹³ Do mnie bowiem należy wszystko, co pierworodne¹. W dniu, kiedy zabiłem wszystko, co pierworodne w ziemi Egiptu, poświęciłem sobie wszystko, co pierworodne w Izraelu, od człowieka aż do zwierzęcia. Będą należeć do mnie; ja jestem Pan.

1. Lb 8,16-17; 18,15; Wj 13,2.12; 34,19; Łk 2,23.

¹⁴ Pan powiedział też do Mojżesza na pustyni Synaj:

¹⁵ Policz synów Lewiego według domów ich ojców i według ich rodzin. Policzysz każdego mężczyznę w wieku od jednego miesiąca wzwyż.

¹⁶ I Mojżesz policzył ich według słowa Pana¹, jak mu rozkazano.

1. Pwt 34,5; Joz 19,50; Jr 32,8; Jon 3,3.

¹⁷ Oto imiona synów Lewiego: Gerszon, Kehat i Merari.

¹⁸ A imiona synów Gerszona według ich domów: Libni i Szimei.

¹⁹ A synowie Kehata według swych domów: Amram, Ishar, Chebron i Uzziel.

²⁰ Synowie zaś Merariego według swych domów: Machli i Muszi. To są rodziny Lewiego według domów ich ojców.

²¹ Od Gerszona pochodzi rodzina Libnitów i rodzina Szimeitów. To są rodziny Gerszonitów.

²² Liczba wszystkich policzonych mężczyzn w wieku od jednego miesiąca wzwyż wynosiła u nich siedem tysięcy pięciuset.

²³ Rodziny Gerszonitów rozbiją obóz za przybytkiem od strony zachodniej.

²⁴ A wodzem domu ojca Gerszonitów będzie Eliasaf, syn Laela.

²⁵ A pod strażą synów Gerszona¹ w Namiocie Zgromadzenia będzie przybytek i namiot, jego przykrycie i zasłona u wejścia do Namiotu Zgromadzenia;

1. Lb 4,24-26.

²⁶ I zasłony dziedzińca, zasłona u wejścia na dziedziniec, który otacza przybytek i ołtarz wokoło, oraz jego sznury potrzebne do wszelkich prac.

²⁷ Od Kehata zaś pochodzą rodziny: Amramitów, Isharytów, Chebronitów i Uzzielitów. To są rodziny Kehatytów.

²⁸ Liczba wszystkich mężczyzn w wieku od jednego miesiąca wzwyż wynosiła osiem tysięcy sześciuset pełniących straż w świątyni.

²⁹ Rodziny synów Kehata rozbiją obóz po południowej stronie przybytku;

³⁰ A wodzem domu ojca rodziny Kehatytów będzie Elisafan, syn Uzziela.

³¹ Pod ich strażą będzie arka, stół, świecznik, ołtarze i sprzęty świątyni, którymi będą usługiwać, oraz zasłona wraz z całą jej obsługą.

³² Naczelnym wodzem Lewitów będzie Eleazar¹, syn kapłana Aarona, on będzie miał nadzór nad tymi, którzy pełnią straż w świątyni.

1. Wj 6,23.

³³ Od Merariego pochodzą zaś rodziny Machlitów i Muszytów. To są rodziny Merarytów.

³⁴ A liczba wszystkich policzonych mężczyzn w wieku od jednego miesiąca wzwyż wynosiła u nich sześć tysięcy dwustu.

³⁵ Wodzem zaś domu ojca rodzin Merariego był Suriel, syn Abichaila. Oni rozbiją obóz po stronie północnej przybytku.

³⁶ A pod nadzorem i strażą synów Merariego będą deski przybytku, jego drążki, słupy i podstawki oraz wszystkie jego sprzęty wraz z całą jego obsługą;

³⁷ Także słupy wokoło dziedzińca, ich podstawki, kołki i ich sznury.

³⁸ A przed przybytkiem od strony wschodniej, przed Namiotem Zgromadzenia, rozbiją obóz Mojżesz, Aaron i jego synowie, pełniący straż w świątyni za synów Izraela; a obcy, który się zbliży, poniesie śmierć.

³⁹ Wszystkich Lewitów policzonych przez Mojżesza i Aarona na rozkaz Pana¹ według ich rodzin, wszystkich mężczyzn w wieku od jednego miesiąca wzwyż było dwadzieścia dwa tysiące.

1. Lb 26,62.

⁴⁰ Wtedy Pan powiedział do Mojżesza: Policz wszystkich pierworodnych mężczyzn spośród synów Izraela w wieku od jednego miesiąca wzwyż i sporządź spis ich imion.

⁴¹ I weźmiesz dla mnie Lewitów – ja jestem Pan¹ – w zamian za wszystkich pierworodnych spośród synów Izraela, a także bydła Lewitów zamiast wszystkiego, co pierworodne, wśród bydła synów Izraela.

1. Rdz 15,7; Wj 6,2-8; Ps 81,10; Iz 43,11.15; Ml 3,6.

⁴² Mojżesz policzył więc wszystkich pierworodnych spośród synów Izraela, tak jak Pan mu rozkazał.

⁴³ A liczba wszystkich pierworodnych mężczyzn w wieku od jednego miesiąca wzwyż, według liczby imion, wynosiła dwadzieścia dwa tysiące dwieście siedemdziesiąt trzy.

⁴⁴ I Pan powiedział do Mojżesza:

⁴⁵ Weź Lewitów na miejsce wszystkich pierworodnych spośród synów Izraela, a także bydło Lewitów na miejsce ich bydła; i Lewici będą należeć do mnie. Ja jestem Pan¹.

1. Lb 3,41.

⁴⁶ A jako wykup za tych dwustu siedemdziesięciu trzech pierworodnych spośród synów Izraela, którzy przewyższają liczbę Lewitów;

⁴⁷ Weźmiesz po pięć syklów na głowę według sykla świątynnego: sykl po dwadzieścia ger.

⁴⁸ I oddasz te pieniądze Aaronowi i jego synom jako wykup za tych, którzy przewyższają ich liczbę.

⁴⁹ Mojżesz wziął więc pieniądze wykupu od tych, którzy przewyższali liczbę wykupionych przez Lewitów.

⁵⁰ Od pierworodnych synów Izraela wziął tysiąc trzysta sześćdziesiąt pięć syklów według sykla świątynnego.

⁵¹ I Mojżesz oddał te pieniądze wykupu Aaronowi i jego synom według słowa Pana, tak jak Pan rozkazał Mojżeszowi.

Rozdział 4

¹ I Pan przemówił do Mojżesza i Aarona tymi słowy:

² Policz synów Kehata spośród synów Lewiego według ich rodzin i według domów ich ojców;

³ Od trzydziestego roku życia wzwyż aż do pięćdziesiątego roku życia; wszystkich, którzy są zdolni do służby, aby wykonywali pracę w Namiocie Zgromadzenia.

⁴ Służbą synów Kehata w Namiocie Zgromadzenia będzie troska o rzeczy najświętsze.

⁵ Gdy obóz będzie ruszał, przyjdzie Aaron ze swymi synami i zdejmą zasłonę¹ okrywającą, którą okryją arkę świadectwa.

1. Wj 26,33; Mt 27,51; Hbr 9,3; 10,20.

⁶ A położą na niej przykrycie ze skór borsuczych i na tym rozciągną nakrycie z błękitnej tkaniny, i założą jej drążki¹.

1. Wj 25,13-15; 1Krl 8,7-8.

⁷ Stół chlebów pokładnych¹ również przykryją tkaniną z błękitu i położą na nim misy, czasze, przystawki i kubki do nalewania; a będzie na nim nieustanny chleb.

1. Wj 25,23.30; Kpł 24,5-8.

⁸ I rozciągną na tym tkaninę karmazynową i przykryją to przykryciem ze skór borsuczych, i założą jego drążki.

⁹ Wezmą też tkaninę z błękitu, którą okryją świecznik¹ do świecenia i jego lampy, szczypce, naczynia na popiół oraz wszystkie jego naczynia na oliwę, których się przy nim używa;

1. Wj 25,31-39; Ps 119,105; Obj 1,20; 2,1.

¹⁰ I owiną go wraz ze wszystkimi jego naczyniami przykryciem ze skór borsuczych i umieszczą na drążkach.

¹¹ Rozciągną nad złotym ołtarzem¹ tkaninę z błękitu i przykryją go przykryciem ze skór borsuczych, i założą jego drążki.

1. Wj 30,1-7; 40,26-27.

¹² Wezmą też wszystkie sprzęty do służby¹, którymi służą w świątyni, owiną je tkaniną z błękitu, przykryją je okryciem ze skór borsuczych i umieszczą na drążkach.

1. Wj 25,9; 1Krn 9,29.

¹³ Następnie oczyszczą ołtarz z popiołu i rozciągną na nim purpurową tkaninę;

¹⁴ I położą na nim wszystkie jego sprzęty używane do służby przy nim: kadzielnice, widełki, łopatki i kropielnice, wszystkie naczynia ołtarza, i rozciągną na nim przykrycie ze skór borsuczych, i założą jego drążki.

¹⁵ Kiedy Aaron i jego synowie skończą przykrywanie świątyni wraz ze wszystkimi jej naczyniami, gdy obóz będzie miał wyruszyć, wtedy przyjdą synowie Kehata¹, aby je nieść. Lecz nie będą dotykać świętych przedmiotów, aby nie umarli. To jest służba synów Kehata przy Namiocie Zgromadzenia.

1. Lb 3,30-31; 7,9.

¹⁶ A Eleazar¹, syn kapłana Aarona, będzie troszczył się o oliwę do oświetlenia², wonne kadzidło, stałą ofiarę pokarmową i oliwę do namaszczania oraz będzie doglądał przybytku i wszystkiego, co w nim jest, i w miejscu świętym i przy jego naczyniach.

1. Lb 3,32.
2. Wj 25,6; Kpł 24,2.

¹⁷ Potem Pan powiedział do Mojżesza i Aarona:

¹⁸ Nie pozwólcie, by pokolenie rodzin Kehatytów zostało wycięte spośród Lewitów.

¹⁹ Ale to im uczynicie, aby żyli i nie pomarli, gdy będą się zbliżać do rzeczy najświętszych: Aaron i jego synowie przyjdą i wyznaczą każdemu z nich, co ma czynić i co ma nieść.

²⁰ Lecz niech nie wchodzą się przyglądać, kiedy rzeczy święte będą przykrywane, by nie pomarli.

²¹ Pan dalej mówił do Mojżesza:

²² Policz synów Gerszona według domów ich ojców i według ich rodzin;

²³ Policz tych, którzy są w wieku od trzydziestu lat wzwyż aż do lat pięćdziesięciu; wszystkich, którzy są zdolni do tej pracy, aby mogli pełnić służbę przy Namiocie Zgromadzenia.

²⁴ A to będzie zadanie rodzin Gerszonitów¹, do służby i do noszenia.

1. Lb 3,25-26.

²⁵ Będą nosić zasłony przybytku¹, Namiot Zgromadzenia, jego przykrycie i przykrycie borsucze, które jest na wierzchu, oraz zasłonę u wejścia do Namiotu Zgromadzenia;

1. Wj 26,14.

²⁶ Zasłony dziedzińca i zasłonę u bramy wejściowej na dziedziniec, który otacza przybytek i ołtarz wokoło, ich sznury i wszystkie przybory do pracy przy nich oraz wszystko, co jest do tego zrobione; tak będą służyć.

²⁷ Wszelka służba synów Gerszonitów związana ze wszystkimi ich ciężarami oraz z całą ich służbą ma odbywać się zgodnie z rozkazem Aarona i jego synów; i powierzycie im troskę o wszystkie ich ciężary.

²⁸ To będzie zadanie rodzin synów Gerszonitów w Namiocie Zgromadzenia, a nadzór nad nimi będzie miał Itamar, syn kapłana Aarona.

²⁹ A synów Merariego¹ policzysz według ich rodzin i według domów ich ojców;

1. Lb 3,36-37.

³⁰ Policzysz tych, którzy są w wieku od trzydziestu lat wzwyż aż do lat pięćdziesięciu, wszystkich zdolnych do tej pracy, aby mogli pełnić służbę przy Namiocie Zgromadzenia.

³¹ A to będzie ich zadanie przy służbie w Namiocie Zgromadzenia: będą nosić deski przybytku, jego drążki, słupy i podstawki;

³² Słupy otaczające dziedziniec, ich podstawki, kołki i sznury wraz ze wszystkimi ich przyborami oraz wszystko, co należy do ich służby. A z przedmiotów, które są im powierzone do noszenia, zrobicie wykaz według nazw.

³³ To będzie zadanie rodzin synów Merariego według całej ich służby przy Namiocie Zgromadzenia pod nadzorem Itamara, syna kapłana Aarona.

³⁴ Mojżesz, Aaron i naczelnicy zgromadzenia policzyli synów Kehata według ich rodzin i według domów ich ojców;

³⁵ Tych będących w wieku od trzydziestu lat wzwyż aż do lat pięćdziesięciu, którzy byli zdolni do tej pracy, aby mogli pełnić służbę przy Namiocie Zgromadzenia.

³⁶ A policzonych według ich rodzin było dwa tysiące siedmiuset pięćdziesięciu.

³⁷ Byli to ci policzeni z rodzin Kehatytów, wszyscy, którzy mieli pełnić służbę przy Namiocie Zgromadzenia, których policzyli Mojżesz i Aaron zgodnie z rozkazem Pana przekazanym przez Mojżesza.

³⁸ A policzonych synów Gerszona według ich rodzin i według domów ich ojców;

³⁹ Tych, którzy byli w wieku od trzydziestu lat wzwyż aż do lat pięćdziesięciu, zdolnych do pracy, aby mogli pełnić służbę przy Namiocie Zgromadzenia;

⁴⁰ Policzonych według ich rodzin i domów ich ojców było dwa tysiące sześciuset trzydziestu.

⁴¹ Byli to ci policzeni z rodzin synów Gerszona, wszyscy, którzy mieli pełnić służbę w Namiocie Zgromadzenia, których policzyli Mojżesz i Aaron zgodnie z rozkazem Pana.

⁴² A policzonych z rodzin synów Merariego według ich rodzin i domów ich ojców;

⁴³ Tych, którzy byli w wieku trzydziestu lat wzwyż aż do lat pięćdziesięciu, zdolnych do pracy, aby mogli pełnić służbę przy Namiocie Zgromadzenia;

⁴⁴ A policzonych według ich rodzin było trzy tysiące dwustu.

⁴⁵ A to są policzeni z rodzin synów Merariego, których policzyli Mojżesz i Aaron zgodnie z rozkazem Pana przekazanym przez Mojżesza.

⁴⁶ Wszystkich Lewitów policzonych, których policzyli Mojżesz, Aaron i naczelnicy Izraela według ich rodzin i domów ich ojców;

⁴⁷ W wieku trzydziestu lat wzwyż¹ aż do lat pięćdziesięciu; wszystkich policzonych, którzy przychodzili pełnić zadanie służby² i noszenia ciężarów w Namiocie Zgromadzenia;

1. 1Krn 23,3.27
2. Rz 12,6-8; 1Kor 12,4-31.

⁴⁸ Było osiem tysięcy pięciuset osiemdziesięciu.

⁴⁹ Zgodnie z rozkazem Pana zostali policzeni przez Mojżesza, każdy z osobna według jego służby i według jego ciężaru. Policzono tych, których Pan rozkazał liczyć Mojżeszowi.

Rozdział 5

¹ I Pan powiedział do Mojżesza:

² Rozkaż synom Izraela, aby usunęli z obozu każdego trędowatego¹, każdego cierpiącego na wyciek i każdego, który zanieczyścił się przy umarłym.

1. 2Krl 7,3.

³ Usuniecie zarówno mężczyznę, jak i kobietę; usuniecie ich poza obóz¹, aby nie zanieczyścili obozu tych, wśród których mieszkam.

1. 1Kor 5,9-13; 2Kor 6,17; 2Tes 3,6.

⁴ I synowie Izraela tak uczynili, i usunęli ich poza obóz. Jak Pan rozkazał Mojżeszowi, tak uczynili synowie Izraela.

⁵ I powiedział Pan do Mojżesza:

⁶ Powiedz synom Izraela: Jeśli mężczyzna lub kobieta popełnią jakikolwiek grzech ludzki, popełniając występek przeciwko Panu, a ta osoba byłaby winna;

⁷ Wtedy wyzna swój grzech¹, którego się dopuściła, i zwróci w całości to, czym zawiniła, dodając do tego jedną piątą, i odda temu, wobec kogo zgrzeszyła.

1. Kpł 5,5; 26,40; Hi 33,27-28; Ps 32,5; 1J 1,9.

⁸ A jeśli człowiek ten nie ma krewnego, któremu można by zwrócić odszkodowanie, niech będzie ono oddane Panu i niech przypadnie kapłanowi z wyjątkiem barana przebłagania, którym dokona za niego przebłagania.

⁹ Każda też ofiara ze wszystkich poświęconych rzeczy synów Izraela, które przyniosą do kapłana, będzie należeć do niego.

¹⁰ Poświęcone rzeczy każdego człowieka będą należeć do niego; cokolwiek ktoś odda kapłanowi, będzie należeć do niego.

¹¹ Potem Pan powiedział do Mojżesza:

¹² Przemów do synów Izraela i powiedz im: Jeśli czyjaś żona zbłądzi i dopuści się grzechu przeciwko niemu;

¹³ A inny mężczyzna obcuje z nią, lecz będzie to ukryte przed oczami jej męża i tajne, i stanie się ona nieczysta, a nie będzie żadnego świadka przeciwko niej ani nie zostanie ona przyłapana;

¹⁴ Gdyby dopadł go duch zazdrości¹ i podejrzewałby swoją żonę, która stała się nieczysta, albo gdyby dopadł go duch zazdrości i podejrzewałby ją, choć nie stała się nieczysta;

1. Prz 6,34; Pnp 8,6; 1Kor 10,22.

¹⁵ Wówczas ten mąż przyprowadzi swoją żonę do kapłana i przyniesie ofiarę za nią – jedną dziesiątą efy mąki jęczmiennej. Nie wyleje na nią oliwy ani nie nałoży na nią kadzidła, gdyż jest to ofiara podejrzenia, ofiara pamięci, przypominająca grzech.

¹⁶ A kapłan każe się jej zbliżyć i stawi ją przed Panem.

¹⁷ I kapłan wleje wodę poświęconą do glinianego naczynia, weźmie też trochę prochu, który jest na podłodze przybytku, i doda do wody.

¹⁸ Potem kapłan postawi kobietę przed Panem, odkryje jej głowę i położy na jej rękach ofiarę pamięci, czyli ofiarę podejrzenia. Kapłan zaś będzie miał w ręku wodę gorzką, niosącą przekleństwa.

¹⁹ I kapłan zaprzysięgnie ją, i powie do kobiety: Jeśli nie położył się z tobą inny mężczyzna i jeśli nie dopuściłaś się grzechu nieczystości wobec swego męża, to bądź nietknięta przez tę wodę gorzką niosącą przekleństwa;

²⁰ Jeśli jednak byłaś niewierna swemu mężowi i stałaś się nieczysta, ponieważ oprócz twego męża obcował z tobą inny mężczyzna;

²¹ Wtedy kapłan zaprzysięgnie tę kobietę przysięgą przekleństwa¹ i powie do niej: Niech Pan uczyni cię przekleństwem i klątwą wśród twego ludu², gdy Pan sprawi, że twoje biodro zwiotczeje i twoje łono spuchnie.

1. Joz 6,26; 1Sm 14,24.
2. Iz 65,15.

²² Niech ta woda niosąca przekleństwo przeniknie twoje wnętrzności, aby spuchło twoje łono i zwiotczało twoje biodro. I odpowie kobieta: Amen, amen.

²³ Potem kapłan napisze te przekleństwa w księdze¹ i zmyje je tą gorzką wodą;

1. Wj 17,14; 2Krn 34,24; Jr 51,60.

²⁴ I da wypić kobiecie gorzką wodę niosącą przekleństwo; i woda przekleństwa przeniknie ją, i zamieni się w gorycz.

²⁵ Potem kapłan weźmie z rąk tej kobiety ofiarę podejrzenia i będzie ją kołysał¹ przed Panem, i złoży ją na ołtarzu.

1. Kpł 8,27.

²⁶ Kapłan weźmie też pełną garść ofiary jako pamiątkę¹ i spali to na ołtarzu, potem da kobiecie wypić tę wodę.

1. Kpł 2,2.9.

²⁷ A gdy da jej wypić tę wodę, stanie się tak, że jeśli stała się nieczysta i sprzeniewierzyła się swemu mężowi, to woda przekleństwa przeniknie ją i zamieni się w gorycz, i spuchnie jej łono, i zwiotczeje jej biodro, i kobieta stanie się przekleństwem wśród swego ludu.

²⁸ Jeśli jednak kobieta ta nie stała się nieczysta, ale jest czysta, to będzie bez winy i będzie rodzić dzieci.

²⁹ Takie jest prawo dotyczące podejrzenia, gdy żona będzie niewierna swemu mężowi i stanie się nieczysta;

³⁰ Albo gdy dopadnie męża duch zazdrości i będzie podejrzewał swoją żonę, i stawi ją przed Panem, a kapłan postąpi z nią według tego prawa;

³¹ Wówczas mąż nie będzie winny grzechu, a kobieta obciąży się nieprawością.

Rozdział 6

¹ I Pan powiedział do Mojżesza:

² Przemów do synów Izraela i powiedz do nich: Gdy mężczyzna albo kobieta złoży szczególny ślub nazirejczyka¹, aby się poświęcić² Panu;

1. Sdz 13,5.7; 16,17.
2. Wj 33,16; Kpł 20,26; 2Kor 6,16.

³ Niech powstrzyma się od wina i mocnego napoju; nie będzie pił octu z wina i octu z mocnego napoju; nie będzie pił żadnego soku z winogron i nie będzie jeść winogron, ani świeżych, ani suszonych.

⁴ Przez wszystkie dni swego oddzielenia nie będzie jeść niczego, co pochodzi z winorośli, od ziarenka aż do łupiny.

⁵ Przez wszystkie dni ślubu swego oddzielenia brzytwa nie dotknie jego głowy. Dopóki nie wypełni się czas, na który poświęcił się Panu, będzie święty i zapuści włosy na swojej głowie.

⁶ Nie zbliży się do umarłego przez cały okres swego oddzielenia dla Pana.

⁷ Nie zanieczyści się przy ojcu, matce, bracie czy siostrze, którzy umarli, gdyż ma na głowie poświęcenie dla swego Boga.

⁸ Przez wszystkie dni swego oddzielenia będzie świętym dla Pana.

⁹ I gdyby ktoś nagle przy nim umarł i zanieczyścił jego poświęconą głowę, to ogoli swoją głowę w dniu swego oczyszczenia; ogoli ją siódmego dnia.

¹⁰ A ósmego dnia przyniesie dwie synogarlice¹ lub dwa młode gołębie do kapłana, przed wejście do Namiotu Zgromadzenia;

1. Kpł 5,7.

¹¹ I kapłan złoży jednego na ofiarę za grzech, a drugiego na ofiarę całopalenia, i dokona za niego przebłagania za to, że zgrzeszył przy umarłym, i tego samego dnia poświęci jego głowę.

¹² Potem poświęci Panu dni swego oddzielenia i przyniesie rocznego baranka za przewinienie. Minione dni jednak przepadną, gdyż jego oddzielenie zostało zanieczyszczone.

¹³ A takie jest prawo nazirejczyka: Gdy wypełnią się dni jego oddzielenia, przyprowadzi się go przed wejście do Namiotu Zgromadzenia;

¹⁴ I złoży Panu w ofierze jednego rocznego baranka bez skazy na ofiarę całopalenia, jedną roczną owcę bez skazy na ofiarę za grzech i jednego barana bez skazy na ofiarę pojednawczą;

¹⁵ Do tego kosz przaśnych chlebów z mąki pszennej, placki zmieszane z oliwą oraz przaśne podpłomyki pomazane oliwą z ich ofiarą pokarmową i ofiarą z płynów.

¹⁶ I kapłan przyniesie to przed Pana i złoży jego ofiarę za grzech oraz jego całopalenie.

¹⁷ Barana zaś złoży Panu na ofiarę pojednawczą wraz z koszem przaśnych chlebów. Kapłan złoży też jego ofiarę pokarmową oraz jego ofiarę z płynów.

¹⁸ I nazirejczyk ogoli swoją poświęconą głowę u wejścia do Namiotu Zgromadzenia i weźmie włosy ze swojej poświęconej głowy, i położy je na ogień, który jest pod ofiarą pojednawczą.

¹⁹ Następnie kapłan weźmie ugotowaną łopatkę barana¹, jeden przaśny placek z kosza i jeden przaśny podpłomyk i złoży to w ręce nazirejczyka, gdy ten ogoli swoje poświęcone włosy;

1. 1Sm 2,15.

²⁰ I kapłan będzie to kołysał jako ofiarę kołysania przed Panem; jest to święta rzecz i należy do kapłana wraz z mostkiem kołysania i łopatką wzniesienia. Potem nazirejczyk będzie mógł pić wino.

²¹ Takie jest prawo dotyczące nazirejczyka, który składa ślub, jak i jego ofiary dla Pana za jego oddzielenie, oprócz tego, na co go stać. Zgodnie ze swoim ślubem, który złożył, tak uczyni według prawa swego oddzielenia.

²² Potem Pan powiedział do Mojżesza:

²³ Powiedz Aaronowi i jego synom: Tak będziecie błogosławić synów Izraela, mówiąc do nich:

²⁴ Niech ci błogosławi Pan¹ i niech cię strzeże;

1. Rt 2,4; Ps 134,3; Jr 31,23.

²⁵ Niech Pan rozjaśni nad tobą swoje oblicze¹ i niech ci będzie łaskawy;

1. Ps 31,16; 67,1; 119,135; Dn 9,17.

²⁶ Niech Pan zwróci ku tobie swoje oblicze¹ i niech da ci pokój.

1. Ps 89,15; Dz 2,28.

²⁷ I będą wzywać mojego imienia¹ nad synami Izraela, a ja im będę błogosławił.

1. Wj 3,14-15; 6,3; 34,5-7.

Rozdział 7

¹ W dniu, w którym Mojżesz zakończył wznoszenie przybytku, namaścił go i poświęcił¹ wraz ze wszystkimi jego sprzętami, a także ołtarz ze wszystkimi jego naczyniami, namaścił je i poświęcił.

1. Kpł 8,10-11.

² Naczelnicy¹ Izraela, głowy domów swoich ojców, którzy byli naczelnikami z każdego pokolenia i przełożonymi nad tymi, którzy zostali spisani, złożyli ofiary.

1. Lb 1,4.

³ Przynieśli swoje ofiary przed Pana: sześć krytych wozów, dwanaście wołów, po jednym wozie na dwóch naczelników i po jednym wole na każdego, i przyprowadzili to przed przybytek.

⁴ Wtedy Pan powiedział do Mojżesza:

⁵ Weź to od nich na potrzebę służby w Namiocie Zgromadzenia i oddaj to Lewitom, każdemu według potrzeby jego służby.

⁶ Mojżesz wziął więc te wozy i woły i oddał je Lewitom.

⁷ Dwa wozy i cztery woły dał synom Gerszona według potrzeby ich służby.

⁸ Cztery zaś wozy i osiem wołów dał synom Merariego według potrzeby ich służby, pod nadzorem Itamara, syna kapłana Aarona.

⁹ Ale synom Kehata nie dał nic, bo ich służba w świątyni polegała na noszeniu na ramionach.

¹⁰ Naczelnicy ofiarowali swoje dary przed ołtarzem na jego poświęcenie, w tym dniu, w którym został namaszczony.

¹¹ I Pan powiedział do Mojżesza: Niech złożą swoje ofiary, inny naczelnik każdego dnia, na poświęcenie ołtarza.

¹² Pierwszego dnia swoją ofiarę złożył Nachszon, syn Amminadaba, z pokolenia Judy.

¹³ A jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

¹⁴ Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła¹;

1. Wj 30,34-36.

¹⁵ Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

¹⁶ Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech¹;

1. Kpł 4,23-25.

¹⁷ A na ofiarę pojednawczą¹ – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Nachszona, syna Amminadaba.

1. Kpł 3,1.

¹⁸ Drugiego dnia ofiarę złożył Netaneel, syn Suara, naczelnik z pokolenia Issachara.

¹⁹ Złożył on w ofierze jedną srebrną misę wagi stu trzydziestu syklów, jedną srebrną czaszę wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

²⁰ Jedną czarę z dziesięciu syklów złota pełną kadzidła;

²¹ Jednego młodego cielca, jednego barana i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

²² Jednego kozła z kóz na ofiarę za grzech;

²³ A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Netaneela, syna Suara.

²⁴ Trzeciego dnia ofiarę złożył naczelnik synów Zebulona Eliab, syn Chelona.

²⁵ Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

²⁶ Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

²⁷ Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

²⁸ Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

²⁹ A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Eliaba, syna Chelona.

³⁰ Czwartego dnia ofiarę złożył naczelnik synów Rubena Elizur¹, syn Szedeura.

1. Lb 1,5.

³¹ Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

³² Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

³³ Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

³⁴ Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

³⁵ A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Elizura, syna Szedeura.

³⁶ Piątego dnia ofiarę złożył naczelnik synów Symeona Szelumiel, syn Suriszaddaja.

³⁷ Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

³⁸ Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

³⁹ Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

⁴⁰ Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

⁴¹ A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Szelumiela, syna Suriszaddaja.

⁴² Szóstego dnia ofiarę złożył naczelny synów Gada Eliasaf, syn Deuela.

⁴³ Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

⁴⁴ Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

⁴⁵ Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

⁴⁶ Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

⁴⁷ A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Eliasafa, syna Deuela.

⁴⁸ Siódmego dnia ofiarę złożył naczelnik synów Efraima Eliszama, syn Ammihuda.

⁴⁹ Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

⁵⁰ Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

⁵¹ Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

⁵² Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

⁵³ A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Eliszamy, syna Ammihuda.

⁵⁴ Ósmego dnia ofiarę złożył naczelnik synów Manassesa Gamliel¹, syn Pedahsura.

1. Lb 1,10.

⁵⁵ Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

⁵⁶ Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

⁵⁷ Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

⁵⁸ Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

⁵⁹ A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Gamliela, syna Pedahsura.

⁶⁰ Dziewiątego dnia ofiarę złożył naczelnik synów Beniamina Abidan, syn Gideoniego.

⁶¹ Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

⁶² Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

⁶³ Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

⁶⁴ Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

⁶⁵ A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Abidana, syna Gideoniego.

⁶⁶ Dziesiątego dnia ofiarę złożył naczelnik synów Dana Achiezer, syn Ammiszaddaja.

⁶⁷ Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

⁶⁸ Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

⁶⁹ Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

⁷⁰ Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

⁷¹ A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Achiezera, syna Ammiszadaja.

⁷² Jedenastego dnia ofiarę złożył naczelnik synów Aszera Pagiel, syn Okrana.

⁷³ Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

⁷⁴ Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

⁷⁵ Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

⁷⁶ Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

⁷⁷ A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Pagiela, syna Okrana.

⁷⁸ Dwunastego dnia ofiarę złożył naczelnik synów Neftalego Achira¹, syn Enana.

1. Lb 1,15.

⁷⁹ Jego ofiarę stanowiły: jedna srebrna misa wagi stu trzydziestu syklów, jedna srebrna czasza wagi siedemdziesięciu syklów według sykla świątynnego, obydwie pełne mąki pszennej zmieszanej z oliwą, na ofiarę pokarmową;

⁸⁰ Jedna czara z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła;

⁸¹ Jeden młody cielec, jeden baran i jedno roczne jagnię na ofiarę całopalną;

⁸² Jeden kozioł z kóz na ofiarę za grzech;

⁸³ A na ofiarę pojednawczą – dwa woły, pięć baranów, pięć kozłów i pięć jednorocznych jagniąt. To była ofiara Achiry, syna Enana.

⁸⁴ To było poświęcenie ołtarza¹, w tym dniu, w którym został namaszczony przez naczelników Izraela: dwanaście srebrnych mis, dwanaście srebrnych czasz, dwanaście złotych czar;

1. 2Krn 7,9.

⁸⁵ Każda srebrna misa ważyła sto trzydzieści syklów, każda czasza – siedemdziesiąt syklów. Całego srebra w tych naczyniach było dwa tysiące czterysta syklów według sykla świątynnego;

⁸⁶ Złotych czar było dwanaście, pełnych kadzidła; każda ważyła dziesięć syklów według sykla świątynnego. Całego złota w tych czarach było sto dwadzieścia syklów.

⁸⁷ Wszystkich zwierząt na ofiarę całopalną było: dwanaście cielców, dwanaście baranów, dwanaście jednorocznych jagniąt wraz z ich ofiarą pokarmową i dwanaście kozłów z kóz na ofiarę za grzech.

⁸⁸ A wszystkich zwierząt na ofiarę pojednawczą było: dwadzieścia cztery woły, sześćdziesiąt baranów, sześćdziesiąt kozłów i sześćdziesiąt jednorocznych jagniąt. To było poświęcenie ołtarza po jego namaszczeniu.

⁸⁹ A gdy Mojżesz wchodził do Namiotu Zgromadzenia¹, aby rozmawiać z Bogiem², wtedy słyszał głos mówiącego do niego z przebłagalni, która była nad arką świadectwa, spomiędzy dwóch cherubinów. I przemawiał do niego.

1. Wj 33,9-11.
2. Lb 12,8; Wj 25,22.

Rozdział 8

¹ I Pan przemówił do Mojżesza tymi słowy:

² Powiedz Aaronowi: Gdy zapalisz lampy¹, siedem lamp ma rzucać światło na przednią stronę świecznika.

1. Wj 25,37; 40,25.

³ I Aaron tak uczynił. Z przedniej strony świecznika zapalił lampy, tak jak Pan rozkazał Mojżeszowi.

⁴ Świecznik¹ był wykuty ze złota, od trzonu aż po kwiaty był kuty. Zgodnie ze wzorem², który Pan pokazał Mojżeszowi, tak zrobił świecznik.

1. Wj 25,31.
2. Wj 25,40; Hbr 8,5; 9,23.

⁵ Potem Pan powiedział do Mojżesza:

⁶ Weź Lewitów spośród synów Izraela i oczyść ich¹.

1. 2Kor 7,1; Jk 4,8.

⁷ I tak postąpisz z nimi, aby ich oczyścić: Pokrop ich wodą oczyszczenia¹, a oni niech ogolą całe swoje ciało i wypiorą swoje szaty, wtedy będą czyści.

1. Lb 19,9.17; Ps 51,7; Hbr 9,13-14.

⁸ Następnie niech wezmą młodego cielca wraz z jego ofiarą pokarmową z mąki pszennej zmieszanej z oliwą, drugiego zaś młodego cielca weźmiesz na ofiarę za grzech.

⁹ I przyprowadzisz Lewitów przed Namiot Zgromadzenia, i zbierzesz całe zgromadzenie synów Izraela;

¹⁰ I przyprowadzisz Lewitów przed Pana, a synowie Izraela położą na nich swoje ręce¹.

1. Kpł 1,4; Dz 6,6; 13,2-3; 1Tm 4,14; 5,22.

¹¹ Wtedy Aaron przedstawi Lewitów przed Panem jako ofiarę od synów Izraela, aby pełnili służbę dla Pana.

¹² Lewici zaś położą swoje ręce na głowy cielców. Ty złożysz jednego na ofiarę za grzech, a drugiego na ofiarę całopalną dla Pana, aby dokonać przebłagania za Lewitów.

¹³ Następnie postawisz Lewitów przed Aaronem i przed jego synami i przedstawisz ich jako ofiarę dla Pana.

¹⁴ W ten sposób oddzielisz Lewitów spośród synów Izraela i Lewici będą należeć do mnie¹.

1. Lb 3,45; 18,6.

¹⁵ Potem Lewici wejdą, aby służyć w Namiocie Zgromadzenia, gdy ich oczyścisz i przedstawisz jako ofiarę.

¹⁶ Oni bowiem są mi oddani spośród synów Izraela; w miejsce każdego, kto otwiera łono, w miejsce wszystkich pierworodnych synów Izraela wziąłem ich sobie.

¹⁷ Gdyż do mnie należy wszystko, co pierworodne wśród synów Izraela, zarówno z ludzi, jak i ze zwierząt. Poświęciłem ich sobie w dniu, w którym zabiłem wszystko, co pierworodne w ziemi Egiptu.

¹⁸ Wziąłem Lewitów w zamian za wszystkich pierworodnych wśród synów Izraela.

¹⁹ I dałem Lewitów jako dar Aaronowi i jego synom spośród synów Izraela¹, aby pełnili służbę synów Izraela w Namiocie Zgromadzenia i dokonywali przebłagania za nich, aby nie spadła na synów Izraela żadna kara, gdy będą zbliżać się do świątyni.

1. Lb 3,6-9; 18,2.

²⁰ Wtedy Mojżesz i Aaron oraz całe zgromadzenie synów Izraela postąpili z Lewitami tak, jak Pan rozkazał Mojżeszowi o Lewitach; tak postąpili z nimi synowie Izraela.

²¹ Lewici oczyścili się i wyprali swoje szaty, a Aaron przedstawił ich jako ofiarę przed Panem i dokonał przebłagania za nich, aby ich oczyścić.

²² Potem Lewici weszli, aby pełnić swoją służbę w Namiocie Zgromadzenia przed Aaronem i przed jego synami. Jak Pan rozkazał Mojżeszowi odnośnie do Lewitów, tak z nimi postąpili.

²³ I Pan powiedział do Mojżesza:

²⁴ Oto co dotyczy Lewitów: Od dwudziestego piątego roku życia wzwyż przystąpią, by pełnić służbę w Namiocie Zgromadzenia.

²⁵ A od pięćdziesiątego roku życia przestaną pełnić służbę i więcej nie będą służyć.

²⁶ Będą jednak usługiwać swym braciom w Namiocie Zgromadzenia w pełnieniu straży, lecz samej służby nie będą pełnić. Tak postąpisz z Lewitami w sprawie ich służby.

Rozdział 9

¹ I przemówił Pan do Mojżesza na pustyni Synaj, w pierwszym miesiącu drugiego roku po ich wyjściu z ziemi Egiptu, tymi słowy:

² Niech synowie Izraela obchodzą Paschę¹ w wyznaczonym czasie.

1. Wj 12,2-20; Kpł 23,5; Lb 28,16; Pwt 16,1-2; Ezd 6,19; Łk 22,7; 1Kor 5,7-8.

³ Będziecie ją obchodzić w wyznaczonym czasie, czternastego dnia tego miesiąca pod wieczór; macie ją obchodzić według wszystkich jej obrzędów i wszystkich jej ceremonii.

⁴ Mojżesz nakazał więc synom Izraela, aby obchodzili Paschę.

⁵ I obchodzili Paschę w pierwszym miesiącu, czternastego dnia¹, pod wieczór, na pustyni Synaj. Zgodnie ze wszystkim, co Pan nakazał Mojżeszowi, tak synowie Izraela uczynili.

1. 2Krn 30,15; 35,1; Joz 5,10.

⁶ Byli jednak pewni ludzie, którzy zanieczyścili się przy zwłokach ludzkich, i nie mogli obchodzić Paschy tego dnia. Przyszli więc w tym dniu do Mojżesza i Aarona;

⁷ I powiedzieli do niego: Zanieczyściliśmy się przy zwłokach ludzkich. Czemu nie będzie nam wolno złożyć Panu ofiar w wyznaczonym czasie wspólnie z synami Izraela?

⁸ Mojżesz odpowiedział im: Stójcie, a ja posłucham, co Pan rozkaże o was.

⁹ Wtedy Pan powiedział do Mojżesza:

¹⁰ Powiedz synom Izraela tak: Jeśli kto z was lub z waszych potomków zanieczyści się przy zmarłym albo też będzie w dalekiej podróży, mimo to będzie obchodził Paschę dla Pana.

¹¹ Będą ją obchodzić w drugim miesiącu, czternastego dnia, pod wieczór, i będą ją jeść z przaśnymi chlebami i z gorzkimi ziołami.

¹² Nie pozostawią z niej nic do rana ani nie połamią jej kości¹. Zgodnie ze wszystkimi przepisami Paschy będą ją obchodzić.

1. Wj 12,46; J 19,36.

¹³ Lecz człowiek, który jest czysty, a nie znajduje się w drodze, i nie będzie obchodził Paschy, to ta dusza będzie wykluczona ze swego ludu, bo ofiary Pana nie złożyła w wyznaczonym czasie. Ten człowiek obciąża się grzechem.

¹⁴ A jeśli przybysz¹, który mieszka pośród was, będzie obchodził Paschę² dla Pana, to ma ją obchodzić według ustawy i zwyczajów Paschy. Będzie jedna ustawa dla was, zarówno dla przybysza, jak i dla rodowitego mieszkańca ziemi.

1. Iz 56,6-7.
2. 2Krn 35,16; Mt 26,18.

¹⁵ W dniu, w którym wystawiono przybytek, obłok okrył przybytek¹, czyli Namiot Świadectwa, a wieczorem był nad przybytkiem i przypominał z wyglądu ogień, aż do rana.

1. Wj 33,9-10; 40,34; Iz 4,5.

¹⁶ Tak było stale: obłok okrywał go w dzień, a w nocy jakby ogień.

¹⁷ A gdy obłok unosił się znad namiotu¹, wtedy synowie Izraela wyruszali, a gdziekolwiek obłok zatrzymał się, tam synowie Izraela rozbijali obóz.

1. Lb 10,11.33-34; Wj 40,36-38.

¹⁸ Na rozkaz Pana synowie Izraela wyruszali i na rozkaz Pana rozbijali obóz. Przez wszystkie dni, w których obłok pozostawał nad przybytkiem, stali obozem.

¹⁹ A kiedy obłok pozostawał nad przybytkiem przez wiele dni, wtedy synowie Izraela przestrzegali rozkazu Pana i nie wyruszali.

²⁰ Lecz gdy obłok pozostawał nad przybytkiem przez kilka dni, na rozkaz Pana stawali obozem i na rozkaz Pana wyruszali.

²¹ A gdy obłok pozostawał od wieczora do rana i unosił się rano, wówczas wyruszali. Czy obłok unosił się za dnia, czy w nocy, oni wyruszali.

²² A jeśli obłok trwał i pozostawał nad przybytkiem przez dwa dni albo przez miesiąc bądź też przez rok, synowie Izraela stali obozem i nie wyruszali, lecz gdy się unosił, wyruszali.

²³ Na rozkaz Pana stawali obozem i na rozkaz Pana wyruszali. Przestrzegali nakazu Pana, tak jak Pan rozkazał przez Mojżesza.

Rozdział 10

¹ Potem Pan powiedział do Mojżesza:

² Zrób sobie dwie srebrne trąby. Wykonasz je robotą kutą, a będą ci służyć do zwoływania ludu i do nawoływania w drogę obozów.

³ A gdy w nie zadmą, wtedy cały lud zgromadzi się do ciebie, u wejścia do Namiotu Zgromadzenia.

⁴ A jeśli zadmą tylko w jedną trąbę, zejdą się do ciebie wodzowie, naczelnicy tysięcy Izraela.

⁵ Gdy zatrąbicie¹, wydając urwany dźwięk, wtedy wyruszą obozy rozłożone po stronie wschodniej.

1. Iz 58,1; Jl 2,1.

⁶ A gdy drugi raz zatrąbicie, wydając urwany głos, wyruszą obozy rozłożone po stronie południowej. Będą trąbić, wydając urwany dźwięk, kiedy mają wyruszyć.

⁷ Ale gdy będziecie zwoływać lud, zatrąbicie bez wydawania urywanego dźwięku.

⁸ A synowie Aarona, kapłani, zadmą w trąby¹. Będzie to wieczysta ustawa dla was przez wszystkie wasze pokolenia.

1. Lb 31,6; Joz 6,4-16; 1Krn 15,24; 2Krn 13,12.

⁹ A gdy w waszej ziemi wyruszycie na wojnę przeciw wrogowi, który was gnębi, zadmiecie w trąby urwanym dźwiękiem; a przypomnicie się Panu, waszemu Bogu, i zostaniecie wybawieni od waszych wrogów.

¹⁰ Także w dniu waszej radości, w wasze uroczyste święta oraz podczas waszych nowiów zadmiecie w trąby przy waszych ofiarach całopalnych i przy waszych ofiarach pojednawczych; będą one dla was pamiątką przed waszym Bogiem. Ja jestem Pan, wasz Bóg.

¹¹ I w drugim roku, drugiego miesiąca, dwudziestego dnia tego miesiąca uniósł się obłok znad Przybytku Świadectwa.

¹² I synowie Izraela wyruszyli z pustyni Synaj, a obłok zatrzymał się na pustyni Paran.

¹³ I po raz pierwszy wyruszyli tak, jak Pan rozkazał przez Mojżesza.

¹⁴ Pierwsza ruszyła chorągiew obozu synów Judy według swoich zastępów, a na czele jego wojska był Nachszon, syn Amminadaba.

¹⁵ Na czele wojska pokolenia synów Issachara był Netaneel, syn Suara.

¹⁶ Na czele wojska pokolenia synów Zebulona był Eliab, syn Chelona.

¹⁷ Potem złożono przybytek i wyruszyli synowie Gerszona i synowie Merariego, niosąc przybytek.

¹⁸ Następnie ruszyła chorągiew obozu Rubena według swoich zastępów, a na czele jego wojska był Elizur, syn Szedeura.

¹⁹ Na czele wojska pokolenia synów Symeona był Szelumiel, syn Suriszaddaja.

²⁰ Na czele wojska pokolenia synów Gada był Eliasaf, syn Duela.

²¹ Następnie wyruszyli Kehatyci, niosąc świątynię. Zanim przyszli, inni ustawiali przybytek.

²² Potem ruszyła chorągiew obozu synów Efraima według swoich zastępów, a na czele jego wojska był Eliszama, syn Ammihuda.

²³ Na czele wojsk pokolenia synów Manassesa był Gamliel, syn Pedahsura.

²⁴ Na czele wojska pokolenia synów Beniamina był Abidan, syn Gideoniego.

²⁵ Następnie ruszyła chorągiew obozu synów Dana, tworząc tylną straż wszystkich obozów, według swoich zastępów, a na czele jego wojska był Achiezer, syn Ammiszaddaja.

²⁶ Na czele wojska pokolenia synów Aszera był Pagiel, syn Okrana.

²⁷ Na czele wojska pokolenia synów Neftalego był Achira, syn Enana.

²⁸ Taki był porządek marszu synów Izraela według ich zastępów i tak ruszali.

²⁹ Potem Mojżesz powiedział do Chobaba, syna Reuela¹ Midianity, swego teścia: Wyruszamy do miejsca, o którym Pan powiedział: Dam je wam. Chodź z nami, a wyświadczymy ci dobro, ponieważ Pan obiecał wiele dobrego Izraelowi.

1. Wj 2,18; 3,1; 18,1.27

³⁰ Ten mu odpowiedział: Nie pójdę, lecz wrócę do mojej ziemi i do mojej rodziny.

³¹ Mojżesz powiedział: Proszę, nie opuszczaj nas, bo ty wiesz, gdzie na pustyni możemy rozbić obóz, i możesz być naszym przewodnikiem.

³² Jeśli pójdziesz z nami, wyświadczymy ci to dobro, które Pan nam uczyni.

³³ I wyruszyli od góry Pana w drogę na trzy dni, a arka przymierza Pana szła przed nimi podczas tych trzech dni drogi, aby upatrzyć dla nich miejsce odpoczynku.

³⁴ A obłok Pana był nad nimi za dnia, gdy wyruszali z obozu.

³⁵ A gdy arka miała ruszyć, wtedy Mojżesz mówił: Powstań, Panie, a niech rozproszą się twoi wrogowie i niech uciekają przed tobą ci, którzy cię nienawidzą.

³⁶ Gdy zaś się zatrzymywała, wtedy mówił: Wróć, Panie, do niezliczonych tysięcy Izraela.

Rozdział 11

¹ A lud zaczął się skarżyć¹, co się Panu nie podobało². Gdy więc Pan to usłyszał, bardzo się rozgniewał. I ogień Pana³ zapalił się przeciwko niemu i pochłonął krańce obozu.

1. Lm 3,39; Jud 1,16.
2. Rdz 38,10; 2Sm 11,27; 1Krn 21,7; Prz 24,18.
3. 1Krl 18,38.

² Wtedy wołał lud na Mojżesza, a Mojżesz pomodlił¹ się do Pana i ogień zgasł.

1. Lb 21,7; Jr 37,3; Dz 8,24.

³ I nazwał to miejsce Tabera, bo ogień Pana zapalił się przeciwko nim.

⁴ A pospólstwo¹, które było wśród nich, ogarnęło pragnienie. Synowie Izraela też płakali na nowo i mówili: Któż nas nakarmi mięsem?

1. Wj 12,38; Ne 13,3; 1Kor 15,33.

⁵ Wspominamy ryby, które jedliśmy w Egipcie za darmo, ogórki, melony, pory, cebulę i czosnek.

⁶ A teraz nasza dusza wyschła, bo nic innego przed oczami nie mamy oprócz tej manny.

⁷ A manna była jak nasienie kolendry, a jej kolor jak kolor bdellium.

⁸ Ludzie wychodzili i zbierali ją, i mełli w żarnach albo tłukli w moździerzach, potem gotowali w kotłach i robili z niej placki. Jej smak był jak smak świeżej oliwy.

⁹ Gdy bowiem nocą opadała rosa na obóz, spadała też na niego manna.

¹⁰ Wtedy Mojżesz usłyszał, że lud płacze w swoich rodzinach, każdy przy wejściu do swojego namiotu. Wówczas mocno zapłonął gniew Pana¹, a i Mojżeszowi to się nie podobało.

1. Wj 4,14; Lb 12,9; 25,3; Pwt 6,15.

¹¹ I Mojżesz powiedział do Pana: Dlaczego tak źle się obchodzisz ze swoim sługą? Dlaczego nie znalazłem łaski w twoich oczach, że włożyłeś na mnie ciężar całego tego ludu?

¹² Czy ja począłem cały ten lud? Czy ja go zrodziłem, że mówisz do mnie: Nieś go na swoim łonie jak opiekun nosi niemowlę do ziemi, którą przysiągłeś ich ojcom?

¹³ Skąd wezmę mięso, aby dać całemu temu ludowi? Płaczą bowiem przede mną i mówią: Daj nam mięsa, abyśmy mogli jeść.

¹⁴ Nie mogę sam znosić całego tego ludu, gdyż jest dla mnie zbyt ciężki¹.

1. Wj 18,18; Pwt 1,12.

¹⁵ A jeśli tak ze mną postępujesz, to raczej zabij mnie¹, proszę, jeśli znalazłem łaskę w twoich oczach, abym nie patrzył na swoją niedolę.

1. 1Krl 19,4; Hi 3,20-22; 6,8-10; Jon 4,3.8-9; Flp 1,20-24.

¹⁶ I Pan powiedział do Mojżesza: Zbierz mi siedemdziesięciu¹ mężczyzn spośród starszych Izraela, o których wiesz, że są starszymi ludu oraz jego przełożonymi, przyprowadź ich do Namiotu Zgromadzenia i niech tam staną wraz z tobą.

1. Rdz 46,27; Wj 24,1; Ez 8,11; Łk 10,1.

¹⁷ A ja zstąpię i będę tam z tobą rozmawiał. Potem wezmę z ducha, który jest na tobie, i złożę na nich. Będą nosić razem z tobą brzemię ludu, abyś nie musiał go nosić ty sam.

¹⁸ A do ludu powiesz: Poświęćcie się na jutro, a będziecie jeść mięso. Płakaliście bowiem, a to dotarło do uszu Pana: Któż nas nakarmi mięsem? Bo było nam lepiej w Egipcie! Pan da wam więc mięso i będziecie jeść.

¹⁹ Będziecie je jeść nie przez jeden dzień ani nie przez dwa dni, ani przez pięć, ani przez dziesięć dni, ani przez dwadzieścia dni;

²⁰ Lecz przez cały miesiąc, aż wam wyjdzie przez nozdrza i zupełnie wam obrzydnie. Wzgardziliście bowiem Panem, który jest wśród was, i płakaliście przed nim, mówiąc: Po co wyszliśmy z Egiptu?

²¹ Mojżesz powiedział: Sześćset tysięcy pieszych liczy ten lud, pośród którego mieszkam, a ty powiedziałeś: Dam im mięsa i będą jeść przez cały miesiąc.

²² Czy można zabić tyle owiec i wołów, aby im wystarczyło? Czy można dla nich zebrać wszystkie ryby morskie, aby mieli dosyć?

²³ Pan powiedział do Mojżesza: Czy ręka Pana jest zbyt krótka¹? Teraz zobaczysz, czy moje słowo się wypełni, czy też nie.

1. Rdz 18,14; Ps 78,41; Iz 50,2; 59,1; Mt 19,26; Łk 1,37.

²⁴ Mojżesz wyszedł więc i opowiedział ludowi słowa Pana¹. Następnie zebrał siedemdziesięciu mężczyzn spośród starszych ludu i postawił ich wokół namiotu.

1. Wj 4,28; Wj 24,4; Joz 24,27; 1Sm 8,10; Ps 12,6; Dz 20,35.

²⁵ Wtedy Pan zstąpił w obłoku i przemówił do niego. Potem wziął z ducha, który był na nim, i dał go siedemdziesięciu starszym. A gdy spoczął na nich duch, prorokowali i nie przestali.

²⁶ Lecz dwaj mężczyźni pozostali w obozie: jeden miał na imię Eldad, a drugi – Medad. Na nich też spoczął duch, bo oni byli wśród spisanych, choć nie przybyli do namiotu. Prorokowali jednak w obozie.

²⁷ Wtedy młodzieniec przybiegł i powiedział do Mojżesza: Eldad i Medad prorokują w obozie.

²⁸ A Jozue, syn Nuna, sługa Mojżesza i jeden z jego młodzieńców, powiedział: Mojżeszu, panie mój, zabroń im.

²⁹ Mojżesz odpowiedział: Czy jesteś zazdrosny o mnie? Oby cały lud Pana zamienił się w proroków, aby Pan złożył na nim swego ducha!

³⁰ Wtedy Mojżesz wrócił do obozu wraz ze starszymi Izraela.

³¹ I zerwał się wiatr od Pana, który porwał od morza przepiórki i zrzucił je na obóz, na jeden dzień drogi z jednej strony i na jeden dzień drogi z drugiej strony, wokół obozu, wysoko na dwa łokcie nad ziemią.

³² Lud stał przez cały dzień, przez całą noc i przez cały następny dzień i zbierał przepiórki. Ten, kto zebrał najmniej, miał dziesięć chomerów. I rozłożyli je sobie wokół obozu.

³³ Lecz gdy mięso było między ich zębami, jeszcze nieprzeżute, gniew Pana zapłonął przeciw ludowi i uderzył go wielką plagą.

³⁴ I nazwano to miejsce Kibrot-Hattaawa, bo tam pochowano lud, który zapragnął mięsa.

³⁵ A z Kibrot-Hattaawy lud wyruszył do Chaserot; i mieszkał w Chaserot.

Rozdział 12

¹ Wtedy Miriam¹ i Aaron² mówili źle przeciwko Mojżeszowi³ z powodu etiopskiej kobiety, którą pojął. Pojął bowiem za żonę Etiopkę;

1. Wj 15,20; Lb 20,1; Pwt 24,9.
2. Lb 26,59; 1Krn 6,3.
3. Mt 10,36; J 7,5.

² I mówili: Czy Pan przemawiał tylko przez Mojżesza? Czy nie przemawiał też przez nas? A Pan to usłyszał.

³ A Mojżesz był człowiekiem bardzo pokornym¹, najbardziej ze wszystkich ludzi, którzy żyli na ziemi.

1. Ps 147,6; Mt 5,5; 11,29; Jk 3,13.

⁴ I nagle Pan powiedział do Mojżesza, Aarona i Miriam: Wyjdźcie we troje do Namiotu Zgromadzenia. I wyszli we troje.

⁵ Wtedy Pan zstąpił w słupie obłoku, stanął u wejścia do namiotu i wezwał Aarona i Miriam; a oni przyszli oboje.

⁶ I powiedział do nich: Słuchajcie teraz moich słów: Jeśli będzie wśród was prorok¹, ja, Pan, objawię mu się w widzeniu², będę mówił do niego we śnie³.

1. Rdz 20,7; Wj 7,1; Ps 105,15; Ef 4,11; 1Kor 14,3.
2. Rdz 15,1; Ps 89,19; Dz 10,11.
3. Rdz 31,10-11; 1Krl 3,5; Jr 23,28; Dn 7,1; Mt 1,20.

⁷ Lecz nie tak jest z moim sługą Mojżeszem, który jest wierny¹ w całym moim domu.

1. 1Kor 4,2; 1Tm 3,1-7; Hbr 3,4-6.

⁸ Z ust do ust mówię do niego¹, jawnie, a nie w zagadkach; on ogląda postać Pana. Dlaczego nie baliście się mówić źle przeciwko² memu słudze Mojżeszowi³?

1. Wj 33,11; Pwt 34,10; 1Tm 6,16.
2. Ps 105,15.
3. 2Krl 21,8.

⁹ I zapłonął gniew Pana przeciwko nim, i odszedł.

¹⁰ Obłok także odstąpił znad namiotu i oto Miriam stała się trędowata, biała jak śnieg¹. Gdy Aaron spojrzał na Miriam, oto była trędowata.

1. Pwt 24,9; Kpł 13,2-46; 2Krl 5,27; 2Krn 26,19.

¹¹ Wtedy Aaron powiedział do Mojżesza: Ach, mój panie! Proszę, nie poczytaj nam tego grzechu, że głupio postąpiliśmy i zgrzeszyliśmy¹.

1. Lb 14,40; 21,7; Pwt 1,41; Sdz 10,10; 1Sm 7,6; Dn 9,15; Rz 3,23; 1J 1,7-10.

¹² Niech ona nie będzie jak martwy płód, którego ciało jest już na wpół rozłożone, gdy wychodzi z łona swojej matki.

¹³ Wtedy Mojżesz zawołał do Pana: Boże, proszę, uzdrów ją teraz.

¹⁴ I Pan odpowiedział Mojżeszowi: Gdyby jej ojciec plunął jej w twarz¹, czyż nie musiałaby się wstydzić przez siedem dni? Niech przez siedem dni będzie wyłączona z obozu, a potem zostanie przyjęta.

1. Pwt 25,9; Hi 30,10; Iz 50,6; Mt 26,67.

¹⁵ I Miriam została wyłączona z obozu na siedem dni. Lud jednak nie wyruszył, póki Miriam nie została przyjęta.

¹⁶ Potem lud wyruszył z Chaserot i rozbił obóz na pustyni Paran.

Rozdział 13

¹ I Pan powiedział do Mojżesza:

² Wyślij mężczyzn¹, aby wyszpiegowali ziemię Kanaan, którą daję synom Izraela. Z każdego pokolenia ich ojców wyślecie po jednym mężczyźnie; tych, którzy są wśród nich wodzami.

1. Pwt 1,22-25.

³ Wysłał ich więc Mojżesz z pustyni Paran, zgodnie z rozkazem Pana. Wszyscy ci mężczyźni byli naczelnikami wśród synów Izraela.

⁴ A oto są ich imiona: z pokolenia Rubena – Szamua, syn Zakkura.

⁵ Z pokolenia Symeona – Szafat, syn Choriego.

⁶ Z pokolenia Judy – Kaleb, syn Jefunnego.

⁷ Z pokolenia Issachara – Jigal, syn Józefa.

⁸ Z pokolenia Efraima – Ozeasz, syn Nuna.

⁹ Z pokolenia Beniamina – Palti, syn Rafua.

¹⁰ Z pokolenia Zebulona – Gaddiel, syn Sodiego.

¹¹ Z pokolenia Józefa, to jest z potomstwa Manassesa – Gaddi, syn Susiego.

¹² Z pokolenia Dana – Ammiel, syn Gemalliego.

¹³ Z pokolenia Aszera – Setur, syn Mikaela.

¹⁴ Z pokolenia Neftalego – Nachbi, syn Wafsiego.

¹⁵ Z pokolenia Gada – Geuel, syn Makiego.

¹⁶ To są imiona mężczyzn, których Mojżesz wysłał, aby wyszpiegowali ziemię. A Ozeaszowi, synowi Nuna, nadał imię Jozue¹.

1. Lb 14,30; 26,65; Wj 17,9; Pwt 1,38; 3,21.28; 31,14.23; Joz 1,10; Hbr 4,8.

¹⁷ A gdy Mojżesz wysłał ich, aby wyszpiegowali ziemię Kanaan, powiedział do nich: Idźcie w tę stronę, na południe, i wejdźcie na górę;

¹⁸ I obejrzyjcie ziemię, jaka ona jest, oraz lud, który w niej mieszka, czy jest silny, czy słaby, czy jest ich mało, czy wielu.

¹⁹ I jaka jest ziemia, w której mieszkają: czy jest dobra, czy zła. I jakie są miasta, w których mieszkają: czy to są obozowiska, czy warownie.

²⁰ I jaka jest ziemia: czy urodzajna, czy jałowa; czy są na niej drzewa, czy nie. Bądźcie odważni i przynieście nam z owocu tamtej ziemi. A był to czas dojrzewania winogron.

²¹ Poszli więc i wyszpiegowali ziemię, od pustyni Syn aż do Rechob, którędy wchodzi się do Chamat.

²² A kierując się na południe, dotarli do Hebronu, gdzie byli Achiman, Szeszaj i Talmaj, synowie Anaka; a Hebron zbudowano siedem lat przed Soan w Egipcie.

²³ Potem przybyli do potoku Eszkol¹ i ucięli tam gałąź z jedną kiścią winogron, i nieśli ją we dwóch na drążku; wzięli też jabłka granatu i figi.

1. Lb 32,9; Pwt 1,24-25.

²⁴ I nazwano to miejsce potokiem Eszkol od winogrona, które synowie Izraela tam ucięli.

²⁵ I po czterdziestu dniach wrócili z wyszpiegowania ziemi.

²⁶ A kiedy wrócili, przyszli do Mojżesza, Aarona i całego zgromadzenia synów Izraela na pustynię Paran, do Kadesz¹; zdali sprawę im oraz całemu zgromadzeniu, pokazali im też owoce tej ziemi.

1. Lb 20,1.16; 32,8; 33,36; Pwt 1,19; Joz 14,6.

²⁷ I opowiedzieli mu: Przyszliśmy do ziemi, do której nas wysłałeś. Ona rzeczywiście opływa mlekiem i miodem¹, a to są jej owoce;

1. Wj 3,8; 33,3.

²⁸ Tylko że lud, który mieszka w tej ziemi, jest silny, a miasta są obwarowane i bardzo wielkie¹; widzieliśmy tam również synów Anaka².

1. Pwt 1,28; 9,1-2.
2. Pwt 2,10-11; 9,2; Joz 11,21-22.

²⁹ Amalekici mieszkają w południowej części ziemi, a Chetyci, Jebusyci, Amoryci mieszkają w górach; Kananejczycy zaś mieszkają nad morzem i nad brzegiem Jordanu.

³⁰ Wtedy Kaleb¹ uspokajał lud szemrzący przeciw Mojżeszowi i mówił: Pójdźmy i posiądźmy ziemię, bo zdołamy ją podbić².

1. Lb 14,24; 26,65; Pwt 1,36; Joz 14,6.
2. Ps 60,12; 118,10-11; Rz 8,31.37; Flp 4,13; Hbr 11,33.

³¹ Lecz mężczyźni, którzy z nim poszli, powiedzieli: Nie możemy wyruszyć przeciw tamtemu ludowi, bo jest silniejszy od nas.

³² I rozpuścili wśród synów Izraela złą wieść o ziemi, którą wyszpiegowali, mówiąc: Ziemia, przez którą przeszliśmy, aby ją zbadać, jest ziemią, która pożera swoich mieszkańców, a wszyscy ludzie, których w niej widzieliśmy, to ludzie wysokiego wzrostu.

³³ Tam też widzieliśmy olbrzymów, synów Anaka, pochodzących od olbrzymów¹. Przy nich wydaliśmy się sobie jak szarańcza, takimi też byliśmy w ich oczach.

1. Rdz 6,4; Pwt 2,11; 3,11; 1Sm 17,4-7; 2Sm 21,18-22.

Rozdział 14

¹ Wtedy całe zgromadzenie podniosło donośny lament i lud płakał tej nocy.

² I wszyscy synowie Izraela szemrali przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi¹; i całe zgromadzenie mówiło do nich: Obyśmy pomarli w ziemi Egiptu albo na tej pustyni!

1. Lb 16,41; Wj 15,24; 16,2; 17,3; Pwt 1,27; 1Kor 10,10; Flp 2,14.

³ Po co Pan prowadzi nas do tej ziemi? Abyśmy padli od miecza? Aby nasze żony i dzieci stały się łupem? Czy nie lepiej nam wrócić do Egiptu?

⁴ I mówili między sobą: Ustanówmy sobie wodza i wróćmy do Egiptu.

⁵ Wtedy Mojżesz i Aaron upadli na twarz przed całym zgromadzeniem synów Izraela.

⁶ A Jozue, syn Nuna, i Kaleb, syn Jefunnego, którzy byli wśród tych, co wyszpiegowali ziemię, rozdarli swoje szaty¹;

1. Rdz 44,13; Dz 14,14.

⁷ I powiedzieli do całego zgromadzenia synów Izraela: Ziemia, przez którą przeszliśmy, aby ją wyszpiegować, jest ziemią bardzo dobrą.

⁸ Jeśli Pan upodoba nas sobie, to wprowadzi nas do tej ziemi i da ją nam – tę ziemię, która opływa mlekiem i miodem.

⁹ Tylko nie buntujcie¹ się przeciwko Panu ani nie bójcie się ludu tej ziemi, bo będą naszym chlebem; ich obrona odwróciła się od nich, a Pan jest z nami². Nie bójcie się ich.

1. Pwt 9,7.23-24; Iz 63,10; Dn 9,5.
2. Rdz 48,21; Wj 33,16; Pwt 20,1-4; Joz 1,5; 2Krn 13,12; Ps 47,7.

¹⁰ I całe zgromadzenie mówiło, aby ich ukamienować; ale chwała Pana¹ ukazała się wszystkim synom Izraela nad Namiotem Zgromadzenia.

1. Wj 16,7; 24,16; Łk 2,9; 2Kor 3,18.

¹¹ I Pan powiedział do Mojżesza: Jak długo¹ ten lud będzie mnie drażnić²? Jak długo nie będzie mi wierzyć pomimo tych wszystkich znaków, które wśród nich uczyniłem?

1. Wj 10,3; 16,28; Prz 1,22.
2. Pwt 9,7-8.22-23; Ps 95,8; Hbr 3,8.

¹² Uderzę ich zarazą i wydziedziczę, a ciebie uczynię narodem większym i silniejszym niż oni¹.

1. Wj 32,10.

¹³ Lecz Mojżesz powiedział do Pana: Usłyszą o tym Egipcjanie, spośród których wyprowadziłeś ten lud swoją mocą¹;

1. Wj 32,12; Pwt 9,26-28; 32,27; Ps 106,23.

¹⁴ I opowiedzą o tym obywatelom tej ziemi. Gdyż słyszeli, że ty, Panie, jesteś pośród tego ludu, że ty, Panie, bywasz widziany twarzą w twarz¹, że twój obłok stoi nad nimi i że kroczysz przed nimi w słupie obłoku za dnia, a w słupie ognia w nocy.

1. Pwt 5,4; 34,10; J 1,18; 14,9.

¹⁵ Gdybyś więc zabił ten lud jak jednego człowieka, to narody, które słyszały o twojej sławie, mówiłyby tak:

¹⁶ Ponieważ Pan nie mógł wprowadzić tego ludu do ziemi, którą im przysiągł, to zabił ich na pustyni.

¹⁷ Teraz więc proszę, niech się okaże wielka moc mojego Pana, jak powiedziałeś:

¹⁸ Pan nierychły do gniewu i pełen wielkiego miłosierdzia, przebaczający nieprawość i przestępstwo¹, który nie uniewinnia winnego, lecz nawiedza nieprawość ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia.

1. Wj 34,6-7; Ps 103,8; 145,8; Mi 7,18.

¹⁹ Przebacz, proszę, nieprawość twego ludu według wielkości twego miłosierdzia¹, tak jak przebaczałeś temu ludowi od Egiptu aż dotąd.

1. Ne 13,22.

²⁰ Wtedy Pan powiedział: Przebaczyłem według twego słowa¹.

1. Łk 1,38; 2,29.

²¹ Ale jak żyję i jak cała ziemia jest napełniona chwałą Pana¹;

1. Ps 72,19; Iz 66,18-19; Ha 2,14; Mt 6,10.

²² Tak wszyscy, którzy widzieli moją chwałę i moje znaki, które czyniłem w Egipcie i na pustyni, a wystawiali mnie na próbę¹ już dziesięciokrotnie i nie słuchali mego głosu;

1. Wj 17,2; Ps 95,9-11; 106,14; Ml 3,15; Mt 4,7; 1Kor 10,9; Hbr 10,9; Jk 1,12-15.

²³ Nie zobaczą tej ziemi, którą przysiągłem ich ojcom, a żaden z tych, którzy mnie rozdrażnili, nie zobaczy jej¹.

1. Lb 32,11; Pwt 1,35-45; Ps 95,11; Hbr 3,17-18; 4,3.

²⁴ Ale mojego sługę Kaleba¹ za to, że był w nim inny duch i trwał całkowicie przy mnie, wprowadzę do ziemi, do której wszedł, a jego potomstwo ją odziedziczy.

1. Lb 13,30; 26,65; Pwt 1,36; Joz 14,6.

²⁵ A ponieważ Amalekici i Kananejczycy mieszkają w dolinie, to jutro zawróćcie i wyruszcie na pustynię, w kierunku Morza Czerwonego.

²⁶ Ponadto Pan powiedział do Mojżesza i Aarona:

²⁷ Jak długo mam znosić ten zły lud, który szemrze przeciwko mnie? Słyszałem szemrania synów Izraela, jakie mówią przeciwko mnie.

²⁸ Powiedz im: Jak żyję, mówi Pan, uczynię wam, jak mówiliście do moich uszu.

²⁹ Na tej pustyni legną wasze trupy i wszyscy spisani wśród was, w pełnej liczbie, od dwudziestu lat wzwyż, którzy szemraliście przeciwko mnie;

³⁰ Nie wejdziecie do tej ziemi, którą przysiągłem dać wam na mieszkanie, z wyjątkiem Kaleba, syna Jefunnego, i Jozuego, syna Nuna;

³¹ A wasze dzieci, o których mówiliście, że staną się łupem, te wprowadzę i one zobaczą ziemię, którą wy wzgardziliście.

³² Wasze trupy zaś legną na tej pustyni;

³³ A wasi synowie będą się tułali po tej pustyni przez czterdzieści lat i poniosą karę za wasze cudzołóstwa, aż wasze trupy zniszczeją na pustyni.

³⁴ Według liczby dni, w ciągu których wyszpiegowaliście ziemię, to znaczy czterdzieści dni, dzień za rok, będziecie ponosić karę za wasze nieprawości przez czterdzieści lat i poznacie pomstę za odstąpienie ode mnie.

³⁵ Ja, Pan, powiedziałem, że tak postąpię¹ z całym tym niegodziwym zgromadzeniem, które się zmówiło przeciwko mnie; na tej pustyni zginą i tu pomrą.

1. Lb 23,19.

³⁶ Wtedy mężczyźni, których Mojżesz wysłał na wyszpiegowanie ziemi, a po powrocie pobudzili całe zgromadzenie do szemrania przeciwko niemu, rozpuszczając złą wieść o tej ziemi;

³⁷ Ci mężczyźni, którzy rozpowiadali złą wieść o ziemi, pomarli przed Panem wskutek plagi.

³⁸ Lecz Jozue, syn Nuna, i Kaleb, syn Jefunnego, pozostali żywi spośród tych mężczyzn, którzy poszli wyszpiegować ziemię.

³⁹ I Mojżesz powtórzył te słowa wszystkim synom Izraela, i lud bardzo płakał.

⁴⁰ Wstali więc wcześnie rano, wstąpili na szczyt góry i powiedzieli: Oto jesteśmy, pójdziemy na to miejsce, o którym Pan nam powiedział, bo zgrzeszyliśmy.

⁴¹ Lecz Mojżesz powiedział im: Dlaczego przekraczacie słowo Pana¹? To się wam nie uda.

1. 2Krn 24,20; Mt 15,3; Rz 2,27.

⁴² Nie wyruszajcie, ponieważ nie ma Pana wśród was, abyście nie zostali pobici przez waszych wrogów.

⁴³ Gdyż Amalekici i Kananejczycy są tam przed wami i polegniecie od miecza. Ponieważ odwróciliście się od Pana, to Pan nie będzie z wami.

⁴⁴ Oni jednak uparli się¹, by wejść na szczyt góry. Lecz arka przymierza Pana i Mojżesz nie oddalili się z obozu.

1. Lb 15,30; Pwt 1,43; 17,3; Ps 19,13; 2P 2,10.

⁴⁵ Wtedy Amalekici i Kananejczycy mieszkający na tej górze zstąpili, pobili ich i ścigali aż do Chormy.

Rozdział 15

¹ I Pan powiedział do Mojżesza:

² Przemów do synów Izraela i powiedz im: Gdy przyjdziecie do ziemi waszego mieszkania, którą wam daję;

³ I będziecie chcieli złożyć Panu ofiarę spalaną na całopalenie, ofiarę bądź poślubioną, bądź dobrowolną lub też w wasze uroczyste święta, aby złożyć Panu miłą woń z wołów albo z owiec;

⁴ To niech składający Panu ofiarę złoży na ofiarę pokarmową dziesiątą część efy mąki pszennej zmieszanej z czwartą częścią hinu oliwy.

⁵ A czwartą część hinu wina na ofiarę z płynów przygotujesz przy całopaleniu lub innej ofierze na każde jagnię.

⁶ Przy baranie zaś złożysz na ofiarę pokarmową dwie dziesiąte efy mąki pszennej zmieszanej z trzecią częścią hinu oliwy.

⁷ A na ofiarę z płynów złożysz jedną trzecią hinu wina jako miłą woń dla Pana.

⁸ Gdy zaś będziesz składał cielca na ofiarę całopalną lub na ofiarę wypełnienia ślubu albo na ofiarę pojednawczą dla Pana;

⁹ Wtedy wraz z cielcem złożysz na ofiarę pokarmową trzy dziesiąte efy mąki pszennej zmieszanej z połową hinu oliwy.

¹⁰ Na ofiarę pokarmową złożysz też połowę hinu wina, na ofiarę spalaną jako miłą woń dla Pana.

¹¹ Tak należy postąpić przy każdym wole, przy każdym baranie, jagnięciu lub koźlęciu.

¹² Według liczby, którą składacie, tak uczynicie z każdą ich sztuką według ich liczby.

¹³ Każdy rodowity mieszkaniec postąpi w ten sposób, gdy będzie składał ofiarę spalaną jako miłą woń dla Pana.

¹⁴ A jeśli obcy gości u was lub mieszka z wami od pokoleń i będzie chciał złożyć ofiarę spalaną jako miłą woń dla Pana, uczyni to tak, jak wy czynicie.

¹⁵ Będzie jedna ustawa dla was i dla przybysza¹, który mieszka wśród was; będzie to ustawa wieczysta przez wszystkie wasze pokolenia. Przybysz będzie przed Panem tak jak wy.

1. Lb 9,14; Wj 12,49; Ga 3,28.

¹⁶ Będzie jedno prawo i jeden sąd dla was i przybysza, który mieszka wśród was.

¹⁷ I Pan powiedział do Mojżesza:

¹⁸ Przemów do synów Izraela i powiedz im: Gdy wejdziecie do ziemi, do której was wprowadzę;

¹⁹ A będziecie jeść chleb tej ziemi, to złożycie Panu ofiarę wzniesienia.

²⁰ Złożycie jako ofiarę wzniesienia placek z pierwocin waszych ciast; złożycie go tak jak ofiarę wzniesienia z klepiska.

²¹ Będziecie składać Panu ofiarę wzniesienia z pierwocin waszych ciast przez wszystkie wasze pokolenia.

²² A gdybyście zbłądzili i nie wypełnili wszystkich tych przykazań, które Pan nadał przez Mojżesza;

²³ Tego wszystkiego, co Pan wam rozkazał przez Mojżesza, od tego dnia, w którym Pan to nakazał, i potem przez wszystkie wasze pokolenia;

²⁴ Jeśli popełniono ten błąd nieświadomie przez zgromadzenia, to całe zgromadzenie złoży jednego młodego cielca na całopalenie, na miłą woń dla Pana, wraz z jego ofiarą pokarmową i ofiarą z płynów według zwyczaju, oraz jednego kozła ze stada na ofiarę za grzech.

²⁵ I kapłan dokona przebłagania za całe zgromadzenie synów Izraela, i będzie im przebaczone, gdyż stało się to nieświadomie. A oni przyniosą Panu swoją ofiarę na ofiarę spalaną i swoją ofiarę za grzech przed Panem za swój błąd.

²⁶ I będzie przebaczone całemu zgromadzeniu synów Izraela i przybyszowi, który mieszka pośród nich, ponieważ cały lud popełnił to nieświadomie.

²⁷ A jeśli tylko jedna osoba zgrzeszy nieświadomie, wtedy przyniesie roczną kozę na ofiarę za grzech;

²⁸ I kapłan dokona przebłagania za człowieka, który zbłądził, grzesząc wobec Pana nieświadomie; dokona za niego przebłagania i będzie mu przebaczone.

²⁹ Będzie jedno prawo dla tego, który grzeszy nieświadomie, zarówno dla rodowitego mieszkańca wśród synów Izraela, jak i dla przybysza, który mieszka pośród nich.

³⁰ Lecz człowiek, który bezczelnie zgrzeszy świadomie¹, zarówno rodowity mieszkaniec, jak i przybysz, znieważa Pana; człowiek ten zostanie wykluczony spośród swego ludu.

1. Pwt 1,43; 17,12; Ps 19,13; Hbr 10,26.29; 2P 2,10.

³¹ Wzgardził bowiem słowem Pana¹ i złamał jego przykazanie; taki człowiek musi zostać wykluczony; na nim ciąży jego nieprawość.

1. Prz 13,13; Iz 30,12; 1Tes 4,8.

³² A gdy synowie Izraela byli na pustyni, spotkali człowieka zbierającego drwa w dzień szabatu¹.

1. Wj 16,23.27-28; Wj 20,8-10; 35,2-3.

³³ I ci, którzy go spotkali zbierającego drwa, przyprowadzili go do Mojżesza i Aarona, i do całego zgromadzenia.

³⁴ I osadzili go pod strażą, bo jeszcze im nie oznajmiono, jak należy z takim postąpić.

³⁵ Wtedy Pan powiedział do Mojżesza: Ten człowiek musi ponieść śmierć¹; niech całe zgromadzenie go ukamienuje poza obozem.

1. Wj 31,15.

³⁶ Całe zgromadzenie wyprowadziło go poza obóz i ukamienowało, i umarł, jak Pan rozkazał Mojżeszowi.

³⁷ I Pan powiedział do Mojżesza:

³⁸ Przemów do synów Izraela i powiedz im, aby robili sobie frędzle na skrajach swoich szat¹ przez wszystkie pokolenia, a do frędzli niech przyprawią sznurek z błękitnej tkaniny.

1. Pwt 22,12; Mt 23,5.

³⁹ I będziecie mieć te frędzle, żebyście na nie spoglądali i przypominali sobie wszystkie przykazania Pana, aby je wypełnić, a nie podążali za własnym sercem i własnymi oczami, za którymi idąc, cudzołożylibyście;

⁴⁰ Abyście pamiętali i wypełniali wszystkie moje przykazania, i byli święci dla waszego Boga.

⁴¹ Ja jestem Pan, wasz Bóg, który was wyprowadził z ziemi Egiptu, aby być waszym Bogiem. Ja jestem Pan, wasz Bóg¹.

1. Wj 6,7; 16,12; Kpł 11,44; Jl 2,27; 3,17.

Rozdział 16

¹ Wtedy Korach¹, syn Ishara, syna Kehata, syna Lewiego, oraz Datan i Abiram, synowie Eliaba, i On, syn Peleta, synowie Rubena², wzięli ludzi;

1. Wj 6,21; Jud 1,11.
2. Pwt 11,6.

² I powstali przeciw Mojżeszowi, a wraz z nimi dwustu pięćdziesięciu mężczyzn spośród synów Izraela, naczelników zgromadzenia powołanych do rady, ludzi poważanych¹.

1. Lb 26,9; Rdz 6,4.

³ Zebrali się oni przeciw Mojżeszowi i Aaronowi¹ i powiedzieli do nich: Bierzecie zbyt dużo na siebie! Przecież całe to zgromadzenie, wszyscy oni są święci i wśród nich jest Pan. Dlaczego więc wynosicie się ponad zgromadzenie Pana?

1. Ps 106,16.

⁴ Gdy Mojżesz to usłyszał, upadł na twarz;

⁵ I powiedział do Koracha i do całej jego gromady: Jutro rano Pan pokaże, kto jest jego, kto jest święty¹ i może zbliżyć się do niego. Kogo bowiem wybrał, temu pozwoli zbliżyć się do siebie.

1. 2Tm 2,19.

⁶ Tak więc uczynicie: Weźcie sobie kadzielnice, ty, Korach i cała twoja gromada.

⁷ I włóżcie w nie ogień, i jutro umieśćcie w nich kadzidło przed Panem; a ten człowiek, którego Pan wybierze, będzie święty. Bierzecie zbyt dużo na siebie, synowie Lewiego.

⁸ I powiedział Mojżesz do Koracha: Słuchajcie, proszę, synowie Lewiego;

⁹ Czy wam to mało, że Bóg Izraela oddzielił was od zgromadzenia Izraela, aby zbliżyć was do siebie, abyście pełnili służbę w przybytku Pana i abyście stali przed zgromadzeniem, i mu służyli¹?

1. Lb 3,41-45; 8,14; Pwt 10,8.

¹⁰ I ciebie, a wraz z tobą wszystkich twoich braci, synów Lewiego, zbliżył do siebie, a wy jeszcze zabiegacie o kapłaństwo¹?

1. Prz 13,10; Mt 20,21-22; Hbr 5,4; 3J 1,9.

¹¹ Dlatego ty i cała twoja gromada zbuntowaliście się przeciw Panu, bo kim jest Aaron, że szemracie przeciw niemu?

¹² Wtedy Mojżesz kazał przywołać Datana i Abirama, synów Eliaba, lecz oni odpowiedzieli: Nie przyjdziemy.

¹³ Nie dość, że nas wyprowadziłeś z ziemi opływającej mlekiem i miodem, aby nas uśmiercić na tej pustyni, to jeszcze chcesz obwołać się naszym władcą?

¹⁴ Ponadto nie wprowadziłeś nas do ziemi opływającej mlekiem i miodem ani nie dałeś nam w dziedzictwo pól i winnic. Czy chcesz tym mężczyznom wyłupić oczy? Nie przyjdziemy.

¹⁵ Wtedy Mojżesz bardzo się rozgniewał i powiedział do Pana: Nie zważaj na ich ofiarę. Nie wziąłem od nich żadnego osła ani też nikogo z nich nie skrzywdziłem.

¹⁶ Potem Mojżesz powiedział do Koracha: Ty i cała twoja gromada stawcie się jutro przed Panem; ty, oni i Aaron:

¹⁷ Każdy z was niech weźmie swoją kadzielnicę i nałoży w nią kadzidła, i niech każdy przyniesie przed Pana swoją kadzielnicę, razem dwieście pięćdziesiąt kadzielnic, również ty i Aaron; każdy przyniesie swoją kadzielnicę.

¹⁸ Każdy więc wziął swoją kadzielnicę, włożył w nią ogień, nałożył na niego kadzidła i stanęli u wejścia do Namiotu Zgromadzenia wraz z Mojżeszem i Aaronem.

¹⁹ A Korach zebrał przeciwko nim całe zgromadzenie u wejścia do Namiotu Zgromadzenia i wtedy chwała Pana ukazała się całemu ludowi¹.

1. Kpł 9,23.

²⁰ I Pan powiedział do Mojżesza i Aarona:

²¹ Odłączcie się od tego zgromadzenia, abym mógł je w jednej chwili zniszczyć¹.

1. Rdz 19,15-17; Dz 2,40; 2Kor 6,17; Ef 5,6.

²² Lecz oni upadli na twarz i powiedzieli: O Boże, Boże duchów wszelkiego ciała! Czy jeśli zgrzeszy jeden człowiek, będziesz się gniewał na całe zgromadzenie?

²³ Pan powiedział do Mojżesza:

²⁴ Przemów do zgromadzenia i powiedz im: Oddalcie się od namiotu Koracha, Datana i Abirama.

²⁵ Mojżesz wstał więc i podszedł do Datana i Abirama, a za nim poszli starsi Izraela.

²⁶ I powiedział do zgromadzenia: Oddalcie się, proszę, od namiotów tych bezbożnych ludzi i nie dotykajcie niczego, co do nich należy, abyście nie zginęli przez wszystkie ich grzechy.

²⁷ I oddalili się od namiotów Koracha, Datana i Abirama z każdej strony. Datan zaś i Abiram wyszli i stali u wejścia do swoich namiotów razem ze swoimi żonami, synami i małymi dziećmi.

²⁸ Wtedy Mojżesz powiedział: Po tym poznacie, że Pan mnie posłał, abym dokonał wszystkich tych dzieł, i że nic z własnej woli nie czynię¹.

1. J 5,30; 6,38.

²⁹ Jeśli ci ludzie umrą taką śmiercią jak wszyscy ludzie albo zostaną ukarani tak jak inni, to nie Pan mnie posłał.

³⁰ Ale jeśli Pan uczyni coś nowego i ziemia otworzy swoją paszczę, i pochłonie ich oraz wszystko, co do nich należy, i żywcem zstąpią do piekła¹, wtedy poznacie, że ci mężczyźni rozdrażnili Pana.

1. Ps 55,15.

³¹ Gdy tylko skończył wypowiadać wszystkie te słowa, ziemia rozstąpiła się pod nimi.

³² A ziemia otworzyła swoją paszczę¹, i pochłonęła ich oraz ich domy i wszystkich ludzi, którzy byli przy Korachu, i cały ich dobytek.

1. Iz 5,14.

³³ I zstąpili oni razem ze wszystkim, co mieli, żywcem do piekła¹, i ziemia ich okryła; tak zginęli spośród zgromadzenia.

1. Lb 16,30; Ps 55,15.

³⁴ Wszyscy zaś Izraelici, którzy stali wokół nich, uciekli na ich krzyk, bo mówili: By i nas ziemia nie pochłonęła.

³⁵ Wyszedł też ogień od Pana i pochłonął tych dwustu pięćdziesięciu mężczyzn, którzy ofiarowali kadzidło.

³⁶ I Pan powiedział do Mojżesza:

³⁷ Powiedz do Eleazara, syna kapłana Aarona, niech pozbiera kadzielnice z tego pogorzeliska, a ogień niech rozrzuci dalej. Są bowiem poświęcone¹.

1. Kpł 27,28.

³⁸ A kadzielnice tych, którzy zgrzeszyli przeciwko własnym duszom, rozbijcie na blachy na pokrycie ołtarza. Ofiarowali je bowiem przed Panem, są więc poświęcone. Dlatego będą znakiem dla synów Izraela¹.

1. 1Kor 10,11; 2P 2,6.

³⁹ Pozbierał więc kapłan Eleazar miedziane kadzielnice, w których ofiarowali ci, którzy spłonęli, i rozbito je na blachy na pokrycie ołtarza;

⁴⁰ Na pamiątkę dla synów Izraela, aby żaden obcy, który nie jest z potomstwa Aarona, nie zbliżał się do składania kadzidła przed Panem i żeby go nie spotkało to, co spotkało Koracha i jego gromady, jak Pan mu powiedział przez Mojżesza.

⁴¹ A nazajutrz całe zgromadzenie synów Izraela szemrało przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi: Wy spowodowaliście śmierć ludu Pana.

⁴² I gdy zgromadzenie zbierało się przeciw Mojżeszowi i Aaronowi, spojrzeli w stronę Namiotu Zgromadzenia, a oto okrył go obłok i ukazała się chwała Pana.

⁴³ Wtedy Mojżesz z Aaronem przyszli przed Namiot Zgromadzenia.

⁴⁴ I Pan powiedział do Mojżesza:

⁴⁵ Wyjdźcie spośród tego zgromadzenia, a zniszczę je w mgnieniu oka; i upadli na twarz.

⁴⁶ Potem Mojżesz powiedział do Aarona: Weź kadzielnicę¹, włóż w nią ogień z ołtarza, nałóż też kadzidła i pójdź szybko do zgromadzenia, i zrób przebłaganie za nich, bo już wyszedł gniew od Pana i już zaczęła się plaga².

1. Ps 141,2.
2. Ps 106,29.

⁴⁷ Aaron wziął więc kadzielnicę, jak mu rozkazał Mojżesz, i pobiegł w środek zgromadzenia, a oto już zaczęła się plaga wśród ludzi; nałożył kadzidła i dokonał przebłagania za lud.

⁴⁸ I Aaron stał między umarłymi i żywymi i plaga została powstrzymana¹.

1. 2Sm 24,16-17; Ez 22,30; 2Tm 2,5-6; 1J 2,1-2.

⁴⁹ Tych, co umarli od tej plagi, było czternaście tysięcy siedemset, oprócz tych, którzy umarli w związku ze sprawą Koracha.

⁵⁰ Potem Aaron wrócił do Mojżesza przed wejście do Namiotu Zgromadzenia, a plaga została zatrzymana.

Rozdział 17

¹ Potem Pan powiedział do Mojżesza:

² Mów do synów Izraela i weź od każdego z nich po lasce według domów ich ojców, od wszystkich ich naczelników według domów ich ojców dwanaście lasek, a imię każdego napisz na jego lasce.

³ A imię Aarona napiszesz na lasce Lewiego, gdyż jedna laska będzie dla każdego naczelnika z domu ich ojców.

⁴ I położysz je w Namiocie Zgromadzenia przed Świadectwem, gdzie się z wami spotykam¹.

1. Wj 25,22; 29,42-43; 30,6.36.

⁵ I stanie się tak, że laska tego, kogo wybiorę, zakwitnie¹; i uśmierzę przed sobą szemrania synów Izraela, jakie kierują przeciwko wam.

1. Lb 17,8; Iz 11,1.

⁶ Gdy Mojżesz przekazał to synom Izraela, wszyscy ich naczelnicy oddali mu swoje laski, po jednej lasce od każdego naczelnika z domu swego ojca, razem dwanaście lasek. Wśród ich lasek była też laska Aarona.

⁷ Potem Mojżesz złożył te laski przed Panem w Namiocie Świadectwa.

⁸ Nazajutrz, gdy Mojżesz przyszedł do Namiotu Świadectwa, oto laska Aarona, z domu Lewiego, zakwitła, wypuściła pączki, wydała kwiat i dojrzałe migdały.

⁹ Wtedy Mojżesz wyniósł wszystkie laski sprzed Pana do wszystkich synów Izraela; a gdy je ujrzeli, każdy z nich wziął swoją laskę.

¹⁰ I Pan powiedział do Mojżesza: Połóż laskę Aarona z powrotem przed Świadectwem¹, aby była zachowana na znak dla buntowników, a położysz kres ich szemraniu przeciwko mnie, aby nie pomarli.

1. Lb 16,38; Hbr 9,4.

¹¹ I Mojżesz tak uczynił; jak Pan mu rozkazał, tak uczynił.

¹² I synowie Izraela powiedzieli do Mojżesza: Oto umieramy, giniemy, wszyscy giniemy;

¹³ Każdy, kto zbliża się do przybytku Pana, umrze. Czy mamy doszczętnie zginąć?

Rozdział 18

¹ Potem Pan powiedział do Aarona: Ty, twoi synowie i dom twego ojca z tobą, odpowiecie za nieprawość świątyni. Ty i twoi synowie z tobą również odpowiecie za nieprawość waszego kapłaństwa.

² A twoim braciom z pokolenia Lewiego, z rodu twego ojca, pozwól do siebie przychodzić, aby dołączyli do ciebie i usługiwali tobie; ty zaś i twoi synowie z tobą będziecie pełnić służbę przed Namiotem Świadectwa.

³ Oni będą przestrzegać twego nakazu i pełnić straż nad całym namiotem. Nie mogą jednak zbliżać się do sprzętów świątyni i do ołtarza, żeby nie pomarli ani oni, ani wy.

⁴ Przyłączą się do ciebie i będą pełnić straż przy Namiocie Zgromadzenia, przy każdej służbie namiotu. Lecz żaden obcy niech się do was nie zbliża¹.

1. Lb 1,51; 3,10; 1Sm 6,19.

⁵ Wy będziecie pełnić straż w świątyni i straż przy ołtarzu, aby już nie spadł gniew na synów Izraela.

⁶ Oto wziąłem waszych braci Lewitów spośród synów Izraela. Oni są wam oddani jako dar dla Pana, aby pełnili służbę w Namiocie Zgromadzenia.

⁷ Ty zaś i twoi synowie z tobą będziecie strzec waszego kapłaństwa przy każdej służbie ołtarza i poza zasłoną, i będziecie służyć. Dałem wam urząd waszego kapłaństwa jako dar; obcy, który się zbliży, poniesie śmierć.

⁸ Pan mówił dalej do Aarona: Oto dałem tobie pod straż moje ofiary wzniesione ze wszystkich poświęconych rzeczy synów Izraela. Z powodu namaszczenia dałem je tobie i twoim synom prawem wieczystym.

⁹ To będzie należeć do ciebie z rzeczy najświętszych, które nie zostaną spalone: każda ich ofiara, każda ich ofiara pokarmowa, każda ich ofiara za grzech i każda ich ofiara za przewinienie, które będą mi składać, będą to rzeczy najświętsze dla ciebie i twoich synów.

¹⁰ W miejscu najświętszym będziesz to jeść¹; wszyscy mężczyźni będą z tego jedli. Będzie to dla ciebie rzeczą świętą.

1. Wj 29,32; Kpł 6,16.26; 7,6.

¹¹ To też będzie dla ciebie: ofiara wzniesienia ich darów ze wszystkimi ofiarami kołysania synów Izraela. Daję je tobie, twoim synom i twoim córkom z tobą prawem wieczystym. Każdy czysty w twoim domu będzie je spożywać.

¹² Wszystko, co najlepsze z oliwy, i wszystko, co najlepsze z wina, oraz zboże, ich pierwociny, które ofiarują Panu, dałem tobie.

¹³ Pierwociny ze wszystkich rzeczy znajdujących się w ich ziemi, które przyniosą Panu, będą twoje. Każdy czysty w twoim domu będzie je spożywać.

¹⁴ Wszystko, co jest poświęcone w Izraelu, będzie twoje¹.

1. Kpł 27,28; Ez 44,29.

¹⁵ Wszystko, co otwiera łono wszelkiego ciała, które przynoszą Panu, zarówno z ludzi, jak i z bydła, będzie twoje; lecz pierworodnego z ludzi wykupisz¹, także pierworodne z nieczystych zwierząt wykupisz.

1. Wj 13,2-13; 34,20; Łk 2,22-24.

¹⁶ A wykup tego, który ma jeden miesiąc, dasz według twego oszacowania pięć syklów srebra według sykla świątynnego, który wynosi dwadzieścia ger.

¹⁷ Ale pierworodnego z krowy, pierworodnego z owcy lub pierworodnego z kozy nie wykupisz; są one święte. Ich krew wylejesz na ołtarz, a ich tłuszcz zapalisz jako ofiarę spaloną, jako miłą woń dla Pana.

¹⁸ Ale ich mięso będzie twoje, podobnie jak mostek wzniesienia¹ i prawa łopatka są twoje.

1. Wj 29,26-28; Kpł 7,31-34.

¹⁹ Wszystkie ofiary wzniesienia z poświęconych rzeczy, które będą przynosić Panu synowie Izraela, daję tobie, twoim synom i twoim córkom z tobą prawem wieczystym. Jest to wieczyste przymierze soli ¹ przed Panem, dla ciebie i twojego potomstwa wraz z tobą.

1. Kpł 2,13; 2Krn 13,5; Mk 9,49-50; Kol 4,6.

²⁰ Potem Pan powiedział do Aarona: Nie będziesz miał dziedzictwa¹ w ich ziemi i nie będziesz miał żadnego działu wśród nich. Ja jestem twoim działem i twoim dziedzictwem pośród synów Izraela.

1. Pwt 10,8-9; 12,12; 14,27-29; Joz 13,14; 14,3; 18,7.

²¹ Oto zaś synom Lewiego dałem jako dziedzictwo wszystkie dziesięciny¹ w Izraelu za ich służbę, którą pełnią w Namiocie Zgromadzenia.

1. Kpł 27,30-32; Ne 10,37; 12,44; Ml 3,8-10; Hbr 7,5-9.

²² A niech synowie Izraela nie zbliżają się już do Namiotu Zgromadzenia, aby nie obciążyli się grzechem i nie umarli;

²³ Ale sami Lewici będą pełnić służbę w Namiocie Zgromadzenia i sami poniosą karę za swoją nieprawość. Będzie to ustawa wieczysta przez wszystkie wasze pokolenia, że Lewici nie będą mieli dziedzictwa pośród synów Izraela.

²⁴ Dałem bowiem Lewitom w dziedzictwo dziesięciny synów Izraela, które przynoszą Panu jako ofiarę wzniesienia. Dlatego powiedziałem o nich: Nie będą mieli dziedzictwa pośród synów Izraela.

²⁵ Potem Pan powiedział do Mojżesza:

²⁶ Przemów do Lewitów i powiedz im: Gdy przyjmujecie od synów Izraela dziesięciny, które dałem wam od nich jako wasze dziedzictwo, wtedy złożycie Panu jako ofiarę wzniesienia dziesiątą część z dziesięciny.

²⁷ A wasza ofiara wzniesienia będzie wam poczytana za zboże z klepiska i za obfitość z tłoczni winnej.

²⁸ W ten sposób też i wy macie składać Panu ofiarę wzniesienia ze wszystkich waszych dziesięcin, które przyjmujecie od synów Izraela; kapłanowi Aaronowi oddacie z nich ofiarę wzniesienia należną Panu.

²⁹ Ze wszystkich waszych darów będziecie składać Panu wszelką ofiarę wzniesienia; ze wszystkiego, co najlepsze, ofiarujcie jego poświęconą część.

³⁰ Powiesz im też: Gdy będziecie oddawać z tego, co najlepsze, wtedy będzie to poczytane Lewitom jako plon z klepiska i jako plon z tłoczni winnej.

³¹ I będziecie to jeść na każdym miejscu, wy i wasi domownicy, ponieważ to jest wasza zapłata¹ za waszą służbę w Namiocie Zgromadzenia;

1. 1Kor 9,10-14; Ga 6,6; 1Tm 5,17-18.

³² I nie obciążycie się grzechem za to, gdy będziecie składać, co najlepsze z tego, i nie splugawicie rzeczy poświęconych synów Izraela, i nie umrzecie.

Rozdział 19

¹ I Pan powiedział do Mojżesza i Aarona:

² To jest ustawa prawa, którą nadał Pan: Powiedz synom Izraela, aby przyprowadzili do ciebie czerwoną jałówkę, zdrową i bez skazy, na której jeszcze nie było jarzma.

³ Oddacie ją kapłanowi Eleazarowi, który ją wyprowadzi poza obóz¹, i zostanie przed nim zabita.

1. Kpł 4,12; 16,27; Hbr 13,11-13.

⁴ A kapłan Eleazar weźmie nieco z jej krwi na swój palec¹ i pokropi nią siedem razy na wprost przed Namiotem Zgromadzenia.

1. Kpł 4,6; 16,14-15.

⁵ Potem każe spalić jałówkę na swoich oczach: spali jej skórę, mięso, krew wraz z jej odchodami.

⁶ I kapłan weźmie drewno cedrowe, hizop¹ i karmazyn i wrzuci to do ognia, w którym płonie jałówka.

1. Wj 12,33; Kpł 14,4.

⁷ Wtedy kapłan wypierze swoje szaty i umyje swoje ciało wodą; potem wejdzie do obozu i będzie nieczysty do wieczora.

⁸ Również ten, który ją będzie palić, wypierze swoje szaty w wodzie i umyje swoje ciało wodą, i będzie nieczysty do wieczora.

⁹ Człowiek czysty zbierze popiół tej jałówki¹ i złoży go poza obozem na miejscu czystym; będzie on przechowywany dla zgromadzenia synów Izraela do wody oczyszczenia; jest to ofiara za grzech.

1. Hbr 9,13.

¹⁰ Ten, który zbierał popiół jałówki, wypierze swoje szaty i będzie nieczysty do wieczora. Będzie to ustawa wieczysta dla synów Izraela i dla przybysza mieszkającego wśród was.

¹¹ Kto dotknie jakiegokolwiek ludzkiego trupa, będzie nieczysty przez siedem dni.

¹² Taki oczyści się tą wodą w trzecim i siódmym dniu i będzie czysty. Jeśli jednak nie oczyści się w trzecim i siódmym dniu, będzie nieczysty.

¹³ Kto dotknie zwłok człowieka zmarłego, a nie oczyści się, ten zanieczyści przybytek Pana; ta dusza będzie wykluczona z Izraela. Człowiek ten nie został bowiem pokropiony wodą oczyszczenia; będzie nieczysty, a jego nieczystość pozostanie na nim.

¹⁴ Taka jest ustawa, gdy człowiek umrze w namiocie: ktokolwiek wejdzie do tego namiotu i cokolwiek znajduje się w tym namiocie będzie nieczyste przez siedem dni.

¹⁵ Każde naczynie odkryte, które nie ma przymocowanej pokrywy, będzie nieczyste.

¹⁶ Kto dotknie na polu zabitego mieczem lub umarłego, lub kości ludzkich, lub grobu będzie nieczysty przez siedem dni.

¹⁷ Wezmą dla tego nieczystego nieco popiołu jałówki spalonej za grzech i na to wleją do naczynia źródlanej wody.

¹⁸ Człowiek czysty weźmie hizop, zmoczy go w tej wodzie i pokropi namiot oraz wszystkie naczynia i wszystkich ludzi, którzy tam byli, także tego, który dotknął kości lub zabitego, lub zmarłego, lub grobu.

¹⁹ Człowiek czysty pokropi nieczystego w trzecim i siódmym dniu, a gdy go oczyści w siódmym dniu, wypierze on swoje szaty i umyje się wodą, i wieczorem będzie czysty.

²⁰ A człowiek, który stał się nieczysty, a nie oczyścił się, zostanie wykluczony spośród zgromadzenia, gdyż ta dusza zbezcześciła świątynię Pana. Człowiek ten nie został pokropiony wodą oczyszczenia i jest nieczysty.

²¹ Będzie to dla nich ustawą wieczystą: kto skrapia wodą oczyszczenia, wypierze swoje szaty, a kto dotknie tej wody oczyszczenia, będzie nieczysty do wieczora.

²² Czegokolwiek dotknie nieczysty, będzie nieczyste¹; również człowiek, który tego dotknie, będzie nieczysty do wieczora.

1. Ag 2,13; Mt 15,19-20.

Rozdział 20

¹ I przyszło całe zgromadzenie synów Izraela na pustynię Syn w pierwszym miesiącu. I lud zamieszkał w Kadesz. Tam umarła Miriam¹ i tam została pogrzebana.

1. Wj 15,20; Lb 12,1; 26,59; Pwt 24,9; Mi 6,4.

² A gdy zabrakło wody dla ludu, zebrali się przeciw Mojżeszowi i Aaronowi¹.

1. Lb 16,3.19.42.

³ Lud spierał¹ się z Mojżeszem, mówiąc: Obyśmy umarli, gdy nasi bracia umarli przed Panem.

1. Lb 14,2; Wj 16,2.

⁴ Dlaczego przyprowadziliście to zgromadzenie Pana na tę pustynię, abyśmy tu pomarli wraz z naszym bydłem?

⁵ Po co wyprowadziliście nas z Egiptu, aby nas wprowadzić na to złe miejsce; na miejsce, w którym nie ma ani zboża, ani fig, ani winogron, ani jabłek granatu, nie ma nawet wody do picia?

⁶ Wtedy Mojżesz i Aaron przeszli sprzed ludu przed wejście do Namiotu Zgromadzenia i upadli na twarze. A chwała Pana ukazała się im.

⁷ I Pan powiedział do Mojżesza:

⁸ Weź laskę¹, zgromadźcie cały lud, ty i twój brat Aaron, i przemówcie² na ich oczach do tej skały, a ona wyda z siebie wodę³; wydobędziesz dla nich wodę ze skały i dasz pić całemu zgromadzeniu oraz ich zwierzętom.

1. Wj 4,20.
2. Wj 7,20; 17,5; Iz 48,21.
3. Ne 9,15; Ps 78,15-16; 105,41; 1Kor 10,4.

⁹ Wziął więc Mojżesz laskę sprzed oblicza Pana, tak jak mu rozkazał.

¹⁰ I Mojżesz z Aaronem zgromadzili cały lud przed skałą, i Mojżesz mówił do nich: Słuchajcie teraz, buntownicy! Czy z tej skały mamy wyprowadzić dla was wodę?

¹¹ Następnie Mojżesz podniósł rękę i uderzył swoją laską dwa razy w skałę. Wtedy wypłynęła obficie woda i napiło się zgromadzenie oraz jego bydło.

¹² I Pan powiedział do Mojżesza i Aarona: Ponieważ nie uwierzyliście mi, by mnie poświęcić na oczach synów Izraela, dlatego nie wprowadzicie tego zgromadzenia do ziemi, którą im daję.

¹³ To są wody Meriba¹, gdzie synowie Izraela spierali się z Panem i został poświęcony w nich.

1. Wj 17,7; Pwt 32,51.

¹⁴ Potem Mojżesz wysłał z Kadesz posłańców do króla Edomu, mówiąc: Tak mówi twój brat Izrael: Ty znasz całą udrękę, która nas spotkała;

¹⁵ Jak nasi ojcowie zstąpili do Egiptu i mieszkaliśmy w Egipcie wiele lat; i Egipcjanie dręczyli nas i naszych ojców;

¹⁶ I wołaliśmy do Pana, a wysłuchał naszego głosu i posłał Anioła¹, i wyprowadził nas z Egiptu. Teraz jesteśmy w Kadesz, w mieście przy twojej granicy.

1. 2Krn 32,21; Dn 3,28; 6,22; Łk 1,19; Dz 12,11.

¹⁷ Pozwól nam, proszę, przejść przez twoją ziemię; nie pójdziemy przez pola ani przez winnice i nie będziemy pić wód ze studni. Pójdziemy drogą królewską, nie zboczymy ani w prawo, ani w lewo, dopóki nie przejdziemy twoich granic.

¹⁸ Edom odpowiedział mu: Nie przejdziesz przez moją ziemię, bo inaczej wyjdę przeciwko tobie z mieczem.

¹⁹ I synowie Izraela powiedzieli mu: Pójdziemy główną drogą, a jeśli będziemy pili twoją wodę, my i nasze zwierzęta, zapłacimy za to. Niczego innego nie żądamy; tylko przejdziemy pieszo.

²⁰ A on odpowiedział: Nie przejdziesz. I Edom wyruszył naprzeciwko nim z licznym ludem i mocną ręką.

²¹ Tak Edom¹ nie pozwolił Izraelowi przejść przez swoje granice. Izrael więc odstąpił od niego.

1. Rdz 25,30; Ps 137,7; Ez 25,12; Ab 1,8-15.

²² I synowie Izraela, całe zgromadzenie, wyruszyli z Kadesz i przyszli do góry Hor.

²³ I Pan powiedział do Mojżesza i Aarona na górze Hor, na granicy ziemi Edomu:

²⁴ Aaron zostanie przyłączony do swego ludu¹; nie wejdzie bowiem do ziemi, którą dałem synom Izraela, ponieważ sprzeciwiliście się mojemu słowu przy wodach Meriba.

1. Pwt 32,50.

²⁵ Weź Aarona i jego syna Eleazara i przyprowadź ich na górę Hor;

²⁶ I zdejmij z Aarona jego szaty, a ubierz w nie jego syna Eleazara. Aaron zaś zostanie przyłączony do swego ludu i tam umrze.

²⁷ I Mojżesz uczynił tak, jak Pan rozkazał; i wstąpili na górę Hor na oczach całego zgromadzenia.

²⁸ Mojżesz zdjął z Aarona jego szaty i ubrał w nie jego syna Eleazara. Aaron umarł¹ tam na wierzchu góry, a Mojżesz i Eleazar zeszli z góry.

1. Lb 33,38.

²⁹ Gdy całe zgromadzenie zobaczyło, że Aaron nie żyje, opłakiwał Aarona cały dom Izraela przez trzydzieści dni.

Rozdział 21

¹ A gdy król Aradu, Kananejczyk, który mieszkał na południu, usłyszał, że Izrael nadciąga drogą, którą przeszli szpiedzy, stoczył walkę z Izraelem i wziął jeńców.

² Wtedy Izrael złożył Panu ślub¹, mówiąc: Jeśli wydasz ten lud w moje ręce, całkowicie zniszczę ich miasta.

1. Rdz 28,20; Sdz 11,30.

³ I Pan wysłuchał głosu Izraela, i wydał mu Kananejczyków. Całkowicie zniszczyli ich oraz ich miasta, a nadano temu miejscu nazwę Chorma.

⁴ Potem wyruszyli od góry Hor w kierunku Morza Czerwonego, aby obejść ziemię Edom. I lud bardzo się zniechęcił¹ w drodze.

1. Pwt 1,21; Iz 42,4; Kol 3,21.

⁵ Lud zaczął więc mówić przeciw Bogu¹ i Mojżeszowi: Dlaczego wyprowadziliście nas z Egiptu, abyśmy pomarli na tej pustyni? Bo nie ma chleba ani wody, a nasza dusza obrzydziła sobie ten cienki chleb.

1. Ps 78,19

⁶ Zesłał więc Pan na lud węże jadowite¹, które go kąsały; i pomarło wiele osób z Izraela.

1. Pwt 8,15; 1Kor 10,9.

⁷ I lud przyszedł do Mojżesza, i powiedział: Zgrzeszyliśmy przez to, że mówiliśmy przeciw Panu i przeciw tobie. Módl się do Pana, aby oddalił od nas te węże. I Mojżesz modlił się za lud.

⁸ Wtedy Pan powiedział do Mojżesza: Wykonaj jadowitego węża i umieść go na drzewcu. I stanie się tak, że każdy ukąszony, kiedy spojrzy na niego, będzie żył¹.

1. J 3,14-15.

⁹ Mojżesz wykonał więc węża miedzianego¹ i umieścił go na drzewcu; gdy wąż kogoś ukąsił, a ten spojrzał na węża miedzianego, pozostawał przy życiu.

1. 2Krl 18,4.

¹⁰ I wyruszyli synowie Izraela, i rozbili obóz w Obot.

¹¹ A z Obot wyruszyli i rozbili obóz w Ijje-Haabarim na pustyni, która leży naprzeciw Moabu ku wschodowi słońca.

¹² Stamtąd wyruszyli i rozbili obóz nad potokiem Zered.

¹³ Stamtąd wyruszyli i rozbili obóz po drugiej stronie rzeki Arnon, która wypływa na pustyni od granicy Amorytów; Arnon stanowi bowiem granicę Moabu między Moabitami a Amorytami.

¹⁴ Dlatego jest powiedziane w księdze¹ wojen Pana: Jak uczynił w Morzu Czerwonym i w potokach Arnonu;

1. Rdz 5,1; Wj 24,7; 2Sm 1,18; 1Krl 11,41; 14,19; Obj 20,12.

¹⁵ U ujścia tych potoków, które ciągnie się ku osadzie Ar i przylega do granicy Moabu.

¹⁶ Stamtąd udali się do Beer; to jest ta studnia, o której Pan powiedział do Mojżesza: Zgromadź lud, a dam mu wody.

¹⁷ Wtedy Izrael śpiewał tę pieśń¹: Wzbierz studnio! Śpiewajcie o niej.

1. Wj 15,1; Sdz 5,1; Ps 105,2; Iz 12,5; Jk 5,13.

¹⁸ To studnia, którą wykopali naczelnicy; wykopali ją dostojnicy ludu wraz z prawodawcą swoimi laskami. A z tej pustyni poszli do Mattany;

¹⁹ A z Mattany do Nahalielu, a z Nahalielu do Bamot;

²⁰ A z Bamot do kotliny, która jest w ziemi Moabu, i do szczytu Pizga wznoszącego się nad Jeszimonem.

²¹ I Izrael wysłał posłańców do Sichona, króla Amorytów, mówiąc:

²² Pozwól nam przejść przez twoją ziemię; nie pójdziemy ani przez pola, ani przez winnice; nie będziemy pić wód ze studni. Pójdziemy drogą królewską, dopóki nie przejdziemy twoich granic.

²³ Sichon jednak nie pozwolił Izraelowi przejść przez swoją granicę; Sichon zebrał cały swój lud i wyszedł przeciw Izraelowi na pustynię, a gdy przyszedł do Jahazy, stoczył bitwę z Izraelem.

²⁴ I Izrael pobił go ostrzem miecza, i wziął w posiadanie jego ziemię od Arnonu do Jabboku, aż do ziemi synów Ammona, gdyż granica Ammonitów była silna.

²⁵ Wtedy Izrael zdobył wszystkie te miasta i zamieszkał we wszystkich miastach Amorytów, w Cheszbonie i we wszystkich przylegających do niego wsiach.

²⁶ Cheszbon był miastem Sichona, króla Amorytów, który walczył z królem Moabu i zabrał mu z rąk całą jego ziemię aż po Arnon.

²⁷ Dlatego mówią w przypowieści: Wejdźcie do Cheszbonu i niech się odbuduje, i umocni miasto Sichona.

²⁸ Ponieważ ogień wyszedł z Cheszbonu, płomień z miasta Sichona; i pochłonął Ar moabskie oraz wzgórza Arnonu.

²⁹ Biada tobie, Moabie! Zginąłeś, ludu Kemosza! Wydał swoich synów na tułaczkę i swoje córki w niewolę Sichonowi, królowi Amorytów.

³⁰ Strzelaliśmy do nich, zginął Cheszbon aż po Dibon; a zburzyliśmy je aż do Nofach, które idzie aż do Medeby.

³¹ Tak to Izrael zamieszkał w ziemi Amorytów.

³² Wtedy Mojżesz wysłał wywiadowców do Jazer na wyszpiegowanie, a oni zdobyli jego wsie i wypędzili Amorytów, którzy tam byli.

³³ Potem zawrócili i poszli w kierunku Baszanu¹; tam Og, król Baszanu, wyszedł przeciwko nim, on i cały jego lud, do walki w Edre.

1. Pwt 3,1; 29,7.

³⁴ Wtedy Pan powiedział do Mojżesza¹: Nie bój się go, gdyż wydałem go w twoje ręce wraz z całym jego ludem i ziemią i uczynisz z nim tak, jak uczyniłeś z Sichonem, królem Amorytów, który mieszkał w Cheszbonie.

1. Pwt 3,2.

³⁵ I pobili go i jego synów oraz cały jego lud, tak że nikogo z niego nie pozostawili przy życiu, i wzięli w posiadanie jego ziemię.

Rozdział 22

¹ Potem synowie Izraela wyruszyli i rozbili obóz na równinach Moabu, z tej strony Jordanu naprzeciw Jerycha.

² A Balak¹, syn Sippora, widział wszystko, co Izrael uczynił Amorytom.

1. Joz 24,9; Sdz 11,25; Mi 6,5; Obj 2,14.

³ Wtedy Moab bardzo się zląkł tego ludu, bo był liczny; i zatrwożył się Moab z powodu synów Izraela.

⁴ Powiedział więc Moab do starszych Midianu: Teraz to mnóstwo pożre wszystko wokół nas, jak wół pożera trawę na polu. A w tym czasie królem Moabu był Balak, syn Sippora.

⁵ I wysłał posłańców do Balaama¹, syna Beora, do Petor, które leży nad rzeką ziemi synów jego ludu, aby go wezwać tymi słowy: Oto z Egiptu wyszedł lud, który okrył powierzchnię ziemi i stanął naprzeciwko mnie.

1. Lb 31,8; Pwt 23,4; Joz 13,22; 24,9; Ne 13,2; Mi 6,5; Jud 1,11; Obj 2,14.

⁶ Dlatego teraz przyjdź, proszę, i przeklnij mi ten lud, bo jest silniejszy ode mnie. Może zdołam go pobić i wypędzić z ziemi, bo wiem, że komu błogosławisz, będzie błogosławiony, a kogo przeklinasz, będzie przeklęty.

⁷ Wtedy starsi Moabu i starsi Midianu wybrali się w drogę, mając w swych rękach zapłatę za wróżbę. Przyszli do Balaama i przekazali mu słowa Balaka.

⁸ On zaś powiedział do nich: Pozostańcie tu na noc, a dam wam odpowiedź, jaką mi oznajmi Pan. I zostali książęta Moabu u Balaama.

⁹ I przyszedł Bóg do Balaama, i powiedział: Cóż to za ludzie są u ciebie?

¹⁰ Balaam odpowiedział Bogu: Balak, syn Sippora, król Moabu, wysłał ich do mnie, mówiąc:

¹¹ Oto z Egiptu wyszedł lud, który okrył powierzchnię ziemi. Przyjdź więc teraz, przeklnij mi go; może zdołam go pokonać i wypędzić.

¹² Bóg powiedział do Balaama: Nie idź z nimi i nie przeklnij tego ludu, bo jest on błogosławiony.

¹³ Gdy Balaam wstał rano, powiedział do książąt Balaka: Wracajcie do waszej ziemi, bo Pan nie pozwala mi iść z wami.

¹⁴ Wstali więc książęta Moabu, przyszli do Balaka i powiedzieli: Balaam nie chciał iść z nami.

¹⁵ Wtedy Balak ponownie wysłał książąt – liczniejszych i dostojniejszych od pierwszych.

¹⁶ Przybyli oni do Balaama i powiedzieli mu: Tak mówi Balak, syn Sippora: Nie zwlekaj z przyjściem do mnie;

¹⁷ Ja bowiem wielce cię uczczę¹ i uczynię wszystko, co mi powiesz, tylko przyjdź, proszę, i przeklnij mi ten lud.

1. Lb 24,11.

¹⁸ Balaam odpowiedział sługom Balaka: Choćby Balak dał mi swój dom pełen srebra i złota, nie mógłbym przekroczyć słowa Pana, mego Boga, i uczynić przeciwko niemu czegoś małego czy wielkiego.

¹⁹ Lecz zostańcie tu i wy, proszę, na noc, a dowiem się, co Pan jeszcze będzie do mnie mówił.

²⁰ I przyszedł Bóg do Balaama w nocy, i powiedział do niego: Jeśli ci mężczyźni przyjdą, aby cię wezwać, wstań i idź z nimi; uczynisz jednak, co ci rozkażę.

²¹ Wstał więc Balaam rano, osiodłał swoją oślicę i pojechał z książętami Moabu.

²² I zapłonął gniew Boga, że on poszedł; i stanął Anioł Pana¹ na drodze jako przeciwnik. On zaś jechał na swojej oślicy i z nim dwaj jego słudzy.

1. Rdz 16,7; 22,11; Wj 3,2; Sdz 6,12; 13,3; Łk 2,9; Dz 5,19; 12,23.

²³ A gdy oślica zobaczyła Anioła Pana stojącego na drodze z obnażonym mieczem w ręku, zboczyła z drogi i poszła w pole. Balaam zaś bił oślicę, aby ją zawrócić na drogę.

²⁴ Wtedy Anioł Pana stanął na ścieżce między winnicami, a płot był z jednej i z drugiej strony.

²⁵ A gdy oślica zobaczyła Anioła Pana, przyparła do muru i przygniotła do niego nogę Balaama; a on znowu ją bił.

²⁶ Potem Anioł Pana poszedł dalej i stanął w ciasnym miejscu, gdzie nie można go było wyminąć ani z prawej, ani z lewej strony;

²⁷ A gdy oślica zobaczyła Anioła Pana, padła pod Balaamem. Wtedy Balaam bardzo się rozgniewał i bił oślicę kijem.

²⁸ Wtedy Pan otworzył usta tej oślicy¹, a ona powiedziała do Balaama: Cóż ci uczyniłam, że już trzy razy mnie zbiłeś?

1. 2P 2,16.

²⁹ Balaam odpowiedział oślicy: Ponieważ drwisz ze mnie. Gdybym miał miecz w ręku, teraz bym cię zabił.

³⁰ Oślica powiedziała do Balaama: Czy nie jestem twoją oślicą, na której jeździsz, odkąd mnie dostałeś aż do dziś? Czy miałam zwyczaj tak tobie czynić? A on odpowiedział: Nie.

³¹ Wówczas Pan otworzył oczy¹ Balaama i zobaczył Anioła Pana stojącego na drodze z obnażonym mieczem w ręku; i pochylił się, i upadł na twarz.

1. Lb 24,4; Rdz 21,19; 2Krl 6,17; Łk 24,16-17.31.

³² A Anioł Pana powiedział do niego: Dlaczego zbiłeś swoją oślicę trzy razy? Oto wyszedłem, by się tobie sprzeciwić, bo twoja droga jest przewrotna przede mną;

³³ A oślica widziała mnie i ustępowała przede mną trzy razy; gdyby nie ustąpiła przede mną, już bym cię teraz zabił, a ją pozostawił przy życiu.

³⁴ Balaam powiedział więc do Anioła Pana: Zgrzeszyłem, bo nie wiedziałem, że stanąłeś naprzeciwko mnie na drodze; dlatego teraz, jeśli to ci się nie podoba, zawrócę.

³⁵ Lecz Anioł Pana powiedział do Balaama: Jedź z tymi ludźmi, ale będziesz mówił tylko to, co tobie powiem. I poszedł Balaam z książętami Balaka.

³⁶ A gdy Balak usłyszał, że Balaam nadchodzi, wyszedł mu naprzeciw, do pewnego miasta Moabu, które leżało na granicy Arnonu, na końcu granicy.

³⁷ I Balak powiedział do Balaama: Czyż nie posłałem do ciebie pilnie, aby cię wezwać? Dlaczego nie przyszedłeś do mnie? Czyż nie potrafię cię uczcić?

³⁸ Balaam odpowiedział Balakowi: Oto przybyłem do ciebie. Czy mogę cokolwiek powiedzieć? Będę mówił słowo, które Bóg włoży w moje usta¹.

1. Lb 23,26; 24,13; 1Krl 22,14; 2Krn 18,13.

³⁹ Poszedł więc Balaam z Balakiem i przyszli do Kiriat-Chusot.

⁴⁰ Balak złożył w ofierze woły i owce i posłał do Balaama oraz do książąt, którzy z nim byli.

⁴¹ A nazajutrz Balak zabrał Balaama i zaprowadził go na wyżyny Baala, skąd mógł widzieć kraniec obozu ludu.

Rozdział 23

¹ I Balaam powiedział do Balaka: Zbuduj mi tu siedem ołtarzy i przygotuj mi tu siedem cielców i siedem baranów.

² Uczynił więc Balak tak, jak powiedział Balaam; potem Balak i Balaam ofiarowali po jednym cielcu i jednym baranie na każdym ołtarzu.

³ Wtedy Balaam powiedział do Balaka: Pozostań przy swoim całopaleniu, a ja pójdę; może Pan spotka się ze mną¹, a cokolwiek mi objawi, powiem ci. I poszedł na wzgórze.

1. Rdz 18,24-32; Wj 32,30; Rz 5,7; 2Tm 2,25.

⁴ I Bóg spotkał się z Balaamem; i Balaam powiedział do niego: Postawiłem siedem ołtarzy i ofiarowałem po jednym cielcu i jednym baranie na każdym ołtarzu.

⁵ Wówczas Pan włożył słowa¹ w usta Balaama i powiedział: Wróć do Balaka i tak mu powiedz.

1. Iz 51,16; 59,21; Jr 1,9; Łk 12,12.

⁶ I wrócił do niego, a oto stał przy swoim całopaleniu, on i wszyscy książęta Moabu.

⁷ I rozpoczął swą przypowieść, mówiąc: Balak, król Moabu, sprowadził mnie z Aramu, z gór wschodnich tymi słowy: Przyjdź, przeklnij mi Jakuba, przyjdź, złorzecz Izraelowi.

⁸ Jakże mam przeklinać tego, kogo Bóg nie przeklął? I jak mam złorzeczyć temu, komu Pan nie złorzeczył?

⁹ Gdyż widzę go ze szczytu skał, spoglądam na niego z pagórków; oto ten lud będzie mieszkać osobno, do innych narodów nie będzie zaliczony.

¹⁰ Któż policzy proch Jakuba¹, któż policzy choćby czwartą część Izraela? Niech umrę śmiercią sprawiedliwych² i niech mój koniec będzie taki jak ich.

1. Rdz 13,16; 22,17; 28,14.
2. Ps 116,15; Prz 14,32.

¹¹ Wtedy Balak powiedział do Balaama: Cóż mi uczyniłeś? Sprowadziłem cię, abyś przeklął moich wrogów, a oto ty im wielce błogosławiłeś.

¹² A on odpowiedział: Czy nie mam pilnować tego, by mówić to, co Pan włożył w moje usta?

¹³ I Balak powiedział do niego: Chodź, proszę, ze mną na inne miejsce, z którego będziesz mógł ich widzieć; zobaczysz tylko ich skraj, wszystkich nie zobaczysz. Przeklnij mi ich stamtąd.

¹⁴ I zaprowadził go na pole Sofim, na szczyt góry Pizga; tam zbudował siedem ołtarzy i ofiarował po jednym cielcu i jednym baranie na każdym ołtarzu.

¹⁵ I powiedział do Balaka: Pozostań tu przy swoim całopaleniu, a ja pójdę tam na spotkanie Pana.

¹⁶ I Pan wyszedł na spotkanie z Balaamem, włożył słowa w jego usta i powiedział: Wróć do Balaka i tak mu powiedz.

¹⁷ Przyszedł więc do niego, a oto on stał przy swoim całopaleniu, a z nim książęta Moabu. I Balak zapytał go: Cóż ci Pan powiedział?

¹⁸ I rozpoczął swą przypowieść tymi słowy: Wstań, Balaku, i słuchaj; nakłoń swego ucha, synu Sippora.

¹⁹ Bóg nie jest człowiekiem, aby miał kłamać¹, ani synem człowieczym, żeby miał żałować². Czy on powie coś, a tego nie uczyni? Czy wypowie, a nie spełni?

1. Tt 1,2; Hbr 6,18.
2. 1Sm 15,29.

²⁰ Oto otrzymałem rozkaz, żeby błogosławić; on błogosławił, a ja tego nie mogę odwrócić.

²¹ Nie dostrzegł nieprawości w Jakubie ani nie widział przestępstwa w Izraelu¹. Pan, jego Bóg, jest z nim, a okrzyk króla – przy nim.

1. Ps 103,12; Iz 1,18; 38,17; Jr 50,20.

²² Bóg wyprowadził ich z Egiptu, jego moc jest jak u jednorożca¹.

1. Pwt 33,17; Hi 39,9-10; Ps 22,21; 92,10; Iz 34,7.

²³ Nie ma bowiem zaklęcia przeciw Jakubowi ani wróżby przeciw Izraelowi. Już od tego czasu będzie się mówić o Jakubie i o Izraelu: Czego dokonał Bóg¹!

1. Ps 68,28; Ez 20,44; Dn 4,2; Dz 15,12; 2Kor 5,5.

²⁴ Oto lud powstanie jak silny lew, jak młody lew się podnosi; nie położy się, aż pożre zdobycz i wypije krew zabitych.

²⁵ Wtedy Balak powiedział do Balaama: Ani ich nie przeklinaj więcej, ani im też nie błogosław.

²⁶ I Balaam odpowiedział Balakowi: Czy nie powiedziałem ci, że cokolwiek powie Pan, to uczynię?

²⁷ Balak powiedział do Balaama: Chodź, proszę, zaprowadzę cię na inne miejsce, może się spodoba Bogu, żebyś ich stamtąd przeklął.

²⁸ Wtedy Balak wziął Balaama na szczyt Peor, który wznosi się nad pustynią.

²⁹ I Balaam powiedział do Balaka: Zbuduj mi siedem ołtarzy i przygotuj mi tu siedem cielców i siedem baranów.

³⁰ Balak uczynił więc tak, jak mu rozkazał Balaam, i ofiarował po jednym cielcu i jednym baranie na każdym ołtarzu.

Rozdział 24

¹ Gdy Balaam zauważył, że Pan upodobał sobie błogosławić Izraela, nie poszedł jak przedtem szukać wróżby, lecz zwrócił swoją twarz ku pustyni.

² I Balaam podniósł swoje oczy, i zobaczył Izraela obozującego według swoich pokoleń¹. Wtedy Duch Boży² spoczął na nim³.

1. Lb 2,2.
2. Rdz 1,2; 41,38; Hi 33,4; Mt 3,16; Rz 8,14; 1Kor 3,16; Ef 4,30; 1J 4,2.
3. Lb 11,25; 1Sm 19,20.23; 2Krn 15,1.

³ I rozpoczął swoją przypowieść tymi słowy¹: Wypowiedź Balaama, syna Beora, wypowiedź człowieka, który ma otwarte oczy;

1. Lb 23,7.

⁴ Wypowiedź tego, który słyszał słowa Boga, który miał widzenie Wszechmocnego, a padając¹, miał otwarte oczy:

1. 1Sm 19,24; Ez 1,28; Dn 8,18; 10,15-16; 2Kor 12,2-4; Obj 1,10.17.

⁵ Jak piękne są twoje namioty, Jakubie, twoje przybytki, Izraelu!

⁶ Rozciągnęły się jak doliny, jak ogrody przy rzece, jak aloesy, które Pan zasadził, jak cedry nad wodami.

⁷ Popłynie woda z jego wiadra¹, jego nasienie będzie w wielu wodach, jego król przewyższy Agaga² i jego królestwo będzie wyniesione³.

1. Jr 51,13; Obj 17,1.15.
2. 1Sm 15,9.
3. 2Sm 5,12; 1Krn 14,2.

⁸ Bóg wyprowadził go z Egiptu, jego moc jest jak u jednorożca; pożre wrogie sobie narody¹, pokruszy ich kości i przeszyje je swymi strzałami.

1. Lb 14,9; 23,24.

⁹ Położył się, leży jak lew, jak silny lew: któż go obudzi? Błogosławiony ten, kto cię błogosławi¹, a przeklęty ten, kto cię przeklina.

1. Rdz 12,3; 27,29; Ps 122,6.

¹⁰ Wtedy zapłonął gniew Balaka na Balaama i klasnął w dłonie. I Balak powiedział do Balaama: Wezwałem cię, abyś przeklinał moich wrogów, a oto już trzy razy ich błogosławiłeś.

¹¹ Uciekaj więc teraz do siebie. Powiedziałem, że wielce cię uczczę¹, lecz oto Pan pozbawił cię tej czci.

1. Lb 22,17.37.

¹² I Balaam powiedział do Balaka: Czy i twoim posłom, których do mnie wysłałeś, nie powiedziałem:

¹³ Choćby Balak dał mi swój dom pełen srebra i złota, nie będę mógł przekroczyć słowa Pana, bym sam z siebie uczynił coś dobrego lub złego; co Pan mi powie, to będę mówił.

¹⁴ Teraz idę do mego ludu, ale chodź i oznajmię ci, co ten lud uczyni twemu ludowi w przyszłości¹.

1. Pwt 4,30; Dn 10,14; Oz 3,5.

¹⁵ I rozpoczął swoją przypowieść tymi słowy: Wypowiedź Balaama, syna Beora, wypowiedź człowieka, który ma otwarte oczy;

¹⁶ Wypowiedź tego, który słyszał słowa Boga, który ma wiedzę o Najwyższym, który miał widzenie Wszechmocnego, a padając, miał otwarte oczy:

¹⁷ Ujrzę go, ale nie teraz; zobaczę go, ale nie z bliska; gwiazda wzejdzie z Jakuba, berło¹ powstanie z Izraela i pobije książąt Moabu oraz wytraci wszystkich synów Seta.

1. Rdz 49,10; Ps 45,6; Hbr 1,8.

¹⁸ Edom stanie się posiadłością, Seir też stanie się posiadłością swoich wrogów, a Izrael będzie sobie poczynał mężnie¹.

1. Ps 60,12.

¹⁹ Z Jakuba powstanie władca i wyniszczy resztki miasta.

²⁰ A gdy spojrzał na Amaleka, rozpoczął swą przypowieść tymi słowy: Amalek był pierwszym z narodów, lecz jego końcem będzie wieczna zguba.

²¹ Potem spojrzał na Kenitów i rozpoczął swą przypowieść tymi słowy: Twoje mieszkanie jest mocne, a swoje gniazdo założyłeś na skale;

²² A jednak Kenita będzie spustoszony, aż Aszszur weźmie cię w niewolę.

²³ Znowu rozpoczął swą przypowieść tymi słowy: Ach! Któż żyw zostanie, gdy Bóg to uczyni?

²⁴ Przypłyną bowiem okręty od wybrzeża Kittim i pognębią Aszszur, pognębią też Eber; lecz i oni sami zginą na zawsze.

²⁵ Potem Balaam wstał i odszedł, i wrócił do siebie¹. Balak także poszedł swoją drogą.

1. Lb 31,8.

Rozdział 25

¹ Potem Izrael zamieszkał w Szittim i lud zaczął uprawiać nierząd¹ z córkami Moabu.

1. Lb 31,16; 1Kor 10,8.

² One zapraszały lud do ofiar swoich bogów¹. A lud jadł i oddawał pokłon ich bogom².

1. Wj 34,15-16; 1Kor 10,28; Obj 2,14.
2. Wj 20,5; Joz 23,16; 1Krl 19,18.

³ I Izrael przyłączył się do Baal-Peora¹, i Pan bardzo rozgniewał się na Izraela.

1. Pwt 4,3; Ps 106,28; Oz 9,10.

⁴ Wtedy Pan powiedział do Mojżesza: Zbierz wszystkich naczelników ludu i powieś ich przed Panem na słońcu, aby zapalczywość gniewu Pana odwróciła się od Izraela.

⁵ Mojżesz powiedział więc do sędziów Izraela: Niech każdy z was zabije swoich ludzi, którzy przyłączyli się do Baal-Peora.

⁶ A oto jeden z synów Izraela przyszedł i przyprowadził do swoich braci Midianitkę na oczach Mojżesza i na oczach całego zgromadzenia synów Izraela, którzy płakali przed wejściem do Namiotu Zgromadzenia.

⁷ Gdy zobaczył to Pinchas¹, syn Eleazara, syna Aarona, kapłana, wstał spośród zgromadzenia i wziął do ręki oszczep.

1. Wj 6,25; Joz 22,30.

⁸ I poszedł za tym Izraelitą do namiotu, przebił oboje, tego Izraelitę oraz kobietę przez jej podbrzusze. I plaga wśród synów Izraela została powstrzymana¹.

1. Ps 106,30.

⁹ A tych, którzy umarli od tej plagi, było dwadzieścia cztery tysiące¹.

1. 1Kor 10,8.

¹⁰ Potem Pan powiedział do Mojżesza:

¹¹ Pinchas, syn Eleazara, syna Aarona, kapłana, odwrócił mój gniew od synów Izraela, gdyż okazał wśród nich gorliwość ze względu na mnie, tak że nie wytraciłem synów Izraela w mojej zazdrości¹.

1. Wj 20,5; 34,14; Pwt 32,16.21; 1Krl 14,22.

¹² Dlatego powiedz mu: Oto zawieram z nim moje przymierze pokoju¹;

1. Ml 2,4-5; 3,1.

¹³ Będzie to dla niego i dla jego potomstwa po nim przymierze wiecznego kapłaństwa, ponieważ okazał gorliwość o swego Boga i dokonał przebłagania za synów Izraela.

¹⁴ A imię tego Izraelity, który został zabity wraz z Midianitką, było Zimri; był to syn Salu, naczelnika domu swego ojca, z pokolenia Symeona.

¹⁵ Imię zabitej Midianitki było Kozbi, była to córka Sura, naczelnika w swoim narodzie i w domu swego ojca w Midianie.

¹⁶ I Pan powiedział do Mojżesza:

¹⁷ Odnoście się wrogo do Midianitów i pobijcie ich;

¹⁸ Ponieważ oni odnosili się wrogo do was przez swoje podstępy, a podeszli was przez Baal-Peora i przez ich siostrę Kozbi, córkę księcia Midianu, która została zabita w dniu plagi z powodu Peora.

Rozdział 26

¹ A po tej pladze Pan powiedział do Mojżesza i Eleazara, syna Aarona, kapłana:

² Policzcie całe zgromadzenie synów Izraela, od dwudziestego roku życia wzwyż, według domów ich ojców, wszystkich zdolnych do walki w Izraelu.

³ Przemówił więc Mojżesz i kapłan Eleazar do nich na równinach Moabu, nad Jordanem, naprzeciw Jerycha:

⁴ Policzcie lud, od dwudziestego roku życia wzwyż, jak Pan rozkazał Mojżeszowi i synom Izraela¹, którzy wyszli z ziemi Egiptu.

1. Lb 1,1.

⁵ Ruben¹, pierworodny Izraela: synowie Rubena to Henoch, od którego pochodzi rodzina Henochitów; Pallu, od którego pochodzi rodzina Palluitów;

1. Rdz 29,32; 1Krn 5,1.

⁶ Chesron, od którego pochodzi rodzina Chesronitów, i Karmi, od którego pochodzi rodzina Karmitów.

⁷ To są rodziny Rubenitów; a było ich policzonych czterdzieści trzy tysiące siedmiuset trzydziestu.

⁸ A synowie Pallu to Eliab.

⁹ Synowie zaś Eliaba to Nemuel, Datan i Abiram. To ten Datan i Abiram¹, osławieni wśród zgromadzenia, którzy zbuntowali się przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi z gromadą Koracha, gdy zbuntowali się przeciwko Panu.

1. Lb 16,1; Ps 106,16.

¹⁰ I ziemia otworzyła swoją paszczę, i pochłonęła ich razem z Korachem¹, podczas gdy cała gromada zginęła; ogień pochłonął dwustu pięćdziesięciu mężczyzn. Stali się oni znakiem²;

1. Lb 16,32-35; Jud 1,7.
2. 1Kor 10,6; 2P 2,6.

¹¹ Lecz synowie Koracha nie umarli¹.

1. Wj 6,24; 1Krn 6,22.

¹² Synowie Symeona według swych rodzin to: Nemuel, od którego pochodzi rodzina Nemuelitów, Jamin, od którego rodzina Jaminitów, Jachin, od którego rodzina Jachinitów;

¹³ Zerach, od którego rodzina Zerachitów, Szaul, od którego rodzina Szaulitów.

¹⁴ To są rodziny Symeonitów; a było ich dwadzieścia dwa tysiące dwustu.

¹⁵ Synowie Gada według swych rodzin to: Sefon, od którego pochodzi rodzina Sefonitów, Chaggi, od którego rodzina Chaggitów, Szuni, od którego rodzina Szunitów;

¹⁶ Ozni, od którego rodzina Oznitów, Er, od którego rodzina Erytów;

¹⁷ Arod, od którego rodzina Arodytów, Ariel, od którego rodzina Arielitów.

¹⁸ To są rodziny synów Gada według ich spisu, czterdzieści tysięcy pięciuset.

¹⁹ Synowie Judy¹ to Er i Onan. Er i Onan umarli w ziemi Kanaan.

1. Rdz 38,1-5; 46,12.

²⁰ Synowie Judy według swych rodzin to: Szela, od którego pochodzi rodzina Szelitów, Peres, od którego rodzina Peresytów, Zerach, od którego rodzina Zerachitów;

²¹ Synowie Peresa to: Chesron, od którego rodzina Chesronitów, Chamul, od którego rodzina Chamulitów.

²² To są rodziny Judy według ich spisu, siedemdziesiąt sześć tysięcy pięciuset.

²³ Synowie Issachara¹ według swych rodzin to: Tola, od którego pochodzi rodzina Tolaitów, Puwwa, od którego rodzina Puwwitów;

1. Rdz 46,13; 1Krn 7,1.

²⁴ Jaszub, od którego rodzina Jaszubitów, Szimrona, od którego rodzina Szimronitów.

²⁵ To są rodziny Issachara według ich spisu, sześćdziesiąt cztery tysiące trzystu.

²⁶ Synowie Zebulona¹ według swych rodzin to: Sered, od którego pochodzi rodzina Seredytów, Elon, od którego rodzina Elonitów, Jachleel, od którego rodzina Jachleelitów.

1. Rdz 30,20; 46,14.

²⁷ A to są rodziny Zebulonitów według ich spisu, sześćdziesiąt tysięcy pięciuset.

²⁸ Synowie Józefa¹ według swych rodzin to Manasses i Efraim.

1. Rdz 46,20.

²⁹ Synowie Manassesa to: Makir, od którego pochodzi rodzina Makirytów; a Makir spłodził Gileada, od Gileada pochodzi rodzina Gileadczyków;

³⁰ To są synowie Gileada: Jezer, od którego rodzina Jezerytów, Chelek, od którego rodzina Chelekitów;

³¹ Asriel, od którego rodzina Asrielitów, Szechem, od którego rodzina Szechemitów;

³² Szemida, od którego rodzina Szemidaitów, oraz Chefer, od którego rodzina Cheferytów.

³³ A Selofchad, syn Chefera, nie miał synów, lecz tylko córki, a imiona córek Selofchada to: Machla, Noa, Chogla, Milka i Tirsa.

³⁴ To są rodziny Manassesa według ich spisu, pięćdziesiąt dwa tysiące siedmiuset.

³⁵ To są synowie Efraima według swych rodzin: Szutelach, od którego pochodzi rodzina Szutelachitów, Becher, od którego rodzina Becherytów, Tachan, od którego rodzina Tachanitów;

³⁶ A to są synowie Szutelacha: Eran, od którego rodzina Eranitów.

³⁷ To są rodziny synów Efraima według ich spisu: trzydzieści dwa tysiące pięciuset. To są synowie Józefa według swych rodzin.

³⁸ A synowie Beniamina¹ według swych rodzin to: Bela, od którego pochodzi rodzina Belaitów, Aszbel, od którego rodzina Aszbelitów, Achiram, od którego rodzina Achiramitów;

1. Rdz 46,21; 1Krn 7,6.

³⁹ Szufam, od którego rodzina Szufamitów, Chufam, od którego rodzina Chufamitów.

⁴⁰ Synowie Beli to Ard i Naaman, od Arda rodzina Ardytów, a od Naamana rodzina Naamitów.

⁴¹ To są synowie Beniamina według swych rodzin. Ich liczba wynosi czterdzieści pięć tysięcy sześciuset.

⁴² To są synowie Dana¹ według swych rodzin: Szucham, od którego pochodzi rodzina Szuchamitów. To są rodziny Dana według swych rodzin.

1. Rdz 46,23.

⁴³ Wszystkich rodzin Szuchamitów według ich spisu było sześćdziesiąt cztery tysiące czterystu.

⁴⁴ Synowie Aszera¹ według swych rodzin to: Jimna, od którego pochodzi rodzina Jimnaitów, Jiszwi, od którego rodzina Jiszwitów, Beria, od którego rodzina Beriaitów;

1. Rdz 46,17; 1Krn 7,30.

⁴⁵ Synowie Berii to: Cheber, od którego rodzina Cheberytów, Malkiel, od którego rodzina Malkielitów.

⁴⁶ A córce Aszera było na imię Sarach.

⁴⁷ To są rodziny synów Aszera według ich spisu: pięćdziesiąt trzy tysiące czterystu.

⁴⁸ Synowie Neftalego¹ według swych rodzin to: Jachseel, od którego pochodzi rodzina Jachseelitów, Guni, od którego rodzina Gunitów;

1. Rdz 46,24; 1Krn 7,13.

⁴⁹ Jeser, od którego rodzina Jeserytów, Szillem, od którego rodzina Szillemitów.

⁵⁰ To są rodziny Neftalego według ich rodzin. Ich liczba wynosi czterdzieści pięć tysięcy czterystu.

⁵¹ To jest liczba synów Izraela¹: sześćset jeden tysięcy siedemset trzydziestu.

1. Lb 1,46.

⁵² I Pan powiedział do Mojżesza:

⁵³ Pomiędzy nich zostanie podzielona ziemia jako dziedzictwo według liczby imion¹.

1. Joz 11,23; 14,1.

⁵⁴ Liczniejszemu dasz większe dziedzictwo, a mniej licznemu dasz mniejsze dziedzictwo. Każdemu będzie dane jego dziedzictwo według liczby policzonych.

⁵⁵ Ziemia jednak będzie rozdzielona przez losowanie; otrzymają dziedzictwo według imion pokoleń swoich ojców.

⁵⁶ Zgodnie z losem będzie rozdzielone dziedzictwo pomiędzy liczne i nieliczne.

⁵⁷ Oto policzeni z Lewitów według swych rodzin: Gerszon, od którego pochodzi rodzina Gerszonitów, Kehat, od którego rodzina Kehatytów, Merari, od którego rodzina Meraritów.

⁵⁸ To są rodziny Lewiego: rodzina Libnitów, rodzina Chebronitów, rodzina Machlitów, rodzina Muszitów, rodzina Korachitów; a Kehat spłodził Amrama.

⁵⁹ A żonie Amrama było na imię Jochebed, była to córka Lewiego, która mu się urodziła w Egipcie; to ona urodziła Amramowi Aarona i Mojżesza oraz ich siostrę Miriam.

⁶⁰ Aaronowi urodzili się Nadab i Abihu, Eleazar i Itamar.

⁶¹ Ale Nadab i Abihu umarli¹, gdy ofiarowali inny ogień przed Panem.

1. Lb 3,4; Kpł 10,1; 1Krn 24,1-2.

⁶² A ich liczba wynosiła dwadzieścia trzy tysiące, wszystkich mężczyzn od miesiąca wzwyż; nie zostali jednak policzeni wśród synów Izraela, gdyż nie dano im dziedzictwa pośród synów Izraela.

⁶³ To są ci policzeni przez Mojżesza i kapłana Eleazara; oni policzyli synów Izraela na równinach Moabu, nad Jordanem, naprzeciw Jerycha.

⁶⁴ Lecz wśród nich nie było nikogo z tych policzonych przez Mojżesza i kapłana Aarona, gdy policzyli synów Izraela na pustyni Synaj;

⁶⁵ Pan bowiem powiedział o nich: Z pewnością umrą na pustyni¹. I nie pozostał żaden z nich oprócz Kaleba, syna Jefunnego, i Jozuego, syna Nuna².

1. Lb 14,28-29; 1Kor 10,5-6; Hbr 3,17-18.
2. Lb 14,30.

Rozdział 27

¹ Wtedy przyszły córki Selofchada¹, syna Chefera, syna Gileada, syna Makira, syna Manassesa, z rodu Manassesa, syna Józefa; a to są imiona jego córek: Machla, Noa², Chogla, Milka i Tirsa.

1. Lb 26,33; 36,6; 1Krn 7,15.
2. Lb 26,33; 36,11; Joz 17,3.

² I stanęły przed Mojżeszem, przed kapłanem Eleazarem, przed naczelnikami i całym zgromadzeniem u wejścia do Namiotu Zgromadzenia i powiedziały:

³ Nasz ojciec umarł na pustyni, ale nie należał do zgrai tych, którzy zbuntowali się przeciw Panu w gromadzie Koracha. Umarł za własny grzech, a nie miał synów.

⁴ Dlaczego imię naszego ojca miałoby zniknąć z jego rodziny przez to, że nie miał syna? Dajcie nam posiadłość pośród braci naszego ojca¹.

1. Joz 17,3-4.

⁵ Mojżesz przedstawił więc ich sprawę¹ Panu.

1. Wj 18,15-19; 1Krl 8,45; Prz 22,23; 23,11.

⁶ I Pan powiedział do Mojżesza:

⁷ Córki Selofchada słusznie mówią: Daj im koniecznie dziedziczną posiadłość pośród braci ich ojca, a przenieś na nie dziedzictwo ich ojca.

⁸ I przemów do synów Izraela tak: Jeśli ktoś umrze, a nie miał syna, wtedy przeniesiecie jego dziedzictwo na jego córkę.

⁹ A jeśli nie miał córki, to dacie jego dziedzictwo jego braciom.

¹⁰ A jeśli nie miał braci, to dacie jego dziedzictwo braciom jego ojca.

¹¹ A jeśli jego ojciec nie miał braci, to dacie jego dziedzictwo najbliższemu krewnemu z jego rodziny, aby je odziedziczył. I będzie to dla synów Izraela ustawą prawną, jak Pan rozkazał Mojżeszowi.

¹² Potem Pan powiedział do Mojżesza: Wstąp na tę górę Abarim¹ i spójrz na ziemię, którą dałem synom Izraela.

1. Lb 33,47-48; Pwt 32,49; 34,1-4.

¹³ A gdy ją zobaczysz, zostaniesz i ty przyłączony do swego ludu, jak został przyłączony twój brat Aaron¹.

1. Lb 20,24-28; Pwt 10,6; 32,50.

¹⁴ Dlatego że sprzeciwiliście¹ się mojemu rozkazowi na pustyni Syn, podczas buntu zgromadzenia, i nie uświęciliście mnie na ich oczach u tych wód. To są wody Meriba w Kadesz, na pustyni Syn.

1. Lb 20,8-13.24; Pwt 1,37; 32,51-52; Ps 106,32-33.

¹⁵ Wtedy Mojżesz powiedział do Pana:

¹⁶ Niech Pan, Bóg duchów wszelkiego ciała¹, ustanowi męża nad zgromadzeniem²;

1. Lb 16,22; Hbr 12,9.
2. Pwt 31,14; Jr 3,15; Dz 20,28; 1P 5,2-4.

¹⁷ Który będzie wychodził przed nim i który będzie wchodził przed nim, który będzie je wyprowadzał i który będzie je przyprowadzał, aby zgromadzenie Pana nie było jak owce, które nie mają pasterza¹.

1. 2Krl 22,17; Za 10,2; Mt 9,36; Mk 6,34.

¹⁸ Pan powiedział do Mojżesza: Weź do siebie Jozuego, syna Nuna, męża, w którym jest mój Duch¹, i połóż na nim swoją rękę;

1. Rdz 41,38; Sdz 3,10; 11,29; J 3,34; Dz 6,3.

¹⁹ I postaw go przed kapłanem Eleazarem i przed całym zgromadzeniem, i na ich oczach daj mu polecenie;

²⁰ I przenieś na niego część swojej godności, aby go słuchało całe zgromadzenie synów Izraela.

²¹ Będzie on stawał przed kapłanem Eleazarem, aby ten za niego radził się przed Panem za pośrednictwem sądu Urim¹. Na jego rozkaz będą wychodzić i na jego rozkaz będą wchodzić² – on, a z nim wszyscy synowie Izraela, całe zgromadzenie.

1. Wj 28,30; Kpł 8,8; Pwt 33,8; 1Sm 28,6.
2. Joz 8,14; 1Sm 22,10-15.

²² I Mojżesz uczynił tak, jak Pan mu rozkazał. Wziął Jozuego i postawił go przed kapłanem Eleazarem i przed całym zgromadzeniem.

²³ Następnie położył na niego swoje ręce i dał mu polecenie¹, tak jak Pan nakazał przez Mojżesza.

1. Pwt 3,28; 31,7-18; Dz 6,6; 13,3; 1Tm 4,14; 5,22; Hbr 6,2.

Rozdział 28

¹ I Pan powiedział do Mojżesza:

² Rozkaż synom Izraela i powiedz im: Przestrzegajcie składania mi w wyznaczonym czasie mojej ofiary, mojego pokarmu dla moich spalanych ofiar na miłą woń dla mnie.

³ I powiedz im: To jest ofiara spalana, którą będziecie składać Panu: dwa roczne baranki bez skazy codziennie, na nieustanne całopalenie;

⁴ Jednego baranka będziesz składać rankiem, a drugiego wieczorem.

⁵ Do tego na ofiarę pokarmową jedną dziesiątą efy mąki pszennej zmieszanej z jedną czwartą hinu wytłoczonej oliwy.

⁶ To jest nieustanne całopalenie¹, które ustalono na górze Synaj jako miłą woń, ofiarę spalaną dla Pana.

1. Wj 29,42; Ps 50,8.

⁷ A jej ofiarą z płynów będzie jedna czwarta hinu na jednego baranka; ofiarę z płynów, z mocnego napoju, wylejesz w miejscu świętym dla Pana.

⁸ Drugiego baranka będziesz składał wieczorem; złożysz go podobnie jak poranną ofiarę pokarmową i ofiarę z płynów – jako ofiarę spalaną na miłą woń dla Pana.

⁹ Lecz w dniu szabatu złożysz dwa roczne baranki bez skazy i dwie dziesiąte efy mąki pszennej zmieszanej z oliwą na ofiarę z pokarmów wraz z jej ofiarą z płynów.

¹⁰ To jest całopalenie sobotnie w każdy szabat, oprócz nieustannego całopalenia i jego ofiary z płynów.

¹¹ A na początku każdego waszego miesiąca będziecie składać Panu całopalenie: dwa młode cielce, jednego barana, siedem rocznych baranków bez skazy;

¹² I trzy dziesiąte efy mąki pszennej zmieszanej z oliwą na ofiarę pokarmową na każdego cielca oraz dwie dziesiąte efy mąki pszennej zmieszanej z oliwą na ofiarę pokarmową na każdego barana;

¹³ I jedną dziesiątą efy mąki pszennej zmieszanej z oliwą na ofiarę pokarmową na każdego baranka jako całopalenie na miłą woń, ofiarę spalaną dla Pana.

¹⁴ Ich ofiarami z płynów będą: pół hinu wina na każdego cielca, jedna trzecia hinu na każdego barana i jedna czwarta hinu na każdego baranka; to jest całopalenie na nowiu księżyca przez wszystkie miesiące roku.

¹⁵ Także jednego kozła ze stada jako ofiarę za grzech będziecie składać Panu oprócz nieustannego całopalenia oraz jego ofiary z płynów.

¹⁶ A pierwszego miesiąca¹, czternastego dnia, jest Pascha² Pana.

1. Wj 12,2; Kpł 23,5.
2. Lb 9,2; Wj 12,6-18; Kpł 23,5; Pwt 16,1; Ez 45,21.

¹⁷ A piętnastego dnia tego miesiąca jest uroczyste święto: przez siedem dni będziecie jeść przaśne chleby.

¹⁸ Pierwszego dnia będzie święte zgromadzenie¹, nie będziecie wykonywać żadnej ciężkiej pracy.

1. Wj 12,16; Kpł 23,7-8.

¹⁹ Lecz złożycie Panu ofiarę spalaną na całopalenie: dwa młode cielce, jednego barana i siedem rocznych baranków. Mają być bez skazy.

²⁰ A ich ofiara pokarmowa będzie z mąki pszennej zmieszanej z oliwą: będziecie składać trzy dziesiąte efy na każdego cielca, a dwie dziesiąte na każdego barana;

²¹ Po jednej dziesiątej efy złożysz na każdego baranka z tych siedmiu baranków;

²² I jednego kozła na ofiarę za grzech, na dokonanie przebłagania za was.

²³ Będziecie to wszystko składać oprócz porannego całopalenia, które jest nieustannym całopaleniem.

²⁴ Tak każdego dnia przez te siedem dni będziecie składać pokarm ofiary spalanej na miłą woń dla Pana. Będziecie to składać oprócz nieustannego całopalenia i jego ofiary z płynów.

²⁵ A siódmego dnia będziecie mieli święte zgromadzenie¹; nie będziecie wykonywać żadnej ciężkiej pracy.

1. Wj 12,16; 13,6; Kpł 23,7-8.

²⁶ A w dniu pierwocin, gdy będziecie składać Panu nową ofiarę pokarmową, gdy się wypełnią wasze tygodnie, będziecie mieli święte zgromadzenie; nie będziecie wykonywać żadnej ciężkiej pracy.

²⁷ I złożycie Panu całopalenie na miłą woń: dwa młode cielce, jednego barana, siedem rocznych baranków.

²⁸ A na ich ofiarę pokarmową z mąki pszennej zmieszanej z oliwą: trzy dziesiąte efy na każdego cielca, dwie dziesiąte na każdego barana;

²⁹ Po jednej dziesiątej na każdego baranka z tych siedmiu baranków;

³⁰ I jednego kozła z kóz na dokonanie przebłagania za was.

³¹ Będziecie to wszystko składać oprócz nieustannego całopalenia i jego ofiary pokarmowej, które mają być bez skazy, wraz z ich ofiarami z płynów.

Rozdział 29

¹ Pierwszego dnia siódmego miesiąca będziecie mieli święte zgromadzenie; nie będziecie wykonywać żadnej ciężkiej pracy. Będzie to dla was dzień wesołego trąbienia¹.

1. Kpł 23,24.

² I złożycie jako całopalenie, na miłą woń dla Pana, jednego młodego cielca, jednego barana oraz siedem rocznych baranków bez skazy;

³ A ich ofiarą pokarmową z mąki pszennej zmieszanej z oliwą będzie: trzy dziesiąte efy na cielca, dwie dziesiąte części na barana;

⁴ I jedna dziesiąta na każdego baranka z tych siedmiu baranków;

⁵ Oraz jednego kozła z kóz jako ofiarę za grzech, by dokonać za was przebłagania;

⁶ Oprócz comiesięcznego całopalenia i jego ofiary pokarmowej, oprócz nieustannego całopalenia i jego ofiary pokarmowej oraz ich ofiar z płynów, zgodnie z ich przepisem, na miłą woń; będzie to ofiara spalana dla Pana.

⁷ Dziesiątego dnia tego siódmego miesiąca będziecie mieć święte zgromadzenie i będziecie trapić swoje dusze¹. Nie będziecie wykonywać żadnej ciężkiej pracy.

1. Ps 35,13; Iz 58,5.

⁸ I złożycie Panu całopalenie, na miłą woń, jednego młodego cielca, jednego barana i siedem rocznych baranków. Mają być bez skazy.

⁹ A ich ofiarą pokarmową z mąki pszennej zmieszanej z oliwą będzie: trzy dziesiąte efy na cielca, dwie dziesiąte na barana;

¹⁰ I jedna dziesiąta na każdego baranka z tych siedmiu baranków;

¹¹ Oraz jednego kozła z kóz na ofiarę za grzech¹ oprócz ofiary za grzech na przebłaganie i oprócz nieustannego całopalenia i jego ofiary pokarmowej oraz ich ofiar z płynów.

1. Kpł 16,3.

¹² A piętnastego dnia tego siódmego miesiąca będziecie mieć święte zgromadzenie¹. Nie będziecie wykonywać żadnej ciężkiej pracy, lecz będziecie obchodzić święto dla Pana przez siedem dni.

1. Kpł 23,34; Pwt 16,13; Ez 45,25.

¹³ I złożycie całopalenie jako ofiarę spalaną, na miłą woń dla Pana, trzynaście młodych cielców, dwa barany i czternaście rocznych baranków. Mają być bez skazy.

¹⁴ A ich ofiarą pokarmową z mąki pszennej zmieszanej z oliwą będzie: trzy dziesiąte efy na każdego cielca z tych trzynastu cielców i dwie dziesiąte na każdego barana z tych dwóch baranów;

¹⁵ I jedna dziesiąta na każdego baranka z tych czternastu baranków;

¹⁶ Oraz jednego kozła z kóz na ofiarę za grzech oprócz nieustannego całopalenia, jego ofiary pokarmowej i jego ofiary z płynów.

¹⁷ A drugiego dnia złożycie dwanaście młodych cielców, dwa barany, czternaście rocznych baranków bez skazy;

¹⁸ I ich ofiarę pokarmową, i ich ofiary z płynów do każdego cielca, do każdego barana i do każdego baranka, według ich liczby i według ich przepisów;

¹⁹ Oraz jednego kozła z kóz na ofiarę za grzech, oprócz nieustannego całopalenia, jego ofiary pokarmowej i ich ofiar z płynów.

²⁰ A trzeciego dnia złożycie jedenaście cielców, dwa barany, czternaście rocznych baranków bez skazy;

²¹ I ich ofiarę pokarmową, i ich ofiary z płynów do każdego cielca, do każdego barana i do każdego baranka, według ich liczby i według ich przepisów;

²² Oraz jednego kozła na ofiarę za grzech oprócz nieustannego całopalenia, jego ofiary pokarmowej i jego ofiary z płynów.

²³ A czwartego dnia złożycie dziesięć cielców, dwa barany, czternaście rocznych baranków bez skazy;

²⁴ Ich ofiarę pokarmową i ich ofiary z płynów do każdego cielca, do każdego barana i do każdego baranka, według ich liczby i według ich przepisów;

²⁵ Oraz jednego kozła z kóz na ofiarę za grzech oprócz nieustannego całopalenia, jego ofiary pokarmowej i jego ofiary z płynów.

²⁶ A piątego dnia złożycie dziewięć cielców, dwa barany, czternaście rocznych baranków bez skazy;

²⁷ I ich ofiarę pokarmową, i ich ofiary z płynów do każdego cielca, do każdego barana i do każdego baranka, według ich liczby i według ich przepisów;

²⁸ Oraz jednego kozła na ofiarę za grzech oprócz nieustannego całopalenia, jego ofiary pokarmowej i jego ofiary z płynów.

²⁹ A szóstego dnia złożycie osiem cielców, dwa barany, czternaście rocznych baranków bez skazy;

³⁰ I ich ofiarę pokarmową, i ich ofiary z płynów do każdego cielca, do każdego barana i do każdego baranka, według ich liczby i według ich przepisów;

³¹ Oraz jednego kozła na ofiarę za grzech oprócz nieustannego całopalenia, jego ofiary pokarmowej i jego ofiar z płynów.

³² A siódmego dnia złożycie siedem cielców, dwa barany, czternaście rocznych baranków bez skazy;

³³ I ich ofiarę pokarmową, i ich ofiary z płynów do każdego cielca, do każdego barana i do każdego baranka, według ich liczby i według ich przepisów;

³⁴ Oraz jednego kozła na ofiarę za grzech oprócz nieustannego całopalenia, jego ofiary pokarmowej i jego ofiary z płynów.

³⁵ A ósmego dnia będziecie mieli uroczyste święto. Nie będziecie wykonywać żadnej ciężkiej pracy.

³⁶ Złożycie całopalenie jako ofiarę spalaną, na miłą woń dla Pana, jednego cielca, jednego barana, siedem rocznych baranków bez skazy;

³⁷ Ich ofiarę pokarmową i ich ofiary z płynów do cielca, do barana i do każdego baranka, według ich liczby i według ich przepisów;

³⁸ Oraz jednego kozła na ofiarę za grzech oprócz nieustannego całopalenia, jego ofiary pokarmowej i jego ofiary z płynów.

³⁹ To wszystko będziecie składać Panu podczas waszych uroczystych świąt¹ oprócz waszych ślubów² i dobrowolnych ofiar na wasze całopalenia, na wasze ofiary pokarmowe, na wasze ofiary z płynów i na wasze ofiary pojednawcze.

1. Kpł 23,2; 1Krn 23,31; 2Krn 31,3; Ezd 3,5; Ne 10,33; Iz 1,14.
2. Kpł 7,11.16.

⁴⁰ I Mojżesz powiedział synom Izraela wszystko, co Pan mu rozkazał.

Rozdział 30

¹ Potem Mojżesz powiedział do naczelników pokoleń¹ pośród synów Izraela: Oto co Pan rozkazał.

1. Lb 1,4.16.

² Jeśli mężczyzna złoży Panu ślub¹ lub przysięgę² i zwiąże swoją duszę zobowiązaniem, to nie złamie swego słowa; wypełni wszystko według tego, co wyszło z jego ust.

1. Lb 27,2; Pwt 23,21; Sdz 11,30.35; Kaz 5,4.
2. Kpł 5,4; Mt 14,9; Dz 23,14.

³ Jeśli kobieta złoży Panu ślub i zwiąże się zobowiązaniem w domu swego ojca, w swojej młodości;

⁴ A jej ojciec usłyszy ślub i zobowiązanie, którym związała swoją duszę, a jej ojciec będzie milczał o tym, wtedy wszystkie jej śluby będą ważne i każde zobowiązanie, którym związała swą duszę, będzie ważne.

⁵ Lecz jeśli jej ojciec sprzeciwi się jej w dniu, kiedy usłyszy o wszystkich jej ślubach i zobowiązaniach, którymi związała swoją duszę, wtedy nie będą ważne; Pan przebaczy jej, gdyż jej ojciec sprzeciwił się temu.

⁶ Ale jeśli mając męża, złożyła ślub lub wypowiedziała swymi ustami coś, czym związała swoją duszę;

⁷ A jej mąż to usłyszał i milczał o tym w dniu, gdy to usłyszał, to jej śluby będą ważne i jej zobowiązania, którymi związała swoją duszę, będą ważne.

⁸ Lecz jeśli w dniu, gdy jej mąż usłyszał o tym, sprzeciwił się temu¹, to unieważnia jej ślub, który złożyła, i to, co wypowiedziała swymi ustami, czym związała swoją duszę; a Pan jej przebaczy.

1. Rdz 3,16; Ef 5,22-24.

⁹ Ale każdy ślub wdowy i rozwiedzionej, którym związały swoją duszę, będzie ważny.

¹⁰ Lecz jeśli w domu swego męża złożyła ślub lub związała swoją duszę zobowiązaniem przysięgi;

¹¹ A jej mąż usłyszał to i milczał o tym, i nie sprzeciwił się temu, wtedy wszystkie jej śluby będą ważne i każdy obowiązek, którym zobowiązała swoją duszę, będzie ważny.

¹² Ale jeśli jej mąż sprzeciwił się temu w dniu, kiedy to usłyszał, to wszelki ślub i zobowiązanie, jakie padły z jej ust, będą nieważne; jej mąż je unieważnił; a Pan jej przebaczy.

¹³ Wszelki ślub i wszelką przysięgę zobowiązania na trapienie duszy może jej mąż potwierdzić lub może unieważnić.

¹⁴ A jeśli jej mąż będzie milczał dzień po dniu, to potwierdza wszystkie jej śluby i wszystkie jej zobowiązania, które ją wiążą. Potwierdza je, ponieważ milczał o tym w dniu, kiedy je usłyszał;

¹⁵ Lecz jeśli je usłyszał i dopiero później unieważni, to poniesie jej nieprawość.

¹⁶ To są ustawy, które Pan przykazał Mojżeszowi, między mężem a jego żoną, między ojcem a jego córką w jej młodości, póki jest w domu swego ojca.

Rozdział 31

¹ I Pan powiedział do Mojżesza:

² Pomścij krzywdy synów Izraela na Midianitach¹. Potem zostaniesz przyłączony do swego ludu².

1. Lb 25,17.
2. Lb 27,13.

³ Mojżesz powiedział więc do ludu: Przygotujcie spośród siebie mężczyzn do bitwy, aby wyruszyli przeciw Midianitom i dokonali na nich zemsty Pana.

⁴ Wyślecie na wojnę po tysiącu z każdego pokolenia, ze wszystkich pokoleń Izraela.

⁵ I wyznaczono z tysięcy Izraela po tysiącu z każdego pokolenia, dwanaście tysięcy gotowych do walki.

⁶ I Mojżesz wysłał ich na wojnę po tysiącu z każdego pokolenia; posłał też z nimi Pinchasa, syna kapłana Eleazara, na wojnę, a w jego ręku były święte sprzęty i trąby sygnałowe.

⁷ Wtedy walczyli z Midianitami, jak Pan rozkazał Mojżeszowi, i pozabijali wszystkich mężczyzn.

⁸ Oprócz innych zabitych, zabili też królów Midianu: Ewiego, Rekema, Sura, Chura i Rebę – pięciu królów Midianu. Zabili też mieczem Balaama, syna Beora.

⁹ Synowie Izraela wzięli do niewoli kobiety Midianu i ich dzieci; zabrali też całe ich bydło i trzody, i cały ich majątek;

¹⁰ Spalili też ogniem wszystkie ich miasta, w których mieszkali, oraz wszystkie ich zamki;

¹¹ I zabrali cały łup oraz całą zdobycz zarówno z ludzi, jak i ze zwierząt¹;

1. Pwt 20,14.

¹² I przyprowadzili więźniów, zdobycz i łup do Mojżesza, do kapłana Eleazara i do zgromadzenia synów Izraela, do obozu na równinach Moabu, które są nad Jordanem, naprzeciw Jerycha.

¹³ A Mojżesz, kapłan Eleazar i wszyscy naczelnicy zgromadzenia wyszli im naprzeciw poza obóz.

¹⁴ I Mojżesz bardzo się rozgniewał na dowódców wojska, tysiączników i setników, którzy wrócili z walki.

¹⁵ I mówił do nich Mojżesz: Czy zostawiliście przy życiu wszystkie kobiety¹?

1. Pwt 20,14; Joz 6,21; 1Sm 15,3.

¹⁶ Oto one za radą Balaama spowodowały, że synowie Izraela dopuścili się przewinienia przeciwko Panu w związku z Peorem¹, a to sprowadziło plagę na zgromadzenie Pana.

1. Lb 25,1-3.

¹⁷ Zabijcie więc teraz wszystkich chłopców spośród dzieci, zabijcie też każdą kobietę, która obcowała z mężczyzną;

¹⁸ Lecz wszystkie dziewczyny, które nie obcowały z mężczyzną, zostawcie przy życiu dla siebie.

¹⁹ A wy sami zostańcie przez siedem dni poza obozem. Każdy, kto zabił człowieka, i każdy, kto dotknął zabitego, niech się oczyści trzeciego i siódmego dnia, wy i wasi jeńcy.

²⁰ Oczyśćcie również każdą szatę, wszelkie przedmioty skórzane i wszystko, co wykonano z koziej sierści, a także wszelkie drewniane przedmioty.

²¹ Potem kapłan Eleazar powiedział do wojowników, którzy wyruszyli na wojnę: Taka jest ustawa prawa, którą Pan nadał Mojżeszowi:

²² Tylko złoto, srebro, miedź, żelazo, cynę i ołów;

²³ Wszystko, co może znieść ogień, przeprowadzicie przez ogień i będzie czyste; jednak najpierw będzie oczyszczone wodą oczyszczenia. Wszystko zaś, co nie może znieść ognia, oczyścicie wodą.

²⁴ Siódmego dnia wypierzecie też swoje szaty i będziecie czyści, a potem wejdziecie do obozu.

²⁵ Następnie Pan powiedział do Mojżesza:

²⁶ Razem z kapłanem Eleazarem i głowami spośród ojców zgromadzenia policz całą zdobycz uprowadzoną w ludziach i zwierzętach;

²⁷ I podziel zdobycz na dwie części: pomiędzy tych, którzy wyruszyli na wojnę, i pomiędzy całe zgromadzenie¹.

1. Joz 22,8; 1Sm 30,26.

²⁸ Od wojowników, którzy wyruszyli na wojnę, pobierz też daninę dla Pana, po jednym na pięćset, tak z ludzi, jak i wołów, osłów i owiec;

²⁹ Weź to z ich połowy i oddaj kapłanowi Eleazarowi na ofiarę wzniesienia dla Pana.

³⁰ A z połowy synów Izraela weź po jednym z pięćdziesięciu z ludzi, wołów, osłów, owiec, słowem ze wszystkich zwierząt, i oddaj to Lewitom, którzy pełnią straż przy przybytku Pana.

³¹ I Mojżesz, i kapłan Eleazar uczynili tak, jak Pan rozkazał Mojżeszowi.

³² A zdobycz z pozostałego łupu, który zdobyli wojownicy, wynosiła sześćset siedemdziesiąt pięć tysięcy owiec;

³³ Siedemdziesiąt dwa tysiące wołów;

³⁴ Sześćdziesiąt jeden tysięcy osłów;

³⁵ I trzydzieści dwa tysiące kobiet, które nie obcowały z mężczyzną.

³⁶ Połowa przypadająca w udziale tym, którzy wyruszyli na wojnę, wynosiła trzysta trzydzieści siedem tysięcy pięćset owiec.

³⁷ Danina dla Pana z tych owiec wynosiła sześćset siedemdziesiąt pięć sztuk.

³⁸ Wołów było trzydzieści sześć tysięcy, a z tego danina dla Pana – siedemdziesiąt dwie;

³⁹ Osłów było trzydzieści tysięcy pięćset, a z tego danina dla Pana – sześćdziesiąt jeden.

⁴⁰ Ludzi było szesnaście tysięcy, a z tego danina dla Pana – trzydzieści dwie osoby.

⁴¹ I Mojżesz oddał kapłanowi Eleazarowi daninę na ofiarę wzniesienia dla Pana, tak jak Pan rozkazał Mojżeszowi¹.

1. Lb 18,8.19.

⁴² A z połowy należącej do synów Izraela, którą Mojżesz oddzielił od tych, którzy wyruszyli na wojnę;

⁴³ (Połowa należąca do zgromadzenia wynosiła trzysta trzydzieści siedem tysięcy pięćset owiec;

⁴⁴ Trzydzieści sześć tysięcy wołów;

⁴⁵ Trzydzieści tysięcy pięćset osłów;

⁴⁶ I szesnaście tysięcy osób).

⁴⁷ Z tej połowy należącej do synów Izraela Mojżesz wziął po jednym na pięćdziesiąt z ludzi i zwierząt, i dał to Lewitom pełniącym straż przy przybytku Pana, tak jak Pan rozkazał Mojżeszowi.

⁴⁸ Wtedy przyszli do Mojżesza dowódcy wojska, tysiącznicy i setnicy.

⁴⁹ I powiedzieli do niego: My, twoi słudzy, policzyliśmy wojowników, którzy byli pod naszym dowództwem, i nie brakuje z nas ani jednego.

⁵⁰ Dlatego przynieśliśmy na ofiarę dla Pana to, co każdy zdobył: złote przedmioty, łańcuszki, bransolety, pierścienie, kolczyki i naszyjniki, by dokonać przebłagania za nasze dusze przed Panem.

⁵¹ Mojżesz i kapłan Eleazar przyjęli więc od nich to złoto, wszystkie wykonane przedmioty.

⁵² A całego złota tej ofiary, którą oddali Panu, od tysiączników i setników, było szesnaście tysięcy siedemset pięćdziesiąt syklów.

⁵³ Wojownicy bowiem zatrzymali łup, każdy dla siebie¹.

1. Pwt 20,14.

⁵⁴ Mojżesz i kapłan Eleazar przyjęli to złoto od tysiączników i setników i zanieśli do Namiotu Zgromadzenia jako pamiątkę¹ synów Izraela przed Panem.

1. Wj 30,16.

Rozdział 32

¹ A synowie Rubena i synowie Gada mieli bardzo liczne stada. Gdy zobaczyli ziemię Jazer¹ i ziemię Gilead, że jest to miejsce odpowiednie dla bydła;

1. Lb 21,32; Joz 13,25; 2Sm 24,5.

² Przyszli ci synowie Gada i synowie Rubena i powiedzieli do Mojżesza, kapłana Eleazara oraz do naczelników zgromadzenia:

³ Atarot, Dibon, Jazer, Nimra, Cheszbon, Eleale, Sebam, Nebo i Beon;

⁴ Ziemia, którą Pan podbił przed zgromadzeniem Izraela, jest ziemią odpowiednią dla bydła, a twoi słudzy mają liczne bydło.

⁵ Mówili dalej: Jeśli znaleźliśmy łaskę w twoich oczach¹, niech ta ziemia będzie dana twoim sługom w posiadanie, a nie przeprowadzaj nas za Jordan.

1. Rdz 19,19; 33,10; 2Sm 14,22.

⁶ Wtedy Mojżesz odpowiedział synom Gada i synom Rubena: Czy wasi bracia pójdą na wojnę, a wy tu będziecie siedzieć?

⁷ Dlaczego zniechęcacie serca synów Izraela, aby nie przeprawili się do ziemi, którą dał im Pan?

⁸ Tak właśnie postępowali wasi ojcowie, gdy ich posłałem z Kadesz-Barnea, aby wyszpiegowali tę ziemię.

⁹ Kiedy dotarli aż do doliny Eszkol¹ i zobaczyli ziemię, zniechęcili serca synów Izraela, aby nie weszli do ziemi, którą Pan im dał;

1. Lb 13,24; Pwt 1,24.28.

¹⁰ Dlatego w tym dniu zapłonął gniew Pana i przysiągł:

¹¹ Na pewno nikt z tych ludzi, którzy wyszli z Egiptu, od dwudziestego roku życia wzwyż, nie ujrzy tej ziemi, którą przysiągłem Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi, ponieważ nie szli za mną w pełni;

¹² Oprócz Kaleba, syna Jefunnego, Kenizyty, i Jozuego, syna Nuna, ponieważ oni w pełni szli za Panem¹.

1. Lb 14,24; Pwt 1,36; Joz 14,8-9.

¹³ I zapłonął gniew Pana na Izraela, i sprawił, że tułali się po pustyni przez czterdzieści lat¹, aż wyginęło całe pokolenie, które czyniło źle w oczach Pana.

1. Hbr 3,17.

¹⁴ A oto powstaliście w miejsce waszych ojców jako plemię grzesznych ludzi, aby jeszcze bardziej wzmóc zapalczywość gniewu Pana przeciw Izraelowi.

¹⁵ Jeśli bowiem odwrócicie się od kroczenia za nim¹, wtedy on znowu pozostawi ich na tej pustyni, a w ten sposób zgubicie cały ten lud.

1. Pwt 30,17; Joz 22,16-18; 2Krn 7,19; 15,2.

¹⁶ Wtedy zbliżyli się do niego i powiedzieli: Tu zbudujemy zagrody dla naszego bydła i miasta dla naszych dzieci;

¹⁷ My zaś sami zbrojnie i ochoczo pójdziemy przed synami Izraela¹, aż zaprowadzimy ich na ich miejsce, a nasze dzieci będą mieszkały w miastach obwarowanych ze względu na mieszkańców tej ziemi.

1. Joz 4,12-13.

¹⁸ Nie wrócimy do swoich domów, dopóki każdy spośród synów Izraela nie otrzyma swojego dziedzictwa¹;

1. Joz 22,3-4.

¹⁹ Nie weźmiemy dziedzictwa razem z nimi po tamtej stronie Jordanu¹ i dalej, ponieważ nasze dziedzictwo przypadło nam po tej stronie Jordanu, po stronie wschodniej.

1. Joz 12,1; 13,8.

²⁰ Mojżesz powiedział im: Jeśli uczynicie to, co powiedzieliście, i uzbrojeni pójdziecie przed Panem na wojnę¹;

1. Pwt 3,18; Joz 1,14; 4,12-13.

²¹ I każdy z was zbrojnie przejdzie Jordan przed Panem, aż wypędzi swoich wrogów przed sobą;

²² I ziemia zostanie podbita przed Panem, a potem wrócicie, to będziecie niewinni przed Panem i przed Izraelem; a ta ziemia będzie waszą posiadłością przed Panem.

²³ Lecz jeśli nie uczynicie tego, oto zgrzeszycie przeciw Panu, a wiedzcie, że wasz grzech was znajdzie.

²⁴ Budujcie więc miasta dla waszych dzieci i zagrody dla waszych owiec; uczyńcie to, co wyszło z waszych ust.

²⁵ Wtedy synowie Gada i synowie Rubena powiedzieli do Mojżesza: Twoi słudzy uczynią tak, jak nasz pan rozkazuje.

²⁶ Nasze dzieci, nasze żony, nasze trzody i całe nasze bydło pozostaną tu, w miastach Gileadu;

²⁷ Twoi słudzy natomiast, wszyscy uzbrojeni na wojnę, pójdą przed Panem, jak mówi nasz pan.

²⁸ I Mojżesz wydał rozkaz o nich kapłanowi Eleazarowi, Jozuemu, synowi Nuna, i naczelnikom spośród ojców pokoleń synów Izraela;

²⁹ Mojżesz powiedział im: Jeśli synowie Gada i synowie Rubena przejdą z wami za Jordan, wszyscy uzbrojeni do wojny przed Panem, a ziemia zostanie podbita przed wami, wtedy dacie im ziemię Gilead w posiadanie;

³⁰ Lecz jeśli uzbrojeni nie przejdą z wami, wtedy otrzymają dziedzictwo pośród was w ziemi Kanaan.

³¹ Synowie Gada i synowie Rubena odpowiedzieli: Uczynimy to, co Pan powiedział do twoich sług;

³² Pójdziemy uzbrojeni przed Panem do ziemi Kanaan, a posiadłość naszego dziedzictwa zostanie po tej stronie Jordanu.

³³ Mojżesz dał wtedy synom Gada, synom Rubena i połowie pokolenia Manassesa, syna Józefa, królestwo Sichona, króla Amorytów, i królestwo Oga, króla Baszanu, ziemię z jej miastami i granicami, a także miasta tej ziemi dokoła.

³⁴ I synowie Gada odbudowali Dibon, Atarot i Aroer;

³⁵ Atrot, Szofan, Jazer i Jogboha;

³⁶ Bet-Nimra, Bet-Haran, miasta warowne i zagrody dla stad.

³⁷ Synowie Rubena zaś odbudowali Cheszbon, Eleale i Kiriataim;

³⁸ Nebo, Baal-Meon, ich nazwy zmieniono, także Sybma; a miasta, które zbudowali, nazwali od swoich imion.

³⁹ Synowie Makira, syna Manassesa, poszli do Gileadu, zdobyli go i wypędzili Amorytów, którzy tam mieszkali.

⁴⁰ I Mojżesz dał Gilead Makirowi, synowi Manassesa, a ten w nim zamieszkał.

⁴¹ Potem Jair, syn Manassesa, poszedł i zdobył ich wsie, które nazwał Chawot-Jair.

⁴² Także i Nobe poszedł i zdobył Kenat z jego wioskami, które nazwał Nobe, od swojego imienia.

Rozdział 33

¹ Oto miejsca postojów synów Izraela, którzy wyszli z ziemi Egiptu ze swymi zastępami pod wodzą Mojżesza i Aarona.

² Na rozkaz Pana Mojżesz spisał¹ ich wymarsze według etapów. A oto ich wymarsze według etapów:

1. Wj 24,4; Pwt 31,9; Mk 12,19; Łk 20,28.

³ Wyruszyli z Ramses¹ w pierwszym miesiącu, piętnastego dnia tego pierwszego miesiąca; nazajutrz po święcie Paschy synowie Izraela wyszli pod potężną ręką² na oczach wszystkich Egipcjan;

1. Rdz 47,11; Wj 12,37.
2. Wj 14,8.

⁴ Podczas gdy Egipcjanie grzebali wszystkich pierworodnych, których Pan zabił wśród nich. Także i nad ich bogami Pan dokonał sądu¹.

1. Wj 12,12; 18,11; Iz 19,1.

⁵ Wyruszyli więc synowie Izraela z Ramses i rozbili obóz w Sukkot.

⁶ Wyruszyli z Sukkot i rozbili obóz w Etam, które leży na skraju pustyni.

⁷ Wyruszyli z Etam i wrócili do Pi-Hachirot¹, które leży naprzeciw Baal-Sefon, i rozbili obóz przed Migdol.

1. Wj 14,2.9.

⁸ Wyruszyli z Pi-Hachirot, przeszli przez środek morza na pustyni i po trzech dniach drogi po pustyni Etam rozbili obóz w Mara.

⁹ Wyruszyli z Mara i przyszli do Elim¹. A w Elim było dwanaście źródeł wody i siedemdziesiąt palm i tam rozbili obóz.

1. Wj 15,27.

¹⁰ Wyruszyli z Elim i rozbili obóz nad Morzem Czerwonym.

¹¹ Wyruszyli znad Morza Czerwonego i rozbili obóz na pustyni Sin.

¹² Wyruszyli z pustyni Sin i rozbili obóz w Dofka.

¹³ Wyruszyli z Dofka i rozbili obóz w Alusz.

¹⁴ Wyruszyli z Alusz i rozbili obóz w Refidim, gdzie lud nie miał wody do picia¹.

1. Wj 17,1; 19,2.

¹⁵ Wyruszyli z Refidim i rozbili obóz na pustyni Synaj.

¹⁶ Wyruszyli z pustyni Synaj i rozbili obóz w Kibrot-Hattaawa.

¹⁷ Wyruszyli z Kibrot-Hattaawa i rozbili obóz w Chaserot.

¹⁸ Wyruszyli z Chaserot i rozbili obóz w Ritma.

¹⁹ Wyruszyli z Ritma i rozbili obóz w Rimmon-Peres.

²⁰ Wyruszyli z Rimmon-Peres i rozbili obóz w Libnie.

²¹ Wyruszyli z Libny i rozbili obóz w Rissa.

²² Wyruszyli z Rissa i rozbili obóz w Kehelata.

²³ Wyruszyli z Kehelata i rozbili obóz na górze Szefer.

²⁴ Wyruszyli z góry Szefer i rozbili obóz w Charada.

²⁵ Wyruszyli z Charada i rozbili obóz w Makhelot.

²⁶ Wyruszyli z Makhelot i rozbili obóz w Tachat.

²⁷ Wyruszyli z Tachat i rozbili obóz w Terach.

²⁸ Wyruszyli z Terach i rozbili obóz w Mitka.

²⁹ Wyruszyli z Mitka i rozbili obóz w Chaszmona.

³⁰ Wyruszyli z Chaszmona i rozbili obóz w Moserot.

³¹ Wyruszyli z Moserot i rozbili obóz w Bene-Jaakan.

³² Wyruszyli z Bene-Jaakan i rozbili obóz w Chor-Haggidgad.

³³ Wyruszyli z Chor-Haggidgad i rozbili obóz w Jotbata.

³⁴ Wyruszyli z Jotbata i rozbili obóz w Abrona.

³⁵ Wyruszyli z Abrona i rozbili obóz w Esjon-Geber.

³⁶ Wyruszyli z Esjon-Geber i rozbili obóz na pustyni Syn, to jest w Kadesz.

³⁷ Wyruszyli z Kadesz i rozbili obóz na górze Hor, na granicy ziemi Edomu.

³⁸ Wtedy wstąpił kapłan Aaron na górę Hor na rozkaz Pana i tam umarł¹ w czterdziestym roku po wyjściu synów Izraela z ziemi Egiptu, w pierwszym dniu piątego miesiąca.

1. Lb 20,28; Pwt 10,6; 32,50.

³⁹ Aaron miał sto dwadzieścia trzy lata, kiedy umarł na górze Hor.

⁴⁰ A król Aradu, Kananejczyk, który mieszkał na południu w ziemi Kanaan, usłyszał, że nadciągają synowie Izraela.

⁴¹ Wyruszyli z góry Hor i rozbili obóz w Salmona.

⁴² Wyruszyli z Salmona i rozbili obóz w Punon.

⁴³ Wyruszyli z Punon i rozbili obóz w Obot.

⁴⁴ Wyruszyli z Obot i rozbili obóz w Ijje-Abarim, na granicy Moabu.

⁴⁵ Wyruszyli z Ijjim i rozbili obóz w Dibon-Gad.

⁴⁶ Wyruszyli z Dibon-Gad i rozbili obóz w Almon-Diblataim.

⁴⁷ Wyruszyli z Almon-Diblataim i rozbili obóz na górach Abarim, naprzeciwko Nebo.

⁴⁸ Wyruszyli z gór Abarim i rozbili obóz na równinach Moabu, nad Jordanem, naprzeciw Jerycha.

⁴⁹ I rozłożyli się nad Jordanem, od Bet-Jeszimot aż do Abel-Szittim, na równinach Moabu.

⁵⁰ I Pan przemówił do Mojżesza na równinach Moabu, nad Jordanem, naprzeciw Jerycha, tymi słowy:

⁵¹ Przemów do synów Izraela i powiedz im: Gdy przeprawicie się przez Jordan do ziemi Kanaan¹;

1. Pwt 7,1; 9,1; Joz 3,17.

⁵² Wtedy wypędzicie przed sobą wszystkich mieszkańców tej ziemi i zniszczycie wszystkie ich obrazy i wszystkie ich odlane posągi i spustoszycie wszystkie ich wyżyny.

⁵³ A wypędziwszy mieszkańców ziemi, zamieszkacie w niej, gdyż dałem wam tę ziemię w posiadanie.

⁵⁴ I rozdzielicie tę ziemię przez losowanie jako dziedzictwo, według waszych rodzin. Liczniejszemu dacie większe dziedzictwo, a mniej licznemu dacie mniejsze dziedzictwo. Gdzie komu los przypadnie, to będzie jego; otrzymacie dziedzictwo według pokolenia waszych ojców.

⁵⁵ Jeśli jednak nie wypędzicie przed sobą mieszkańców tej ziemi, wtedy ci, których z nich pozostawicie, będą jak ciernie w waszych oczach i jak kolce dla waszych boków i będą was gnębić w tej ziemi, w której będziecie mieszkać¹.

1. Wj 23,33; Joz 23,13; Sdz 2,3; Ps 106,34-36; Ez 28,24.

⁵⁶ Wtedy uczynię wam to, co zamierzałem uczynić im.

Rozdział 34

¹ Potem Pan powiedział do Mojżesza:

² Rozkaż synom Izraela i powiedz im: Gdy wejdziecie do ziemi Kanaan¹, to jest ziemia, która wam przypadnie jako dziedzictwo, ziemia Kanaan w swoich granicach;

1. Rdz 17,8; Pwt 1,7-8; Ps 78,55; 105,11; Ez 47,14.

³ Wasza południowa granica będzie od pustyni Syn wzdłuż granic Edomu, a granica południowa pobiegnie od brzegu Morza Słonego¹, od wschodu.

1. Rdz 14,3.

⁴ Granica ta skręci od południa ku Maale-Akrabbim i pobiegnie aż do Syn, i dojdzie od południa do Kadesz-Barnea. Stamtąd pobiegnie do Chasar-Addar i przejdzie aż do Asmon.

⁵ A ta granica skręci od Asmon aż do rzeki Egiptu¹, a skończy się przy morzu.

1. Rdz 15,18; Joz 15,4.47; 1Krl 8,65; Iz 27,12.

⁶ Jako zachodnią granicę będziecie mieli Morze Wielkie – ono będzie waszą zachodnią granicą.

⁷ A to będzie wasza północna granica: od Morza Wielkiego wymierzycie sobie do góry Hor.

⁸ Potem od góry Hor wymierzycie granicę aż do wejścia do Hemat; a krańce tej granicy sięgną do Sedada.

⁹ Następnie granica ta pobiegnie aż do Zifronu, a skończy się w Chasar-Enan. To będzie wasza północna granica.

¹⁰ A wschodnią granicę wymierzycie od Chasar-Enan do Szefam.

¹¹ Granica ta pobiegnie od Szefam aż do Ribla, od wschodu Ain; i ta granica zejdzie w dół, i dosięgnie brzegu morza Kinneret od wschodu.

¹² Następnie ta granica zejdzie ku Jordanowi, a zakończy się przy Morzu Słonym. To będzie wasza ziemia ze swymi granicami wokoło.

¹³ Wtedy Mojżesz rozkazał synom Izraela: To jest ziemia, którą odziedziczycie przez losowanie, którą Pan rozkazał dać dziewięciu i pół pokoleniu.

¹⁴ Bo pokolenie synów Rubena według domów swych ojców i pokolenie synów Gada według domów swych ojców już otrzymały swoje dziedzictwo i połowa pokolenia Manassesa już otrzymała swoje dziedzictwo.

¹⁵ Te dwa i pół pokolenia otrzymały swoje dziedzictwo po tej stronie Jordanu, naprzeciw Jerycha, na wschodzie.

¹⁶ I Pan powiedział do Mojżesza:

¹⁷ Oto imiona mężczyzn, którzy rozdzielą wam ziemię: kapłan Eleazar i Jozue, syn Nuna.

¹⁸ Weźmiecie też po jednym naczelniku z każdego pokolenia do rozdzielenia ziemi w dziedzictwo.

¹⁹ A oto imiona tych mężczyzn: z pokolenia Judy – Kaleb, syn Jefunnego.

²⁰ Z pokolenia synów Symeona – Samuel, syn Ammihuda.

²¹ Z pokolenia Beniamina – Eliad, syn Kislona.

²² Z pokolenia synów Dana – naczelnik Bukki, syn Jogliego.

²³ Z synów Józefa, z pokolenia synów Manassesa – naczelnik Channiel, syn Efoda;

²⁴ A z pokolenia synów Efraima – naczelnik Kemuel, syn Sziftana.

²⁵ Z pokolenia Zebulona – naczelnik Elisafan, syn Parnacha.

²⁶ Z pokolenia synów Issachara – naczelnik Paltiel, syn Azzana.

²⁷ Z pokolenia synów Aszera – naczelnik Achihud, syn Szelomiego.

²⁸ A z pokolenia synów Neftalego – naczelnik Pedahel, syn Ammihuda.

²⁹ To są ci, którym Pan rozkazał rozdzielić dziedzictwo synom Izraela w ziemi Kanaan.

Rozdział 35

¹ I Pan powiedział do Mojżesza na równinach Moabu, nad Jordanem, naprzeciw Jerycha:

² Rozkaż synom Izraela, aby dali Lewitom ze swej dziedzicznej¹ posiadłości miasta na zamieszkanie, dacie Lewitom też pastwiska dokoła ich miast.

1. Joz 14,3-4; 21,2; Ez 45,1; 48,8.

³ Będą mieli miasta na mieszkanie, a ich pastwiska będą dla ich bydła, dla ich dobytku i dla wszystkich ich zwierząt.

⁴ Pastwiska miast, które dacie Lewitom, będą rozciągać się na tysiąc łokci wokół murów miasta.

⁵ Odmierzycie również poza miastem dwa tysiące łokci po stronie wschodniej, po stronie południowej też dwa tysiące łokci, także po stronie zachodniej dwa tysiące łokci i po stronie północnej dwa tysiące łokci, a miasto będzie w środku. To będą pastwiska ich miast.

⁶ A spośród tych miast, które dacie Lewitom, sześć będzie miastami schronienia¹, które przekażecie, aby mógł tam uciec zabójca. Oprócz nich dacie im czterdzieści dwa miasta.

1. Pwt 4,41-42; Joz 20,2-8; Ps 9,9.

⁷ Wszystkich miast, które dacie Lewitom, będzie czterdzieści osiem wraz z ich pastwiskami.

⁸ A miasta, które im dacie, będą pochodziły z posiadłości synów Izraela; od liczniejszego dacie więcej, a od mniej licznego dacie mniej; każdy da Lewitom ze swoich miast stosownie do otrzymanego dziedzictwa.

⁹ Potem Pan powiedział do Mojżesza:

¹⁰ Przemów do synów Izraela i powiedz im: Gdy przejdziecie przez Jordan do ziemi Kanaan;

¹¹ Wyznaczcie sobie miasta, które będą dla was miastami schronienia, aby mógł tam uciec zabójca, który zabił kogoś nieumyślnie.

¹² Te miasta będą dla was miastami schronienia przed mścicielem, aby zabójca nie poniósł śmierci, zanim nie stanie przed zgromadzeniem na sąd.

¹³ A z miast, które oddacie, sześć będzie dla was miastami schronienia.

¹⁴ Trzy miasta dacie z tej strony Jordanu¹, a trzy miasta dacie w ziemi Kanaan; będą one miastami schronienia.

1. Pwt 4,41-42; Joz 20,8.

¹⁵ Tych sześć miast będzie schronieniem dla synów Izraela, dla obcego i dla przybysza, który mieszka wśród was, aby mógł tam uciec każdy, kto by zabił człowieka nieumyślnie.

¹⁶ Jeśli jednak uderzy go przedmiotem żelaznym, tak że ten umrze, jest mordercą. Morderca poniesie śmierć¹.

1. Wj 21,12.14; Kpł 24,17; Pwt 19,11-12.

¹⁷ Jeśli uderzy go kamieniem, który ma w ręce i którym można zabić, a ten umrze, jest mordercą. Morderca poniesie śmierć.

¹⁸ Albo jeśli uderzy go ręcznym przedmiotem drewnianym, którym można zabić, a ten umrze, jest mordercą. Morderca poniesie śmierć.

¹⁹ Mściciel krwi sam zabije tego mordercę. Gdziekolwiek go spotka, sam go zabije.

²⁰ Jeśli z nienawiści popchnie go albo rzuci w niego czymś z zasadzki, a ten umrze;

²¹ Albo jeśli z wrogości uderzy go ręką, a ten umrze, to ten, który uderzył, poniesie śmierć, bo jest mordercą. Mściciel krwi zabije mordercę, gdziekolwiek go spotka.

²² Lecz jeśli niespodziewanie i bez wrogości go popchnie albo rzuci w niego czymkolwiek bez zasadzki¹;

1. Wj 21,13; Pwt 19,5.

²³ Albo jeśli nie widząc, upuści na niego jakiś kamień, którym można zabić, a ten umrze, chociaż nie był jego wrogiem ani nie szukał jego krzywdy;

²⁴ Wtedy zgromadzenie rozsądzi pomiędzy tym, który zabił, a między mścicielem krwi według tych praw.

²⁵ I zgromadzenie wybawi zabójcę z rąk mściciela krwi; zgromadzenie też przekaże go miastu schronienia, do którego uciekł. Tam będzie mieszkał aż do śmierci najwyższego kapłana, namaszczonego olejem świętym¹.

1. Wj 29,7; Kpł 4,3; 21,10.

²⁶ Lecz jeśli zabójca wyjdzie poza granice swojego miasta schronienia, do którego uciekł;

²⁷ I mściciel trafi tam na niego poza granicą jego miasta schronienia, i zabije zabójcę, to nie będzie winien krwi.

²⁸ Ten bowiem ma mieszkać w swoim mieście schronienia aż do śmierci najwyższego kapłana. Lecz po śmierci najwyższego kapłana zabójca może wrócić do ziemi swojej posiadłości.

²⁹ To będzie dla was ustawa prawna przez wszystkie wasze pokolenia, we wszystkich waszych domach.

³⁰ Ktokolwiek zabije człowieka, to na podstawie zeznania świadków zostanie zabity zabójca¹. Lecz jeden świadek nie może świadczyć przeciwko komuś, by skazać go na śmierć.

1. Rdz 9,6; Pwt 17,6-7; 19,15.

³¹ Nie weźmiecie też okupu za życie zabójcy, który zasługuje na śmierć. Musi ponieść śmierć.

³² Nie weźmiecie też okupu od tego, który uciekł do swojego miasta schronienia, aby mógł wrócić i zamieszkać w swojej ziemi, zanim umrze kapłan;

³³ Abyście nie bezcześcili ziemi, w której będziecie, gdyż krew bezcześci ziemię; a ziemia nie może być inaczej oczyszczona od przelanej w niej krwi jak tylko krwią tego, który ją przelał.

³⁴ Nie zanieczyszczajcie więc ziemi, w której mieszkacie, w której przebywam też ja. Ja bowiem jestem Pan, który przebywa wśród synów Izraela¹.

1. Wj 29,45-46; 1Krl 6,13; Ps 132,14.

Rozdział 36

¹ Wtedy przystąpili naczelnicy spośród ojców synów Gileada, syna Makira, syna Manassesa, z domów Józefa, i mówili przed Mojżeszem i przed książętami, naczelnikami ojców synów Izraela:

² Pan nakazał memu panu rozdzielić ziemię w dziedzictwo synom Izraela przez losowanie; mojemu panu rozkazano też przez Pana dać dziedzictwo naszego brata Selofchada jego córkom.

³ Jeśli więc któryś z synów innego pokolenia synów Izraela pojmie je za żony, to ich dziedzictwo zostanie odjęte od dziedzictwa naszych ojców i przyłączone do dziedzictwa pokolenia, do którego będą należeć; w ten sposób nasze dziedzictwo się zmniejszy.

⁴ A gdy nadejdzie rok jubileuszowy¹ dla synów Izraela, wtedy ich dziedzictwo zostanie przyłączone do dziedzictwa pokolenia, do którego będą należeć; i tak ich dziedzictwo zostanie odjęte od dziedzictwa pokolenia naszych ojców.

1. Kpł 25,10.

⁵ Wtedy Mojżesz rozkazał synom Izraela zgodnie ze słowem Pana: Słusznie mówi pokolenie synów Józefa.

⁶ Oto co Pan rozkazał w sprawie córek Selofchada: Niech wychodzą za mąż, za kogo chcą, ale mogą wyjść tylko za kogoś z domu pokolenia swoich ojców;

⁷ Aby dziedzictwo synów Izraela nie było przenoszone z jednego pokolenia na drugie pokolenie. Każdy bowiem z synów Izraela ma pozostać przy dziedzictwie pokolenia swoich ojców¹.

1. 1Krl 21,3.

⁸ I każda córka¹, która posiada dziedzictwo w jakimś pokoleniu synów Izraela, wyjdzie za mąż za kogoś z domu pokolenia swego ojca, aby synowie Izraela dziedziczyli, każdy dziedzictwo swoich ojców.

1. 1Krn 23,22.

⁹ Dziedzictwo bowiem nie będzie przenoszone z jednego pokolenia na drugie pokolenie, lecz każde z pokoleń synów Izraela ma pozostać przy swoim dziedzictwie.

¹⁰ Jak Pan rozkazał Mojżeszowi, tak uczyniły córki Selofchada.

¹¹ Bo Machla, Tirsa, Chogla, Milka i Noa, córki Selofchada, wyszły za mąż za synów swoich stryjów.

¹² Wyszły za mąż w rodzinach synów Manassesa, syna Józefa; w ten sposób ich dziedzictwo pozostało przy pokoleniu domu ich ojca.

¹³ To są przykazania i prawa, które Pan nakazał synom Izraela przez Mojżesza na równinach Moabu¹, nad Jordanem, naprzeciw Jerycha.

1. Lb 26,3; 33,50.