Rozdział 35

¹ I Pan powiedział do Mojżesza na równinach Moabu, nad Jordanem, naprzeciw Jerycha:

² Rozkaż synom Izraela, aby dali Lewitom ze swej dziedzicznej¹ posiadłości miasta na zamieszkanie, dacie Lewitom też pastwiska dokoła ich miast.

1. Joz 14,3-4; 21,2; Ez 45,1; 48,8.

³ Będą mieli miasta na mieszkanie, a ich pastwiska będą dla ich bydła, dla ich dobytku i dla wszystkich ich zwierząt.

⁴ Pastwiska miast, które dacie Lewitom, będą rozciągać się na tysiąc łokci wokół murów miasta.

⁵ Odmierzycie również poza miastem dwa tysiące łokci po stronie wschodniej, po stronie południowej też dwa tysiące łokci, także po stronie zachodniej dwa tysiące łokci i po stronie północnej dwa tysiące łokci, a miasto będzie w środku. To będą pastwiska ich miast.

⁶ A spośród tych miast, które dacie Lewitom, sześć będzie miastami schronienia¹, które przekażecie, aby mógł tam uciec zabójca. Oprócz nich dacie im czterdzieści dwa miasta.

1. Pwt 4,41-42; Joz 20,2-8; Ps 9,9.

⁷ Wszystkich miast, które dacie Lewitom, będzie czterdzieści osiem wraz z ich pastwiskami.

⁸ A miasta, które im dacie, będą pochodziły z posiadłości synów Izraela; od liczniejszego dacie więcej, a od mniej licznego dacie mniej; każdy da Lewitom ze swoich miast stosownie do otrzymanego dziedzictwa.

⁹ Potem Pan powiedział do Mojżesza:

¹⁰ Przemów do synów Izraela i powiedz im: Gdy przejdziecie przez Jordan do ziemi Kanaan;

¹¹ Wyznaczcie sobie miasta, które będą dla was miastami schronienia, aby mógł tam uciec zabójca, który zabił kogoś nieumyślnie.

¹² Te miasta będą dla was miastami schronienia przed mścicielem, aby zabójca nie poniósł śmierci, zanim nie stanie przed zgromadzeniem na sąd.

¹³ A z miast, które oddacie, sześć będzie dla was miastami schronienia.

¹⁴ Trzy miasta dacie z tej strony Jordanu¹, a trzy miasta dacie w ziemi Kanaan; będą one miastami schronienia.

1. Pwt 4,41-42; Joz 20,8.

¹⁵ Tych sześć miast będzie schronieniem dla synów Izraela, dla obcego i dla przybysza, który mieszka wśród was, aby mógł tam uciec każdy, kto by zabił człowieka nieumyślnie.

¹⁶ Jeśli jednak uderzy go przedmiotem żelaznym, tak że ten umrze, jest mordercą. Morderca poniesie śmierć¹.

1. Wj 21,12.14; Kpł 24,17; Pwt 19,11-12.

¹⁷ Jeśli uderzy go kamieniem, który ma w ręce i którym można zabić, a ten umrze, jest mordercą. Morderca poniesie śmierć.

¹⁸ Albo jeśli uderzy go ręcznym przedmiotem drewnianym, którym można zabić, a ten umrze, jest mordercą. Morderca poniesie śmierć.

¹⁹ Mściciel krwi sam zabije tego mordercę. Gdziekolwiek go spotka, sam go zabije.

²⁰ Jeśli z nienawiści popchnie go albo rzuci w niego czymś z zasadzki, a ten umrze;

²¹ Albo jeśli z wrogości uderzy go ręką, a ten umrze, to ten, który uderzył, poniesie śmierć, bo jest mordercą. Mściciel krwi zabije mordercę, gdziekolwiek go spotka.

²² Lecz jeśli niespodziewanie i bez wrogości go popchnie albo rzuci w niego czymkolwiek bez zasadzki¹;

1. Wj 21,13; Pwt 19,5.

²³ Albo jeśli nie widząc, upuści na niego jakiś kamień, którym można zabić, a ten umrze, chociaż nie był jego wrogiem ani nie szukał jego krzywdy;

²⁴ Wtedy zgromadzenie rozsądzi pomiędzy tym, który zabił, a między mścicielem krwi według tych praw.

²⁵ I zgromadzenie wybawi zabójcę z rąk mściciela krwi; zgromadzenie też przekaże go miastu schronienia, do którego uciekł. Tam będzie mieszkał aż do śmierci najwyższego kapłana, namaszczonego olejem świętym¹.

1. Wj 29,7; Kpł 4,3; 21,10.

²⁶ Lecz jeśli zabójca wyjdzie poza granice swojego miasta schronienia, do którego uciekł;

²⁷ I mściciel trafi tam na niego poza granicą jego miasta schronienia, i zabije zabójcę, to nie będzie winien krwi.

²⁸ Ten bowiem ma mieszkać w swoim mieście schronienia aż do śmierci najwyższego kapłana. Lecz po śmierci najwyższego kapłana zabójca może wrócić do ziemi swojej posiadłości.

²⁹ To będzie dla was ustawa prawna przez wszystkie wasze pokolenia, we wszystkich waszych domach.

³⁰ Ktokolwiek zabije człowieka, to na podstawie zeznania świadków zostanie zabity zabójca¹. Lecz jeden świadek nie może świadczyć przeciwko komuś, by skazać go na śmierć.

1. Rdz 9,6; Pwt 17,6-7; 19,15.

³¹ Nie weźmiecie też okupu za życie zabójcy, który zasługuje na śmierć. Musi ponieść śmierć.

³² Nie weźmiecie też okupu od tego, który uciekł do swojego miasta schronienia, aby mógł wrócić i zamieszkać w swojej ziemi, zanim umrze kapłan;

³³ Abyście nie bezcześcili ziemi, w której będziecie, gdyż krew bezcześci ziemię; a ziemia nie może być inaczej oczyszczona od przelanej w niej krwi jak tylko krwią tego, który ją przelał.

³⁴ Nie zanieczyszczajcie więc ziemi, w której mieszkacie, w której przebywam też ja. Ja bowiem jestem Pan, który przebywa wśród synów Izraela¹.

1. Wj 29,45-46; 1Krl 6,13; Ps 132,14.