Rozdział 1

¹ Oto słowa, które Mojżesz wypowiedział do całego Izraela po tej stronie Jordanu¹ na pustyni, na równinie, naprzeciw Morza Czerwonego, pomiędzy Faran, Tofel, Laban, Chaserot a Dizahab.

1. Joz 9,1-10; 22,4-7.

² A jedenaście dni drogi jest od Horebu przez górę Seir do Kadesz-Barnea.

³ W czterdziestym roku, jedenastego miesiąca, pierwszego dnia tego miesiąca, Mojżesz powiedział synom Izraela to wszystko, co Pan mu dla nich rozkazał.

⁴ Gdy pobił Sichona¹, króla Amorytów, który mieszkał w Cheszbonie, i Oga, króla Baszanu, który mieszkał w Asztarot w Edrei;

1. Lb 21,21-24.

⁵ Po tej stronie Jordanu, w ziemi Moabu, Mojżesz zaczął objaśniać to prawo:

⁶ Pan, nasz Bóg, przemówił do nas na Horebie¹: Dość długo przebywacie na tej górze.

1. Pwt 5,2; Wj 3,1; Ml 4,4.

⁷ Zawróćcie i wyruszcie, a idźcie w stronę góry Amorytów oraz do wszystkich miejsc leżących w jej pobliżu, na równinie, w górach i w dolinie, na południu i na wybrzeżu morza, do ziemi Kanaan i do Libanu, aż do wielkiej rzeki, rzeki Eufrat.

⁸ Oto położyłem przed wami tę ziemię. Wejdźcie do niej i weźcie w posiadanie tę ziemię, którą Pan przysiągł dać waszym ojcom: Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi oraz ich potomstwu po nich¹.

1. Rdz 12,7; 15,18; 17,7-8; 26,4; 28,13.

⁹ I powiedziałem wam w tamtym czasie: Nie mogę już sam was nosić¹.

1. Wj 18,18; Lb 11,11-17.

¹⁰ Pan, wasz Bóg, rozmnożył was, a oto jesteście dziś tak liczni jak gwiazdy na niebie¹.

1. Pwt 28,62; Rdz 15,5.

¹¹ Niech Pan, Bóg waszych ojców, rozmnoży was jeszcze tysiąckroć i błogosławi wam, tak jak wam obiecał.

¹² Jak mogę sam znosić troskę o was, wasz ciężar i wasze spory?

¹³ Wybierzcie spośród siebie mężczyzn mądrych, rozumnych i doświadczonych w waszych pokoleniach, a ja ustanowię ich waszymi przywódcami.

¹⁴ Wtedy odpowiedzieliście mi: Dobra to rzecz, którą nakazałeś uczynić.

¹⁵ I wybrałem naczelników z waszych pokoleń, mężczyzn mądrych i doświadczonych, i ustanowiłem ich waszymi zwierzchnikami: przełożonymi nad tysiącami, nad setkami, nad pięćdziesięcioma i nad dziesięcioma oraz urzędnikami dla waszych pokoleń.

¹⁶ I rozkazałem waszym sędziom w tym czasie: Wysłuchujcie spraw między waszymi braćmi i sądźcie sprawiedliwie pomiędzy każdym mężczyzną a jego bratem czy obcym.

¹⁷ Nie miejcie względu na osoby w sądzie¹; wysłuchujcie zarówno małego, jak i wielkiego. Nie bójcie się nikogo, ponieważ jest to sąd Boga. Jeśli sprawa będzie dla was zbyt trudna, przedstawcie ją mnie i ja jej wysłucham.

1. Pwt 16,19; Kpł 19,15; 1Sm 16,7; Prz 24,23; Jk 2,1.

¹⁸ I przykazałem wam w tamtym czasie wszystko, co macie czynić.

¹⁹ Potem wyruszyliśmy z Horebu i przeszliśmy przez całą tę wielką i straszną pustynię, którą widzieliście po drodze do góry Amorytów, jak nakazał nam Pan, nasz Bóg, i przyszliśmy aż do Kadesz-Barnea¹.

1. Lb 13,26.

²⁰ I powiedziałem do was: Przyszliście do góry Amorytów, którą daje nam Pan, nasz Bóg.

²¹ Oto Pan, twój Bóg, położył przed tobą tę ziemię. Idź i weź ją w posiadanie, jak ci powiedział Pan, Bóg twoich ojców; nie bój się i nie lękaj się.

²² I przyszliście do mnie wszyscy, i tak powiedzieliście: Wyślijmy mężczyzn przed sobą, aby wyszpiegowali nam tę ziemię i zdali nam sprawę o drodze, którą mamy iść, i o miastach, do których mamy wejść.

²³ To mi się spodobało, więc wybrałem spośród was dwunastu mężczyzn, po jednym z każdego pokolenia¹.

1. Lb 13,2-3.

²⁴ Oni zaś wyruszyli i weszli na górę, potem dotarli do doliny Eszkol i przebadali ziemię.

²⁵ Zabrali też ze sobą owoc tej ziemi i przynieśli do nas, i zdając nam o tym sprawę, powiedzieli: Ziemia, którą daje nam Pan, nasz Bóg, jest dobra.

²⁶ Lecz nie chcieliście iść¹ i buntowaliście się przeciw nakazowi Pana, swojego Boga.

1. Lb 14,1-4; Ps 106,24-25.

²⁷ I szemraliście w swoich namiotach, mówiąc: Z nienawiści do nas Pan wyprowadził nas z ziemi Egiptu, aby nas wydać w ręce Amorytów na naszą zgubę.

²⁸ Dokąd pójdziemy? Nasi bracia napełnili nasze serca strachem, gdy mówili: Ten lud jest wyższy i roślejszy od nas¹, miasta są wielkie i obwarowane aż do nieba, a ponadto widzieliśmy tam synów Anakitów.

1. Pwt 9,1-2; Lb 13,28-33.

²⁹ Wtedy mówiłem do was: Nie lękajcie się ani nie bójcie się ich.

³⁰ Pan, wasz Bóg, który idzie przed wami, będzie walczyć za was, tak jak wam uczynił w Egipcie na waszych oczach;

³¹ I na pustyni, gdzie widziałeś, jak Pan, twój Bóg, nosił cię tak, jak ojciec nosi swego syna, przez całą drogę, którą szliście, aż przybyliście na to miejsce.

³² Lecz mimo to nie uwierzyliście¹ Panu, swojemu Bogu;

1. 2Krn 20,20; Ps 78,22; 106,24; Hbr 3,7-19; 4,1-2; Jk 1,5.

³³ Który szedł przed wami w drodze, wypatrując dla was miejsca do rozbicia obozu, nocą w ogniu, aby wskazać wam drogę, którą macie iść, we dnie zaś w obłoku.

³⁴ A Pan usłyszał głos waszych słów i bardzo się rozgniewał, i przysiągł tymi słowy:

³⁵ Żaden człowiek z tego złego pokolenia nie zobaczy tej dobrej ziemi, którą przysiągłem dać waszym ojcom¹;

1. Lb 14,22-23; Ps 95,11.

³⁶ Oprócz Kaleba¹, syna Jefunnego; on ją zobaczy i jemu dam ziemię, którą stąpał, a także jego synom, gdyż chodził całkowicie za Panem.

1. Lb 14,24; Joz 14,9-10.

³⁷ Także na mnie rozgniewał się Pan z waszego powodu, mówiąc: Ty również tam nie wejdziesz¹.

1. Pwt 3,26; 4,21; 34,4; Lb 20,12; 27,14; Ps 106,32-33.

³⁸ Jozue¹, syn Nuna, który ci służy, on tam wejdzie. Umacniaj go, gdyż on ją poda w dziedzictwo Izraelowi.

1. Lb 14,30.

³⁹ Także wasze dzieci, o których mówiliście, że staną się łupem, i wasi synowie, którzy w tym dniu nie odróżniali dobra od zła, oni tam wejdą i im ją oddam, a oni ją wezmą w posiadanie;

⁴⁰ A wy zawróćcie i idźcie na pustynię drogą ku Morzu Czerwonemu.

⁴¹ Wtedy odpowiedzieliście mi: Zgrzeszyliśmy przeciwko Panu, pójdziemy i będziemy walczyć zgodnie z tym wszystkim, co nakazał nam Pan, nasz Bóg. I każdy z was przypasał sobie broń wojenną i chcieliście wejść na górę.

⁴² I Pan powiedział do mnie: Powiedz im: Nie wstępujcie ani nie walczcie, gdyż nie ma mnie wśród was, abyście nie byli pobici przez swoich wrogów.