¹ Mijn zoon, schenk uw aandacht aan mijn wijsheid, Neig uw oor tot mijn inzicht;

² Dat overleg en ervaring u mogen behoeden, En u bewaren voor de lippen van een vreemde vrouw.

³ Want al druipen de lippen der vreemde van honing, En is haar gehemelte gladder dan olie,

⁴ Ten slotte is zij bitter als alsem, En scherp als een tweesnijdend zwaard.

⁵ Haar voeten dalen af naar de dood, Tot de onderwereld leiden haar schreden;

⁶ Ze bakent de weg des levens niet af, Maar haar paden kronkelen ongemerkt!

⁷ Welnu dan kinderen, luistert naar mij, Keert u niet af van mijn woorden.

⁸ Houd uw weg verre van haar, Nader niet tot de deur van haar huis:

⁹ Anders moet ge aan anderen uw frisheid afstaan, Uw jaren offeren aan een ongenadig mens

¹⁰ Verrijken zich vreemden met uw vermogen, En komt uw zuurverdiend loon in het huis van een ander.

¹¹ Dan slaat ge ten slotte aan ‘t jammeren, En moet ge, als heel uw lichaam op is, bekennen:

¹² Hoe heb ik toch de tucht kunnen haten, En de vermaning in de wind kunnen slaan?

¹³ Waarom heb ik niet geluisterd naar hen, die mij onderwezen, Geen aandacht geschonken aan hen, die mij leerden?

¹⁴ Nu hebben mij haast alle rampen getroffen Midden in de kring van mijn volk!

¹⁵ Drink water uit uw eigen bron, Een koele dronk uit uw eigen put

¹⁶ Zoudt ge úw wellen over de rand laten stromen, Uw watergolven over de straten?

¹⁷ Néén, u alleen behoren zij toe, Niet aan vreemden nevens u.

¹⁸ Houd dus uw bron voor u zelf, En geniet van de vrouw uwer jeugd:

¹⁹ Die aanminnige hinde, Die bevallige gems; Haar borsten mogen u ten allen tijde bevredigen. Aan haar liefde moogt ge u voortdurend bedwelmen.

²⁰ Waarom, mijn zoon, zoudt ge u aan een vreemde te buiten gaan, De boezem strelen van een onbekende?

²¹ Voor de ogen van Jahweh liggen de wegen van iedereen open, Hij let op de paden van allen:

²² De boze wordt in zijn eigen wandaden verstrikt, In de banden van zijn zonden gevangen;

²³ Zijn losbandigheid brengt hem om het leven, Door zijn vele dwaasheden komt hij om.