¹ Mijn zoon, als ge voor een ander borg zijt gebleven, Uw handslag hebt gegeven ten bate van een vreemde,

² Verstrikt zijt geraakt in uw eigen woorden, In uw eigen beloften gevangen:

³ Doe dan, mijn zoon, wat ik zeg, en red u eruit; Want ge zijt in de macht van uw naaste! Ga heen zonder talmen, Dring aan bij uw naaste;

⁴ Gun uw ogen geen rust, Uw wimpers geen slaap;

⁵ Ruk u los als een gazelle uit de strik, Als een vogel uit de hand van den vogelaar.

⁶ Luiaard, ga kijken naar de mier; Zie, hoe ze zwoegt, en word wijs!

⁷ Al heeft ze geen leider, Geen opzichter, geen heerser,

⁸ Toch zorgt ze in de zomer voor haar spijs, Zoekt ze in de oogsttijd haar voedsel bijeen.

⁹ Luiaard, hoe lang blijft ge liggen, Wanneer zult ge ontwaken uit uw slaap?

¹⁰ Nog even slapen, nog even soezen, Nog even in bed de handen over elkaar:

¹¹ En de armoe overvalt u als een zwerver, Het gebrek als een rover!

¹² Een nietsnut is het, een booswicht, Die omgaat met bedrieglijke taal;

¹³ Die met de ogen knipt, met de voeten wenkt, En tekens geeft met de vingers;

¹⁴ Die boze plannen smeedt in zijn hart, Steeds kwaad beraamt en ruzie zoekt!

¹⁵ Daarom zal hem de tegenspoed plotseling treffen, Zal hij met één slag bezwijken, zonder kans op herstel.

¹⁶ Zes dingen zijn er die Jahweh haat, Van zeven heeft hij een afschuw:

¹⁷ Van brutale ogen; van een valse tong; Van handen, die onschuldig bloed vergieten;

¹⁸ Van een hart, dat boze plannen beraamt; Van voeten, die ten kwade spoeden;

¹⁹ Van een valsen getuige, die leugens verspreidt; Van iemand, die broedertwist stookt.

²⁰ Mijn zoon, onderhoud het gebod van uw vader, Sla niet in de wind wat uw moeder u leerde;

²¹ Prent het voor altijd in uw hart, Wind het als een snoer om uw hals.

²² Als ge wandelt, moge het u geleiden, Over u waken, als ge slaapt, Tot u spreken, wanneer ge ontwaakt.

²³ Want het gebod is een lamp, Het onderricht een licht, De straffe tucht een weg ten leven.

²⁴ Het zal u behoeden voor de vrouw van een ander, Voor de gladde tong van een vreemde.

²⁵ Zet uw hart niet op haar schoonheid, Laat ze u niet met haar wimpers verleiden;

²⁶ Want de prijs van een deerne is een stuk brood, Maar de getrouwde vrouw maakt jacht op een kostelijk leven

²⁷ Kan iemand soms vuur in zijn voorschoot nemen, Zonder dat hij zijn kleren schroeit;

²⁸ Of kan hij op gloeiende kolen lopen, Zonder dat hij zijn voeten brandt?

²⁹ Zo vergaat het hem, die zich afgeeft met de vrouw van een ander: Niemand die haar aanraakt, komt er straffeloos van af.

³⁰ Men veracht geen dief, zo hij enkel steelt, Om zijn maag te vullen, als hij honger heeft;

³¹ Toch moet hij, eenmaal betrapt, zevenvoudig vergoeden, Alles geven wat hij in huis heeft.

³² Kortzichtig de man, die overspel pleegt met een vrouw: Wie zijn eigen ondergang wil, moet zo iets niet doen;

³³ Schade en schande zal zo iemand belopen, Zijn slechte naam raakt hij nimmer meer kwijt.

³⁴ Want de jaloezie van den man wekt de woede bij hem op, En op de dag van de wraak zal hij niemand ontzien;

³⁵ Dan slaat hij op losgeld geen acht, Hij wil het niet, al biedt ge hem nog zo veel!