¹ Då Abram var ni og nitti år gamall, synte Herren seg for honom, og sagde til honom: «Eg er Gud den Allvelduge. Far du fram for mi åsyn, og haldt deg ulastande,

² so eg kann fremja mi pakt med deg og auka ætti di endelaust.»

³ Då kasta Abram seg å gruve, og Gud tala med honom, og sagde:

⁴ «Sjå, eg er i pakt med deg, og du skal verta far åt ein fjølde med tjoder.

⁵ Dei skal ikkje lenger kalla deg Abram, men du skal heita Abraham: til far åt ei mengd med folkeslag vil eg gjera deg.

⁶ Og eg vil lata deg veksa og aukast, so du vert til mange tjoder, kongar skal ættast frå deg.

⁷ Og eg vil stadfesta mi pakt med deg og med ætti di etter deg, frå alder til alder, ei æveleg pakt, og vera din Gud og Gud åt ætti di etter deg.

⁸ Og eg vil gjeva deg og ætti di etter deg det landet som du held til i, heile Kana’ans-landet, til eiga i all æva, og eg vil vera deira Gud.»

⁹ Og Gud sagde til Abraham: «Og du skal halda pakti mi, både du og ætti di etter deg, frå alder til alder!

¹⁰ Dette er pakti, som de skal halda, millom meg og dykk og ætti di etter deg: Alt karfolk hjå dykk skal umskjerast!

¹¹ De skal skjera av holdet på huva dykkar: det skal vera merket på pakti millom meg og dykk.

¹² Kvart sveinbarn hjå dykk skal umskjerast, fyrst det er åtte dagar gamall, alder etter alder, både dei som er fødde i huset, og dei som er kjøpte for pengar: alle dei som er frå framande land, og ikkje er av di ætt.

¹³ Umskjerast skal både dei som er fødde i huset ditt, og dei som er kjøpte for pengarne dine! So skal pakti mi te seg på holdet dykkar, ei æveleg pakt!

¹⁴ Men den som ikkje er umskoren, den som huveholdet ikkje er avskore på, den mannen skal verta utrudd or folket sitt; han hev brote mi pakt!»

¹⁵ Og Gud sagde til Abraham: «Saraj, kona di, skal du ikkje lenger kalla Saraj: Sara skal ho heita.

¹⁶ Og eg vil velsigna henne og gjeva deg ein son med henne og; velsigna vil eg henne, og ho skal verta til mange tjoder; kongar yver store rike skal ættast frå henne.»

¹⁷ Då kasta Abraham seg å gruve, og log. Og han sagde med seg sjølv: «Kann ein mann som er hundrad år gamall, få barn? Og Sara, som er nitti år, kann ho verta mor?»

¹⁸ Og Abraham sagde til Gud: «Gjev Ismael måtte få liva og tekkjast deg!»

¹⁹ Då sagde Gud: «Som eg hev sagt: Sara, kona di, skal eiga ein son, og du skal kalla honom Isak, og eg vil stadfesta pakti mi med honom, ei æveleg pakt, med hans ætt etter honom!

²⁰ Og um Ismael, so hev eg og høyrt bøni di: Sjå, eg vil velsigna honom og lata honom veksa og aukast alt meir og meir. Tolv hovdingar skal han verta far til, og eg vil gjera honom til eit stort folk.

²¹ Men pakti mi vil eg stadfesta med Isak, som Sara skal eiga eit anna år dette bil.»

²² So sagde han ikkje meir til honom då. Og Gud for upp att frå Abraham.

²³ Og same dagen tok Abraham son sin, Ismael, og alle som var fødde i huset hans, og alle som var kjøpte for pengarne hans, alt karfolket i huset hans Abraham, og skar av holdet på huva deira, som Gud hadde sagt med honom.

²⁴ Abraham var ni og nitti år gamall, då huveholdet vart avskore på honom.

²⁵ Og Ismael, son hans, var trettan år gamall, då huveholdet vart avskore på honom.

²⁶ Denne same dagen vart dei umskorne, både Abraham og Ismael, son hans.

²⁷ Og alle karar i huset hans, både dei som var fødde i huset, og dei framande, som var kjøpte for pengar, dei vart umskorne med honom.