Rozdział 32

¹ Jakub też poszedł swoją drogą i spotkali go aniołowie Boga¹.

1. Mt 22,30; Łk 15,10; J 1,51; Hbr 1,6.

² Gdy Jakub ich ujrzał, powiedział: To obóz Boga¹. I nadał temu miejscu nazwę Machanaim.

1. Joz 5,14; 1Krl 22,19; 2Krl 6,13-17; Ps 103,21; 148,2; Łk 2,13.

³ Potem Jakub wysłał przed sobą posłańców do swego brata Ezawa, do ziemi Seir, do krainy Edomu.

⁴ I rozkazał im: Tak powiecie do mego pana Ezawa: To mówi twój sługa Jakub: Byłem gościem u Labana i przebywałem z nim aż do tego czasu.

⁵ Mam woły, osły i owce, służących i służące, a posyłam oznajmić to memu panu, żebym znalazł łaskę w twoich oczach¹.

1. Rdz 19,19; 32,5; Lb 32,5.

⁶ Posłańcy wrócili do Jakuba i mówili: Przyszliśmy do twego brata Ezawa, a on też idzie naprzeciwko ciebie, a z nim czterystu mężów.

⁷ Jakub bardzo się przestraszył i ogarnęła go trwoga. Podzielił więc lud, który z nim był, oraz owce, woły i wielbłądy na dwa obozy.

⁸ I powiedział: Jeśli Ezaw przyjdzie do jednego obozu i uderzy na niego, to drugi obóz ocaleje.

⁹ Potem Jakub powiedział: Boże mego ojca Abrahama i Boże mego ojca Izaaka, Panie, który do mnie powiedziałeś: Wróć do twojej ziemi i do twojej rodziny, a będę ci wyświadczał dobro.

¹⁰ Nie jestem godzien¹ wszelkiego miłosierdzia² i całej wierności, które okazałeś swemu słudze. Bo tylko o lasce przeszedłem ten Jordan, a teraz mam dwa obozy.

1. Mt 3,11; 8,8.
2. Ps 31,16; 51,1; Dn 9,8-9.

¹¹ Wyrwij mnie, proszę, z ręki mego brata, z ręki Ezawa, bo się go boję, że przyjdzie i zabije mnie i matki z dziećmi.

¹² Ty bowiem powiedziałeś: Na pewno będę ci wyświadczał dobro i rozmnożę twoje potomstwo jak piasek morski, który nie może być zliczony z powodu jego mnóstwa¹.

1. Rdz 28,13-14; Wj 32,13.

¹³ I przenocował tam tej nocy, i wziął z tego, co miał pod ręką, dar dla swego brata Ezawa;

¹⁴ Dwieście kóz i dwadzieścia kozłów, dwieście owiec i dwadzieścia baranów;

¹⁵ Trzydzieści karmiących wielbłądzic z młodymi, czterdzieści krów i dziesięć wołów, dwadzieścia oślic i dziesięcioro ośląt.

¹⁶ I oddał je w ręce swoich sług, każde stado oddzielnie, i powiedział do swoich sług: Idźcie przede mną i zachowajcie odstęp między stadami.

¹⁷ I rozkazał pierwszemu: Gdy spotka cię mój brat Ezaw, a spyta cię: Czyj jesteś? I dokąd idziesz? A czyje to stado przed tobą?

¹⁸ Wtedy odpowiesz: To jest dar od twego sługi Jakuba, posłany memu panu Ezawowi. A oto on sam idzie za nami.

¹⁹ Tak też rozkazał drugiemu i trzeciemu, i wszystkim idącym za tymi stadami: Tymi słowy mówcie do Ezawa, gdy go spotkacie.

²⁰ Powiecie mu też: Oto twój sługa Jakub idzie za nami. Myślał bowiem: Przebłagam go darem, który idzie przede mną, a potem zobaczę jego oblicze. Może mnie przyjmie łaskawie.

²¹ I poszedł przed nim ten dar, a sam przenocował tej nocy ze swoim obozem.

²² Wstał tej nocy, wziął obie swe żony i dwie swoje służebnice oraz jedenastu swoich synów i przeszedł przez bród Jabboku.

²³ I wziął ich, przeprawił przez tę rzekę i przeprowadził wszystko, co miał.

²⁴ Jakub zaś został sam. I walczył z nim pewien mężczyzna¹ aż do wzejścia zorzy.

1. Joz 5,13-15; Iz 6,1-8; Jr 1,4-9; Dn 10,1-12; Dz 9,1-6.

²⁵ A widząc, że nie może go pokonać¹, dotknął go w staw biodrowy i wytrącił biodro Jakubowi ze stawu, gdy się z nim mocował.

1. Oz 12,3-4.

²⁶ I powiedział: Puść mnie¹, bo już wzeszła zorza. Odpowiedział: Nie puszczę cię, aż mi pobłogosławisz².

1. Wj 32,10; Pwt 9,14.
2. Iz 45,11; Łk 18,1-7.

²⁷ Wtedy mu powiedział: Jakie jest twoje imię? I odpowiedział: Jakub.

²⁸ I powiedział: Twoim imieniem nie będzie już Jakub, ale Izrael¹, bo mężnie zmagałeś się z Bogiem i z ludźmi i zwyciężyłeś.

1. Rdz 17,5.15; 35,10; Obj 2,17.

²⁹ I Jakub spytał: Powiedz mi, proszę, twoje imię. A on odpowiedział: Czemu pytasz o moje imię¹? I tam mu błogosławił².

1. Pwt 29,29; Sdz 13,16-18; Prz 30,4.
2. Rdz 14,19.

³⁰ Jakub nadał więc temu miejscu nazwę Penuel, mówiąc: Widziałem bowiem Boga twarzą w twarz¹, a moja dusza została zachowana.

1. Wj 24,10-11; 33,19-23; Pwt 34,10; Sdz 6,22-23; 13,21-22; Iz 6,5; J 1,18; Kol 1,15; Hbr 11,27.

³¹ I kiedy minął miejsce Penuel, wzeszło słońce, a on utykał z powodu swojego biodra.

³² Dlatego do dziś synowie Izraela nie jadają ścięgna, które jest w stawie biodrowym, gdyż dotknął Jakuba w staw biodrowy, w ścięgno, które się skurczyło.