Rozdział 44

¹ Wtedy Józef rozkazał zarządcy swego domu: Napełnij wory tych ludzi zbożem, ile tylko mogą unieść, a pieniądze każdego włóż na wierzch jego wora.

² Mój kielich też, kielich srebrny, włóż na wierzch wora najmłodszego razem z pieniędzmi za zboże. I zrobił według słów Józefa, jak mu rozkazał.

³ O świcie wyprawiono tych ludzi razem z ich osłami.

⁴ Gdy wyszli z miasta i byli niedaleko, Józef powiedział do zarządcy swego domu: Wstań, goń tych ludzi, a gdy ich dogonisz, powiedz do nich: Czemu oddaliście złem za dobro¹?

1. 1Sm 24,17; Ps 35,12; Prz 17,13; J 10,32.

⁵ Czy to nie jest kielich, z którego pija mój pan i z którego wróży? Źle postąpiliście, dopuszczając się tego.

⁶ Ten dogonił ich więc i powiedział do nich te słowa.

⁷ Ale oni mu odpowiedzieli: Dlaczego mój pan mówi takie słowa? Nie daj Boże, aby twoi słudzy mieli tak postąpić.

⁸ Przecież pieniądze, które znaleźliśmy na wierzchu naszych worów, przynieśliśmy do ciebie z powrotem z ziemi Kanaan. Jakże mielibyśmy kraść z domu twego pana srebro lub złoto?

⁹ U którego z twoich sług to się znajdzie, niech umrze, a my będziemy niewolnikami mego pana.

¹⁰ On powiedział: Niech będzie tak, jak mówicie. Przy którym znajdzie się kielich, ten będzie niewolnikiem, a wy będziecie niewinni.

¹¹ Wtedy każdy szybko zdjął swój wór na ziemię i rozwiązał go.

¹² I szukał, zaczynając od starszego, a kończąc na najmłodszym. I znalazł kielich w worze Beniamina.

¹³ Wtedy rozdarli swoje szaty, każdy załadował swego osła i wrócili do miasta.

¹⁴ Przyszedł więc Juda i jego bracia do domu Józefa, który tam jeszcze był. I upadli przed nim na ziemię¹.

1. Rdz 37,7-9; 50,18; Flp 2,10-11.

¹⁵ I Józef zapytał ich: Co zrobiliście¹? Czy nie wiedzieliście, że taki człowiek jak ja potrafi wróżyć?

1. Rdz 3,13; 4,10.

¹⁶ Wtedy Juda odpowiedział: Cóż możemy odpowiedzieć memu panu¹? Co możemy mówić i jak mamy się usprawiedliwić? Bóg znalazł nieprawość u twoich sług². Oto jesteśmy niewolnikami mego pana, zarówno my, jak i ten, u którego znalazł się kielich.

1. Dz 2,37.
2. Lb 32,23; Mt 7,2.

¹⁷ A on odpowiedział: Nie daj Boże, abym miał tak uczynić. Człowiek, w którego ręku znaleziono kielich, będzie moim niewolnikiem. Wy zaś jedźcie w pokoju do waszego ojca.

¹⁸ Wtedy Juda podszedł do niego i powiedział: Mój panie! Pozwól twemu słudze mówić słowo do uszu mego pana, a niech nie zapala się twój gniew na twego sługę, gdyż ty jesteś jak sam faraon¹.

1. J 14,7-9; 12,45; Hbr 1,3.

¹⁹ Mój pan pytał swoich sług: Czy macie ojca albo brata?

²⁰ Wtedy odpowiedzieliśmy memu panu: Mamy ojca, starca, i chłopca małego spłodzonego w jego starości. Jego brat umarł i tylko on został po swej matce, i jego ojciec go kocha¹.

1. J 3,35; 5,20.

²¹ Potem mówiłeś do nas, swoich sług: Przyprowadźcie go do mnie, abym mógł go zobaczyć własnymi oczyma.

²² I mówiliśmy do mego pana: Chłopiec nie będzie mógł opuścić swego ojca, bo gdyby opuścił swego ojca, ten by umarł.

²³ Wtedy powiedziałeś do swoich sług: Jeśli nie przyjdzie z wami wasz najmłodszy brat, więcej nie zobaczycie mojej twarzy.

²⁴ Gdy więc przyszliśmy do twego sługi, mego ojca, powtórzyliśmy mu te słowa mego pana.

²⁵ Wtedy nasz ojciec powiedział: Jedźcie znowu i kupcie nam trochę żywności.

²⁶ I powiedzieliśmy: Nie możemy tam iść. Lecz jeśli będzie z nami nasz najmłodszy brat, wtedy pojedziemy. Bo nie będziemy mogli zobaczyć twarzy tego człowieka, jeśli nie będzie z nami naszego najmłodszego brata.

²⁷ I twój sługa, mój ojciec, powiedział do nas: Wy wiecie, że moja żona urodziła mi dwóch synów¹.

1. Rdz 4,19.

²⁸ Jeden wyszedł ode mnie i powiedziałem: Na pewno został rozszarpany przez zwierzę¹ i nie widziałem go do dziś.

1. Rdz 37,33.

²⁹ A jeśli zabierzecie mi też tego i spotka go nieszczęście, wtedy w żalu doprowadzicie mnie, osiwiałego, do grobu.

³⁰ Dlatego jeśli przyjdę do twego sługi, mojego ojca, a nie będzie z nami chłopca, z którym jest bardzo związany¹;

1. 1Sm 18,1; 25,29.

³¹ Stanie się tak, że jak tylko zobaczy, że chłopca nie ma, umrze. A twoi słudzy doprowadzą twego sługę, naszego ojca, osiwiałego, z żalu do grobu.

³² Bo twój sługa wziął na siebie odpowiedzialność przed ojcem i mówił: Jeśli go nie przyprowadzę, będę po wszystkie dni winien grzechu przeciw mojemu ojcu.

³³ Teraz więc, proszę, niech twój sługa zostanie niewolnikiem mego pana zamiast tego chłopca, a niech chłopak idzie ze swymi braćmi.

³⁴ Bo jak ja mam wrócić do mego ojca, gdy nie będzie ze mną tego chłopca? Nie chciałbym patrzeć na rozpacz, która by dotknęła mego ojca.