Rozdział 21

¹ A Pan nawiedził Sarę, jak powiedział, i uczynił Pan Sarze, jak zapowiedział.

² Sara poczęła bowiem i urodziła Abrahamowi syna w jego starości w tym czasie, który przepowiedział mu Bóg.

³ Abraham nadał swemu synowi, który mu się urodził, którego mu urodziła Sara, imię Izaak.

⁴ I Abraham obrzezał swego syna Izaaka, gdy ten miał osiem dni¹, jak Bóg mu rozkazał.

1. Rdz 17,10-12; Kpł 12,3.

⁵ A Abraham miał sto lat, gdy mu się urodził jego syn Izaak.

⁶ Wtedy Sara powiedziała: Bóg dał mi powód do śmiechu; ktokolwiek o tym usłyszy, będzie się śmiał ze mną.

⁷ I dodała: Kto by powiedział Abrahamowi, że Sara będzie karmiła piersią dzieci? Gdyż urodziłam mu syna w jego starości.

⁸ Dziecko rosło i zostało odstawione od piersi. I Abraham wyprawił wielką ucztę w dniu odstawienia Izaaka.

⁹ Gdy Sara zobaczyła syna Egipcjanki Hagar, którego ta urodziła Abrahamowi, szydzącego¹;

1. Ga 4,28-29.

¹⁰ Powiedziała do Abrahama: Wyrzuć tę niewolnicę i jej syna¹, bo syn tej niewolnicy nie będzie dziedziczyć z moim synem Izaakiem.

1. Ga 4,30.

¹¹ Słowa te wydały się Abrahamowi bardzo przykre ze względu na jego syna.

¹² Wtedy Bóg powiedział do Abrahama: Niech ci nie będzie przykro z powodu chłopca i twojej niewolnicy. Posłuchaj wszystkiego, co Sara mówi do ciebie, bo w Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo¹.

1. Rdz 17,19-21; Rz 9,7-8; Hbr 11,18.

¹³ Syna zaś tej niewolnicy również uczynię narodem¹, bo jest on twoim potomstwem.

1. Rdz 17,20; 25,12-18.

¹⁴ Abraham wstał więc wcześnie rano, wziął chleb i bukłak wody i dał Hagar, wkładając jej to na ramię, oraz wziął dziecko i odprawił ją. Ona zaś odeszła i błąkała się po pustyni Beer-Szeby.

¹⁵ A gdy skończyła się woda w bukłaku, porzuciła dziecko pod jednym z krzewów.

¹⁶ Potem odeszła i usiadła naprzeciw niego w odległości strzału z łuku. Mówiła bowiem: Nie będę patrzyła na śmierć dziecka. Usiadła więc naprzeciw niego i zaczęła głośno płakać.

¹⁷ I Bóg usłyszał głos chłopca, i Anioł Boga¹ zawołał na Hagar z nieba: Co ci jest, Hagar? Nie bój się, bo Bóg usłyszał głos chłopca tam, gdzie jest.

1. Rdz 16,7; Wj 3,2.

¹⁸ Wstań, podnieś chłopca i weź go za rękę, bo uczynię go wielkim narodem.

¹⁹ Wtedy Bóg otworzył jej oczy i zobaczyła studnię z wodą. Poszła więc, napełniła bukłak wodą i dała chłopcu pić.

²⁰ I Bóg był z chłopcem. Urósł i mieszkał na pustyni, i stał się łucznikiem.

²¹ A mieszkał na pustyni Paran. I jego matka wzięła dla niego żonę z ziemi Egiptu.

²² W tym czasie Abimelek wraz z dowódcą swego wojska Pikolem powiedział do Abrahama: Bóg jest z tobą¹ we wszystkim, co czynisz.

1. Joz 3,7; Iz 8,10.

²³ Teraz więc przysięgnij mi tu na Boga, że nie postąpisz zdradliwie wobec mnie ani mego syna, ani mego wnuka. Ale według miłosierdzia, które ci okazałem, postąpisz ze mną i z ziemią, w której jesteś przybyszem.

²⁴ Abraham odpowiedział: Przysięgam.

²⁵ I Abraham poskarżył się Abimelekowi z powodu studni z wodą, którą mu przemocą zabrali słudzy Abimeleka.

²⁶ Abimelek powiedział: Nie wiem, kto to uczynił. Ani nie powiedziałeś mi o tym, ani nie słyszałem o tym aż dopiero dziś.

²⁷ Abraham wziął więc owce i woły i dał je Abimelekowi, i obaj zawarli przymierze.

²⁸ I Abraham wydzielił z trzody siedmioro jagniąt.

²⁹ Abimelek zapytał Abrahama: Po co te siedmioro jagniąt, które postawiłeś osobno?

³⁰ A on odpowiedział: Te siedem owiec weźmiesz z moich rąk, aby były świadectwem, że wykopałem tę studnię.

³¹ Dlatego nazwano to miejsce Beer-Szeba, bo tam obaj sobie przysięgli.

³² Tak zawarli przymierze w Beer-Szebie. Potem Abimelek i Pikol, dowódca jego wojska, wstali i wrócili do ziemi Filistynów.

³³ Abraham zaś zasadził drzewa w Beer-Szebie i wzywał tam imienia Pana¹, Boga wiecznego².

1. Rdz 12,8.
2. Iz 40,28.

³⁴ I Abraham gościł w ziemi Filistynów przez wiele dni.