Rozdział 1

¹ Paweł i Tymoteusz, słudzy Jezusa Chrystusa, do wszystkich świętych¹ w Chrystusie Jezusie, którzy są w Filippi, wraz z biskupami² i diakonami³.

1. Hi 15,15; Ps 116,15; Mt 27,52; Rz 15,25.
2. 1Tm 3,1-7; Tt 1,7; 1P 2,25.
3. 1Tm 3,8-13; Dz 6,1-6.

² Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i Pana Jezusa Chrystusa.

³ Dziękuję memu Bogu, ilekroć was wspominam;

⁴ Zawsze w każdej mojej modlitwie prosząc z radością za was wszystkich;

⁵ Za wasz współudział¹ w ewangelii od pierwszego dnia aż do chwili obecnej;

1. Dz 2,42; 1Kor 1,9; 2Kor 6,14; 1J 1,3-7.

⁶ Będąc tego pewien, że ten, który rozpoczął w was dobre dzieło, dokończy¹ go do dnia Jezusa Chrystusa².

1. Rz 8,29-30; Hbr 13,21; 1P 5,10.
2. 1Kor 1,8; 1Tes 5,2; 2P 3,18; Jl 2,11; Am 5,18-20; Ml 4,5.

⁷ Słuszne jest, abym tak myślał o was wszystkich, dlatego że mam was w moim sercu, bo w moim więzieniu, jak i w obronie i utwierdzaniu ewangelii wszyscy jesteście ze mną uczestnikami łaski.

⁸ Bóg bowiem jest mi świadkiem, jak tęsknię do was wszystkich najgłębszymi uczuciami Jezusa Chrystusa.

⁹ I o to się modlę, aby wasza miłość coraz bardziej obfitowała w poznanie i we wszelkie zrozumienie;

¹⁰ Abyście mogli rozpoznać to, co lepsze, żebyście byli szczerzy¹ i bez zarzutu na dzień Chrystusa;

1. czyści; 1Kor 5,8; 2Kor 1,12; 1P 2,2.

¹¹ Napełnieni owocami sprawiedliwości¹, które przynosicie przez Jezusa Chrystusa ku chwale i czci Boga.

1. Ps 1,3; J 15,16; 2Kor 9,10; Ef 5,9; Hbr 12,11; Jk 3,18.

¹² A chcę, bracia, abyście wiedzieli, że to, co mnie spotkało, spowodowało jeszcze większe rozkrzewienie ewangelii¹;

1. Rz 8,28.

¹³ Tak że moje więzy z powodu Chrystusa stały się znane w całym pałacu i u wszystkich innych.

¹⁴ A wielu braci w Panu nabrało otuchy z powodu moich więzów i z większą odwagą¹, bez lęku zaczęło głosić słowo.

1. Dz 4,29; Ef 6,19-20; 1Tes 2,2.

¹⁵ Niektórzy wprawdzie z zazdrości i sporu, inni zaś z dobrej woli głoszą Chrystusa¹.

1. Dz 8,5; 9,20; 1Kor 1,23; 2Kor 4,5.

¹⁶ Jedni ze sporu głoszą Chrystusa nieszczerze, sądząc, że dodadzą ucisku moim więzom;

¹⁷ Inni zaś z miłości, wiedząc, że jestem przeznaczony do obrony ewangelii.

¹⁸ Cóż więc? Mimo wszystko każdym sposobem, czy obłudnie, czy szczerze, Chrystus jest głoszony. Z tego się raduję i będę się radował¹.

1. Mk 9,38-40; 1Kor 15,11.

¹⁹ Wiem bowiem, że to doprowadzi do mojego zbawienia dzięki waszej modlitwie i pomocy Ducha Jezusa Chrystusa;

²⁰ Zgodnie z moim gorliwym oczekiwaniem i nadzieją, że w niczym nie będę zawstydzony, lecz z całą odwagą, jak zawsze, tak i teraz, uwielbiony będzie Chrystus w moim ciele, czy to przez życie, czy przez śmierć.

²¹ Dla mnie bowiem życie to Chrystus, a śmierć to zysk¹.

1. 2Kor 5,1-8; Ga 6,14; Kol 3,4; Obj 14,13.

²² Lecz jeśli życie w ciele jest dla mnie owocem mojej pracy, to nie wiem, co mam wybrać.

²³ Jedno i drugie bowiem mnie naciska: chcę odejść i być z Chrystusem, bo to o wiele lepsze;

²⁴ Lecz pozostać w ciele jest bardziej potrzebne ze względu na was.

²⁵ A będąc tego pewien, wiem, że pozostanę i będę z wami wszystkimi dla waszego rozwoju i radości wiary;

²⁶ Aby obfitowała wasza chluba w Chrystusie Jezusie ze mnie, gdy znowu przybędę do was.

²⁷ Tylko postępujcie jak przystoi na ewangelię Chrystusa¹, abym czy przyjdę i zobaczę was, czy nie przyjdę, słyszał o was, że trwacie w jednym duchu, jednomyślnie walcząc o wiarę ewangelii;

1. Ef 4,1; Kol 1,10; 1Tes 4,1.

²⁸ I w niczym nie dając się zastraszyć przeciwnikom. Dla nich jest to dowód zguby¹, a dla was zbawienia, i to od Boga.

1. 1Tm 6,9; Hbr 10,39.

²⁹ Gdyż wam dla Chrystusa dane jest nie tylko w niego wierzyć, ale też dla niego cierpieć¹;

1. Dz 5,41; 1P 4,13.

³⁰ Staczając tę samą walkę, którą widzieliście we mnie, i o której słyszycie, że teraz we mnie się toczy.

Rozdział 2

¹ Jeśli więc jest jakieś pocieszenie w Chrystusie, jeśli jakaś pociecha miłości, jeśli jakaś wspólnota Ducha, jeśli jakieś współczucie i miłosierdzie;

² Dopełnijcie mojej radości, bądźcie tej samej myśli, mając tę samą miłość, będąc zgodni¹ i jednomyślni²;

1. Dz 1,14; 2,46; 15,25.
2. Rz 15,6; 2Kor 13,11; Flp 1,27; 1P 3,8.

³ Nie czyńcie nic z kłótliwości¹ ani z próżnej chwały², lecz w pokorze uważajcie jedni drugich za wyższych od siebie.

1. 1Kor 3,3.
2. Ga 5,26; Jk 3,14.

⁴ Niech każdy dba nie tylko o to, co jego, ale i o to, co innych¹.

1. 1Kor 13,5.

⁵ Niech będzie w was takie nastawienie umysłu, jakie też było w Chrystusie Jezusie;

⁶ Który, będąc w postaci Boga¹, nie uważał bycia równym Bogu² za grabież;

1. J 1,1; 17,5; 1J 5,7.
2. J 5,18.23; 10,30-33; 14,9; Obj 1,17-18.

⁷ Lecz ogołocił samego siebie, przyjmując postać sługi i stając się podobny do ludzi¹;

1. Mt 1,23; Rz 1,3; 8,3; Ga 4,4; 1Tm 3,16; Hbr 2,14-17.

⁸ A z postawy uznany za człowieka, uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej.

⁹ Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i darował mu imię¹, które jest ponad wszelkie imię;

1. Ps 72,17; 138,2; Dz 4,10-12; Hbr 1,4.

¹⁰ Aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie, na ziemi i pod ziemią¹.

1. Iz 45,23; Rz 14,11; Hbr 1,6; Obj 5,13.

¹¹ I aby wszelki język wyznawał¹, że Jezus Chrystus jest Panem² ku chwale Boga Ojca.

1. Mt 10,32; Rz 10,9-13.
2. Mk 12,29; Łk 2,11; J 13,13; Dz 10,36; Rz 14,9; 1Kor 8,6; Ef 4,5.

¹² Dlatego, moi umiłowani, tak jak zawsze byliście posłuszni, nie tylko w mojej obecności, ale jeszcze bardziej teraz, pod moją nieobecność, z bojaźnią i drżeniem wykonujcie¹ swoje zbawienie.

1. J 6,27-29; 1Tes 1,3; Hbr 4,11.

¹³ Bóg bowiem sprawia¹ w was i chęć, i wykonanie według jego upodobania.

1. Hbr 13,21.

¹⁴ Wszystko czyńcie bez szemrania¹ i sporów;

1. Wj 16,7-8; Lb 14,27; Ps 106,25; 1Kor 10,10.

¹⁵ Abyście byli nienagannymi¹ i niewinnymi dziećmi² Bożymi, bez zarzutu pośród narodu złego i przewrotnego, wśród którego świecicie jak światła na świecie;

1. Flp 3,6; Łk 1,6; 1Kor 1,8; 1Tm 3,2; 2P 3,14.
2. Rdz 6,2; Hi 1,6; J 1,12; Rz 8,14.

¹⁶ Zachowując słowo życia¹, abym mógł się chlubić w dniu Chrystusa, że nie na próżno biegłem i nie na próżno pracowałem.

1. J 6,63.68.

¹⁷ Lecz choćbym został złożony na ofiarę i w posłudze waszej wiary, raduję się i cieszę z wami wszystkimi.

¹⁸ Z tego i wy radujcie się i cieszcie ze mną.

¹⁹ A mam nadzieję w Panu Jezusie, że wkrótce poślę do was Tymoteusza¹, abym został pocieszony, dowiedziawszy się, co się u was dzieje.

1. 1Tes 3,2.

²⁰ Nie mam bowiem nikogo o równych jemu myślach, który by się szczerze troszczył o wasze sprawy.

²¹ Bo wszyscy szukają swego¹, a nie tego, co jest Jezusa Chrystusa.

1. 1Kor 10,24; 13,5.

²² Wiecie zaś, że on jest wypróbowany, gdyż jak syn z ojcem¹, tak on wraz ze mną służył w ewangelii.

1. 1Kor 4,15-17; 1Tm 1,2; 2Tm 1,2.

²³ Mam więc nadzieję, że poślę go do was, gdy tylko zobaczę, co dalej ze mną będzie.

²⁴ A mam ufność w Panu, że i sam wkrótce do was przybędę.

²⁵ Uznałem też za konieczne posłać do was Epafrodyta, mego brata, współpracownika i współbojownika, a waszego wysłannika i sługę w moich potrzebach;

²⁶ Ponieważ tęsknił za wami wszystkimi i bardzo się smucił, gdyż słyszeliście, że zachorował.

²⁷ Rzeczywiście bowiem chorował tak, że był bliski śmierci. Lecz Bóg zmiłował się nad nim, a nie tylko nad nim, ale i nade mną, abym nie doznawał smutku za smutkiem.

²⁸ Dlatego tym pilniej posłałem go, abyście widząc go znowu, ucieszyli się, a ja żebym doznawał mniej smutku.

²⁹ Przyjmijcie¹ go więc w Panu z całą radością i miejcie takich w poszanowaniu;

1. Mt 10,40.

³⁰ Ponieważ dla sprawy Chrystusa bliski był śmierci, narażając swoje życie, aby dopełnić to, czego brakowało w waszej posłudze wobec mnie.

Rozdział 3

¹ W końcu, moi bracia, radujcie się¹ w Panu. Pisać do was o tym samym mnie nie męczy, a dla was jest bezpieczne.

1. 1Tes 5,16.

² Strzeżcie się psów¹, strzeżcie się złych pracowników, strzeżcie się obrzezywaczy².

1. Prz 26,11; Iz 56,10; Mt 7,6; 2P 2,22; Obj 22,15.
2. Ga 5,2-4.

³ My bowiem jesteśmy obrzezaniem, którzy w duchu¹ służymy Bogu i chlubimy się w Chrystusie Jezusie, a nie pokładamy ufności w ciele.

1. J 4,23-24.

⁴ Chociaż i ja mógłbym pokładać ufność w ciele. Jeśli ktoś inny uważa, że może pokładać ufność w ciele, bardziej ja:

⁵ Obrzezany ósmego dnia, z rodu Izraela, z pokolenia Beniamina, Hebrajczyk z Hebrajczyków, co do prawa – faryzeusz¹;

1. Dz 23,6; 26,4-5.

⁶ Co do gorliwości – prześladowca kościoła, co do sprawiedliwości opartej na prawie – nienaganny.

⁷ Lecz to, co było dla mnie zyskiem, ze względu na Chrystusa uznałem za stratę.

⁸ Owszem, wszystko uznaję za stratę dla znakomitości poznania¹ Chrystusa Jezusa, mojego Pana, dla którego wszystko utraciłem i uznaję to za gnój, aby zyskać Chrystusa;

1. Iz 53,11; Jr 9,23-24; J 17,3; 1Kor 2,2.

⁹ I znaleźć się w nim, nie mając własnej sprawiedliwości¹, tej, która jest z prawa, ale tę, która jest przez wiarę Chrystusa, to jest sprawiedliwość² z Boga przez wiarę;

1. Ez 33,13; Rz 10,2-4.
2. Rz 3,21-26; 4,3-13; 10,10; 1Kor 1,30.

¹⁰ Żeby poznać jego i moc jego zmartwychwstania oraz swój udział w jego cierpieniach¹, upodabniając się do jego śmierci;

1. 1P 4,13.

¹¹ Abym jakimkolwiek sposobem dostąpił powstania z martwych.

¹² Nie żebym to już osiągnął albo już był doskonały¹, ale dążę, aby pochwycić to, do czego też zostałem pochwycony przez Chrystusa Jezusa.

1. Rdz 6,9; Mt 5,48; Łk 6,40; 1Kor 2,6; 2Kor 13,11; Jk 1,4.

¹³ Bracia, ja o sobie nie myślę, że już pochwyciłem. Lecz jedno czynię: zapominając o tym, co za mną, a zdążając do tego, co przede mną;

¹⁴ Biegnę do mety¹, do nagrody powołania Bożego, które jest z góry w Chrystusie Jezusie.

1. 1Kor 9,24; Hbr 12,1.

¹⁵ Ilu więc nas jest doskonałych, tak myślmy. A jeśli o czymś inaczej myślicie, i to wam Bóg objawi.

¹⁶ Jednak w tym, do czego doszliśmy, postępujmy według jednej miary i to samo myślmy.

¹⁷ Bądźcie, bracia, wszyscy razem moimi naśladowcami¹ i przypatrujcie się tym, którzy postępują według wzoru², jaki w nas macie.

1. Flp 4,9; 1Kor 11,1.
2. 1Tm 4,12; 1P 5,3; Ps 37,37.

¹⁸ Wielu bowiem, o których wam często mówiłem, postępuje inaczej, a teraz nawet z płaczem mówię, że są wrogami krzyża Chrystusa.

¹⁹ Ich końcem jest zatracenie¹, ich Bogiem jest brzuch, a ich chwała jest w hańbie; myślą oni o tym, co ziemskie.

1. 2Kor 11,15; Hbr 6,6-8; 2P 2,1.

²⁰ Nasza zaś ojczyzna jest w niebie, skąd też oczekujemy Zbawiciela¹, Pana Jezusa Chrystusa.

1. Iz 43,11; 45,21; Oz 13,4; Łk 2,11; J 4,42; 2Tm 1,10; Tt 1,4; 2,13.

²¹ On przemieni nasze podłe ciało, aby było podobne do jego chwalebnego ciała¹, zgodnie ze skuteczną mocą, którą też może poddać sobie wszystko.

1. Mt 17,2; 1Kor 15,42-54; 2Kor 5,1-8; 1J 3,2.

Rozdział 4

¹ Dlatego, moi bracia umiłowani i utęsknieni, moja radości i korono¹, tak trwajcie w Panu, moi umiłowani.

1. 1Kor 9,25; 1Tes 2,19; 2Tm 2,5; 4,8; Jk 1,12; 1P 5,4; Obj 2,10.

² Proszę Ewodię i proszę Syntychę, aby były jednomyślne w Panu.

³ Proszę też i ciebie, wierny towarzyszu, pomagaj tym, które razem ze mną pracowały w ewangelii, wraz z Klemensem i z innymi moimi współpracownikami, których imiona są w księdze życia.

⁴ Radujcie się zawsze w Panu; mówię ponownie, radujcie się¹.

1. Mt 5,12; Dz 5,41; 16,15; 1Tes 5,16; 1P 4,13.

⁵ Niech wasza skromność będzie znana wszystkim ludziom. Pan jest blisko¹.

1. Jl 1,15; So 1,7; Jk 5,7-9; Obj 22,7.20.

⁶ Nie troszczcie się o nic¹, ale we wszystkim przez modlitwę i prośbę z dziękczynieniem niech wasze pragnienia będą znane Bogu.

1. Mt 6,25-33; 1P 5,7.

⁷ A pokój Boży¹, który przewyższa wszelkie zrozumienie, będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie.

1. Lb 6,26; Iz 48,22; Rz 5,1; Kol 3,15.

⁸ W końcu, bracia, co prawdziwe, co uczciwe, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co chwalebne, jeśli jest jakaś cnota i jakaś chwała – o tym myślcie.

⁹ Czyńcie to, czego się też nauczyliście, co przyjęliście, co słyszeliście i widzieliście we mnie, a Bóg pokoju¹ będzie z wami.

1. Rz 16,20; 1Tes 5,23; Hbr 13,20.

¹⁰ Uradowałem się bardzo w Panu, że teraz zakwitło na nowo wasze staranie o mnie, bo staraliście się o to, lecz nie mieliście sposobności.

¹¹ Nie mówię tego z powodu niedostatku, bo nauczyłem się poprzestawać na tym, co mam¹.

1. Hbr 13,5.

¹² Umiem uniżać się, umiem też obfitować. Wszędzie i we wszystkim jestem wyćwiczony: umiem być syty i cierpieć głód, obfitować i znosić niedostatek¹.

1. 1Kor 4,9-13; 2Kor 6,4-10.

¹³ Wszystko mogę w Chrystusie, który mnie umacnia¹.

1. J 15,5; 2Kor 3,5; 12,9; Ef 3,16; 6,10.

¹⁴ Jednak dobrze uczyniliście, uczestnicząc w moim ucisku.

¹⁵ A wy, Filipianie, wiecie, że na początku ewangelii, gdy opuściłem Macedonię, żaden kościół nie uczestniczył ze mną w dawaniu i braniu¹, tylko wy sami.

1. 2Kor 11,8-9; Ga 6,6; 1Tm 6,18; Hbr 13,16.

¹⁶ Bo nawet do Tesaloniki raz i drugi posłaliście, czego mi było potrzeba.

¹⁷ Nie żebym pragnął daru, ale pragnę owocu, który by wzrastał na wasze konto.

¹⁸ Gdyż mam wszystko, i to w obfitości, jestem w pełni zaopatrzony, otrzymawszy od Epafrodyta to, co zostało posłane przez was, woń dobrego zapachu, ofiarę¹ przyjemną i podobającą się Bogu.

1. J 12,3-8; Ef 5,2; Hbr 13,16; 1P 2,5.

¹⁹ Lecz mój Bóg zaspokoi wszelką waszą potrzebę według swego bogactwa w chwale, w Chrystusie Jezusie.

²⁰ A Bogu i Ojcu naszemu niech będzie chwała na wieki wieków. Amen.

²¹ Pozdrówcie każdego świętego w Chrystusie Jezusie. Pozdrawiają was bracia, którzy są ze mną.

²² Pozdrawiają was wszyscy święci, szczególnie zaś ci z domu cesarskiego.

²³ Łaska naszego Pana Jezusa Chrystusa niech będzie z wami wszystkimi. Amen. List do Filipian został napisany z Rzymu przez Epafrodyta.